ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ପୃଥଗ୍ଵିଧାନି ପ୍ରାଯୁଙ୍କ୍ତ ପିଣାକ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଶାଙ୍‌ର୍ଗିଣେ । ପ୍ରତ୍ଯସ୍ତ୍ରୈଃ ଶମଯାମାସ ଶାର୍ଙ୍ଗପାଣିରଵିସ୍ମିତଃ

ପିଣାକଧାରୀ ଶିବ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ରରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିର୍ବଳ କରିଦେଲେ।

ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଚ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ଵାଯଵ୍ଯସ୍ଯ ଚ ପାର୍ଵତମ୍ । ଆଗ୍ନେଯସ୍ଯ ଚ ପାର୍ଜନ୍ଯଂ ନୈଜଂ ପାଶୁପତସ୍ଯ ଚ

ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ବାୟବ୍ୟକୁ ପାର୍ବତୀୟ, ଅଗ୍ନେୟକୁ ପାର୍ଜନ୍ୟ ଓ ପାଶୁପତକୁ ନିଜ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ।

ମୋହଯିତ୍ଵା ତୁ ଗିରିଶଂ ଜୃମ୍ଭଣାସ୍ତ୍ରେଣ ଜୃମ୍ଭିତମ୍ । ବାଣସ୍ଯ ପୃତନାଂ ଶୌରିଃ ଜଘାନାସିଗଦେଷୁଭିଃ

ଏହାପରେ, ଜ୍ରୁମ୍ଭଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗିରିଶଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ଶୌରି କୃଷ୍ଣ ତଳୱାର, ଗଦା ଓ ବାଣରେ ବାଣଙ୍କ ସେନାକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଦେଲେ।

ସ୍କନ୍ଦଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନବାଣୌଘୈଃ ଅର୍ଦ୍ଯମାନଃ ସମନ୍ତତଃ । ଅସୃଗ୍ ଵିମୁଞ୍ଚନ୍ ଗାତ୍ରେଭ୍ଯଃ ଶିଖିନାପକ୍ରମଦ୍ ରଣାତ୍

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ବାଣବର୍ଷାରେ ସ୍କନ୍ଦ ଚାରିପଟେ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ମୟୂରଧ୍ୱଜ ସେଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।

କୁମ୍ଭାଣ୍ଡଃ କୂପକର୍ଣଶ୍ଚ ପେତତୁର୍ମୁଷଲାର୍ଦିତୌ । ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତଦନୀକନି ହତନାଥାନି ସର୍ଵତଃ

କୁମ୍ଭାଣ୍ଡ ଓ କୂପକର୍ଣ୍ଣ, ମୁଷଳ ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ; ତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱହୀନ ସେନାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।

ଵିଶୀର୍ଯମାଣଂ ସ୍ଵବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଣୋଽତ୍ଯମର୍ଷଣଃ । କୃଷ୍ଣଂ ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵତ୍ ସଂଖ୍ଯେ ରଥୀ ହିତ୍ଵୈଵ ସାତ୍ଯକିମ୍

ନିଜ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା ଦେଖି, ବାଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଜଳି, ସାତ୍ୟକିକୁ ଛାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ଧନୂଂଷ୍ଯାକୃଷ୍ଯ ଯୁଗପଦ୍ ବାଣଃ ପଞ୍ଚଶତାନି ଵୈ । ଏକୈକସ୍ମିନ୍ ଶରୌ ଦ୍ଵୌ ଦ୍ଵୌ ସନ୍ଦଧେ ରଣଦୁର୍ମଦଃ

ବାଣ, ଯୁଦ୍ଧ ମଦରେ ମତ୍ତ, ଏକ ସମୟରେ ପାଞ୍ଚଶେ ଧନୁଷ ଟାଣି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧନୁଷରେ ଦୁଇଟି କରି ବାଣ ଲଗାଇଲେ।

ତାନି ଚିଚ୍ଛେଦ ଭଗଵାନ୍ ଧନୂଂସି ଯୁଗପଦ୍ଧରିଃ । ସାରଥିଂ ରଥମଶ୍ଵାଂଶ୍ଚ ହତ୍ଵା ଶଙ୍ଖମପୂରଯତ୍

ଭଗବାନ ହରି ସମୟରେ ସେ ସମସ୍ତ ଧନୁକୁ କାଟିଦେଲେ, ସାରଥି, ରଥ ଓ ଘୋଡାକୁ ମାରିଦେଲେ, ପରେ ନିଜ ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱନି କରିଲେ।

ତନ୍ମାତା କୋଟରା ନାମ ନଗ୍ନା ମକ୍ତଶିରୋରୁହା । ପୁରୋଽଵତସ୍ଥେ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପୁତ୍ରପ୍ରାଣରିରକ୍ଷଯା

ତାହାର ମା, ନାମ କୋଟରା, ନଗ୍ନ ଓ ବିକାଟ ଚୁଲ୍‌ରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ପୁଅର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ତତସ୍ତିର୍ଯଙ୍‌ମୁଖୋ ନଗ୍ନାଂ ଅନିରୀକ୍ଷନ୍ ଗଦାଗ୍ରଜଃ । ବାଣଶ୍ଚ ତାଵଦ୍ ଵିରଥଃ ଛିନ୍ନଧନ୍ଵାଵିଶତ୍ ପୁରମ୍

ତାପରେ, ଗଦାଗ୍ରଜ ମୁହଁ ଅନ୍ୟଦିଗରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ ନଗ୍ନ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ବାଣ, ରଥ ହୀନ ଓ ଭଙ୍ଗ ଧନୁ ସହିତ, ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଵିଦ୍ରାଵିତେ ଭୂତଗଣେ ଜ୍ଵରସ୍ତୁ ତ୍ରୀଶିରାସ୍ତ୍ରିପାତ୍ । ଅଭ୍ଯଧାଵତ ଦାଶାର୍ହଂ ଦହନ୍ନିଵ ଦିଶୋ ଦଶ

ଭୂତମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯିବା ପରେ, ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଓ ତିନି ପାଦ ଥିବା ଜ୍ୱର ଦାଶାର୍ହ ବଂଶଜକୁ ଦଶ ଦିଗକୁ ଜଳାଇବା ପରି ଆକ୍ରମଣ କଲା।

ଅଥ ନାରାଯଣଃ ଦେଵଃ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ଯସୃଜଜ୍ଜ୍ଵରମ୍ । ମାହେଶ୍ଵରୋ ଵୈଷ୍ଣଵଶ୍ଚ ଯୁଯୁଧାତେ ଜ୍ଵରାଵୁଭୌ

ତାପରେ ଦେବ ନାରାୟଣ ତାକୁ ଦେଖି ନିଜ ଜ୍ୱରକୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ; ମାହେଶ୍ୱର ଓ ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱର ଦୁଇଜଣେ ଏକାପେକା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ମାହେଶ୍ଵରଃ ସମାକ୍ରନ୍ଦନ୍ ଵୈଷ୍ଣଵେନ ବଲାର୍ଦିତଃ । ଅଲବ୍ଧ୍ଵାଭଯମନ୍ଯତ୍ର ଭୀତୋ ମାହେଶ୍ଵରୋ ଜ୍ଵରଃ । ଶରଣାର୍ଥୀ ହୃଷୀକେଶଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଯତାଞ୍ଜଲିଃ

ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱରର ଶକ୍ତିରେ ମାହେଶ୍ୱର ଜ୍ୱର ଅତିକ୍ରନ୍ଦନ କଲା; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଭୟମୁକ୍ତି ନ ପାଇଁ, ଭୟରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ହାତ ଯୋଡି ସ୍ତୁତି କଲା।

ଜ୍ଵର ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) ନମାମି ତ୍ଵାନନ୍ତଶକ୍ତିଂ ପରେଶଂ ସର୍ଵାତ୍ମାନଂ କେଵଲଂ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରମ୍ । ଵିଶ୍ଵୋତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନସଂରୋଧହେତୁଂ ଯତ୍ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରଶାନ୍ତମ୍

ଜ୍ୱର କହିଲେ: ମୁଁ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୃଷ୍ଟି, ରକ୍ଷା ଓ ନାଶର କାରଣ, ସେ ଶାନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ବ୍ରହ୍ମର ଚିହ୍ନକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।

କାଲୋ ଦୈଵଂ କର୍ମ ଜୀଵଃ ସ୍ଵଭାଵୋ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପ୍ରାଣ ଆତ୍ମା ଵିକାରଃ । ତତ୍ସଙ୍ଘାତୋ ବୀଜରୋହପ୍ରଵାହଃ ତ୍ଵନ୍ମାଯୈଷା ତନ୍ନିଷେଧଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ

କାଳ, ଦୈବ, କର୍ମ, ଜୀବ, ସ୍ୱଭାବ, ଦ୍ରବ୍ୟ, କ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରାଣ, ଆତ୍ମା ଓ ବିକାର—ଏହି ସମସ୍ତ ମିଶ୍ରଣ, ମୁଁ ତୁମର ମାୟାର ମୂଳକୁ ଶରଣ ନେଉଛି।

ନାନାଭାଵୈର୍ଲୀଲଯୈଵୋପପନ୍ନୈଃ ଦେଵାନ୍ ସାଧୂନ୍ ଲୋକସେତୂନ୍ବିଭର୍ଷି । ହଂସ୍ଯୁନ୍ମାର୍ଗାନ୍ ହିଂସଯା ଵର୍ତମାନାନ୍ ଜନ୍ମୈତତ୍ତେ ଭାରହାରାଯ ଭୂମେଃ

ତୁମେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଧରି, ଦେବତା, ସାଧୁ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ସଂଯୋଗକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ; ଅପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ମାନେ ହିଂସାରେ ନଶ୍ଟ କରୁଛ; ତୁମର ଜନ୍ମ ଭୂମିର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ।

ତପ୍ତୋଽହଂ ତେ ତେଜସା ଦୁଃସହେନ ଶାନ୍ତୋଗ୍ରେଣାତ୍ଯୁଲ୍ବଣେନ ଜ୍ଵରେଣ । ତାଵତ୍ତାପୋ ଦେହିନାଂ ତେଽଙ୍‌ଘ୍ରିମୂଲଂ ନୋ ସେଵେରନ୍ ଯାଵଦାଶାନୁବଦ୍ଧାଃ

ମୁଁ ତୁମର ଅସହ୍ୟ, ତୀବ୍ର ଓ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱରରେ ଜଳିଯାଇଛି; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକମାନେ ଆଶାରେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ପାଦମୂଳକୁ ପୂଜା କରିନାହିଁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଚାଲିଥାଏ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତ୍ରିଶିରସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନୋଽସ୍ମି ଵ୍ଯେତୁ ତେ ମଜ୍ଜ୍ଵରାଦ୍‌ଭଯମ୍ । ଯୋ ନୌ ସ୍ମରତି ସଂଵାଦଂ ତସ୍ଯ ତ୍ଵନ୍ନ ଭଵେଦ୍‌ଭଯମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ତିନିମୁଣ୍ଡ ଜ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମର ଜ୍ୱରର ଭୟ ନଷ୍ଟ ହେଉ। ଯେଉଁଠି ଏହି ଆମ ଆଲୋଚନାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ସେମାନେ ତୁମର ଭୟରେ ପଡିବେ ନାହିଁ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽଚ୍ଯୁତମାନମ୍ଯ ଗତୋ ମାହେଶ୍ଵରୋ ଜ୍ଵରଃ । ବାଣସ୍ତୁ ରଥମାରୂଢଃ ପ୍ରାଗାଦ୍ଯୋତ୍ସ୍ଯଞ୍ଜନାର୍ଦନମ୍

ଏପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେବା ପରେ, ମାହେଶ୍ୱର ଜ୍ୱର ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲା; ବାଣ ରଥକୁ ଚଢ଼ି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେ ଆସିଲା।

ତତୋ ବାହୁସହସ୍ରେଣ ନାନାଯୁଧଧରୋଽସୁରଃ । ମୁମୋଚ ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବାଣାଂଶ୍ଚକ୍ରାଯୁଧେ ନୃପ

ତାପରେ, ରାଜା, ଏହି ଦାନବ ହଜାର ବାହୁ ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଅତି କ୍ରୋଧରେ ବାଣ ମାରିଲା।

ତସ୍ଯାସ୍ଯତୋଽସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯସକୃତ୍ ଚକ୍ରେଣ କ୍ଷୁରନେମିନା । ଚିଚ୍ଛେଦ ଭଗଵାନ୍ବାହୂନ୍ ଶାଖା ଇଵ ଵନସ୍ପତେଃ

ତାଙ୍କ ମୁଁଠୁ ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ପୁନଃପୁନ ଭଗବାନ ଚକ୍ରରେ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ବାଣଙ୍କର ବାହୁଗୁଡିକୁ ଗଛର ଡାଲି ପରି କାଟିଦେଲେ।

ବାହୁଷୁ ଛିଦ୍ଯମାନେଷୁ ବାଣସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଭଵଃ । ଭକ୍ତାନକମ୍ପ୍ଯୁପଵ୍ରଜ୍ଯ ଚକ୍ରାଯୁଧମଭାଷତ

ବାଣଙ୍କର ବାହୁ କାଟିଯାଉଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ ଭବ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର ଉଵାଚ - ତ୍ଵଂ ହି ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ଗୂଢଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ଵାଙ୍‌ମଯେ । ଯଂ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯମଲାତ୍ମାନ ଆକାଶମିଵ କେଵଲମ୍

ଶ୍ରୀ ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ତୁମେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଉତ୍ତମ ଆଲୋକ, ଶବ୍ଦରେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଗୁପ୍ତ; ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଆକାଶ ପରି ଏକାକୀ ଦେଖନ୍ତି।

( ମିଶ୍ର ) ନାଭିର୍ନଭୋଽଗ୍ନିର୍ମୁଖମମ୍ବୁ ରେତୋ ଦ୍ଯୌଃ ଶୀର୍ଷମାଶାଃ ଶ୍ରୁତିରଙ୍‌ଘ୍ରିରୁର୍ଵୀ । ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମନୋ ଯସ୍ଯ ଦୃଗର୍କ ଆତ୍ମା ଅହଂ ସମୁଦ୍ରୋ ଜଠରଂ ଭୁଜେନ୍ଦ୍ରଃ

ତୁମର ନାଭି ଆକାଶ, ମୁଁଠ ଅଗ୍ନି, ଜଳ ତୁମର ବୀର୍ୟ, ଆକାଶ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ଦିଗ ତୁମର କାନ, ପାଦ ଭୂମି; ଚନ୍ଦ୍ର ତୁମର ମନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଚକ୍ଷୁ, ଆତ୍ମା ତୁମର ଦେହ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ତୁମର ଜଠର, ଭୁଜଙ୍ଗ ରାଜା ତୁମର ଭୁଜ।

ରୋମାଣି ଯସ୍ଯୌଷଧଯୋଽମ୍ବୁଵାହାଃ କେଶା ଵିରିଞ୍ଚୋ ଧିଷଣା ଵିସର୍ଗଃ । ପ୍ରଜାପତିର୍ହୃଦଯଂ ଯସ୍ଯ ଧର୍ମଃ ସ ଵୈ ଭଵାନ୍ ପୁରୁଷୋ ଲୋକକଲ୍ପଃ

ତୁମର ରୋମ ଔଷଧି, ମେଘ ତୁମର ଜଳ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମର କେଶ, ବୁଦ୍ଧି ତୁମର ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ପ୍ରଜାପତି ତୁମର ହୃଦୟ, ଧର୍ମ ତୁମର ସ୍ୱଭାବ; ତୁମେ ଏହି ଲୋକର ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦର୍ଶ।

ତଵାଵତାରୋଽଯମକୁଣ୍ଠଧାମନ୍ ଧର୍ମସ୍ଯ ଗୁପ୍ତ୍ଯୈ ଜଗତୋ ହିତାଯ । ଵଯଂ ଚ ସର୍ଵେ ଭଵତାନୁଭାଵିତା ଵିଭାଵଯାମୋ ଭୁଵନାନି ସପ୍ତ

ହେ ଅପ୍ରତିହତ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ଅବତାର ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ସପ୍ତ ଭୂବନକୁ ବୁଝିପାରୁଛୁ।

ତ୍ଵମେକ ଆଦ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋଽଦ୍ଵିତୀଯଃ ତୁର୍ଯଃ ସ୍ଵଦୃଗ୍ ହେତୁରହେତୁରୀଶଃ । ପ୍ରତୀଯସେଽଥାପି ଯଥାଵିକାରଂ ସ୍ଵମାଯଯା ସର୍ଵଗୁଣପ୍ରସିଦ୍ଧ୍ଯୈ

ଆପଣ ଏକମାତ୍ର ଆଦି ପୁରୁଷ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସବୁଠାରୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖନ୍ତି, କାରଣ ଓ ଅକାରଣ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଗୁଣକୁ ପ୍ରକାଶ କରି, ନିଜରେ କେବେ ବଦଳାନ୍ତି ନାହିଁ।

ଯଥୈଵ ସୂର୍ଯଃ ପିହିତଶ୍ଛାଯଯା ସ୍ଵଯା ଛାଯାଂ ଚ ରୂପାଣି ଚ ସଞ୍ଚକାସ୍ତି । ଏଵଂ ଗୁଣେନାପିହିତୋ ଗୁଣାଂସ୍ତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମପ୍ରଦୀପୋ ଗୁଣିନଶ୍ଚ ଭୂମନ୍

ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଛାୟାରେ ଲୁଚି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଛାୟା ଓ ଆକୃତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେପରି ଆପଣ ଗୁଣରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଗୁଣ ଓ ଗୁଣୀମାନେକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି, ହେ ଅପାର ଆତ୍ମାର ଆଲୋକ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଯନ୍ମାଯାମୋହିତଧିଯଃ ପୁତ୍ରଦାରଗୃହାଦିଷୁ । ଉନ୍ମଜ୍ଜନ୍ତି ନିମଜ୍ଜନ୍ତି ପ୍ରସକ୍ତା ଵୃଜିନାର୍ଣଵେ

ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ମାୟାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ, ସେମାନେ ପୁଅ, ଜଣେ, ଘର ଓ ଏହିପରି ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଉଠନ୍ତି ଓ ଡୁବନ୍ତି।