ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

କମ୍ପନ୍ତେ ସର୍ଵପାପାନି ସପ୍ତାହଶ୍ରଵଣେ ସ୍ଥିତେ । ଅସ୍ମାକଂ ପ୍ରଲଯଂ ସଦ୍ଯଃ କଥା ଚେଯଂ କରିଷ୍ଯତି

ସାତ ଦିନ କଥା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ କମ୍ପିଯାଏ; ଏହି କଥା ଆମର ମୁକ୍ତିକୁ ସତ୍ରେ ଆଣିଦେବ।

ଆର୍ଦ୍ରଂ ଶୁଷ୍କଂ ଲଘୁ ସ୍ଥୂଲଂ ଵାଙ୍‌ମନଃ କର୍ମଭିଃ କୃତମ୍ । ଶ୍ରଵଣଂ ଵିଦହେତ୍ପାପଂ ପାଵକଂ ସମିଧୋ ଯଥା

ସେ ପାପ ଜଳିଯାଏ — ଜଳି, ଶୁଖା, ହଳୁକା, ଭାରି, କଥା, ଚିନ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠି କରାଯାଏ, ଶୁଣିବା ତାକୁ ଦହିଦେଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଳା ଦହିଦେଏ।

ଅସ୍ମିନ୍ ଵୈ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ସୂରିଭିଃ ଦେଵସଂସଦି । ଅକଥାଶ୍ରାଵିଣାଂ ପୁଂସାଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ଜନ୍ମ କୀର୍ତିତମ୍

ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କଥା ଶୁଣିନଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ଫଳହୀନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

କିଂ ମୋହତୋ ରକ୍ଷିତେନ ସୁପୁଷ୍ଟେନ ବଲୀଯସା । ଅଧ୍ରୁଵେଣ ଶରୀରେଣ ଶୁକଶାସ୍ତ୍ରକଥାଂ ଵିନା

ଶୁକଦେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା ବିନା, ଏହି ଅସ୍ଥିର ଶରୀରକୁ ଭଲ ରଖିବା, ଭଲ ଖାଇବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବାର କଣ ଉପକାର?

ଅସ୍ଥିସ୍ତମ୍ଭଂ ସ୍ନାଯୁବଦ୍ଧଂ ମାଂସଶୋଣିତଲେପିତମ୍ । ଚର୍ମାଵନଦ୍ଧଂ ଦୁର୍ଗନ୍ଧଂ ପାତ୍ରଂ ମୂତ୍ରପୁରୀଷଯୋଃ

ଏହି ଶରୀର ଅସ୍ଥିର ଦଣ୍ଡ, ନାଡି ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧା, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ, ଚର୍ମରେ ଢାକା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରିତ, ମୁତ୍ର ଓ ମଳର ପାତ୍ର।

ଜରାଶୋକଵିପାକାର୍ତଂ ରୋଗମନ୍ଦିରମାତୁରମ୍ । ଦୂଷ୍ପୂରଂ ଦୁର୍ଧରଂ ଦୁଷ୍ଟଂ ସଦୋଷଂ କ୍ଷଣଭଂଗୁରମ୍

ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ, ଦୁଃଖ ଓ କର୍ମର ଫଳରେ ପୀଡିତ, ରୋଗର ଘର, ଦୁଃଖ ଭରିତ, ଭରିବା କଷ୍ଟ, ଭୋଗିବା କଷ୍ଟ, ଦୁଷ୍ଟ, ଦୋଷିତ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭଙ୍ଗୁର।

କୃମିଵିଡ୍ ଭସ୍ମ ସଂଜ୍ଞାନ୍ତଂ ଶରୀରଂ ଇତି ଵର୍ଣିତମ୍ । ଅସ୍ଥିରେଣ ସ୍ଥିରଂ କର୍ମ କୁତୋଽଯଂ ସାଧଯେତ୍ ନ ହି

ଏହି ଶରୀର ଶେଷରେ କୀଟ, ମଳ ଓ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ; ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ କେଉଁଠି ଥିରତା ଆସିପାରିବ?

ଯତ୍ପ୍ରାତଃ ସଂସ୍କୃତଂ ଚାନ୍ନଂ ସାଯଂ ତଚ୍ଚ ଵିନଶ୍ଯତି । ତଦୀଯରସସମ୍ପୁଷ୍ଟେ କାଯେ କା ନାମ ନିତ୍ଯତା

ପ୍ରଭାତରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ସାଂଝେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏପରି ଖାଦ୍ୟରେ ପୋଷିତ ଶରୀରରେ କେଉଁଠି ନିତ୍ୟତା ରହିପାରିବ?

ସପ୍ତାହଶ୍ରଵଣାତ୍ ଲୋକେ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ନିକଟେ ହରିଃ । ଅତୋ ଦୋଷନିଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଏତଦ୍ ଏଵ ହି ସାଧନମ୍

ସାତ ଦିନ କଥା ଶୁଣିଲେ ଏହି ଜଗତରେ ହରିକୁ ପାଇଯାଏ; ତେଣୁ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ।

ବୁଦ୍‌ବୁଦା ଇଵ ତୋଯେଷୁ ମଶକା ଇଵ ଜନ୍ତୁଷୁ । ଜାଯନ୍ତେ ମରଣାଯୈଵ କଥାଶ୍ରଵଣଵର୍ଜିତାଃ

ପାଣିରେ ବୁଦ୍ବୁଦା, ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମଶାକ ପରି — କଥା ଶୁଣିନଥିବା ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।

ଜଡସ୍ଯ ଶୁଷ୍କଵଂଶସ୍ଯ ଯତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥିଵିଭେଦନମ୍ । ଚିତ୍ରଂ କିମୁ ତଦା ଚିତ୍ତ ଗ୍ରନ୍ଥିଭେଦଃ କଥାଶ୍ରଵାତ୍

ଏକ ଶୁଖା ମାଣ୍ଡର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଅଦ୍ଭୁତ; କିନ୍ତୁ କଥା ଶୁଣିବାରେ ମନର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ତାଠୁ ଅଧିକ ଅଦ୍ଭୁତ।

ଭିଦ୍ଯତେ ହୃଦଯଗ୍ରନ୍ଥିଃ ଛିଦ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵସଂଶଯାଃ । କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ଚାସ୍ଯ କର୍ମାଣି ସପ୍ତାହଶ୍ରଵଣେ କୃତେ

ସାତ ଦିନ କଥା ଶୁଣିଲେ ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।

ସଂସାରକର୍ଦମାଲେପ ପ୍ରକ୍ଷାଲନପଟୀଯସି । କଥାତୀର୍ଥେ ସ୍ଥିତେ ଚିତ୍ତେ ମୁକ୍ତିରେଵ ବୁଧୈଃ ସ୍ମୃତା

ଏହି ସଂସାରର ମଳ ଓ ଦୁଷିତତାକୁ ଧୋଇଯିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ କଥାର ତୀର୍ଥ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଠି ମନ ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବଳ ମୁକ୍ତିକୁ ନିଶ୍ଚିତ କହିଛନ୍ତି।

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତି ଵୈ ତସ୍ମିନ୍ ଵିମାନଂ ଆଗମତ୍ ତଦା । ଵୈକୁଣ୍ଠଵାସିଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରସ୍ଫୁରତ୍ ଦୀପ୍ତିମଣ୍ଡଲମ୍

ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେଇ ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା, ଯାହା ଭାଗବତ ପ୍ରେମୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ ଏବଂ ତାହାର ଚାରିପାଖରେ ଦୀପ୍ତି ଝଲମଲ କରୁଥିଲା।

ସର୍ଵେଷାଂ ପଶ୍ଯତାଂ ଭେଜେ ଵିମାନଂ ଧୁନ୍ଧୁଲୀସୁତଃ । ଵିମାନେ ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ ଵୀକ୍ଶ୍ଯ ଗୋକର୍ଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଧୁନ୍ଧୁଳୀଙ୍କ ପୁଅ ସେଇ ରଥରେ ବସିଲେ। ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ—

ଗୋକର୍ଣ ଉଵାଚ - ଅତ୍ରୈଵ ବହଵଃ ସନ୍ତି ଶ୍ରୋତାରୋ ମମ ନିର୍ମଲାଃ । ଆନୀତାନି ଵିମାନାନି ନ ତେଷାଂ ଯୁଗପତ୍କୁତଃ

ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ— ଏଠାରେ ମୋର ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ରଥ ଏକାସାଥିରେ କାହିଁକି ଆସିନାହିଁ?

ଶ୍ରଵଣଂ ସମଭାଗେନ ସର୍ଵେଷାମିହ ଦୃଶ୍ଯତେ । ଫଲଭେଦଃ କୁତୋ ଜାତଃ ପ୍ରବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ହରିପ୍ରିଯାଃ

ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ସମାନଭାବେ ଶ୍ରବଣ କରିଛନ୍ତି; ତେବେ ଫଳରେ ଏହି ଭିନ୍ନତା କାହିଁକି ହେଲା? ହରିଙ୍କ ପ୍ରେମୀମାନେ ଦୟାକରି ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।

ହରିଦାସା ଊଚୁଃ - ଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ଵିଭେଦେନ ଫଲଭେଦୋଽତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଃ । ଶ୍ରଵଣଂ ତୁ କୃତଂ ସର୍ଵୈଃ ନ ତଥା ମନନଂ କୃତମ୍ । ଫଲଭେଦୋସ୍ତତୋ ଜାତୋ ଭଜନାଦପି ମାନଦ

ହରିଙ୍କ ଦାସମାନେ କହିଲେ— ଏଠାରେ ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି। ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଏତେ ଭଲ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିନାହାନ୍ତି। ଏହିପରି, ଭଜନରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଫଳର ଭିନ୍ନତା ହୁଏ, ହେ ମାନ୍ୟବ।

ସପ୍ତରାତ୍ରଂ ଉପୋଷୈଵ ପ୍ରେତେନ ଶ୍ରଵଣଂ କୃତମ୍ । ମନନାଦି ତଥା ତେନ ସ୍ଥିରଚିତ୍ତେ କୃତଂ ଭୃଶମ୍

ମୃତାତ୍ମା ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସ ରହି ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ମନନ କରିଥିଲେ।

ଅଦୃଢଂ ଚ ହତଂ ଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରମାଦେନ ହତଂ ଶ୍ରୁତମ୍ । ସଂଦିଗ୍ଧୋ ହି ହତୋ ମଂତ୍ରୋ ଵ୍ଯଗ୍ରଚିତ୍ତୋ ହତୋ ଜପଃ

ଯଦି ଜ୍ଞାନ ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, ତେବେ ସେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅବଧାନ ନ ଥିଲେ ଶ୍ରବଣ ବିଫଳ ହୁଏ; ସନ୍ଦେହ ରହିଲେ ମନ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଏବଂ ଚିତ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ଜପ ବିଫଳ ହୁଏ।

ଅଵୈଷ୍ଣଵୋ ହତୋ ଦେଶୋ ହତଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଅପାତ୍ରକମ୍ । ହତଂ ଅଶ୍ରୋତ୍ରିଯେ ଦାନଂ ଅନାଚାରଂ ହତଂ କୁଲମ୍

ଯେଉଁ ଦେଶରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ନାହିଁ, ସେଠି ସବୁ କିଛି ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅପାତ୍ରକୁ କୃତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଫଳ; ଅଶ୍ରୋତ୍ରିୟକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ବିଫଳ; ଅନାଚାର ଦ୍ୱାରା କୁଳ ବିନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ଵିଶ୍ଵାସୋ ଗୁରୁଵାକ୍ଯେଷୁ ସ୍ଵସ୍ମିନ୍ ଦୀନତ୍ଵଭାଵନା । ମନୋଦୋଷଜଯଶ୍ଚୈଵ କଥାଯାଂ ନିଶ୍ଚଲା ମତିଃ

ଗୁରୁଙ୍କ କଥାରେ ଅଟୁଟ ବିଶ୍ୱାସ, ନିଜରେ ଦୟା ଓ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଜିତିବା, ଏବଂ କଥାରେ ଅଚଳ ମନ ରଖିବା—

ଏଵଂ ଆଦି କୃତଂ ଚେତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ତଦା ଵୈ ଶ୍ରଵଣେ ଫଲମ୍ । ପୁନଃ ଶ୍ରଵାନ୍ତେ ସର୍ଵେଷାଂ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଵସତିର୍ଧ୍ରୁଵମ୍

ଏପରି ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଯଦି ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ମିଳେ; ଏବଂ କଥା ସମାପ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବାସ ନିଶ୍ଚିତ।

ଗୋକର୍ଣ ତଵ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଗୋଲୋକଂ ଦାସ୍ଯତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଵୈକୁଣ୍ଠ ହରିକୀର୍ତନାଃ

ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ। ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ହରିଭକ୍ତ ମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ।

ଶ୍ରଵଣୋ ମାସି ଗୋକର୍ଣଃ କଥାଂ ଊଚେ ତଥା ପୁନଃ । ସପ୍ତରାତ୍ରଵତୀଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରଵଣଂ ତୈଃ କୃତଂ ପୁନଃ

ପରବର୍ଷରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁଣିଥରେ କଥା କହିଲେ; ସେମାନେ ପୁଣି ସପ୍ତ ରାତି ଧରି ଶ୍ରବଣ କଲେ।

କଥାସମାପ୍ତୌ ଯଜ୍ଜାତଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ତଚ୍ଚ ନାରଦ

ହେ ନାରଦ, କଥା ସମାପ୍ତିରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ସେଥିରେ ଆଉ ଶୁଣ।

ଵିମାନୈଃ ସହ ଭକ୍ତୈଶ୍ଚ ହରିରାଵିର୍ବଭୂଵ ହ । ଜଯଶବ୍ଦା ନମଃଶବ୍ଦାଃ ତତ୍ରାସନ୍ ବହଵସ୍ତଦା

ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥ ସହିତ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ସେ ସମୟରେ ବହୁତ ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା।

ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯ ଧ୍ଵନିଂ ଚକ୍ରେ ହର୍ଷାତ୍ ତତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ । ଗୋକର୍ଣଂ ତୁ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ଅକରୋତ୍ ସ୍ଵସଦୃଷଂ ହରିଃ

ହରି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ; ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ।

ଶ୍ରୋତୄନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଘନଶ୍ଯାମାନ୍ ପୀତକୌଶେଯଵାସସଃ । କୀରୀଟିନଃ କୁଣ୍ଡଲିନଃ ତଥା ଚକ୍ରେ ହରିଃ କ୍ଷଣାତ୍

ହରି ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନେଙ୍କୁ ମେଘ ଭଳି ଗାଢ଼ କଳା, ପୀତ କୌଶେୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ଭଳି କରିଦେଲେ।