ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ ସାତ୍ଵତର୍ଷଭଃ । ସସୁତଃ ସସ୍ନୁଷଃ ପ୍ରାଯାତ୍ ସୁହୃଦ୍‌ଭିରଭିନନ୍ଦିତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ, ପୁଅ ଓ ବହୁଁ ସହିତ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ ।

( ମିଶ୍ର ) ତତଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପୁରଂ ହଲାଯୁଧଃ ସମେତ୍ଯ ବନ୍ଧୂନନୁରକ୍ତଚେତସଃ । ଶଶଂସ ସର୍ଵଂ ଯଦୁପୁଙ୍ଗଵାନାଂ ମଧ୍ଯେ ସଭାଯାଂ କୁରୁଷୁ ସ୍ଵଚେଷ୍ଟିତମ୍

ତାପରେ ହଳାୟୁଧ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଅନୁରାଗ ହୃଦୟରେ ମିଶି, ସଭାରେ ଯଦୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କୁରୁମାନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିଲେ ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଦ୍ଯାପି ଚ ପୁରଂ ହ୍ଯେତତ୍ ସୂଚଯଦ୍ ରାମଵିକ୍ରମମ୍ । ସମୁନ୍ନତଂ ଦକ୍ଷିଣତୋ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ଅନୁଦୃଶ୍ଯତେ

ଆଜିଯାଏଁ ମଧ୍ୟ, ରାମଙ୍କ ଶୌର୍ଯ୍ୟର ଚିହ୍ନ ବୋହିଥିବା ସେହି ସହର, ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାନରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛି ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ହସ୍ତିନପୁରକର୍ଷଣରୂପସଂକର୍ଷଣଵିଜଯୋ ନାମ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ 'ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଟାଣିବା ଆକାରରେ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ବିଜୟ' ନାମକ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ।

ଦେଵର୍ଷିନାରଦକର୍ତୃକଂ ଭଗଵତୋ ଗୃହଚର୍ଯାଦର୍ଶନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନରକଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥୋଦ୍ଵାହଂ ଚ ଯୋଷିତାମ୍ । କୃଷ୍ଣେନୈକେନ ବହ୍ଵୀନାଂ ତଦ୍ ଦିଦୃକ୍ଷୁଃ ସ୍ମ ନାରଦଃ

ଭଗବାନଙ୍କ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ, ଦେବଋଷି ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯିବା— ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ନରକାସୁର ବଧ ଓ ଅନେକ ଜନନୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏକାଉଠି ବିବାହ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ତାହା ଦେଖିବାକୁ ନାରଦଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ହେଲା ।

ଚିତ୍ରଂ ବତୈତଦେକେନ ଵପୁଷା ଯୁଗପତ୍ ପୃଥକ୍ । ଗୃହେଷୁ ଦ୍ଵ୍ଯଷ୍ଟସାହସ୍ରଂ ସ୍ତ୍ରିଯ ଏକ ଉଦାଵହତ୍

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯେ, ଏକ ଦେହରେ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ଏକାସାଥିରେ ଆଠ ହଜାର ଦୁଇ ଶହ ଜଣ ଜଣା ନାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘରେ ଘରେ ବିବାହ କରିଥିଲେ।

ଇତ୍ଯୁତ୍ସୁକୋ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଦେଵର୍ଷିର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗମତ୍ । ପୁଷ୍ପିତୋପଵନାରାମ ଦ୍ଵିଜାଲିକୁଲନାଦିତାମ୍

ଏଭଳି ଆଶାରେ, ଦେବ ଋଷି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ଖିଳିଥିଲା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମିଶି ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।

ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲେନ୍ଦୀଵରାମ୍ଭୋଜ କହ୍ଲାରକୁମୁଦୋତ୍ପଲୈଃ । ଛୁରିତେଷୁ ସରଃସୂଚ୍ଚୈଃ କୂଜିତାଂ ହଂସସାରସୈଃ

ଏଠାର ହ୍ରଦଗୁଡିକ ନୀଳ କମଳ, ପଦ୍ମ, କହ୍ଲାର ଓ କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଉଚ୍ଚ କାଶ ଘାସରେ ଢାକା ଥିଲା, ହଂସ ଓ ସାରସ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଥିଲେ।

ପ୍ରାସାଦଲକ୍ଷୈର୍ନଵଭିଃ ଜୁଷ୍ଟାଂ ସ୍ଫାଟିକରାଜତୈଃ । ମହାମରକତପ୍ରଖ୍ଯୈଃ ସ୍ଵର୍ଣରତ୍ନପରିଚ୍ଛଦୈଃ

ସହରଟି ନବ ଲକ୍ଷ ରତ୍ନ ଓ ଚାନ୍ଦିର ପ୍ରାସାଦରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ବଡ଼ ପନ୍ନା ପଥର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁନା ଓ ରତ୍ନର ସଜାଣା ଥିଲା।

( ମିଶ୍ର ) ଵିଭକ୍ତରଥ୍ଯାପଥଚତ୍ଵରାପଣୈଃ ଶାଲାସଭାଭୀ ରୁଚିରାଂ ସୁରାଲଯୈଃ । ସଂସିକ୍ତମାର୍ଗାଙ୍ଗନଵୀଥିଦେହଲୀଂ ପତତ୍ପତାକା ଧ୍ଵଜଵାରିତାତପାମ୍

ଏଠାର ରାସ୍ତା, ଗଲି, ଚକ, ବଜାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଅଲଗା ଥିଲା; ରୂପସି ମଣ୍ଡପ ଓ ସଭା ଘର, ଦେବମନ୍ଦିର ଶୋଭା ପାଉଥିଲା; ରାସ୍ତା, ଅଙ୍ଗନା, ଗଲି ଓ ବାଟ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକା ରୂପେ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଛାୟା ହେଉଥିଲା।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତସ୍ଯାମନ୍ତଃପୁରଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଅର୍ଚିତଂ ସର୍ଵଧିଷ୍ଣ୍ଯପୈଃ । ହରେଃ ସ୍ଵକୌଶଲଂ ଯତ୍ର ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ ଦର୍ଶିତମ୍

ସେଠାରେ ଅନ୍ତଃପୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆଦର କରୁଥିଲେ; ଏଠାରେ ହରିଙ୍କର ନିଜ କୌଶଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି ତ୍ୱଷ୍ଟା ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିବେ।

ତତ୍ର ଷୋଡଶଭିଃ ସଦ୍ମ ସହସ୍ରୈଃ ସମଲଙ୍କୃତମ୍ । ଵିଵେଶୈକତମଂ ଶୌରେଃ ପତ୍ନୀନାଂ ଭଵନଂ ମହତ୍

ସେ ଶୌରିଙ୍କ ଷୋଳ ହଜାର ଶୋଭାମୟ ମହଳ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କର ଥିଲା।

ଵିଷ୍ଟବ୍ଧଂ ଵିଦ୍ରୁମସ୍ତଂଭୈଃ ଵୈଦୂର୍ଯଫଲକୋତ୍ତମୈଃ । ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲମଯୈଃ କୁଡ୍ଯୈଃ ଜଗତ୍ଯା ଚାହତତ୍ଵିଷା

ଏହି ମହଳ କୋରାଲ ପଥରର ଖମ୍ଭା, ଉତ୍ତମ ବେଦୁର୍ୟା ପଥରର ତଳ, ନୀଳମଣି ପଥରର ଦେଉଳି, ଓ ଭୂମି ଅପୂର୍ବ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।

ଵିତାନୈର୍ନିର୍ମିତୈସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା ମୁକ୍ତାଦାମଵିଲମ୍ବିଭିଃ । ଦାନ୍ତୈରାସନପର୍ଯଙ୍କୈଃ ମଣ୍ଯୁତ୍ତମପରିଷ୍କୃତୈଃ

ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ମୁକ୍ତା ମାଳା ଲଟକୁଥିବା ଛାତା, ଓ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଆସନ ଓ ବିଛାନା, ଉତ୍ତମ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

ଦାସୀଭିର୍ନିଷ୍କକଣ୍ଠୀଭିଃ ସୁଵାସୋଭିରଲଙ୍କୃତମ୍ । ପୁମ୍ଭିଃ ସକଞ୍ଚୁକୋଷ୍ଣୀଷ ସୁଵସ୍ତ୍ରମଣିକୁଣ୍ଡଲୈଃ

ଏଠାରେ ଦାସୀମାନେ ଅଲଙ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଳାରେ କୌଣସି ମାଳା ନଥିଲା; ପୁରୁଷମାନେ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର, କମରବନ୍ଧ, ପଗଡ଼ି ଓ ମଣିର କଣଫୁଲ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ରତ୍ନପ୍ରଦୀପନିକରଦ୍ଯୁତିଭିର୍ନିରସ୍ତ ଧ୍ଵାନ୍ତଂ ଵିଚିତ୍ରଵଲଭୀଷୁ ଶିଖଣ୍ଡିନୋଽଙ୍ଗ । ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ଵିହିତାଗୁରୁଧୂପମକ୍ଷୈଃ ନିର୍ଯାନ୍ତମୀକ୍ଷ୍ଯ ଘନବୁଦ୍ଧଯ ଉନ୍ନଦନ୍ତଃ

ଏଠାର ଅନେକ ବାଲକନୀରେ ରତ୍ନ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିଲା; ମୟୂରମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅଗୁରୁ ଧୂପ ଓ ହବନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା, ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବାହାରୁଥିବାକୁ ଦେଖି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଥିଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ସମାନଗୁଣରୂପଵଯଃସୁଵେଷ ଦାସୀସହସ୍ରଯୁତଯାନୁସଵଂ ଗୃହିଣ୍ଯା । ଵିପ୍ରୋ ଦଦର୍ଶ ଚମରଵ୍ଯଜନେନ ରୁକ୍ମ ଦଣ୍ଡେନ ସାତ୍ଵତପତିଂ ପରିଵୀଜଯନ୍ତ୍ଯା

ସେଠାରେ ହଜାର ଦାସୀ, ଦେଖାରେ, ଗୁଣରେ, ବୟସରେ ଓ ପୋଷାକରେ ସମାନ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷି ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜପତ୍ନୀ ସୁନା ହାତଲାଗି କାମରା ଦ୍ୱାରା ସାତ୍ୱତମାନ୍ୟଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ପଖା ଝାଡ଼ୁଥିଲେ।

ତଂ ସନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ସହସୋତ୍ଥିତଶ୍ରୀ ପର୍ଯଙ୍କତଃ ସକଲଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ । ଆନମ୍ଯ ପାଦଯୁଗଲଂ ଶିରସା କିରୀଟ ଜୁଷ୍ଟେନ ସାଞ୍ଜଲିରଵୀଵିଶଦାସନେ ସ୍ଵେ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ ତୁରନ୍ତ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଲଗାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଋଷିଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ଲଗାଇଲେ, ହାତ ଜୋଡି ନିଜ ଆସନରେ ବସିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।

ତସ୍ଯାଵନିଜ୍ଯ ଚରଣୌ ତଦପଃ ସ୍ଵମୂର୍ଧ୍ନା ବିଭ୍ରଜ୍ଜଗଦ୍‌ଗୁରୁତମୋଽପି ସତାଂ ପତିର୍ହି । ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଦେଵ ଇତି ଯଦ୍‌ଗୁଣନାମ ଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯୈଵ ଯଚ୍ଚରଣଶୌଚମଶେଷତୀର୍ଥମ୍

ସେ ଋଷିଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇ, ସେଇ ଜଳ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ ଓ ସାଧୁମାନଙ୍କ ପତି; ଯେଉଁ ଚରଣର ପବିତ୍ରତାକୁ 'ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟଦେବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଇ ଚରଣର ପବିତ୍ରତା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ସଂପୂଜ୍ଯ ଦେଵଋଷିଵର୍ଯମୃଷିଃ ପୁରାଣୋ ନାରାଯଣୋ ନରସଖୋ ଵିଧିନୋଦିତେନ । ଵାଣ୍ଯାଭିଭାଷ୍ଯ ମିତଯାମୃତମିଷ୍ଟଯା ତଂ ପ୍ରାହ ପ୍ରଭୋ ଭଗଵତେ କରଵାମ ହେ କିମ୍

ଦେବ ଋଷିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନ କରି, ପୁରାତନ ଋଷି ନାରାୟଣ, ନରଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ, ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ମିଠା ଓ ମାପିଥିବା କଥା କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିପାରିବୁ, ହେ ଭଗବାନ?'

ଶ୍ରୀନାରଦ ଉଵାଚ - ନୈଵାଦ୍‌ଭୁତଂ ତ୍ଵଯି ଵିଭୋଽଖିଲଲୋକନାଥେ ମୈତ୍ରୀ ଜନେଷୁ ସକଲେଷୁ ଦମଃ ଖଲାନାମ୍ । ନିଃଶ୍ରେଯସାଯ ହି ଜଗତ୍ସ୍ଥିତିରକ୍ଷଣାଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵୈରାଵତାର ଉରୁଗାଯ ଵିଦାମ ସୁଷ୍ଠୁ

ଶ୍ରୀ ନାରଦ କହିଲେ: 'ହେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଏହା କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେ ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା ଦେଖାନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦମନ କରନ୍ତି; ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଅବତାର ନେଇ, ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏହି କଥା ଆମେ ଭଲଭାବେ ଜାଣୁ।'

ଦୃଷ୍ଟଂ ତଵାଙ୍ଘ୍ରିଯୁଗଲଂ ଜନତାପଵର୍ଗଂ ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିର୍ହୃଦି ଵିଚିନ୍ତ୍ଯମଗାଧବୋଧୈଃ । ସଂସାରକୂପପତିତୋତ୍ତରଣାଵଲମ୍ବଂ ଧ୍ଯାଯଂଶ୍ଚରାମ୍ଯନୁଗୃହାଣ ଯଥା ସ୍ମୃତିଃ ସ୍ଯାତ୍

ଆପଣଙ୍କ ଦୁଇ ପାଦ ଦେଖିଛି, ଯାହା ଲୋକଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧିରେ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସଂସାରର କୁଆଁରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଆଶ୍ରୟ; ମୁଁ ଏହି ପାଦକୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଘୁଞ୍ଚୁଛି—ଦୟା କରି ଏପରି ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ସ୍ମୃତି ଜାଗ୍ରତ ହେଉ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତତୋଽନ୍ଯଦାଵିଶଦ୍‌ ଗେହଂ କୃଷ୍ଣପତ୍ନ୍ଯାଃ ସ ନାରଦଃ । ଯୋଗେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରସ୍ଯାଙ୍ଗ ଯୋଗମାଯାଵିଵିତ୍ସଯା

ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଦିନ, ନାରଦ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଯୋଗମାୟା ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଦୀଵ୍ଯନ୍ତମକ୍ଷୈସ୍ତତ୍ରାପି ପ୍ରିଯଯା ଚୋଦ୍ଧଵେନ ଚ । ପୂଜିତଃ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାନାସନାଦିଭିଃ

ସେଠାରେ, ପ୍ରିୟା ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହ ଦେଉଳି ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତିରେ, ଉଠି ଆସିବା, ଆସନ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା।

ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚାଵିଦୁଷେଵାସୌ କଦାଽଽଯାତୋ ଭଵାନିତି । କ୍ରିଯତେ କିଂ ନୁ ପୂର୍ଣାନାଂ ଅପୂର୍ଣୈରସ୍ମଦାଦିଭିଃ

ତାପରେ, ଜଣେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଭଳି ପଚାରିଲେ— 'ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ କେବେ ଆସିଲେ? ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ କଣ କରିପାରିବେ ଏମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ?'

ଅଥାପି ବ୍ରୂହି ନୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଜନ୍ମୈତଚ୍ଛୋଭନଂ କୁରୁ । ସ ତୁ ଵିସ୍ମିତ ଉତ୍ଥାଯ ତୂଷ୍ଣୀମନ୍ଯଦଗାଦ୍‌ ଗୃହମ୍

ତଥାପି, 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଶୁଭ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଆମକୁ କୁହନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ଉଠି ଚୁପଚାପ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।

ତତ୍ରାପ୍ଯଚଷ୍ଟ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଲାଲଯନ୍ତଂ ସୁତାନ୍ ଶିଶୂନ୍ । ତତୋଽନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଗୃହେଽପଶ୍ଯନ୍ ମଜ୍ଜନାଯ କୃତୋଦ୍ଯମମ୍

ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶିଶୁ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ମାନ୍ୟା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ; ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଘରରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।

ଜୁହ୍ଵନ୍ତଂ ଚ ଵିତାନାଗ୍ନୀନ୍ ଯଜନ୍ତଂ ପଞ୍ଚଭିର୍ମଖୈଃ । ଭୋଜଯନ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜାନ୍ କ୍ଵାପି ଭୁଞ୍ଜାନମଵଶେଷିତମ୍

ଅନ୍ୟଠାରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିକୁ ହବନ କରୁଥିବା, ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, କେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଉଥିବା, ଆଉ କେଉଁଠି ନିଜେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଖାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।

କ୍ଵାପି ସନ୍ଧ୍ଯାମୁପାସୀନଂ ଜପନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵାଗ୍ଯତମ୍ । ଏକତ୍ର ଚାସିଚର୍ମାଭ୍ଯାଂ ଚରନ୍ତମସିଵର୍ତ୍ମସୁ

କେଉଁଠି ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ବସି ବେଦ ପାଠ କରୁଥିବା, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ; ଅନ୍ୟଠାରେ ତାଙ୍କୁ ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ନେଇ ଧନୁର୍ବାଣ ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଦେଖିଲେ।