ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଯକ୍ଷ୍ଯତି ତ୍ଵାଂ ମଖେନ୍ଦ୍ରେଣ ରାଜସୂଯେନ ପାଣ୍ଡଵଃ । ପାରମେଷ୍ଠ୍ଯକାମୋ ନୃପତିଃ ତଦ୍‌ଭଵାନନୁମୋଦତାମ୍

ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜିବେ। ଏହାରେ ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ।

ତସ୍ମିନ୍ ଦେଵ କ୍ରତୁଵରେ ଭଵନ୍ତଂ ଵୈ ସୁରାଦଯଃ । ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ ସମେଷ୍ଯନ୍ତି ରାଜାନଶ୍ଚ ଯଶସ୍ଵିନଃ

ହେ ଦେବ, ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାନ ରାଜାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ।

ଶ୍ରଵଣାତ୍ କୀର୍ତନାଦ୍ ଧ୍ଯାନାତ୍ ପୂଯନ୍ତେଽନ୍ତେଵସାଯିନଃ । ତଵ ବ୍ରହ୍ମମଯସ୍ଯେଶ କିମୁତେକ୍ଷାଭିମର୍ଶିନଃ

ହେ ବ୍ରହ୍ମମୟ ଈଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବା, କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି—ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ଅଧିକ ପବିତ୍ର ହେବେ!

( ଵସଂତତିଲକା ) ଯସ୍ଯାମଲଂ ଦିଵି ଯଶଃ ପ୍ରଥିତଂ ରସାଯାଂ ଭୂମୌ ଚ ତେ ଭୁଵନମଙ୍ଗଲ ଦିଗ୍ଵିତାନମ୍ । ମନ୍ଦାକିନୀତି ଦିଵି ଭୋଗଵତୀତି ଚାଧୋ ଗଙ୍ଗେତି ଚେହ ଚରଣାମ୍ବୁ ପୁନାତି ଵିଶ୍ଵମ୍

ଯାହାଙ୍କର ଚରଣର ଯଶ ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଯାହାଙ୍କର ଚରଣାମୃତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମନ୍ଦାକିନୀ, ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ, ଏଠି ଗଙ୍ଗା ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେଇ ଜଳ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତତ୍ର ତେଷ୍ଵାତ୍ମପକ୍ଷେଷ୍ଵ ଗୃହ୍ଣତ୍ସୁ ଵିଜିଗୀଷଯା । ଵାଚଃ ପେଶୈଃ ସ୍ମଯନ୍ ଭୃତ୍ଯମୁଦ୍ଧଵଂ ପ୍ରାହ କେଶଵଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ—ସେଠାରେ ନିଜ ପକ୍ଷର ଲୋକମାନେ ଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଉଥିବା ବେଳେ, କେଶବ ହସି ସହିତ ମିଠା କଥା କହି, ନିଜ ଭୃତ୍ୟ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମଂ ଚକ୍ଷୁଃ ସୁହୃନ୍ ମଂତ୍ରାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ । ଅଥାତ୍ର ବ୍ରୂହ୍ଯନୁଷ୍ଠେଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧ୍ମଃ କରଵାମ ତତ୍

ଭଗବାନ୍ କହିଲେ — ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟି, ଏବଂ ସତ୍ୟ ସହଯୋଗୀ, ଯିଏ ପରାମର୍ଶର ମୂଳ ଅର୍ଥ ଓ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି । ଏହିଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହା କହ, ଆମେ ଏଥିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସ୍ଥା ରଖି ତାହା କରିବା ।

ଇତ୍ଯୁପାମଂତ୍ରିତୋ ଭର୍ତ୍ରା ସର୍ଵଜ୍ଞେନାପି ମୁଗ୍ଧଵତ୍ । ନିଦେଶଂ ଶିରସାଽଽଧାଯ ଉଦ୍ଧଵଃ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ

ଏପରି ଭାବେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦେଶ ପାଇ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ସତ୍ୱେ, ଉଦ୍ଧବ ନମ୍ରତା ସହ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ଭଗଵଦ୍ଯାନଵିଚାରେ ନାମ ସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ 'ଭଗବଦ୍ଜ୍ଞାନ ବିଚାର' ନାମକ ସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।

ଉଦ୍ଧଵମଂତ୍ରଣଯା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗମନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତ୍ଯୁଦୀରିତମାକର୍ଣ୍ଯ ଦେଵଋଷେରୁଦ୍ଧଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍ । ସଭ୍ଯାନାଂ ମତମାଜ୍ଞାଯ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ମହାମତିଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଦେବୃଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଉଦ୍ଧବ, ସଭାର ମତ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏପରି କହିଲେ ।

ଶ୍ରୀଉଦ୍ଧଵ ଉଵାଚ - ଯଦୁକ୍ତଂ ଋଷିଣା ଦେଵ ସାଚିଵ୍ଯଂ ଯକ୍ଷ୍ଯତସ୍ତ୍ଵଯା । କାର୍ଯଂ ପୈତୃଷ୍ଵସେଯସ୍ଯ ରକ୍ଷା ଚ ଶରଣୈଷିଣାମ୍

ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ — ପ୍ରଭୁ, ଋଷିଏ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ଆପଣ ଯଜ୍ଞରେ ପରାମର୍ଶଦାତା ହେବା ଉଚିତ, ପିତୃସ୍ୱସୁର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଉଚିତ ।

ଯଷ୍ଟଵ୍ଯମ୍ରାଜସୂଯେନ ଦିକ୍ ଚକ୍ରଜଯିନା ଵିଭୋ । ଅତୋ ଜରାସୁତଜଯ ଉଭଯାର୍ଥୋ ମତୋ ମମ

ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦିଗ୍ବିଜୟୀ ଭାବେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ, ଏହିପରି ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦଳନ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି କାମ ସାଧିତ ହେବ, ଏହା ମୋର ମତ ।

ଅସ୍ମାକଂ ଚ ମହାନର୍ଥୋ ହ୍ଯେତେନୈଵ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଯଶଶ୍ଚ ତଵ ଗୋଵିନ୍ଦ ରାଜ୍ଞୋ ବଦ୍ଧାନ୍ ଵିମୁଞ୍ଚତଃ

ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଉପକାର ପାଇବୁ, ଓ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ, ଏହାରେ ଆପଣଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ିବ ।

ସ ଵୈ ଦୁର୍ଵିଷହୋ ରାଜା ନାଗାଯୁତସମୋ ବଲେ । ବଲିନାମପି ଚାନ୍ଯେଷାଂ ଭୀମଂ ସମବଲଂ ଵିନା

ସେ ରାଜା ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେଉଁଠି ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ସମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୀମଙ୍କ ସମାନ ଛାଡ଼ି କେହି ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି ।

ଦ୍‌ଵୈରଥେ ସ ତୁ ଜେତଵ୍ଯୋ ମା ଶତାକ୍ଷୌହିଣୀଯୁତଃ । ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋଽଭ୍ଯର୍ଥିତୋ ଵିପ୍ରୈଃ ନ ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାତି କର୍ହିଚିତ୍

ସେଉଁଠି ଏକମାତ୍ର ଦ୍ୱିରଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବାଯୋଗ୍ୟ, ଶତ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନୁରୋଧ କଲେ କେବେ ମନା କରନ୍ତି ନାହିଁ ।

ବ୍ରହ୍ମଵେଷଧରୋ ଗତ୍ଵା ତଂ ଭିକ୍ଷେତ ଵୃକୋଦରଃ । ହନିଷ୍ଯତି ନ ସନ୍ଦେହୋ ଦ୍‌ଵୈରଥେ ତଵ ସନ୍ନିଧୌ

ବୃକୋଦର ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶ ଧରି, ତାଙ୍କଠାରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଯାଉନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦ୍ୱିରଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ — ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।

ନିମିତ୍ତଂ ପରମୀଶସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସର୍ଗନିରୋଧଯୋଃ । ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭଃ ଶର୍ଵଶ୍ଚ କାଲସ୍ଯାରୂପିଣସ୍ତଵ

ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ମୂଳ କାରଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ଆପଣଙ୍କ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ଅନେକ ରୂପ ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଗାଯନ୍ତି ତେ ଵିଶଦକର୍ମ ଗୃହେଷୁ ଦେଵ୍ଯୋ ରାଜ୍ଞାଂ ସ୍ଵଶତ୍ରୁଵଧମାତ୍ମଵିମୋକ୍ଷଣଂ ଚ । ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ କୁଞ୍ଜରପତେର୍ଜନକାତ୍ମଜାଯାଃ ପିତ୍ରୋଶ୍ଚ ଲବ୍ଧଶରଣା ମୁନଯୋ ଵଯଂ ଚ

ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଆପଣଙ୍କ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଇଥାନ୍ତି — ରାଜାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶ, ନିଜ ଆତ୍ମାର ମୁକ୍ତି; ଗୋପୀମାନେ, ହାତୀର ରାଜାଙ୍କ ଜନନୀମାନେ, ଜନକର ଝିଅମାନେ, ଆପଣଙ୍କ ପିତାମାତା, ମୁନିମାନେ ଓ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଗାଉଛୁ ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଜରାସନ୍ଧଵଧଃ କୃଷ୍ଣ ଭୂର୍ଯର୍ଥାଯୋପକଲ୍ପତେ । ପ୍ରାଯଃ ପାକଵିପାକେନ ତଵ ଚାଭିମତଃ କ୍ରତୁଃ

କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଅନେକ କାମ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ହେବ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହେବ ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଇତ୍ଯୁଦ୍ଧଵ ଵଚୋ ରାଜନ୍ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ରମଚ୍ଯୁତମ୍ । ଦେଵର୍ଷିର୍ଯଦୁଵୃଦ୍ଧାଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ପ୍ରତ୍ଯପୂଜଯନ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ — ରାଜା, ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଏହି ଶୁଭ କଥାକୁ ଦେବୃଷି, ଯଦୁବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣ ସମ୍ମାନ କଲେ ।

ଅଥାଦିଶତ୍ ପ୍ରଯାଣାଯ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵକୀସୁତଃ । ଭୃତ୍ଯାନ୍ ଦାରୁକଜୈତ୍ରାଦୀନ୍ ଅନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଗୁରୂନ୍ ଵିଭୁଃ

ତାପରେ ଦେବକୀପୁତ୍ର ଭଗବାନ୍ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦାରୁକ, ଜୟତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ।

ନିର୍ଗମଯ୍ଯାଵରୋଧାନ୍ ସ୍ଵାନ୍ ସସୁତାନ୍ ସପରିଚ୍ଛଦାନ୍ । ସଙ୍କର୍ଷଣମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଯଦୁରାଜଂ ଚ ଶତ୍ରୁହନ୍ । ସୂତୋପନୀତଂ ସ୍ଵରଥଂ ଆରୁହଦ୍ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍

ସ୍ୱଜନ ମହିଳାମାନେ, ପୁଅମାନେ ଓ ପରିଚାରକମାନେଙ୍କୁ ବାହାର କରି, ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସାରଥି ଆଣିଥିବା ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ ।

( ପ୍ରଭାଵତୀ ) ତତୋ ରଥଦ୍‌ଵିପଭଟସାଦିନାଯକୈଃ କରାଲଯା ପରିଵୃତ ଆତ୍ମସେନଯା । ମୃଦଙ୍‌ଗ ଭେର୍ଯାନକ ଶଙ୍ଖଗୋମୁଖୈଃ ପ୍ରଘୋଷଘୋଷିତକକୁଭୋ ନିରାକ୍ରମତ୍

ତାପରେ ରଥ, ହାତୀ, ପଦାତି, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ନାୟକମାନେ ସହିତ ନିଜ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟେ ଘିରି, ମୃଦଙ୍ଗ, ଭେରୀ, ଢୋଲ, ଶଂଖ ଓ ଗୋମୁଖ ଧ୍ୱନିରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଗୁଞ୍ଜିତ ହେଉଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ଯାତ୍ରା କଲେ ।

ନୃଵାଜିକାଞ୍ଚନ ଶିବିକାଭିରଚ୍ଯୁତଂ ସହାତ୍ମଜାଃ ପତିମନୁ ସୁଵ୍ରତା ଯଯୁଃ । ଵରାଂବରାଭରଣଵିଲେପନସ୍ରଜଃ ସୁସଂଵୃତା ନୃଭିରସିଚର୍ମପାଣିଭିଃ

ନୃପତିମାନେ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ସୁବ୍ରତା ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ସୁନାର ଶିବିକା ଓ ରଥରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପଛରେ ଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରିଥିବା ସେନାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ।

ନରୋଷ୍ଟ୍ରଗୋମହିଷଖରାଶ୍ଵତର୍ଯନଃ କରେଣୁଭିଃ ପରିଜନଵାରଯୋଷିତଃ । ସ୍ଵଲଙ୍କୃତାଃ କଟକୁଟିକମ୍ବଲାମ୍ବରାଦ୍ ଉପସ୍କରା ଯଯୁରଧିଯୁଜ୍ଯ ସର୍ଵତଃ

ପୁରୁଷ, ଉଠ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ ଓ ଉଚ୍ଚଜନ ମହିଳାମାନେ—ସମସ୍ତେ ଚୂଡ଼ା, ବାହୁବନ୍ଦ, କମ୍ବଳ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଜିନିଷପତ୍ର ନେଇ, ସବୁ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ବଲଂ ବୃହଦ୍ଧ୍ଵଜପଟଛତ୍ରଚାମରୈଃ ଵରାଯୁଧାଭରଣକିରୀଟଵର୍ମଭିଃ । ଦିଵାଂଶୁଭିସ୍ତୁମୁଲରଵଂ ବଭୌ ରଵେଃ ଯଥାର୍ଣଵଃ କ୍ଷୁଭିତତିମିଙ୍‌ଗିଲୋର୍ମିଭିଃ

ସେନା ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜ, ବଡ଼ କପଡ଼ା ଛାଉଣି, ଛତା ଓ ଚାମର ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ମୁକୁଟ ଓ କବଚ ପିନ୍ଧି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ତାହାର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ବଡ଼ ତିମି ମାଛ ଓ ତରଙ୍ଗରେ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ର ପରି ଲାଗୁଥିଲା।

ଅଥୋ ମୁନିର୍ଯଦୁପତିନା ସଭାଜିତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ହୃଦି ଵିଦଧଦ୍ ଵିହାଯସା । ନିଶମ୍ଯ ତଦ୍‌ଵ୍ଯଵସିତମାହୃତାର୍ହଣୋ ମୁକୁନ୍ଦସନ୍ଦର୍ଶନନିର୍ଵୃତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ତାପରେ ମୁନି, ଯଦୁନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରି, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ନିଷ୍ଠା ଶୁଣି, ମୁକୁନ୍ଦ, ଯିଏ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ଦରକାରି ଅର୍ଘ୍ୟ ଆଣିଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ରାଜଦୂତମୁଵାଚେଦଂ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରୀଣଯନ୍ ଗିରା । ମା ଭୈଷ୍ଟ ଦୂତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଘାତଯିଷ୍ଯାମି ମାଗଧମ୍

ଭଗବାନ ରାଜଦୂତଙ୍କୁ ମିଠା କଥା କହି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ: 'ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଦୂତ, ତୁମେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ। ମୁଁ ମାଗଧଙ୍କୁ ସେଷ କରିଦେବି।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଦୂତୋ ଯଥାଵଦ୍ ଅଵଦନ୍ ନୃପାନ୍ । ତେଽପି ସନ୍ଦର୍ଶନଂ ଶୌରେଃ ପ୍ରତ୍ଯୈକ୍ଷନ୍ ଯନ୍ମୁମୁକ୍ଷଵଃ

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଦୂତ ଚାଲିଗଲେ ଓ ରାଜାମାନେ ପାଖରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ସନ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ।

ଆନର୍ତସୌଵୀରମରୂନ୍ ତୀର୍ତ୍ଵା ଵିନଶନଂ ହରିଃ । ଗିରୀନ୍ ନଦୀରତୀଯାଯ ପୁରଗ୍ରାମଵ୍ରଜାକରାନ୍

ହରି ଆନର୍ତ୍ତ, ସୌବୀର, ମରୁ ଓ ବିନଶନ ପାର୍ହେଲେ, ପରେ ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ଅଟି, ସହର, ଗାଁ ଓ ଗୋଖାଟିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।