ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଜଲଯାନମିଵାଘୂର୍ଣଂ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ନଗରଂ ପତତ୍ । ଆକୃଷ୍ଯମାଣମାଲୋକ୍ଯ କୌରଵାଃ ଜାତସଂଭ୍ରମାଃ

ନଗରଟିଏ ଜଳରେ ନୌକା ପରି ଘୂରୁଥିବାବେଳେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗାରେ ଟାଣାଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କୌରବମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲେ ।

ତମେଵ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସକୁଟୁମ୍ବା ଜିଜୀଵିଷଵଃ । ସଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସାମ୍ବଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯଃ ପ୍ରଭୁମ୍

ବଞ୍ଚିବା ଆଶାରେ, କୌରବମାନେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଶରଣ ନେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସାମ୍ବକୁ ଆଗରେ ରଖି, ହାତ ଜୋଡି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ।

ରାମ ରାମାଖିଲାଧାର ପ୍ରଭାଵଂ ନ ଵିଦାମ ତେ । ମୂଢାନାଂ ନଃ କୁବୁଦ୍ଧୀନାଂ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସ୍ଯତିକ୍ରମମ୍

‘ହେ ରାମ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ଆମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଜାଣିନାହୁଁ । ଆମେ ମୂର୍ଖ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତ, ଦୟାକରି ଆମର ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ ।’

ସ୍ଥିତ୍ଯୁତ୍ପତ୍ତ୍ଯପ୍ଯଯାନାଂ ତ୍ଵମେକୋ ହେତୁର୍ନିରାଶ୍ରଯଃ । ଲୋକାନ୍ କ୍ରୀଡନକାନୀଶ କ୍ରୀଡତସ୍ତେ ଵଦନ୍ତି ହି

ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ନିର୍ଭରଶୂନ୍ୟ କାରଣ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ନାଶର । ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର ଖେଳନା, ତୁମେ ଏହା ସହିତ ଖେଳୁଛ ।

( ମିଶ୍ର ) ତ୍ଵମେଵ ମୂର୍ଧ୍ନୀଦମନନ୍ତ ଲୀଲଯା ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ବିଭର୍ଷି ସହସ୍ରମୂର୍ଧନ୍ । ଅନ୍ତେ ଚ ଯଃ ସ୍ଵାତ୍ମନି ରୁଦ୍ଧଵିଶ୍ଵଃ ଶେଷେଽଦ୍ଵିତୀଯଃ ପରିଶିଷ୍ଯମାଣଃ

ହେ ଅନନ୍ତ, ତୁମେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡରେ ଭୂମିକୁ ଖେଳରେ ଧରିଛ । ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶେଷରେ ତୁମେ ନିଜ ମନେ ଲିନ କର, ତେବେ ତୁମେ ଏକା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରହିଯାଅ ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) କୋପସ୍ତେଽଖିଲଶିକ୍ଷାର୍ଥଂ ନ ଦ୍ଵେଷାନ୍ନ ଚ ମତ୍ସରାତ୍ । ବିଭ୍ରତୋ ଭଗଵନ୍ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଥିତିପାଲନତତ୍ପରଃ

ହେ ଭଗବାନ, ତୁମର କ୍ରୋଧ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେବା ପାଇଁ, ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ । ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରି, ସୃଷ୍ଟିର ପାଳନରେ ନିରନ୍ତର ଲାଗିରହିଛ ।

ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମନ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତିଧରାଵ୍ଯଯ । ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ତ୍ଵାଂ ଵଯଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ

ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଅବିନାଶୀ । ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ତ୍ତା, ଆମେ ତୁମକୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ପ୍ରପନ୍ନୈଃ ସଂଵିଗ୍ନୈଃ ଵେପମାନାଯନୈର୍ବଲଃ । ପ୍ରସାଦିତଃ ସୁପ୍ରସନ୍ନୋ ମା ଭୈଷ୍ଟେତ୍ଯଭଯଂ ଦଦୌ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ— ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ଓ କ୍ପମ୍ପିତ ଶରଣାର୍ଥୀମାନେ ଦ୍ୱାରା, ବଳରାମ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୁସି ହୋଇ, 'ଭୟ କରନି' ବୋଲି ଭୟହରଣ କଲେ ।

ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ପାରିବର୍ହଂ କୁଞ୍ଜରାନ୍ ଷଷ୍ଟିହାଯନାନ୍ । ଦଦୌ ଚ ଦ୍ଵାଦଶଶତାନି ଅଯୁତାନି ତୁରଙ୍ଗମାନ୍

ଦୁର୍ୟୋଧନ ଉପହାରରେ ସାଠି ବର୍ଷ ବୟସର ହାତୀ ଓ ବାରହ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ ।

ରଥାନାଂ ଷଟ୍ସହସ୍ରାଣି ରୌକ୍ମାଣାଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସାମ୍ । ଦାସୀନାଂ ନିଷ୍କକଣ୍ଠୀନାଂ ସହସ୍ରଂ ଦୁହିତୃଵତ୍ସଲଃ

ସେ ଛଅ ହଜାର ସୁନାର ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଏକ ହଜାର ଗହଣା ନ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀ, ଝିଅମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଥିଲାବେଳେ, ଦେଲେ ।

ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ ସାତ୍ଵତର୍ଷଭଃ । ସସୁତଃ ସସ୍ନୁଷଃ ପ୍ରାଯାତ୍ ସୁହୃଦ୍‌ଭିରଭିନନ୍ଦିତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ, ପୁଅ ଓ ବହୁଁ ସହିତ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ ।

( ମିଶ୍ର ) ତତଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପୁରଂ ହଲାଯୁଧଃ ସମେତ୍ଯ ବନ୍ଧୂନନୁରକ୍ତଚେତସଃ । ଶଶଂସ ସର୍ଵଂ ଯଦୁପୁଙ୍ଗଵାନାଂ ମଧ୍ଯେ ସଭାଯାଂ କୁରୁଷୁ ସ୍ଵଚେଷ୍ଟିତମ୍

ତାପରେ ହଳାୟୁଧ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଅନୁରାଗ ହୃଦୟରେ ମିଶି, ସଭାରେ ଯଦୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କୁରୁମାନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିଲେ ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଦ୍ଯାପି ଚ ପୁରଂ ହ୍ଯେତତ୍ ସୂଚଯଦ୍ ରାମଵିକ୍ରମମ୍ । ସମୁନ୍ନତଂ ଦକ୍ଷିଣତୋ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ଅନୁଦୃଶ୍ଯତେ

ଆଜିଯାଏଁ ମଧ୍ୟ, ରାମଙ୍କ ଶୌର୍ଯ୍ୟର ଚିହ୍ନ ବୋହିଥିବା ସେହି ସହର, ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାନରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛି ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ହସ୍ତିନପୁରକର୍ଷଣରୂପସଂକର୍ଷଣଵିଜଯୋ ନାମ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ 'ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଟାଣିବା ଆକାରରେ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ବିଜୟ' ନାମକ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ।

ଦେଵର୍ଷିନାରଦକର୍ତୃକଂ ଭଗଵତୋ ଗୃହଚର୍ଯାଦର୍ଶନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନରକଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥୋଦ୍ଵାହଂ ଚ ଯୋଷିତାମ୍ । କୃଷ୍ଣେନୈକେନ ବହ୍ଵୀନାଂ ତଦ୍ ଦିଦୃକ୍ଷୁଃ ସ୍ମ ନାରଦଃ

ଭଗବାନଙ୍କ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ, ଦେବଋଷି ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯିବା— ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ନରକାସୁର ବଧ ଓ ଅନେକ ଜନନୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏକାଉଠି ବିବାହ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ତାହା ଦେଖିବାକୁ ନାରଦଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ହେଲା ।

ଚିତ୍ରଂ ବତୈତଦେକେନ ଵପୁଷା ଯୁଗପତ୍ ପୃଥକ୍ । ଗୃହେଷୁ ଦ୍ଵ୍ଯଷ୍ଟସାହସ୍ରଂ ସ୍ତ୍ରିଯ ଏକ ଉଦାଵହତ୍

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯେ, ଏକ ଦେହରେ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ଏକାସାଥିରେ ଆଠ ହଜାର ଦୁଇ ଶହ ଜଣ ଜଣା ନାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘରେ ଘରେ ବିବାହ କରିଥିଲେ।

ଇତ୍ଯୁତ୍ସୁକୋ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଦେଵର୍ଷିର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗମତ୍ । ପୁଷ୍ପିତୋପଵନାରାମ ଦ୍ଵିଜାଲିକୁଲନାଦିତାମ୍

ଏଭଳି ଆଶାରେ, ଦେବ ଋଷି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ଖିଳିଥିଲା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମିଶି ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।

ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲେନ୍ଦୀଵରାମ୍ଭୋଜ କହ୍ଲାରକୁମୁଦୋତ୍ପଲୈଃ । ଛୁରିତେଷୁ ସରଃସୂଚ୍ଚୈଃ କୂଜିତାଂ ହଂସସାରସୈଃ

ଏଠାର ହ୍ରଦଗୁଡିକ ନୀଳ କମଳ, ପଦ୍ମ, କହ୍ଲାର ଓ କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଉଚ୍ଚ କାଶ ଘାସରେ ଢାକା ଥିଲା, ହଂସ ଓ ସାରସ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଥିଲେ।

ପ୍ରାସାଦଲକ୍ଷୈର୍ନଵଭିଃ ଜୁଷ୍ଟାଂ ସ୍ଫାଟିକରାଜତୈଃ । ମହାମରକତପ୍ରଖ୍ଯୈଃ ସ୍ଵର୍ଣରତ୍ନପରିଚ୍ଛଦୈଃ

ସହରଟି ନବ ଲକ୍ଷ ରତ୍ନ ଓ ଚାନ୍ଦିର ପ୍ରାସାଦରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ବଡ଼ ପନ୍ନା ପଥର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁନା ଓ ରତ୍ନର ସଜାଣା ଥିଲା।

( ମିଶ୍ର ) ଵିଭକ୍ତରଥ୍ଯାପଥଚତ୍ଵରାପଣୈଃ ଶାଲାସଭାଭୀ ରୁଚିରାଂ ସୁରାଲଯୈଃ । ସଂସିକ୍ତମାର୍ଗାଙ୍ଗନଵୀଥିଦେହଲୀଂ ପତତ୍ପତାକା ଧ୍ଵଜଵାରିତାତପାମ୍

ଏଠାର ରାସ୍ତା, ଗଲି, ଚକ, ବଜାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଅଲଗା ଥିଲା; ରୂପସି ମଣ୍ଡପ ଓ ସଭା ଘର, ଦେବମନ୍ଦିର ଶୋଭା ପାଉଥିଲା; ରାସ୍ତା, ଅଙ୍ଗନା, ଗଲି ଓ ବାଟ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକା ରୂପେ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଛାୟା ହେଉଥିଲା।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତସ୍ଯାମନ୍ତଃପୁରଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଅର୍ଚିତଂ ସର୍ଵଧିଷ୍ଣ୍ଯପୈଃ । ହରେଃ ସ୍ଵକୌଶଲଂ ଯତ୍ର ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ ଦର୍ଶିତମ୍

ସେଠାରେ ଅନ୍ତଃପୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆଦର କରୁଥିଲେ; ଏଠାରେ ହରିଙ୍କର ନିଜ କୌଶଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି ତ୍ୱଷ୍ଟା ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିବେ।

ତତ୍ର ଷୋଡଶଭିଃ ସଦ୍ମ ସହସ୍ରୈଃ ସମଲଙ୍କୃତମ୍ । ଵିଵେଶୈକତମଂ ଶୌରେଃ ପତ୍ନୀନାଂ ଭଵନଂ ମହତ୍

ସେ ଶୌରିଙ୍କ ଷୋଳ ହଜାର ଶୋଭାମୟ ମହଳ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କର ଥିଲା।

ଵିଷ୍ଟବ୍ଧଂ ଵିଦ୍ରୁମସ୍ତଂଭୈଃ ଵୈଦୂର୍ଯଫଲକୋତ୍ତମୈଃ । ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲମଯୈଃ କୁଡ୍ଯୈଃ ଜଗତ୍ଯା ଚାହତତ୍ଵିଷା

ଏହି ମହଳ କୋରାଲ ପଥରର ଖମ୍ଭା, ଉତ୍ତମ ବେଦୁର୍ୟା ପଥରର ତଳ, ନୀଳମଣି ପଥରର ଦେଉଳି, ଓ ଭୂମି ଅପୂର୍ବ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।

ଵିତାନୈର୍ନିର୍ମିତୈସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା ମୁକ୍ତାଦାମଵିଲମ୍ବିଭିଃ । ଦାନ୍ତୈରାସନପର୍ଯଙ୍କୈଃ ମଣ୍ଯୁତ୍ତମପରିଷ୍କୃତୈଃ

ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ମୁକ୍ତା ମାଳା ଲଟକୁଥିବା ଛାତା, ଓ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଆସନ ଓ ବିଛାନା, ଉତ୍ତମ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

ଦାସୀଭିର୍ନିଷ୍କକଣ୍ଠୀଭିଃ ସୁଵାସୋଭିରଲଙ୍କୃତମ୍ । ପୁମ୍ଭିଃ ସକଞ୍ଚୁକୋଷ୍ଣୀଷ ସୁଵସ୍ତ୍ରମଣିକୁଣ୍ଡଲୈଃ

ଏଠାରେ ଦାସୀମାନେ ଅଲଙ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଳାରେ କୌଣସି ମାଳା ନଥିଲା; ପୁରୁଷମାନେ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର, କମରବନ୍ଧ, ପଗଡ଼ି ଓ ମଣିର କଣଫୁଲ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ରତ୍ନପ୍ରଦୀପନିକରଦ୍ଯୁତିଭିର୍ନିରସ୍ତ ଧ୍ଵାନ୍ତଂ ଵିଚିତ୍ରଵଲଭୀଷୁ ଶିଖଣ୍ଡିନୋଽଙ୍ଗ । ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ଵିହିତାଗୁରୁଧୂପମକ୍ଷୈଃ ନିର୍ଯାନ୍ତମୀକ୍ଷ୍ଯ ଘନବୁଦ୍ଧଯ ଉନ୍ନଦନ୍ତଃ

ଏଠାର ଅନେକ ବାଲକନୀରେ ରତ୍ନ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିଲା; ମୟୂରମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅଗୁରୁ ଧୂପ ଓ ହବନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା, ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବାହାରୁଥିବାକୁ ଦେଖି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଥିଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ସମାନଗୁଣରୂପଵଯଃସୁଵେଷ ଦାସୀସହସ୍ରଯୁତଯାନୁସଵଂ ଗୃହିଣ୍ଯା । ଵିପ୍ରୋ ଦଦର୍ଶ ଚମରଵ୍ଯଜନେନ ରୁକ୍ମ ଦଣ୍ଡେନ ସାତ୍ଵତପତିଂ ପରିଵୀଜଯନ୍ତ୍ଯା

ସେଠାରେ ହଜାର ଦାସୀ, ଦେଖାରେ, ଗୁଣରେ, ବୟସରେ ଓ ପୋଷାକରେ ସମାନ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷି ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜପତ୍ନୀ ସୁନା ହାତଲାଗି କାମରା ଦ୍ୱାରା ସାତ୍ୱତମାନ୍ୟଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ପଖା ଝାଡ଼ୁଥିଲେ।

ତଂ ସନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ସହସୋତ୍ଥିତଶ୍ରୀ ପର୍ଯଙ୍କତଃ ସକଲଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ । ଆନମ୍ଯ ପାଦଯୁଗଲଂ ଶିରସା କିରୀଟ ଜୁଷ୍ଟେନ ସାଞ୍ଜଲିରଵୀଵିଶଦାସନେ ସ୍ଵେ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ ତୁରନ୍ତ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଲଗାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଋଷିଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ଲଗାଇଲେ, ହାତ ଜୋଡି ନିଜ ଆସନରେ ବସିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।

ତସ୍ଯାଵନିଜ୍ଯ ଚରଣୌ ତଦପଃ ସ୍ଵମୂର୍ଧ୍ନା ବିଭ୍ରଜ୍ଜଗଦ୍‌ଗୁରୁତମୋଽପି ସତାଂ ପତିର୍ହି । ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଦେଵ ଇତି ଯଦ୍‌ଗୁଣନାମ ଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯୈଵ ଯଚ୍ଚରଣଶୌଚମଶେଷତୀର୍ଥମ୍

ସେ ଋଷିଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇ, ସେଇ ଜଳ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ ଓ ସାଧୁମାନଙ୍କ ପତି; ଯେଉଁ ଚରଣର ପବିତ୍ରତାକୁ 'ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟଦେବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଇ ଚରଣର ପବିତ୍ରତା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।