ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିସୃଜତେ ମର୍ତ୍ଯ ଆତ୍ମାନଂ ପ୍ରିଯମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଵିପର୍ଯଯେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାର୍ଥଂ ଵିଷମତ୍ତ୍ଯମୃତଂ ତ୍ଯଜନ୍

ଯିଏ ଆପଣଙ୍କୁ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲାଗିଯାଏ, ସେ ଅମୃତ ଛାଡ଼ି ବିଷ ଖାଏ।

ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମାଥ ଵିବୁଧା ମୁନଯଶ୍ଚାମଲାଶଯାଃ । ସର୍ଵାତ୍ମନା ପ୍ରପନ୍ନାସ୍ତ୍ଵାଂ ଆତ୍ମାନଂ ପ୍ରେଷ୍ଠମୀଶ୍ଵରମ୍

ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନେ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନେ, ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ, ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ।

( ମିଶ୍ର ) ତଂ ତ୍ଵା ଜଗତ୍ସ୍ଥିତ୍ଯୁଦଯାନ୍ତହେତୁଂ ସମଂ ପ୍ରଶାନ୍ତଂ ସୁହୃଦାତ୍ମଦୈଵମ୍ । ଅନନ୍ଯମେକଂ ଜଗଦାତ୍ମକେତଂ ଭଵାପଵର୍ଗାଯ ଭଜାମ ଦେଵମ୍

ଆମେ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭଜୁଛୁ, ଯିଏ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ, ସମଦର୍ଶୀ, ଶାନ୍ତ, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମା ଓ ଦେବତା, ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁରୁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ।

ଅଯଂ ମମେଷ୍ଟୋ ଦଯିତୋଽନୁଵର୍ତୀ ମଯାଭଯଂ ଦତ୍ତମମୁଷ୍ଯ ଦେଵ । ସଂପାଦ୍ଯତାଂ ତଦ୍‌ଭଵତଃ ପ୍ରସାଦୋ ଯଥା ହି ତେ ଦୈତ୍ଯପତୌ ପ୍ରସାଦଃ

ଏହି ଜଣେ ମୋର ପ୍ରିୟ, ଆଦରିତ ଓ ଅନୁଗତ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟହୀନତା ଦେଇଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର କୃପା ତାଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆପଣ ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କୁ କୃପା କରିଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଯଦାତ୍ଥ ଭଗଵନ୍ ତ୍ଵଂ ନଃ କରଵାମ ପ୍ରିଯଂ ତଵ । ଭଵତୋ ଯଦ୍ଵ୍ଯଵସିତଂ ତନ୍ମେ ସାଧ୍ଵନୁମୋଦିତମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଆପଣ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ସେହି କାମ କରିବି। ଆପଣଙ୍କ ଯାହା ନିଷ୍ପତ୍ତି, ତାହା ମୋ ପାଇଁ ମନୋନୀତ ଓ ମନପସନ୍ଦ।

ଅଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ମମାପ୍ଯେଷ ଵୈରୋଚନିସୁତୋଽସୁରଃ । ପ୍ରହ୍ରାଦାଯ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ନ ଵଧ୍ଯୋ ମେ ତଵାନ୍ଵଯଃ

ଏହି ବିରୋଚନପୁତ୍ର ଦାନବକୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରିବି ନାହିଁ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ଓ ଆପଣଙ୍କ ବଂଶକୁ ମୁଁ କେବେ ମାରିବି ନାହିଁ।

ଦର୍ପୋପଶମନାଯାସ୍ଯ ପ୍ରଵୃକ୍ଣା ବାହଵୋ ମଯା । ସୂଦିତଂ ଚ ବଲଂ ଭୂରି ଯଚ୍ଚ ଭାରାଯିତଂ ଭୁଵଃ

ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଦମନ ପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଭାଙ୍ଗିଛି। ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ସେନା, ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ଭାରି କରିଥିଲା, ମୁଁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଛି।

ଚତ୍ଵାରୋଽସ୍ଯ ଭୁଜାଃ ଶିଷ୍ଟା ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯଜରାମରଃ । ପାର୍ଷଦମୁଖ୍ଯୋ ଭଵତୋ ନ କୁତଶ୍ଚିଦ୍‌ଭଯୋଽସୁରଃ

ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ବାହୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି। ସେ ଅଜର, ଅମର ଓ ଆପଣଙ୍କ ପରିଚାରକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ହେବେ। ହେ ଦାନବ, ସେ କେଉଁଠୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ପାଇବେ ନାହିଁ।

ଇତି ଲବ୍ଧ୍ଵାଭଯଂ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସାସୁରଃ । ପ୍ରାଦ୍ଯୁମ୍ନିଂ ରଥମାରୋପ୍ଯ ସଵଧ୍ଵା ସମୁପାନଯତ୍

ଏପରି ଭାବେ ଭୟହୀନତା ପାଇ, ଦାନବ ଶିର ନମାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଜଣେ ସହ ରଥରେ ବସାଇ ଆଗକୁ ନେଇଲେ।

ଅକ୍ଷୌହିଣ୍ଯା ପରିଵୃତଂ ସୁଵାସଃସମଲଙ୍କୃତମ୍ । ସପତ୍ନୀକଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଯଯୌ ରୁଦ୍ରାନୁମୋଦିତଃ

ଏକ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାରେ ଘିରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଆଗକୁ ଯାଇଲେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ।

( ଵଂଶସ୍ଥା ) ସ୍ଵରାଜଧାନୀଂ ସମଲଙ୍କୃତାଂ ଧ୍ଵଜୈଃ ସତୋରଣୈରୁକ୍ଷିତମାର୍ଗଚତ୍ଵରାମ୍ । ଵିଵେଶ ଶଙ୍ଖାନକଦୁନ୍ଦୁଭିସ୍ଵନୈଃ ଅଭ୍ଯୁଦ୍ଯତଃ ପୌରସୁହୃଦ୍‌ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ

ଧ୍ୱଜ, ତୋରଣ ଓ ରକ୍ଷିତ ଚଉକରେ ସୁଶୋଭିତ ରାଜଧାନୀକୁ, ଶଂଖ, ଅନକ, ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ, ପୌର, ବନ୍ଧୁ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କ ଅଭିନନ୍ଦନ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଯ ଏଵଂ କୃଷ୍ଣଵିଜଯଂ ଶଙ୍କରେଣ ଚ ସଂଯୁଗମ୍ । ସଂସ୍ମରେତ୍ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ନ ତସ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ ପରାଜଯଃ

ଯିଏ ଏପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବିଜୟ ଓ ଶଙ୍କର ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ କେବେ ହାରିବେ ନାହିଁ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ଅନିରୁଦ୍ଧାନଯନଂ ନାମ ତ୍ରିଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧର 'ଅନିରୁଦ୍ଧ ଆନୟନ' ନାମକ ତିରିଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ ବଲଭଦ୍ରଃ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗଵାନ୍ ରଥମାସ୍ଥିତଃ । ସୁହୃଦ୍ଦିଦୃକ୍ଷୁରୁତ୍କଣ୍ଠଃ ପ୍ରଯଯୌ ନନ୍ଦଗୋକୁଲମ୍ ॥ 10.65.

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ହେ କୁରୁମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ ବଳରାମ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ହେଇ, ରଥ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଇଥିଲେ।"

ପରିଷ୍ଵକ୍ତଶ୍ଚିରୋତ୍କଣ୍ଠୈର୍ଗୋପୈର୍ଗୋପୀଭିରେଵ ଚ । ରାମୋଽଭିଵାଦ୍ଯ ପିତରାଵାଶୀର୍ଭିରଭିନନ୍ଦିତଃ ॥ 10.65.

ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବଳରାମ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ଚିରଂ ନଃ ପାହି ଦାଶାର୍ହ ସାନୁଜୋ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ । ଇତ୍ଯାରୋପ୍ଯାଙ୍କମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ନେତ୍ରୈଃ ସିଷିଚତୁର୍ଜଲୈଃ ॥ 10.65.

ସେମାନେ କହିଲେ, "ହେ ଦାଶାର୍ହ, ଆପଣ ଓ ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ ଭଗବାନ ସଦା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କହି, ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଗୋଦରେ ବସାଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରାଇଲେ।

ଗୋପଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ଵିଧିଵଦ୍ଯଵିଷ୍ଠୈରଭିଵନ୍ଦିତଃ । ଯଥାଵଯୋ ଯଥାସଖ୍ଯଂ ଯଥାସମ୍ବନ୍ଧମାତ୍ମନଃ ॥ 10.65.

ବଳରାମ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବସିଥିବା ବୟସ୍କ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ବୟସ, ସଖ୍ୟତା ଓ ସମ୍ପର୍କ ଅନୁଯାୟୀ ଆଦର ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।

ସମୁପେତ୍ଯାଥ ଗୋପାଲାନ୍ ହାସ୍ଯହସ୍ତଗ୍ରହାଦିଭିଃ । ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ସୁଖମାସୀନଂ ପପ୍ରଚ୍ଛୁଃ ପର୍ଯୁପାଗତାଃ ॥ 10.65.

ତାପରେ ବଳରାମ ଗୋପମାନେଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ହସି, ହାତ ଧରିବା ଓ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ସେମାନେ ସହ ମିଶିଲେ। ବଳରାମ ସୁବିଧାରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଏହି ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ପୃଷ୍ଟାଶ୍ଚାନାମଯଂ ସ୍ଵେଷୁ ପ୍ରେମଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା । କୃଷ୍ଣେ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷେ ସନ୍ନ୍ଯସ୍ତାଖିଲରାଧସଃ ॥ 10.65.

ବଳରାମ ମଧୁର ସ୍ନେହଭରା କଣ୍ଠରେ ସେମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାରର ଖବର ନେଲେ। କାରଣ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ତାଙ୍କର କୃଷ୍ଣ, ଯାହାଙ୍କ ଆଖି ଅମଳ କମଳପତ୍ର ପରି, ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ।

କଚ୍ଚିନ୍ନୋ ବାନ୍ଧଵା ରାମ ସର୍ଵେ କୁଶଲମାସତେ । କଚ୍ଚିତ୍ସ୍ମରଥ ନୋ ରାମ ଯୂଯଂ ଦାରସୁତାନ୍ଵିତାଃ ॥ 10.65.

"ହେ ବଳରାମ, ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧବ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ଆପଣ, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆମକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି କି?"

ଦିଷ୍ଟ୍ଯା କଂସୋ ହତଃ ପାପୋ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ମୁକ୍ତାଃ ସୁହୃଜ୍ଜନାଃ । ନିହତ୍ଯ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ରିପୂନ୍ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଦୁର୍ଗଂ ସମାଶ୍ରୀତାଃ ॥ 10.65.

"ଭଲ ଭାଗ୍ୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ମରିଛି; ଭଲ ଭାଗ୍ୟରେ, ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି; ଭଲ ଭାଗ୍ୟରେ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ହରାଇ ଆପଣମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥାଉଛନ୍ତି।"

ଗୋପ୍ଯୋ ହସନ୍ତ୍ଯଃ ପପ୍ରଚ୍ଛୂ ରାମସନ୍ଦର୍ଶନାଦୃତାଃ । କଚ୍ଚିଦାସ୍ତେ ସୁଖଂ କୃଷ୍ଣଃ ପୁରସ୍ତ୍ରୀଜନଵଲ୍ଲଭଃ ॥ 10.65.

ଗୋପୀମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ସହରର ମହିଳାମାନେଙ୍କ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣ ଆଜି ଭଲରେ ଅଛନ୍ତି କି?"

କଚ୍ଚିତ୍ସ୍ମରତି ଵା ବନ୍ଧୂନ୍ ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ ସଃ । ଅପ୍ଯସୌ ମାତରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସକୃଦପ୍ଯାଗମିଷ୍ଯତି । ଅପି ଵା ସ୍ମରତେଽସ୍ମାକମନୁସେଵାଂ ମହାଭୁଜଃ ॥ 10.65.

"ସେ ତାଙ୍କର ବାନ୍ଧବ, ବାପା ଓ ମାଆକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି କି? ସେ କେବେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ମାଆକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ କି? କିମ୍ବା ସେ ବଡ଼ ବାହୁଶାଳୀ ଆମେ ଯେଉଁ ସେବା କରିଥିଲୁ, ତାହାକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି କି?"

ମାତରଂ ପିତରଂ ଭ୍ରାତୄନ୍ ପତୀନ୍ ପୁତ୍ରାନ୍ ସ୍ଵସୄନପି । ଯଦର୍ଥେ ଜହିମ ଦାଶାର୍ହ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜାନ୍ ସ୍ଵଜନାନ୍ ପ୍ରଭୋ ॥ 10.65.

"ହେ ଦାଶାର୍ହ, କାହା ପାଇଁ ଆପଣ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ନିଜ ମାଆ, ବାପା, ଭାଇ, ପତି, ପୁଅ ଓ ବୋନମାନେ — ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ଜଣମାନେ — ଛାଡ଼ିଦେଲେ?"

ତା ନଃ ସଦ୍ଯଃ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତଃ ସଞ୍ଛିନ୍ନସୌହୃଦଃ । କଥଂ ନୁ ତାଦୃଶଂ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ନ ଶ୍ରଦ୍ଧୀଯେତ ଭାଷିତମ୍ ॥ 10.65.

"ସେ ଆମକୁ ହଠାତ୍ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଆମର ସ୍ନେହ ବନ୍ଧନ କଟିଦେଲେ। ଏଭଳି ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ମହିଳାମାନେ କିପରି ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବେ?"

କଥଂ ନୁ ଗୃହ୍ଣନ୍ତ୍ଯନଵସ୍ଥିତାତ୍ମନୋ ଵଚଃ କୃତଘ୍ନସ୍ଯ ବୁଧାଃ ପୁରସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ଵୈ ଚିତ୍ରକଥସ୍ଯ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମିତାଵଲୋକୋଚ୍ଛ୍ଵସିତସ୍ମରାତୁରାଃ ॥ 10.65.

"ସହରର ବୁଦ୍ଧିମତୀ ମହିଳାମାନେ କିପରି ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ଓ କୃତଘ୍ନ ଲୋକଙ୍କ କଥାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇପାରନ୍ତି? ତଥାପି, ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦମୟ କଥା, ସୁନ୍ଦର ହସ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି।"

* କିଂ ନସ୍ତତ୍କଥଯା ଗୋପ୍ଯଃ କଥାଃ କଥଯତାପରାଃ । ଯାତ୍ଯସ୍ମାଭିର୍ଵିନା କାଲୋ ଯଦି ତସ୍ଯ ତଥୈଵ ନଃ ॥ 10.65.

"ଗୋପୀମାନେ, ଆମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କ କଥା କହିବାରେ ଆସକ୍ତ ହେବା? ଆସନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟ କଥା କହିବା। ସେ ଯେପରି ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ସେପରି ଆମ ପାଇଁ ସମୟ କେମିତି ଚାଲିଯାଉଛି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହେଉଛି କି ନାହିଁ।"

ଇତି ପ୍ରହସିତଂ ଶୌରେର୍ଜଲ୍ପିତଂ ଚାରୁଵୀକ୍ଷିତମ୍ । ଗତିଂ ପ୍ରେମପରିଷ୍ଵଙ୍ଗଂ ସ୍ମରନ୍ତ୍ଯୋ ରୁରୁଦୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ॥ 10.65.

ଏଭଳି ଶୌରିଙ୍କ ହସ୍ୟ ଭାସା, ସୁନ୍ଦର ଦୃଷ୍ଟି, ଚାଳ ଓ ସ୍ନେହ ଆଲିଙ୍ଗନକୁ ମନେ କରି, ଗୋପୀମାନେ କାନ୍ଦିପକେ।

ସଙ୍କର୍ଷଣସ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସନ୍ଦେଶୈର୍ହୃଦଯଂଗମୈଃ । ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସ ଭଗଵାନ୍ନାନାନୁନଯକୋଵିଦଃ ॥ 10.65.

ଭଗବାନ ସଂକର୍ଷଣ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭଲ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇ ସେମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।