ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଅହୋ ଐଶ୍ଵର୍ଯମତ୍ତାନାଂ ମତ୍ତାନାମିଵ ମାନିନାମ୍ । ଅସଂବଦ୍ଧା ଗିରୋ ରୁକ୍ଷାଃ କଃ ସହେତାନୁଶାସୀତା

ହାଁ, ଧନ ଓ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ଲୋକମାନେ, ମଦରେ ମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି, ଅସଂଯୋଜିତ ଏବଂ କଠୋର କଥା କହନ୍ତି । ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ କିଏ ସହିପାରିବେ କିମ୍ବା ଉପଦେଶ ଦେଇପାରିବେ ?

ଅଦ୍ଯ ନିଷ୍କୌରଵଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ କରିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯମର୍ଷିତଃ । ଗୃହୀତ୍ଵା ହଲମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଦହନ୍ନିଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍

ତାଙ୍କର ରୋଷରେ, ସେ କହିଲେ— 'ଆଜି ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ କୌରବମାନେ ରହିତ କରିଦେବି!' ହାଲ ଧରି, ସେ ଏମିତି ଉଠିଲେ ଯେ, ତିନି ଜଗତକୁ ଦହିଦେବେ ଭଳି ଲାଗିଲା ।

ଲାଙ୍ଗଲାଗ୍ରେଣ ନଗରଂ ଉଦ୍ଵିଦାର୍ଯ ଗଜାହ୍ଵଯମ୍ । ଵିଚକର୍ଷ ସ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ପ୍ରହରିଷ୍ଯନ୍ନମର୍ଷିତଃ

ହାଲର ଆଗରେ ହସ୍ତିନାପୁର ନଗରକୁ ଭାଙ୍ଗି, ରୋଷରେ ତାହାକୁ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଟାଣିନେଲେ, ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ ।

ଜଲଯାନମିଵାଘୂର୍ଣଂ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ନଗରଂ ପତତ୍ । ଆକୃଷ୍ଯମାଣମାଲୋକ୍ଯ କୌରଵାଃ ଜାତସଂଭ୍ରମାଃ

ନଗରଟିଏ ଜଳରେ ନୌକା ପରି ଘୂରୁଥିବାବେଳେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗାରେ ଟାଣାଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କୌରବମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲେ ।

ତମେଵ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସକୁଟୁମ୍ବା ଜିଜୀଵିଷଵଃ । ସଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସାମ୍ବଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯଃ ପ୍ରଭୁମ୍

ବଞ୍ଚିବା ଆଶାରେ, କୌରବମାନେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଶରଣ ନେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସାମ୍ବକୁ ଆଗରେ ରଖି, ହାତ ଜୋଡି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ।

ରାମ ରାମାଖିଲାଧାର ପ୍ରଭାଵଂ ନ ଵିଦାମ ତେ । ମୂଢାନାଂ ନଃ କୁବୁଦ୍ଧୀନାଂ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସ୍ଯତିକ୍ରମମ୍

‘ହେ ରାମ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ଆମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଜାଣିନାହୁଁ । ଆମେ ମୂର୍ଖ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତ, ଦୟାକରି ଆମର ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ ।’

ସ୍ଥିତ୍ଯୁତ୍ପତ୍ତ୍ଯପ୍ଯଯାନାଂ ତ୍ଵମେକୋ ହେତୁର୍ନିରାଶ୍ରଯଃ । ଲୋକାନ୍ କ୍ରୀଡନକାନୀଶ କ୍ରୀଡତସ୍ତେ ଵଦନ୍ତି ହି

ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ନିର୍ଭରଶୂନ୍ୟ କାରଣ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ନାଶର । ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର ଖେଳନା, ତୁମେ ଏହା ସହିତ ଖେଳୁଛ ।

( ମିଶ୍ର ) ତ୍ଵମେଵ ମୂର୍ଧ୍ନୀଦମନନ୍ତ ଲୀଲଯା ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ବିଭର୍ଷି ସହସ୍ରମୂର୍ଧନ୍ । ଅନ୍ତେ ଚ ଯଃ ସ୍ଵାତ୍ମନି ରୁଦ୍ଧଵିଶ୍ଵଃ ଶେଷେଽଦ୍ଵିତୀଯଃ ପରିଶିଷ୍ଯମାଣଃ

ହେ ଅନନ୍ତ, ତୁମେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡରେ ଭୂମିକୁ ଖେଳରେ ଧରିଛ । ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶେଷରେ ତୁମେ ନିଜ ମନେ ଲିନ କର, ତେବେ ତୁମେ ଏକା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରହିଯାଅ ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) କୋପସ୍ତେଽଖିଲଶିକ୍ଷାର୍ଥଂ ନ ଦ୍ଵେଷାନ୍ନ ଚ ମତ୍ସରାତ୍ । ବିଭ୍ରତୋ ଭଗଵନ୍ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଥିତିପାଲନତତ୍ପରଃ

ହେ ଭଗବାନ, ତୁମର କ୍ରୋଧ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେବା ପାଇଁ, ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ । ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରି, ସୃଷ୍ଟିର ପାଳନରେ ନିରନ୍ତର ଲାଗିରହିଛ ।

ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମନ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତିଧରାଵ୍ଯଯ । ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ତ୍ଵାଂ ଵଯଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ

ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଅବିନାଶୀ । ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ତ୍ତା, ଆମେ ତୁମକୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ପ୍ରପନ୍ନୈଃ ସଂଵିଗ୍ନୈଃ ଵେପମାନାଯନୈର୍ବଲଃ । ପ୍ରସାଦିତଃ ସୁପ୍ରସନ୍ନୋ ମା ଭୈଷ୍ଟେତ୍ଯଭଯଂ ଦଦୌ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ— ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ଓ କ୍ପମ୍ପିତ ଶରଣାର୍ଥୀମାନେ ଦ୍ୱାରା, ବଳରାମ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୁସି ହୋଇ, 'ଭୟ କରନି' ବୋଲି ଭୟହରଣ କଲେ ।

ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ପାରିବର୍ହଂ କୁଞ୍ଜରାନ୍ ଷଷ୍ଟିହାଯନାନ୍ । ଦଦୌ ଚ ଦ୍ଵାଦଶଶତାନି ଅଯୁତାନି ତୁରଙ୍ଗମାନ୍

ଦୁର୍ୟୋଧନ ଉପହାରରେ ସାଠି ବର୍ଷ ବୟସର ହାତୀ ଓ ବାରହ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ ।

ରଥାନାଂ ଷଟ୍ସହସ୍ରାଣି ରୌକ୍ମାଣାଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସାମ୍ । ଦାସୀନାଂ ନିଷ୍କକଣ୍ଠୀନାଂ ସହସ୍ରଂ ଦୁହିତୃଵତ୍ସଲଃ

ସେ ଛଅ ହଜାର ସୁନାର ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଏକ ହଜାର ଗହଣା ନ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀ, ଝିଅମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଥିଲାବେଳେ, ଦେଲେ ।

ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ ସାତ୍ଵତର୍ଷଭଃ । ସସୁତଃ ସସ୍ନୁଷଃ ପ୍ରାଯାତ୍ ସୁହୃଦ୍‌ଭିରଭିନନ୍ଦିତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ, ପୁଅ ଓ ବହୁଁ ସହିତ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ ।

( ମିଶ୍ର ) ତତଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପୁରଂ ହଲାଯୁଧଃ ସମେତ୍ଯ ବନ୍ଧୂନନୁରକ୍ତଚେତସଃ । ଶଶଂସ ସର୍ଵଂ ଯଦୁପୁଙ୍ଗଵାନାଂ ମଧ୍ଯେ ସଭାଯାଂ କୁରୁଷୁ ସ୍ଵଚେଷ୍ଟିତମ୍

ତାପରେ ହଳାୟୁଧ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଅନୁରାଗ ହୃଦୟରେ ମିଶି, ସଭାରେ ଯଦୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କୁରୁମାନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିଲେ ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଦ୍ଯାପି ଚ ପୁରଂ ହ୍ଯେତତ୍ ସୂଚଯଦ୍ ରାମଵିକ୍ରମମ୍ । ସମୁନ୍ନତଂ ଦକ୍ଷିଣତୋ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ଅନୁଦୃଶ୍ଯତେ

ଆଜିଯାଏଁ ମଧ୍ୟ, ରାମଙ୍କ ଶୌର୍ଯ୍ୟର ଚିହ୍ନ ବୋହିଥିବା ସେହି ସହର, ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାନରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛି ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ହସ୍ତିନପୁରକର୍ଷଣରୂପସଂକର୍ଷଣଵିଜଯୋ ନାମ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ 'ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଟାଣିବା ଆକାରରେ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ବିଜୟ' ନାମକ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ।

ଦେଵର୍ଷିନାରଦକର୍ତୃକଂ ଭଗଵତୋ ଗୃହଚର୍ଯାଦର୍ଶନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନରକଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥୋଦ୍ଵାହଂ ଚ ଯୋଷିତାମ୍ । କୃଷ୍ଣେନୈକେନ ବହ୍ଵୀନାଂ ତଦ୍ ଦିଦୃକ୍ଷୁଃ ସ୍ମ ନାରଦଃ

ଭଗବାନଙ୍କ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ, ଦେବଋଷି ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯିବା— ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ନରକାସୁର ବଧ ଓ ଅନେକ ଜନନୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏକାଉଠି ବିବାହ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ତାହା ଦେଖିବାକୁ ନାରଦଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ହେଲା ।

ଚିତ୍ରଂ ବତୈତଦେକେନ ଵପୁଷା ଯୁଗପତ୍ ପୃଥକ୍ । ଗୃହେଷୁ ଦ୍ଵ୍ଯଷ୍ଟସାହସ୍ରଂ ସ୍ତ୍ରିଯ ଏକ ଉଦାଵହତ୍

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯେ, ଏକ ଦେହରେ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ଏକାସାଥିରେ ଆଠ ହଜାର ଦୁଇ ଶହ ଜଣ ଜଣା ନାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘରେ ଘରେ ବିବାହ କରିଥିଲେ।

ଇତ୍ଯୁତ୍ସୁକୋ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଦେଵର୍ଷିର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗମତ୍ । ପୁଷ୍ପିତୋପଵନାରାମ ଦ୍ଵିଜାଲିକୁଲନାଦିତାମ୍

ଏଭଳି ଆଶାରେ, ଦେବ ଋଷି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ଖିଳିଥିଲା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମିଶି ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।

ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲେନ୍ଦୀଵରାମ୍ଭୋଜ କହ୍ଲାରକୁମୁଦୋତ୍ପଲୈଃ । ଛୁରିତେଷୁ ସରଃସୂଚ୍ଚୈଃ କୂଜିତାଂ ହଂସସାରସୈଃ

ଏଠାର ହ୍ରଦଗୁଡିକ ନୀଳ କମଳ, ପଦ୍ମ, କହ୍ଲାର ଓ କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଉଚ୍ଚ କାଶ ଘାସରେ ଢାକା ଥିଲା, ହଂସ ଓ ସାରସ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଥିଲେ।

ପ୍ରାସାଦଲକ୍ଷୈର୍ନଵଭିଃ ଜୁଷ୍ଟାଂ ସ୍ଫାଟିକରାଜତୈଃ । ମହାମରକତପ୍ରଖ୍ଯୈଃ ସ୍ଵର୍ଣରତ୍ନପରିଚ୍ଛଦୈଃ

ସହରଟି ନବ ଲକ୍ଷ ରତ୍ନ ଓ ଚାନ୍ଦିର ପ୍ରାସାଦରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ବଡ଼ ପନ୍ନା ପଥର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁନା ଓ ରତ୍ନର ସଜାଣା ଥିଲା।

( ମିଶ୍ର ) ଵିଭକ୍ତରଥ୍ଯାପଥଚତ୍ଵରାପଣୈଃ ଶାଲାସଭାଭୀ ରୁଚିରାଂ ସୁରାଲଯୈଃ । ସଂସିକ୍ତମାର୍ଗାଙ୍ଗନଵୀଥିଦେହଲୀଂ ପତତ୍ପତାକା ଧ୍ଵଜଵାରିତାତପାମ୍

ଏଠାର ରାସ୍ତା, ଗଲି, ଚକ, ବଜାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଅଲଗା ଥିଲା; ରୂପସି ମଣ୍ଡପ ଓ ସଭା ଘର, ଦେବମନ୍ଦିର ଶୋଭା ପାଉଥିଲା; ରାସ୍ତା, ଅଙ୍ଗନା, ଗଲି ଓ ବାଟ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକା ରୂପେ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଛାୟା ହେଉଥିଲା।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତସ୍ଯାମନ୍ତଃପୁରଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଅର୍ଚିତଂ ସର୍ଵଧିଷ୍ଣ୍ଯପୈଃ । ହରେଃ ସ୍ଵକୌଶଲଂ ଯତ୍ର ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ ଦର୍ଶିତମ୍

ସେଠାରେ ଅନ୍ତଃପୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆଦର କରୁଥିଲେ; ଏଠାରେ ହରିଙ୍କର ନିଜ କୌଶଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି ତ୍ୱଷ୍ଟା ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିବେ।

ତତ୍ର ଷୋଡଶଭିଃ ସଦ୍ମ ସହସ୍ରୈଃ ସମଲଙ୍କୃତମ୍ । ଵିଵେଶୈକତମଂ ଶୌରେଃ ପତ୍ନୀନାଂ ଭଵନଂ ମହତ୍

ସେ ଶୌରିଙ୍କ ଷୋଳ ହଜାର ଶୋଭାମୟ ମହଳ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କର ଥିଲା।

ଵିଷ୍ଟବ୍ଧଂ ଵିଦ୍ରୁମସ୍ତଂଭୈଃ ଵୈଦୂର୍ଯଫଲକୋତ୍ତମୈଃ । ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲମଯୈଃ କୁଡ୍ଯୈଃ ଜଗତ୍ଯା ଚାହତତ୍ଵିଷା

ଏହି ମହଳ କୋରାଲ ପଥରର ଖମ୍ଭା, ଉତ୍ତମ ବେଦୁର୍ୟା ପଥରର ତଳ, ନୀଳମଣି ପଥରର ଦେଉଳି, ଓ ଭୂମି ଅପୂର୍ବ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।

ଵିତାନୈର୍ନିର୍ମିତୈସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା ମୁକ୍ତାଦାମଵିଲମ୍ବିଭିଃ । ଦାନ୍ତୈରାସନପର୍ଯଙ୍କୈଃ ମଣ୍ଯୁତ୍ତମପରିଷ୍କୃତୈଃ

ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ମୁକ୍ତା ମାଳା ଲଟକୁଥିବା ଛାତା, ଓ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଆସନ ଓ ବିଛାନା, ଉତ୍ତମ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

ଦାସୀଭିର୍ନିଷ୍କକଣ୍ଠୀଭିଃ ସୁଵାସୋଭିରଲଙ୍କୃତମ୍ । ପୁମ୍ଭିଃ ସକଞ୍ଚୁକୋଷ୍ଣୀଷ ସୁଵସ୍ତ୍ରମଣିକୁଣ୍ଡଲୈଃ

ଏଠାରେ ଦାସୀମାନେ ଅଲଙ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଳାରେ କୌଣସି ମାଳା ନଥିଲା; ପୁରୁଷମାନେ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର, କମରବନ୍ଧ, ପଗଡ଼ି ଓ ମଣିର କଣଫୁଲ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ରତ୍ନପ୍ରଦୀପନିକରଦ୍ଯୁତିଭିର୍ନିରସ୍ତ ଧ୍ଵାନ୍ତଂ ଵିଚିତ୍ରଵଲଭୀଷୁ ଶିଖଣ୍ଡିନୋଽଙ୍ଗ । ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ଵିହିତାଗୁରୁଧୂପମକ୍ଷୈଃ ନିର୍ଯାନ୍ତମୀକ୍ଷ୍ଯ ଘନବୁଦ୍ଧଯ ଉନ୍ନଦନ୍ତଃ

ଏଠାର ଅନେକ ବାଲକନୀରେ ରତ୍ନ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିଲା; ମୟୂରମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅଗୁରୁ ଧୂପ ଓ ହବନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା, ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବାହାରୁଥିବାକୁ ଦେଖି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଥିଲେ।