ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଇତି ପ୍ରହସିତଂ ଶୌରେର୍ଜଲ୍ପିତଂ ଚାରୁଵୀକ୍ଷିତମ୍ । ଗତିଂ ପ୍ରେମପରିଷ୍ଵଙ୍ଗଂ ସ୍ମରନ୍ତ୍ଯୋ ରୁରୁଦୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ॥ 10.65.

ଏଭଳି ଶୌରିଙ୍କ ହସ୍ୟ ଭାସା, ସୁନ୍ଦର ଦୃଷ୍ଟି, ଚାଳ ଓ ସ୍ନେହ ଆଲିଙ୍ଗନକୁ ମନେ କରି, ଗୋପୀମାନେ କାନ୍ଦିପକେ।

ସଙ୍କର୍ଷଣସ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସନ୍ଦେଶୈର୍ହୃଦଯଂଗମୈଃ । ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସ ଭଗଵାନ୍ନାନାନୁନଯକୋଵିଦଃ ॥ 10.65.

ଭଗବାନ ସଂକର୍ଷଣ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭଲ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇ ସେମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।

ଦ୍ଵୌ ମାସୌ ତତ୍ର ଚାଵାତ୍ସୀନ୍ମଧୁଂ ମାଧଵଂ ଏଵ ଚ । ରାମଃ କ୍ଷପାସୁ ଭଗଵାନ୍ ଗୋପୀନାଂ ରତିମାଵହନ୍ ॥ 10.65.

ସେଠାରେ ବଳରାମ ଦୁଇ ମାସ — ମଧୁ ଓ ମାଧବ — ରହି, ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ରାତିରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ।

ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକଲାମୃଷ୍ଟେ କୌମୁଦୀଗନ୍ଧଵାଯୁନା । ଯମୁନୋପଵନେ ରେମେ ସେଵିତେ ସ୍ତ୍ରୀଗଣୈର୍ଵୃତଃ ॥ 10.65.

ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ, କୌମୁଦୀ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ବାତାସରେ ଭରିଥିବାବେଳେ, ବଳରାମ ଯମୁନା ତଟର ଉଦ୍ୟାନରେ ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ସେବା ଓ ସାଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ।

ଵରୁଣପ୍ରେଷିତା ଦେଵୀ ଵାରୁଣୀ ଵୃକ୍ଷକୋଟରାତ୍ । ପତନ୍ତୀ ତଦ୍ଵନଂ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵଗନ୍ଧେନାଧ୍ଯଵାସଯତ୍ ॥ 10.65.

ବରୁଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଦେବୀ ବାରୁଣୀ ଗଛର ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ, ତାଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧ ତାଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରଭାବିତ କଲା ।

ତଂ ଗନ୍ଧଂ ମଧୁଧାରାଯା ଵାଯୁନୋପହୃତଂ ବଲଃ । ଆଘ୍ରାଯୋପଗତସ୍ତତ୍ର ଲଲନାଭିଃ ସମଂ ପପୌ ॥ 10.65.

ବାଳ ହଳାୟୁଧ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିବା ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଶୁଅି, ସେଠାକୁ ଯାଇ ଜନନୀମାନେ ସହିତ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ପାନ କଲେ ।

ଉପଗୀଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଵନିତାଶୋଭିମଣ୍ଡଲେ । ରେମେ କରେଣୁଯୂଥେଶୋ ମାହେନ୍ଦ୍ର ଇଵ ଵାରଣଃ ॥ 10.65.

ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଚକ୍ରରେ, ହଳାୟୁଧ ହାତୀ ଦଳର ମୁଖ୍ୟ ଭଳି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ ।

ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵଵୃଷୁଃ କୁସୁମୈର୍ମୁଦା । ଗନ୍ଧର୍ଵା ମୁନଯୋ ରାମଂ ତଦ୍ଵୀର୍ଯୈରୀଡିରେ ତଦା ॥ 10.65.

ଆକାଶରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ଡ଼ିଅଉଥିଲା, ଖୁସିରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଋଷିମାନେ ରାମଙ୍କର କୌଶଳକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ।

ଉପଗୀଯମାନଚରିତୋ ଵନିତାଭିର୍ହଲାଯୁଧ । ଵନେଷୁ ଵ୍ଯଚରତ୍କ୍ଷୀଵୋ ମଦଵିହ୍ଵଲଲୋଚନଃ ॥ 10.65.

ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ହଳାୟୁଧଙ୍କର କୃତ୍ୟ ଗାଇଉଥିଲେ, ମଦରେ ମତ୍ତ, ଆନନ୍ଦରେ ଅସ୍ଥିର ଦୃଷ୍ଟି ନେଇ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୂଉଥିଲେ ।

ସ୍ରଗ୍ଵ୍ଯେକକୁଣ୍ଡଲୋ ମତ୍ତୋ ଵୈଜଯନ୍ତ୍ଯା ଚ ମାଲଯା । ବିଭ୍ରତ୍ସ୍ମିତମୁଖାମ୍ଭୋଜଂ ସ୍ଵେଦପ୍ରାଲେଯଭୂଷିତମ୍ ॥ 10.65.

ଗାଲା ଓ ଏକ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ମଦରେ ମତ୍ତ, ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ହସୁଥିବା ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖାଉଥିଲେ, ଘେମ ରୂପୀ ତୁଷାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ ।

ସ ଆଜୁହାଵ ଯମୁନାଂ ଜଲକ୍ରୀଡାର୍ଥମୀଶ୍ଵରଃ । ନିଜଂ ଵାକ୍ଯମନାଦୃତ୍ଯ ମତ୍ତ ଇତ୍ଯାପଗାଂ ବଲଃ ॥ 10.65.

ଈଶ୍ୱର ଜଳ କ୍ରୀଡା ପାଇଁ ଯମୁନାକୁ ଡାକିଲେ, ହଳାୟୁଧ ନିଜ କଥାକୁ ଅଗ୍ରାହ କରି, ମଦରେ ମତ୍ତ, ନଦୀକୁ ଡାକିଲେ ।

ଅନାଗତାଂ ହଲାଗ୍ରେଣ କୁପିତୋ ଵିଚକର୍ଷ ହ । ପାପେ ତ୍ଵଂ ମାମଵଜ୍ଞାଯ ଯନ୍ନାଯାସି ମଯାହୁତା । ନେଷ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ଲାଙ୍ଗଲାଗ୍ରେଣ ଶତଧା କାମଚାରିଣୀମ୍ ॥ 10.65.

ଯମୁନା ଆସିନଥିବାରୁ, କ୍ରୋଧିତ ହଳାୟୁଧ ଲାଙ୍ଗଳ ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ଟାଣିଲେ, କହିଲେ: 'ପାପି, ମୁଁ ଡାକିଥିଲି ବି ତୁମେ ଅଗ୍ରାହ କଲା; ମୁଁ ଲାଙ୍ଗଳ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ନେଇଯିବି, ଯେଉଁ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ଘୂଉଛ ।'

ଏଵଂ ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତା ଭୀତା ଯମୁନା ଯଦୁନନ୍ଦନମ୍ । ଉଵାଚ ଚକିତା ଵାଚଂ ପତିତା ପାଦଯୋର୍ନୃପ ॥ 10.65.

ଏପରି ଭାବରେ ତାତିଲା ପରେ, ଭୟଭିତ ଯମୁନା, ଯଦୁପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଦରେ ପଡ଼ି, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ ।

ରାମ ରାମ ମହାବାହୋ ନ ଜାନେ ତଵ ଵିକ୍ରମମ୍ । ଯସ୍ଯୈକାଂଶେନ ଵିଧୃତା ଜଗତୀ ଜଗତଃ ପତେ ॥ 10.65.

ରାମ, ରାମ, ବଳଶାଳୀ, ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଜାଣେନି, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଅଂଶରେ ପୃଥିବୀ ଧରିଛି, ଜଗତର ନାଥ ।

ପରଂ ଭାଵଂ ଭଗଵତୋ ଭଗଵନ୍ମାମଜାନତୀମ୍ । ମୋକ୍ତୁମର୍ହସି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ପ୍ରପନ୍ନାଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ ॥ 10.65.

ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବକୁ ଜାଣିନଥିଲି, ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଦୟା କରି ମୋତେ ମାଫ କର ।

ତତୋ ଵ୍ଯମୁଞ୍ଚଦ୍ଯମୁନାଂ ଯାଚିତୋ ଭଗଵାନ୍ ବଲଃ । ଵିଜଗାହ ଜଲଂ ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ କରେଣୁଭିରିଵେଭରାଟ୍ ॥ 10.65.

ଏପରି ଅନୁରୋଧ ପରେ, ଭାଗ୍ୟବାନ ବଳ ଯମୁନାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଜଳରେ ନିସ୍ତାର କଲେ, ହାତୀମାନେ ସହିତ ହାତୀରାଜ ଭଳି ।

କାମଂ ଵିହୃତ୍ଯ ସଲିଲାଦୁତ୍ତୀର୍ଣାଯାସୀତାମ୍ବରେ । ଭୂଷଣାନି ମହାର୍ହାଣି ଦଦୌ କାନ୍ତିଃ ଶୁଭାଂ ସ୍ରଜମ୍ ॥ 10.65.

ଆନନ୍ଦ କରିବା ପରେ, ସେ ଜଳରୁ ବାହାରି, ଖୋଲା ଆକାଶରେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ମହାମୂଲ୍ୟ ଭୂଷଣ ଓ ଶୁଭ୍ର ମାଳା ଦେଲେ ।

ଵସିତ୍ଵା ଵାସସୀ ନୀଲେ ମାଲାଂ ଆମୁଚ୍ଯ କାଞ୍ଚନୀମ୍ । ରେଯେ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତୋ ଲିପ୍ତୋ ମାହେନ୍ଦ୍ର ଇଵ ଵାରଣଃ ॥ 10.65.

ନୀଳ ଶୋଉ ଓ ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେ ଭଲ ଭାବେ ଶୋଭିତ ଓ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ମାହେନ୍ଦ୍ର ହାତୀ ଭଳି ବିଶ୍ରାମ କଲେ ।

ଅଦ୍ଯାପି ଦୃଶ୍ଯତେ ରାଜନ୍ ଯମୁନାକୃଷ୍ଟଵର୍ତ୍ମନା । ବଲସ୍ଯାନନ୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଂ ସୂଚଯତୀଵ ହି ॥ 10.65.

ରାଜନ୍, ଏଯାଁ ଯମୁନାକୁ ବଳ ଟାଣିଥିଲେ, ସେ ପଥ ଆଜିଯାଁ ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହା ବଳଙ୍କର ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଦର୍ଶାଉଛି ।

ଏଵଂ ସର୍ଵା ନିଶା ଯାତା ଏକେଵ ରମତୋ ଵ୍ରଜେ । ରାମସ୍ଯାକ୍ଷିପ୍ତଚିତ୍ତସ୍ଯ ମାଧୁର୍ଯୈର୍ଵ୍ରଜଯୋଷିତାମ୍ ॥ 10.65.

ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ରାତି ଯାଇଗଲା, ରାମ ବ୍ରଜରେ ଏକା ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେର ମାଧୁର୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଚିତ୍ତ ଆକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିଲା ।

ଅଥ ଷଟ୍ଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ । ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ନନ୍ଦଵ୍ରଜଂ ଗତେ ରାମେ କରୂଷାଧିପତିର୍ନୃପ। ଵାସୁଦେଵୋଽହମିତ୍ଯଜ୍ଞୋ ଦୂତଂ କୃଷ୍ଣାଯ ପ୍ରାହିଣୋତ୍

ଏବେ ଷଷ୍ଟି ଷଷ୍ଟି ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ରାମ ନନ୍ଦବ୍ରଜକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, କରୂଷ ରାଜା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୂତ ପଠାଇଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ ଭାବିନଥିଲେ, 'ମୁଁ ବାସୁଦେବ' ଭାବରେ ।

ତ୍ଵଂ ଵାସୁଦେଵୋ ଭଗଵାନଵତୀର୍ଣୋ ଜଗତ୍ପତିଃ। ଇତି ପ୍ରସ୍ତୋଭିତୋ ବାଲୈର୍ମେନ ଆତ୍ମାନମଚ୍ଯୁତମ୍

ବାଳମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ବାସୁଦେବ, ଭଗବାନ, ଜଗତର ନାଥ ଭଳି ଅବତରିଛ'; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ଅଚ୍ୟୁତ ଆତ୍ମା ଭାବିଲେ ।

ଦୂତଂ ଚ ପ୍ରାହିଣୋନ୍ମନ୍ଦଃ କୃଷ୍ଣାଯାଵ୍ଯକ୍ତଵର୍ତ୍ମନେ। ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ଯଥା ବାଲୋ ନୃପୋ ବାଲକୃତୋଽବୁଧଃ

ଭ୍ରମିତ ରାଜା, ଜଣେ ଅବୁଦ୍ଧ ଶିଶୁ ପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଦ୍ୱାରକାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୂତ ପଠାଇଲେ।

ଦୂତସ୍ତୁ ଦ୍ଵାରକାମେତ୍ଯ ସଭାଯାମାସ୍ଥିତଂ ପ୍ରଭୁମ୍। କୃଷ୍ଣଂ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷଂ ରାଜସନ୍ଦେଶମବ୍ରଵୀତ୍

ଦୂତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସଭାରେ ଲୋଟସ୍-ନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣାଇଲେ।

ଵାସୁଦେଵୋଽଵତୀର୍ଣୋହମେକ ଏଵ ନ ଚାପରଃ। ଭୂତାନାମନୁକମ୍ପାର୍ଥଂ ତ୍ଵଂ ତୁ ମିଥ୍ଯାଭିଧାଂ ତ୍ଯଜ

“ମୁଁ ଏକାମେ ବାସୁଦେବ ଅବତାର; ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କରୁଣାରେ ଅବତରିଛି। ତୁମେ ଭୁଲ ଦାବି ଛାଡିଦିଅ।”

ଯାନି ତ୍ଵମସ୍ମଚ୍ଚିହ୍ନାନି ମୌଢ୍ଯାଦ୍ବିଭର୍ଷି ସାତ୍ଵତ। ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୈହି ମାଂ ତ୍ଵଂ ଶରଣଂ ନୋ ଚେଦ୍ଦେହି ମମାହଵମ୍

“ତୁମେ ମୋର ଚିହ୍ନମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଧରିଛ; ସାତ୍ୱତ। ସେଗୁଡିକ ଛାଡିଦିଅ, ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ନେବା, ନାହିଁ ହେଲେ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ।”

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। କତ୍ଥନଂ ତଦୁପାକର୍ଣ୍ଯ ପୌଣ୍ଡ୍ରକସ୍ଯାଲ୍ପମେଧସଃ। ଉଗ୍ରସେନାଦଯଃ ସଭ୍ଯା ଉଚ୍ଚକୈର୍ଜହସୁସ୍ତଦା

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କର ଅବୁଦ୍ଧ ଗର୍ବିତ କଥା ଶୁଣି, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ସଭାସଦମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ହସିପକାଇଲେ।

ଉଵାଚ ଦୂତଂ ଭଗଵାନ୍ପରିହାସକଥାମନୁ। ଉତ୍ସ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ମୂଢ ଚିହ୍ନାନି ଯୈସ୍ତ୍ଵମେଵଂ ଵିକତ୍ଥସେ

ଭଗବାନ ଦୂତକୁ ହସ୍ୟ କଥା ପରେ କହିଲେ: “ମୂଢ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଇ ଗର୍ବ କରୁଛ, ସେଗୁଡିକ ମୁଁ ଛାଡିଦେବି।”

ମୁଖଂ ତଦପିଧାଯାଜ୍ଞ କଙ୍କଗୃଧ୍ରଵଟୈର୍ଵୃତଃ। ଶଯିଷ୍ଯସେ ହତସ୍ତତ୍ର ଭଵିତା ଶରଣଂ ଶୁନାମ୍

“ତୁମେ ମୃତ ଶରୀରରେ ପଡି ରହିବା, ମୁହଁ ଢାକି ରହିବା, କଉ, ଗୃଧ୍ର, ଶ୍ୟାଳମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିବେ; ତୁମର ଆଶ୍ରୟ ହେବ କୁକୁରମାନେ।”