ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଇତି କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଵିରଥୀକୃତ୍ଯ ପୌଣ୍ଡ୍ରକମ୍। ଶିରୋଽଵୃଶ୍ଚଦ୍ରଥାଙ୍ଗେନ ଵଜ୍ରେଣେନ୍ଦ୍ରୋ ଯଥା ଗିରେଃ

ଏଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ମାରି, ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ରଥରୁ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ। ପରେ, ରଥର ଚକା ନେଇ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି।

ତଥା କାଶୀପତେଃ କାଯାଚ୍ଛିର ଉତ୍କୃତ୍ଯ ପତ୍ରିଭିଃ। ନ୍ଯପାତଯତ୍କାଶୀପୁର୍ଯାଂ ପଦ୍ମକୋଶମିଵାନିଲଃ

ଏହିପରି, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଦେହରୁ ମୁଣ୍ଡ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟି, ସେହି ମୁଣ୍ଡକୁ କାଶୀ ନଗରରେ ପକାଇଦେଲେ, ଯେପରି ପବନ ଏକ କମଳ କୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦିଏ।

ଏଵଂ ମତ୍ସରିଣମ୍ହତ୍ଵା ପୌଣ୍ଡ୍ରକଂ ସସଖଂ ହରିଃ। ଦ୍ଵାରକାମାଵିଶତ୍ସିଦ୍ଧୈର୍ଗୀଯମାନକଥାମୃତଃ

ଏଭଳି ଇର୍ଷ୍ୟାପରାୟଣ ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରଙ୍କୁ ମାରି, ହରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧମନେ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନର ଅମୃତ ଗାଇଉଥିଲେ।

ସ ନିତ୍ଯଂ ଭଗଵଦ୍ଧ୍ଯାନ ପ୍ରଧ୍ଵସ୍ତାଖିଲବନ୍ଧନଃ। ବିଭ୍ରାଣଶ୍ଚ ହରେ ରାଜନ୍ସ୍ଵରୂପଂ ତନ୍ମଯୋଽଭଵତ୍

ସେ ନିତ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ହରିଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କରେ ଏକାତ୍ମ ହେଇଗଲେ।

ଶିରଃ ପତିତମାଲୋକ୍ଯ ରାଜଦ୍ଵାରେ ସକୁଣ୍ଡଲମ୍। କିମିଦଂ କସ୍ଯ ଵା ଵକ୍ତ୍ରମିତି ସଂଶିଶିରେ ଜନାଃ

ରାଜଦ୍ୱାରରେ ଝୁଲିଥିବା, କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଦେଖି, ଲୋକେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—'ଏହା କ'ଣ? କାହାର ମୁହଁ ଏହି?'

ରାଜ୍ଞଃ କାଶୀପତେର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମହିଷ୍ଯଃ ପୁତ୍ରବାନ୍ଧଵାଃ। ପୌରାଶ୍ଚ ହା ହତା ରାଜନ୍ନାଥ ନାଥେତି ପ୍ରାରୁଦନ୍

କାଶୀର ରାଜାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ତାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ, ପୁଅମାନେ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ନଗରବାସୀମାନେ କନ୍ଦି କହିଲେ—'ହା, ରାଜା ମରିଗଲେ! ଆମର ରକ୍ଷକ ନାହିଁ ରହିଲେ!'

ସୁଦକ୍ଷିଣସ୍ତସ୍ଯ ସୁତଃ କୃତ୍ଵା ସଂସ୍ଥାଵିଧିଂ ପତେଃ। ନିହତ୍ଯ ପିତୃହନ୍ତାରଂ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯପଚିତିଂ ପିତୁଃ

ତାଙ୍କର ପୁଅ ସୁଦକ୍ଷିଣ, ବାପାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—'ମୁଁ ବାପାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରି, ବାପାଙ୍କର ସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା କରିବି।'

ଇତ୍ଯାତ୍ମନାଭିସନ୍ଧାଯ ସୋପାଧ୍ଯାଯୋ ମହେଶ୍ଵରମ୍। ସୁଦକ୍ଷିଣୋଽର୍ଚଯାମାସ ପରମେଣ ସମାଧିନା

ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଗୁରୁ ସହିତ ସୁଦକ୍ଷିଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ପ୍ରୀତୋଽଵିମୁକ୍ତେ ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ମୈ ଵରମଦାଦ୍ଵିଭୁଃ। ପିତୃହନ୍ତୃଵଧୋପାଯଂ ସ ଵଵ୍ରେ ଵରମୀପ୍ସିତମ୍

ଅବିମୁକ୍ତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ସେ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ—ବାପାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀଙ୍କୁ ମାରିବାର ଉପାୟ।

ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନିଂ ପରିଚର ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସମମୃତ୍ଵିଜମ୍। ଅଭିଚାରଵିଧାନେନ ସ ଚାଗ୍ନିଃ ପ୍ରମଥୈର୍ଵୃତଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଋତ୍ୱିଜ୍ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନିର ପୂଜା କର, ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ। ସେ ଅଗ୍ନି, ଭୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା—

ସାଧଯିଷ୍ଯତି ସଙ୍କଲ୍ପମବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯେ ପ୍ରଯୋଜିତଃ। ଇତ୍ଯାଦିଷ୍ଟସ୍ତଥା ଚକ୍ରେକୃଷ୍ଣାଯାଭିଚରନ୍ଵ୍ରତୀ

ଅଧର୍ମୀ ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କଲେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବ। ଏଭଳି ଆଦେଶ ମିଳି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଚାର ବ୍ରତ ରଖି କ୍ରିୟା କଲେ।

ତତୋଽଗ୍ନିରୁତ୍ଥିତଃ କୁଣ୍ଡାନ୍ମୂର୍ତିମାନତିଭୀଷଣଃ। ତପ୍ତତାମ୍ରଶିଖାଶ୍ମଶ୍ରୁରଙ୍ଗାରୋଦ୍ଗାରିଲୋଚନଃ

ତାପରେ, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିଦେବତା ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ଚୁଲି ଓ ଦାଢ଼ି ତାପି ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନି ଝରୁଥିଲା।

ଦଂଷ୍ଟ୍ରୋଗ୍ରଭ୍ରୁକୁଟୀଦଣ୍ଡ କଠୋରାସ୍ଯଃ ସ୍ଵଜିହ୍ଵଯା। ଆଲିହନ୍ସୃକ୍ଵଣୀ ନଗ୍ନୋ ଵିଧୁନ୍ଵଂସ୍ତ୍ରିଶିଖଂ ଜ୍ଵଲତ୍

ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଂତ, ଭୟଙ୍କର ଭୃକୁଟି, କଠୋର ମୁଁହ, ନିଜ ଜିହ୍ବାରେ ମୁଁହ ଚାଟୁଥିଲେ, ନଗ୍ନ ଦେହରେ, ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ତ୍ରିଶୂଳ ଦୋଳାଉଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ।

ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତାଲପ୍ରମାଣାଭ୍ଯାଂ କମ୍ପଯନ୍ନଵନୀତଲମ୍। ସୋଽଯଧାଵଦ୍ଵୃତୋ ଭୂତୈର୍ଦ୍ଵାରକାଂ ପ୍ରଦହନ୍ଦିଶଃ

ତାଙ୍କର ପାଦ ତାଳ ଗଛ ପରି ବଡ଼, ଭୂମିକୁ କମ୍ପାଇଦେଉଥିଲେ। ସେ ଭୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଜଳାଇ, ଦ୍ୱାରକା ଦିଗକୁ ଆଗେଇଯାଉଥିଲେ।

ତମାଭିଚାରଦହନମାଯାନ୍ତଂ ଦ୍ଵାରକୌକସଃ। ଵିଲୋକ୍ଯ ତତ୍ରସୁଃ ସର୍ଵେ ଵନଦାହେ ମୃଗା ଯଥା

ସେ ଅଭିଚାର ଅଗ୍ନି ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଗ୍ନି ଲାଗିଲେ ମୃଗମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି।

ଅକ୍ଷୈଃ ସଭାଯାଂ କ୍ରୀଡନ୍ତଂ ଭଗଵନ୍ତଂ ଭଯାତୁରାଃ। ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି ତ୍ରିଲୋକେଶ ଵହ୍ନେଃ ପ୍ରଦହତଃ ପୁରମ୍

ଭୟରେ ତାଙ୍କମାନେ, ସଭାରେ ଦାୟ ଖେଳୁଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ—'ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଏହି ଅଗ୍ନିରୁ ସହରକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ!'

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଜ୍ଜନଵୈକ୍ଲଵ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାନାଂ ଚ ସାଧ୍ଵସମ୍। ଶରଣ୍ଯଃ ସମ୍ପ୍ରହସ୍ଯାହ ମା ଭୈଷ୍ଟେତ୍ଯଵିତାସ୍ମ୍ଯହମ୍

ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶୁଣି, ନିଜ ଜନଙ୍କ ଭୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ ହସି କହିଲେ—'ଭୟ କରନି, ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ।'

ସର୍ଵସ୍ଯାନ୍ତର୍ବହିଃସାକ୍ଷୀ କୃତ୍ଯାଂ ମାହେଶ୍ଵରୀଂ ଵିଭୁଃ। ଵିଜ୍ଞାଯ ତଦ୍ଵିଘାତାର୍ଥଂ ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥଂ ଚକ୍ରମାଦିଶତ୍

ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ବାହାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଓ ସାକ୍ଷୀ ଥିବା ସେ ଭଗବାନ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା ବୁଝି, ତାହାକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ, ପାଖରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।

ତତ୍ସୂର୍ଯକୋଟିପ୍ରତିମଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନଂ ପ୍ରଲଯାନଲପ୍ରଭମ୍। ସ୍ଵତେଜସା ଖଂ କକୁଭୋଽଥ ରୋଦସୀ ଚକ୍ରଂ ମୁକୁନ୍ଦାସ୍ତ୍ରଂ ଅଥାଗ୍ନିମାର୍ଦଯତ୍

ସେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଦଶ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ନିଜ ତେଜରେ ଆକାଶ, ଦିଗବଳୟ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କଲା; ଏହି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ତାହା ପରେ ଅଗ୍ନି ରୂପୀ ସତ୍ତାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲା।

କୃତ୍ଯାନଲଃ ପ୍ରତିହତଃ ସ ରଥାନ୍ଗପାଣେର୍। ଅସ୍ତ୍ରୌଜସା ସ ନୃପ ଭଗ୍ନମୁଖୋ ନିଵୃତ୍ତଃ। ଵାରାଣସୀଂ ପରିସମେତ୍ଯ ସୁଦକ୍ଷିଣଂ ତଂ। ସର୍ତ୍ଵିଗ୍ଜନଂ ସମଦହତ୍ସ୍ଵକୃତୋଽଭିଚାରଃ

ହେ ରାଜା, ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିରୂପୀ ସତ୍ତା ଯଜ୍ଞରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରହାର ପାଇ, ଭାଙ୍ଗି ପଡିଲା ଓ ପଛକୁ ହଟିଗଲା; ପରେ, ବାରାଣସୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୁଦକ୍ଷିଣ ଓ ତାଙ୍କର ପୁରୋହିତମାନେଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା—ତାଙ୍କର ନିଜ ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆପଦ ହେଲା।

ଚକ୍ରଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତଦନୁପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ଵାରାଣସୀଂ ସାଟ୍ଟସଭାଲଯାପଣାମ୍। ସଗୋପୁରାଟ୍ଟାଲକକୋଷ୍ଠସଙ୍କୁଲାଂ ସକୋଶହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥାନ୍ନଶାଲିନୀମ୍

ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ବାରାଣସୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜମହଳ, ସଭାଘର, ବଜାର, ଦ୍ୱାର, ମିନାର, ଗଦାମାଳ, ଧନାଗାର, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଧାନର ଭଣ୍ଡାର ଥିଲା।

ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଵାରାଣସୀଂ ସର୍ଵାଂ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍। ଭୂଯଃ ପାର୍ଶ୍ଵମୁପାତିଷ୍ଠତ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣଃ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସମଗ୍ର ବାରାଣସୀକୁ ଜଳାଇଦେଇ, ପୁଣି ଅକ୍ଲିଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଆସି ଦଢ଼ି ହେଲା।

ଯ ଏନଂ ଶ୍ରାଵଯେନ୍ମର୍ତ୍ଯ ଉତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକଵିକ୍ରମମ୍। ସମାହିତୋ ଵା ଶୃଣୁଯାତ୍ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ଉତ୍ତମ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ବୀରତା ଗାଥା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।

ରୈଵତକେ ଦ୍ଵିଵିଦ୍ଵଧଃ - ଶ୍ରୀରାଜୋଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଭୂଯୋଽହଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ରାମସ୍ଯାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣଃ । ଅନନ୍ତସ୍ଯାପ୍ରମେଯସ୍ଯ ଯଦନ୍ଯତ୍ କୃତଵାନ୍ ପ୍ରଭୁଃ

ରାଜା କହିଲେ: ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ଅପାର ଓ ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁ ରାମଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ—ସେ ପ୍ରଭୁ ଆଉ କଣ କରିଥିଲେ?

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ନରକସ୍ଯ ସଖା କଶ୍ଚିଦ୍ ଦ୍ଵିଵିଦୋ ନାମ ଵାନରଃ । ସୁଗ୍ରୀଵସଚିଵଃ ସୋଽଥ ଭ୍ରାତା ମୈନ୍ଦସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ନରକର ଏକ ବନରାଜି ମିତ୍ର ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଦ୍ୱିବିଦ; ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ମୈନ୍ଦଙ୍କର ପ୍ରଭଳ ଭାଇ।

ସଖ୍ଯୁଃ ସୋଽପଚିତିଂ କୁର୍ଵନ୍ ଵାନରୋ ରାଷ୍ଟ୍ରଵିପ୍ଲଵମ୍ । ପୁରଗ୍ରାମାକରାନ୍ ଘୋଷାନ୍ ଅଦହଦ୍ ଵହ୍ନିମୁତ୍ସୃଜନ୍

ସେ ବନରାଜି ନିଜ ସଂଗୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖାଇ, ଦେଶକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲା—ସେ ସହର, ଗ୍ରାମ, ଅଞ୍ଚଳ ଓ ଗୋପାଳ ଗାଁକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଦେଲା।

କ୍ଵଚିତ୍ ସ ଶୈଲାନୁତ୍ପାଟ୍ଯ ତୈର୍ଦେଶାନ୍ ସମଚୂର୍ଣଯତ୍ । ଆନର୍ତାନ୍ ସୁତରାମେଵ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ମିତ୍ରହା ହରିଃ

କେତେବେଳେ ସେ ପାହାଡ଼ ଉପ୍ରେ ଉପ୍ରେ ଉଠାଇ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଶ ଉପରେ ପକାଇ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା—ବିଶେଷ କରି ଆନର୍ତ୍ତ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ହନ୍ତା ହରି ବସୁଥିଲେ।

କ୍ଵଚିତ୍ ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯସ୍ଥୋ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ତଜ୍ଜଲମ୍ । ଦେଶାନ୍ ନାଗାଯୁତପ୍ରାଣୋ ଵେଲାକୂଲେ ନ୍ଯମଜ୍ଜଯତ୍

କେବେ କେବେ ସେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ, ଦୁଇ ହାତରେ ଜଳ ଉଠାଇ, ସମୁଦ୍ର କୂଳର ଜମିକୁ ଡୁବାଇଦେଲା; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ପରି ଥିଲା।

ଆଶ୍ରମାନ୍ ଋଷିମୁଖ୍ଯାନାଂ କୃତ୍ଵା ଭଗ୍ନଵନସ୍ପତୀନ୍ । ଅଦୂଷଯତ୍ ଶକୃତ୍ ମୂତ୍ରୈଃ ଅଗ୍ନୀନ୍ ଵୈତାନିକାନ୍ ଖଲଃ

ସେ ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମର ବୃକ୍ଷ ଭାଙ୍ଗିଦେଇ, ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନିକୁ ମଳ ଓ ପିଶାବରେ ଅପବିତ୍ର କରିଦେଲା; ସେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ।