ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଵିଦ୍ରାଵିତେ ଭୂତଗଣେ ଜ୍ଵରସ୍ତୁ ତ୍ରୀଶିରାସ୍ତ୍ରିପାତ୍ । ଅଭ୍ଯଧାଵତ ଦାଶାର୍ହଂ ଦହନ୍ନିଵ ଦିଶୋ ଦଶ

ଭୂତମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯିବା ପରେ, ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଓ ତିନି ପାଦ ଥିବା ଜ୍ୱର ଦାଶାର୍ହ ବଂଶଜକୁ ଦଶ ଦିଗକୁ ଜଳାଇବା ପରି ଆକ୍ରମଣ କଲା।

ଅଥ ନାରାଯଣଃ ଦେଵଃ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ଯସୃଜଜ୍ଜ୍ଵରମ୍ । ମାହେଶ୍ଵରୋ ଵୈଷ୍ଣଵଶ୍ଚ ଯୁଯୁଧାତେ ଜ୍ଵରାଵୁଭୌ

ତାପରେ ଦେବ ନାରାୟଣ ତାକୁ ଦେଖି ନିଜ ଜ୍ୱରକୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ; ମାହେଶ୍ୱର ଓ ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱର ଦୁଇଜଣେ ଏକାପେକା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ମାହେଶ୍ଵରଃ ସମାକ୍ରନ୍ଦନ୍ ଵୈଷ୍ଣଵେନ ବଲାର୍ଦିତଃ । ଅଲବ୍ଧ୍ଵାଭଯମନ୍ଯତ୍ର ଭୀତୋ ମାହେଶ୍ଵରୋ ଜ୍ଵରଃ । ଶରଣାର୍ଥୀ ହୃଷୀକେଶଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଯତାଞ୍ଜଲିଃ

ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱରର ଶକ୍ତିରେ ମାହେଶ୍ୱର ଜ୍ୱର ଅତିକ୍ରନ୍ଦନ କଲା; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଭୟମୁକ୍ତି ନ ପାଇଁ, ଭୟରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ହାତ ଯୋଡି ସ୍ତୁତି କଲା।

ଜ୍ଵର ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) ନମାମି ତ୍ଵାନନ୍ତଶକ୍ତିଂ ପରେଶଂ ସର୍ଵାତ୍ମାନଂ କେଵଲଂ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରମ୍ । ଵିଶ୍ଵୋତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନସଂରୋଧହେତୁଂ ଯତ୍ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରଶାନ୍ତମ୍

ଜ୍ୱର କହିଲେ: ମୁଁ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୃଷ୍ଟି, ରକ୍ଷା ଓ ନାଶର କାରଣ, ସେ ଶାନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ବ୍ରହ୍ମର ଚିହ୍ନକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।

କାଲୋ ଦୈଵଂ କର୍ମ ଜୀଵଃ ସ୍ଵଭାଵୋ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପ୍ରାଣ ଆତ୍ମା ଵିକାରଃ । ତତ୍ସଙ୍ଘାତୋ ବୀଜରୋହପ୍ରଵାହଃ ତ୍ଵନ୍ମାଯୈଷା ତନ୍ନିଷେଧଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ

କାଳ, ଦୈବ, କର୍ମ, ଜୀବ, ସ୍ୱଭାବ, ଦ୍ରବ୍ୟ, କ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରାଣ, ଆତ୍ମା ଓ ବିକାର—ଏହି ସମସ୍ତ ମିଶ୍ରଣ, ମୁଁ ତୁମର ମାୟାର ମୂଳକୁ ଶରଣ ନେଉଛି।

ନାନାଭାଵୈର୍ଲୀଲଯୈଵୋପପନ୍ନୈଃ ଦେଵାନ୍ ସାଧୂନ୍ ଲୋକସେତୂନ୍ବିଭର୍ଷି । ହଂସ୍ଯୁନ୍ମାର୍ଗାନ୍ ହିଂସଯା ଵର୍ତମାନାନ୍ ଜନ୍ମୈତତ୍ତେ ଭାରହାରାଯ ଭୂମେଃ

ତୁମେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଧରି, ଦେବତା, ସାଧୁ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ସଂଯୋଗକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ; ଅପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ମାନେ ହିଂସାରେ ନଶ୍ଟ କରୁଛ; ତୁମର ଜନ୍ମ ଭୂମିର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ।

ତପ୍ତୋଽହଂ ତେ ତେଜସା ଦୁଃସହେନ ଶାନ୍ତୋଗ୍ରେଣାତ୍ଯୁଲ୍ବଣେନ ଜ୍ଵରେଣ । ତାଵତ୍ତାପୋ ଦେହିନାଂ ତେଽଙ୍‌ଘ୍ରିମୂଲଂ ନୋ ସେଵେରନ୍ ଯାଵଦାଶାନୁବଦ୍ଧାଃ

ମୁଁ ତୁମର ଅସହ୍ୟ, ତୀବ୍ର ଓ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱରରେ ଜଳିଯାଇଛି; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକମାନେ ଆଶାରେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ପାଦମୂଳକୁ ପୂଜା କରିନାହିଁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଚାଲିଥାଏ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତ୍ରିଶିରସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନୋଽସ୍ମି ଵ୍ଯେତୁ ତେ ମଜ୍ଜ୍ଵରାଦ୍‌ଭଯମ୍ । ଯୋ ନୌ ସ୍ମରତି ସଂଵାଦଂ ତସ୍ଯ ତ୍ଵନ୍ନ ଭଵେଦ୍‌ଭଯମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ତିନିମୁଣ୍ଡ ଜ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମର ଜ୍ୱରର ଭୟ ନଷ୍ଟ ହେଉ। ଯେଉଁଠି ଏହି ଆମ ଆଲୋଚନାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ସେମାନେ ତୁମର ଭୟରେ ପଡିବେ ନାହିଁ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽଚ୍ଯୁତମାନମ୍ଯ ଗତୋ ମାହେଶ୍ଵରୋ ଜ୍ଵରଃ । ବାଣସ୍ତୁ ରଥମାରୂଢଃ ପ୍ରାଗାଦ୍ଯୋତ୍ସ୍ଯଞ୍ଜନାର୍ଦନମ୍

ଏପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେବା ପରେ, ମାହେଶ୍ୱର ଜ୍ୱର ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲା; ବାଣ ରଥକୁ ଚଢ଼ି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେ ଆସିଲା।

ତତୋ ବାହୁସହସ୍ରେଣ ନାନାଯୁଧଧରୋଽସୁରଃ । ମୁମୋଚ ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବାଣାଂଶ୍ଚକ୍ରାଯୁଧେ ନୃପ

ତାପରେ, ରାଜା, ଏହି ଦାନବ ହଜାର ବାହୁ ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଅତି କ୍ରୋଧରେ ବାଣ ମାରିଲା।

ତସ୍ଯାସ୍ଯତୋଽସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯସକୃତ୍ ଚକ୍ରେଣ କ୍ଷୁରନେମିନା । ଚିଚ୍ଛେଦ ଭଗଵାନ୍ବାହୂନ୍ ଶାଖା ଇଵ ଵନସ୍ପତେଃ

ତାଙ୍କ ମୁଁଠୁ ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ପୁନଃପୁନ ଭଗବାନ ଚକ୍ରରେ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ବାଣଙ୍କର ବାହୁଗୁଡିକୁ ଗଛର ଡାଲି ପରି କାଟିଦେଲେ।

ବାହୁଷୁ ଛିଦ୍ଯମାନେଷୁ ବାଣସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଭଵଃ । ଭକ୍ତାନକମ୍ପ୍ଯୁପଵ୍ରଜ୍ଯ ଚକ୍ରାଯୁଧମଭାଷତ

ବାଣଙ୍କର ବାହୁ କାଟିଯାଉଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ ଭବ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର ଉଵାଚ - ତ୍ଵଂ ହି ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ଗୂଢଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ଵାଙ୍‌ମଯେ । ଯଂ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯମଲାତ୍ମାନ ଆକାଶମିଵ କେଵଲମ୍

ଶ୍ରୀ ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ତୁମେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଉତ୍ତମ ଆଲୋକ, ଶବ୍ଦରେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଗୁପ୍ତ; ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଆକାଶ ପରି ଏକାକୀ ଦେଖନ୍ତି।

( ମିଶ୍ର ) ନାଭିର୍ନଭୋଽଗ୍ନିର୍ମୁଖମମ୍ବୁ ରେତୋ ଦ୍ଯୌଃ ଶୀର୍ଷମାଶାଃ ଶ୍ରୁତିରଙ୍‌ଘ୍ରିରୁର୍ଵୀ । ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମନୋ ଯସ୍ଯ ଦୃଗର୍କ ଆତ୍ମା ଅହଂ ସମୁଦ୍ରୋ ଜଠରଂ ଭୁଜେନ୍ଦ୍ରଃ

ତୁମର ନାଭି ଆକାଶ, ମୁଁଠ ଅଗ୍ନି, ଜଳ ତୁମର ବୀର୍ୟ, ଆକାଶ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ଦିଗ ତୁମର କାନ, ପାଦ ଭୂମି; ଚନ୍ଦ୍ର ତୁମର ମନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଚକ୍ଷୁ, ଆତ୍ମା ତୁମର ଦେହ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ତୁମର ଜଠର, ଭୁଜଙ୍ଗ ରାଜା ତୁମର ଭୁଜ।

ରୋମାଣି ଯସ୍ଯୌଷଧଯୋଽମ୍ବୁଵାହାଃ କେଶା ଵିରିଞ୍ଚୋ ଧିଷଣା ଵିସର୍ଗଃ । ପ୍ରଜାପତିର୍ହୃଦଯଂ ଯସ୍ଯ ଧର୍ମଃ ସ ଵୈ ଭଵାନ୍ ପୁରୁଷୋ ଲୋକକଲ୍ପଃ

ତୁମର ରୋମ ଔଷଧି, ମେଘ ତୁମର ଜଳ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମର କେଶ, ବୁଦ୍ଧି ତୁମର ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ପ୍ରଜାପତି ତୁମର ହୃଦୟ, ଧର୍ମ ତୁମର ସ୍ୱଭାବ; ତୁମେ ଏହି ଲୋକର ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦର୍ଶ।

ତଵାଵତାରୋଽଯମକୁଣ୍ଠଧାମନ୍ ଧର୍ମସ୍ଯ ଗୁପ୍ତ୍ଯୈ ଜଗତୋ ହିତାଯ । ଵଯଂ ଚ ସର୍ଵେ ଭଵତାନୁଭାଵିତା ଵିଭାଵଯାମୋ ଭୁଵନାନି ସପ୍ତ

ହେ ଅପ୍ରତିହତ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ଅବତାର ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ସପ୍ତ ଭୂବନକୁ ବୁଝିପାରୁଛୁ।

ତ୍ଵମେକ ଆଦ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋଽଦ୍ଵିତୀଯଃ ତୁର୍ଯଃ ସ୍ଵଦୃଗ୍ ହେତୁରହେତୁରୀଶଃ । ପ୍ରତୀଯସେଽଥାପି ଯଥାଵିକାରଂ ସ୍ଵମାଯଯା ସର୍ଵଗୁଣପ୍ରସିଦ୍ଧ୍ଯୈ

ଆପଣ ଏକମାତ୍ର ଆଦି ପୁରୁଷ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସବୁଠାରୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖନ୍ତି, କାରଣ ଓ ଅକାରଣ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଗୁଣକୁ ପ୍ରକାଶ କରି, ନିଜରେ କେବେ ବଦଳାନ୍ତି ନାହିଁ।

ଯଥୈଵ ସୂର୍ଯଃ ପିହିତଶ୍ଛାଯଯା ସ୍ଵଯା ଛାଯାଂ ଚ ରୂପାଣି ଚ ସଞ୍ଚକାସ୍ତି । ଏଵଂ ଗୁଣେନାପିହିତୋ ଗୁଣାଂସ୍ତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମପ୍ରଦୀପୋ ଗୁଣିନଶ୍ଚ ଭୂମନ୍

ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଛାୟାରେ ଲୁଚି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଛାୟା ଓ ଆକୃତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେପରି ଆପଣ ଗୁଣରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଗୁଣ ଓ ଗୁଣୀମାନେକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି, ହେ ଅପାର ଆତ୍ମାର ଆଲୋକ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଯନ୍ମାଯାମୋହିତଧିଯଃ ପୁତ୍ରଦାରଗୃହାଦିଷୁ । ଉନ୍ମଜ୍ଜନ୍ତି ନିମଜ୍ଜନ୍ତି ପ୍ରସକ୍ତା ଵୃଜିନାର୍ଣଵେ

ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ମାୟାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ, ସେମାନେ ପୁଅ, ଜଣେ, ଘର ଓ ଏହିପରି ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଉଠନ୍ତି ଓ ଡୁବନ୍ତି।

ଦେଵଦତ୍ତମିମଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ନୃଲୋକମଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ । ଯୋ ନାଦ୍ରିଯେତ ତ୍ଵତ୍ପାଦୌ ସ ଶୋଚ୍ଯୋ ହ୍ଯାତ୍ମଵଞ୍ଚକଃ

ଏହି ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇ ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକ ଆପଣଙ୍କର ପାଦକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ସେ ନିଜକୁ ଠକାଏ, ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ।

ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିସୃଜତେ ମର୍ତ୍ଯ ଆତ୍ମାନଂ ପ୍ରିଯମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଵିପର୍ଯଯେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାର୍ଥଂ ଵିଷମତ୍ତ୍ଯମୃତଂ ତ୍ଯଜନ୍

ଯିଏ ଆପଣଙ୍କୁ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲାଗିଯାଏ, ସେ ଅମୃତ ଛାଡ଼ି ବିଷ ଖାଏ।

ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମାଥ ଵିବୁଧା ମୁନଯଶ୍ଚାମଲାଶଯାଃ । ସର୍ଵାତ୍ମନା ପ୍ରପନ୍ନାସ୍ତ୍ଵାଂ ଆତ୍ମାନଂ ପ୍ରେଷ୍ଠମୀଶ୍ଵରମ୍

ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନେ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନେ, ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ, ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ।

( ମିଶ୍ର ) ତଂ ତ୍ଵା ଜଗତ୍ସ୍ଥିତ୍ଯୁଦଯାନ୍ତହେତୁଂ ସମଂ ପ୍ରଶାନ୍ତଂ ସୁହୃଦାତ୍ମଦୈଵମ୍ । ଅନନ୍ଯମେକଂ ଜଗଦାତ୍ମକେତଂ ଭଵାପଵର୍ଗାଯ ଭଜାମ ଦେଵମ୍

ଆମେ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭଜୁଛୁ, ଯିଏ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ, ସମଦର୍ଶୀ, ଶାନ୍ତ, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମା ଓ ଦେବତା, ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁରୁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ।

ଅଯଂ ମମେଷ୍ଟୋ ଦଯିତୋଽନୁଵର୍ତୀ ମଯାଭଯଂ ଦତ୍ତମମୁଷ୍ଯ ଦେଵ । ସଂପାଦ୍ଯତାଂ ତଦ୍‌ଭଵତଃ ପ୍ରସାଦୋ ଯଥା ହି ତେ ଦୈତ୍ଯପତୌ ପ୍ରସାଦଃ

ଏହି ଜଣେ ମୋର ପ୍ରିୟ, ଆଦରିତ ଓ ଅନୁଗତ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟହୀନତା ଦେଇଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର କୃପା ତାଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆପଣ ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କୁ କୃପା କରିଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଯଦାତ୍ଥ ଭଗଵନ୍ ତ୍ଵଂ ନଃ କରଵାମ ପ୍ରିଯଂ ତଵ । ଭଵତୋ ଯଦ୍ଵ୍ଯଵସିତଂ ତନ୍ମେ ସାଧ୍ଵନୁମୋଦିତମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଆପଣ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ସେହି କାମ କରିବି। ଆପଣଙ୍କ ଯାହା ନିଷ୍ପତ୍ତି, ତାହା ମୋ ପାଇଁ ମନୋନୀତ ଓ ମନପସନ୍ଦ।

ଅଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ମମାପ୍ଯେଷ ଵୈରୋଚନିସୁତୋଽସୁରଃ । ପ୍ରହ୍ରାଦାଯ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ନ ଵଧ୍ଯୋ ମେ ତଵାନ୍ଵଯଃ

ଏହି ବିରୋଚନପୁତ୍ର ଦାନବକୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରିବି ନାହିଁ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ଓ ଆପଣଙ୍କ ବଂଶକୁ ମୁଁ କେବେ ମାରିବି ନାହିଁ।

ଦର୍ପୋପଶମନାଯାସ୍ଯ ପ୍ରଵୃକ୍ଣା ବାହଵୋ ମଯା । ସୂଦିତଂ ଚ ବଲଂ ଭୂରି ଯଚ୍ଚ ଭାରାଯିତଂ ଭୁଵଃ

ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଦମନ ପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଭାଙ୍ଗିଛି। ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ସେନା, ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ଭାରି କରିଥିଲା, ମୁଁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଛି।

ଚତ୍ଵାରୋଽସ୍ଯ ଭୁଜାଃ ଶିଷ୍ଟା ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯଜରାମରଃ । ପାର୍ଷଦମୁଖ୍ଯୋ ଭଵତୋ ନ କୁତଶ୍ଚିଦ୍‌ଭଯୋଽସୁରଃ

ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ବାହୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି। ସେ ଅଜର, ଅମର ଓ ଆପଣଙ୍କ ପରିଚାରକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ହେବେ। ହେ ଦାନବ, ସେ କେଉଁଠୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ପାଇବେ ନାହିଁ।

ଇତି ଲବ୍ଧ୍ଵାଭଯଂ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସାସୁରଃ । ପ୍ରାଦ୍ଯୁମ୍ନିଂ ରଥମାରୋପ୍ଯ ସଵଧ୍ଵା ସମୁପାନଯତ୍

ଏପରି ଭାବେ ଭୟହୀନତା ପାଇ, ଦାନବ ଶିର ନମାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଜଣେ ସହ ରଥରେ ବସାଇ ଆଗକୁ ନେଇଲେ।