ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଅନ୍ଯେ ନିର୍ଭିନ୍ନବାହୂରୁ ଶିରସୋ ରୁଧିରୋକ୍ଷିତାଃ। ରାଜାନୋ ଦୁଦ୍ରଵୁର୍ଭୀତା ବଲେନ ପରିଘାର୍ଦିତାଃ

ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କର ବାହୁ, ଜଂଘା ଓ ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କ ଗଦା ଆଘାତରେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।

ନିହତେ ରୁକ୍ମିଣି ଶ୍ଯାଲେ ନାବ୍ରଵୀତ୍ସାଧ୍ଵସାଧୁ ଵା। ରକ୍ମିଣୀବଲଯୋ ରାଜନ୍ସ୍ନେହଭଙ୍ଗଭଯାଦ୍ଧରିଃ

ରୁକ୍ମୀ, ଯିଏ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଭାଇ, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ସ୍ନେହ ଭଙ୍ଗ ହେବା ଭୟରୁ, ହରି ନ ତାହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ନ ନିନ୍ଦା କଲେ।

ତତୋଽନିରୁଦ୍ଧଂ ସହ ସୂର୍ଯଯା ଵରଂ ରଥଂ ସମାରୋପ୍ଯ ଯଯୁଃ କୁଶସ୍ଥଲୀମ୍। ରାମାଦଯୋ ଭୋଜକଟାଦ୍ଦଶାର୍ହାଃ ସିଦ୍ଧାଖିଲାର୍ଥା ମଧୁସୂଦନାଶ୍ରଯାଃ

ତାପରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ସୂନ୍ଦରୀ ସୂର୍ୟାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ବସାଇ, ବଳରାମ ଓ ଦଶାର୍ହମାନେ ବୋଜକଟରୁ କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ଯାଇଲେ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୋଇ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ରହିଲେ।

ଊଷା-ଅନିରୁଦ୍ଧ ସମାଗମଃ; ଅନିରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ବଂଧନଂ ଚ - ଶ୍ରୀରାଜୋଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ବାଣସ୍ଯ ତନଯାଂ ଊଷାଂ ଉପଯେମେ ଯଦୂତ୍ତମଃ । ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ ଘୋରଂ ହରିଶଙ୍କରଯୋର୍ମହତ୍ । ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ମହାଯୋଗିନ୍ ସମାଖ୍ଯାତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି

ରାଜା ପଚାରିଲେ: ବାଣର କନ୍ୟା ଉଷାଙ୍କୁ ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନିରୁଦ୍ଧ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଇଥିଲା। ହେ ମହାଯୋଗୀ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣ ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିଦିଅନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ବାଣଃ ପୁତ୍ରଶତଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ବଲେରାସୀନ୍ ମହାତ୍ମନଃ । ଯେନ ଵାମନରୂପାଯ ହରଯେଽଦାଯି ମେଦିନୀ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ବାଣ, ବଳିଙ୍କ ଶତପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ସେଇ ବଳି ଯିଏ ବାମନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଦାନ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯୌରସଃ ସୁତୋ ବାନଃ ଶିଵଭକ୍ତିରତଃ ସଦା । ମାନ୍ଯୋ ଵଦାନ୍ଯୋ ଧୀମାଂଶ୍ଚ ସତ୍ଯସନ୍ଧୋ ଦୃଢଵ୍ରତଃ

ସେ ବଳିଙ୍କ ଜନ୍ମଜାତ ପୁଅ ବାଣ, ସଦା ଶିବଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଲିନ, ସମ୍ମାନିତ, ଦାନଶୀଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସତ୍ୟବାନ ଓ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟର ଥିଲେ।

ଶୋଣିତାଖ୍ଯେ ପୁରେ ରମ୍ଯେ ସ ରାଜ୍ଯଂ ଅକରୋତ୍ପୁରା । ତସ୍ଯ ଶମ୍ଭୋଃ ପ୍ରସାଦେନ କିଙ୍କରା ଇଵ ତେଽମରାଃ । ସହସ୍ରବାହୁର୍ଵାଦ୍ଯେନ ତାଣ୍ଡଵେଽତୋଷଯନ୍ମୃଡମ୍

ସେ ଶୋଣିତ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ ଏକ ସମୟରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ଦେବତାମାନେ ପରି ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହଜାର ହାତରେ ବାଦ୍ୟ ବଜାଇ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ ସମୟରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲେ।

ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵଭୂତେଶଃ ଶରଣ୍ଯୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । ଵରେଣ ଛନ୍ଦଯାମାସ ସ ତଂ ଵଵ୍ରେ ପୁରାଧିପମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଠାକୁର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଦାନ ଦେବାକୁ କହିଲେ। ବାଣ ତାଙ୍କ ସହରର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଶିବଙ୍କୁ ଚୟନ କଲେ।

ସ ଏକଦାଽଽହ ଗିରିଶଂ ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥଂ ଵୀର୍ଯଦୁର୍ମଦଃ । କିରୀଟେନାର୍କଵର୍ଣେନ ସଂସ୍ପୃଶନ୍ ତତ୍ପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଏକଦିନ ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ବାଣ, ଗିରିଶଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ଵଳମାନ ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।

ନମସ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ମହାଦେଵ ଲୋକାନାଂ ଗୁରୁମୀଶ୍ଵରମ୍ । ପୁଂସାଂ ଅପୂର୍ଣକାମାନାଂ କାମପୂରାମରାଙ୍‌ଘ୍ରିପମ୍

ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ଈଶ୍ୱର, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ଯାହାଙ୍କ ପାଦ ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ୍ତି।

ଦୋଃସହସ୍ରଂ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ ପରଂ ଭାରାଯ ମେଽଭଵତ୍ । ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାଂ ପ୍ରତିଯୋଦ୍ଧାରଂ ନ ଲଭେ ତ୍ଵଦୃତେ ସମମ୍

ଆପଣ ମୋତେ ହଜାର ହାତ ଦେଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଏବେ ମୋ ପାଇଁ ଭାର ହୋଇଯାଇଛି। ଏଇ ତିନି ଲୋକରେ ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ମୋ ସମାନ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ କେହି ନାହାନ୍ତି।

କଣ୍ଡୂତ୍ଯା ନିଭୃତୈର୍ଦୋର୍ଭିଃ ଯୁଯୁତ୍ସୁର୍ଦିଗ୍ଗଜାନହମ୍ । ଆଦ୍ଯାଯାଂ ଚୂର୍ଣଯନ୍ନଦ୍ରୀନ୍ ଭୀତାସ୍ତେଽପି ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ

ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାରେ ମୁଁ ନିଜ ହାତରେ ଶରୀର ଚୁଲିଥିଲି, ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲି, ଆରମ୍ଭରେ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଉଥିଲି। ସେମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଇଥିଲେ।

ତତ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ କେତୁସ୍ତେ ଭଜ୍ଯତେ ଯଦା । ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ପଘ୍ନଂ ଭଵେନ୍ମୂଢ ସଂଯୁଗଂ ମତ୍ସମେନ ତେ

ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭଗବାନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ତୋର ପତାକା ଭଙ୍ଗିଯିବ, ହେ ମୂଢ଼, ସେତେବେଳେ ତୋର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ତୋ ସମାନ ଏକ ଶତ୍ରୁ ମିଳିବ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ କୁମତିର୍ହୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରାଵିଶନ୍ନୃପ । ପ୍ରତୀକ୍ଷନ୍ ଗିରିଶାଦେଶଂ ସ୍ଵଵୀର୍ଯନଶନଂ କୁଧୀଃ

ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଅବିବେକୀ ବାଣ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ, ଗିରିଶଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ନାଶ ହେବାକୁ ଭାବି ଅନ୍ଦା ହୋଇଥିଲେ।

ତସ୍ଯୋଷା ନାମ ଦୁହିତା ସ୍ଵପ୍ନେ ପ୍ରାଦ୍ଯୁମ୍ନିନା ରତିମ୍ । କନ୍ଯାଲଭତ କାନ୍ତେନ ପ୍ରାଗ୍ ଅଦୃଷ୍ଟଶ୍ରୁତେନ ସା

ତାଙ୍କର ଉଷା ନାମକ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ସେ ସ୍ଵପ୍ନରେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ପୁଅ ସହ ମିଳନ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯାହାକୁ ସେ ପୂର୍ବରୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲେ, ଶୁଣିନଥିଲେ।

ସା ତତ୍ର ତମପଶ୍ଯନ୍ତୀ କ୍ଵାସି କାନ୍ତେତି ଵାଦିନୀ । ସଖୀନାଂ ମଧ୍ଯ ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ଵିହ୍ଵଲା ଵ୍ରୀଡିତା ଭୃଶମ୍

ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, 'ତୁମେ କେଉଁଠି, ପ୍ରିୟ?' ବୋଲି ଡାକି, ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜିତ ଓ ବିବ୍ରତ ହୋଇ ଉଠିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।

ବାଣସ୍ଯ ମଂତ୍ରୀ କୁମ୍ଭାଣ୍ଡଃ ଚିତ୍ରଲେଖା ଚ ତତ୍ସୁତା । ସଖ୍ଯପୃଚ୍ଛତ୍ ସଖୀଂ ଊଷାଂ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତା

ବାଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ କୁମ୍ଭାଣ୍ଡ ଓ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଚିତ୍ରଲେଖା, ଉଷାଙ୍କ ସଖୀ, ଉତ୍ସୁକତାରେ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଷାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

କଂ ତ୍ଵଂ ମୃଗଯସେ ସୁଭ୍ରୁ କୀଦୃଶସ୍ତେ ମନୋରଥଃ । ହସ୍ତଗ୍ରାହଂ ନ ତେଽଦ୍ଯାପି ରାଜପୁତ୍ର୍ଯୁପଲକ୍ଷଯେ

'ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିଅଳି, କାହାକୁ ତୁମେ ଖୋଜୁଛ? କେଉଁ ପୁରୁଷ ତୁମ ମନରେ ଅଛି? ରାଜକୁମାରୀ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ହାତ ଧରିଥିବା କାହାକୁ ମୁଁ ଦେଖିନାହିଁ।'

ଦୃଷ୍ଟଃ କଶ୍ଚିନ୍ନରଃ ସ୍ଵପ୍ନେ ଶ୍ଯାମଃ କମଲଲୋଚନଃ । ପୀତଵାସା ବୃହଦ୍ ବାହୁଃ ଯୋଷିତାଂ ହୃଦଯଂଗମଃ

'ମୁଁ ସ୍ଵପ୍ନରେ ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପଦ୍ମନୟନ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ, ଯିଏ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ।'

ତମହଂ ମୃଗଯେ କାନ୍ତଂ ପାଯଯିତ୍ଵାଧରଂ ମଧୁ । କ୍ଵାପି ଯାତଃ ସ୍ପୃହଯତୀଂ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ମାଂ ଵୃଜିନାର୍ଣଵେ

'ମୁଁ ସେଇ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଖୋଜୁଛି, ଯିଏ ମୋତେ ତାଙ୍କ ଅଠରୁ ମଧୁ ପାନ କରାଇଲେ, ତାପରେ ମୋତେ ଚାହିଁ, କେଉଁଠି ଯାଇ ମୋତେ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।'

ଚିତ୍ରଲେଖୋଵାଚ - ଵ୍ଯସନଂ ତେଽପକର୍ଷାମି ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାଂ ଯଦି ଭାଵ୍ଯତେ । ତଂ ଆନେଷ୍ଯେ ଵରଂ ଯସ୍ତେ ମନୋହର୍ତା ତମାଦିଶ

ଚିତ୍ରଲେଖା କହିଲେ: 'ତିନି ଲୋକରେ ଯଦି ତୋର ଦୁଃଖ ଲେଖା ଅଛି, ମୁଁ ଏହା ଦୂର କରିଦେବି। ତୁମ ମନ ହରିଥିବା ସେଇ ପୁରୁଷ କିଏ, ମୋତେ କହ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୋ ପାଖକୁ ଆଣିଦେବି।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵ ସିଦ୍ଧଚାରଣପନ୍ନଗାନ୍ । ଦୈତ୍ଯଵିଦ୍ଯାଧରାନ୍ ଯକ୍ଷାନ୍ ମନୁଜାଂଶ୍ଚ ଯଥାଲିଖତ୍

ଏଭଳି କହି, ସେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ସର୍ପ, ଦାନବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ଯକ୍ଷ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଚିତ୍ର ଏମିତି ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ବୋଲି ଆଙ୍କିଲା।

ମନୁଜେଷୁ ଚ ସା ଵୃଷ୍ନୀନ୍ ଶୂରଂ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିମ୍ । ଵ୍ଯଲିଖଦ୍ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଚ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଲଜ୍ଜିତା

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ବୃଷ୍ଣି, ଶୂର, ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଆଙ୍କିଲା। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିବା ବେଳେ ସେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲା।

ଅନିରୁଦ୍ଧଂ ଵିଲିଖିତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯୋଷାଵାଙ୍‌ମୁଖୀ ହ୍ରିଯା । ସୋଽସାଵସାଵିତି ପ୍ରାହ ସ୍ମଯମାନା ମହୀପତେ

ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ଚିତ୍ର ଦେଖି, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇଲା। ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, 'ଏହିଏ, ଏହିଏ।'

ଚିତ୍ରଲେଖା ତମାଜ୍ଞାଯ ପୌତ୍ରଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଯୋଗିନୀ । ଯଯୌ ଵିହାଯସା ରାଜନ୍ ଦ୍ଵାରକାଂ କୃଷ୍ଣପାଲିତାମ୍

ଏହି କଥା ବୁଝି, ଯୋଗିନୀ ଚିତ୍ରଲେଖା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାତି, ହେ ରାଜା, ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ରକ୍ଷିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚାଲିଗଲା।

ତତ୍ର ସୁପ୍ତଂ ସୁପର୍ଯଙ୍କେ ପ୍ରାଦ୍ଯୁମ୍ନିଂ ଯୋଗମାସ୍ଥିତା । ଗୃହୀତ୍ଵା ଶୋଣିତପୁରଂ ସଖ୍ଯୈ ପ୍ରିଯମଦର୍ଶଯତ୍

ସେଠାରେ ଯୋଗଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ଶୁଭ ଶୟ୍ୟାରେ ସୁତିଥିବା ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ପୁଅ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ଧରି, ଶୋଣିତପୁରକୁ ନେଇ, ସହେଳୀକୁ ଦେଖାଇଲା।

ସା ଚ ତଂ ସୁନ୍ଦରଵରଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ମୁଦିତାନନା । ଦୁଷ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯେ ସ୍ଵଗୃହେ ପୁମ୍ଭୀ ରେମେ ପ୍ରାଦ୍ଯୁମ୍ନିନା ସମମ୍

ସେ ସୁନ୍ଦର ବୀରକୁ ଦେଖି, ଖୁସିରେ ମୁହଁ ଖିଳିଉଠିଲା। ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ନିଜ ଘରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲା।

ପରାର୍ଧ୍ଯଵାସଃସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧ ଧୂପଦୀପାସନାଦିଭିଃ । ପାନଭୋଜନ ଭକ୍ଷ୍ଯୈଶ୍ଚ ଵାକ୍ଯୈଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣାର୍ଚିତଃ

ସେ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଦୀପ, ଆସନ, ପାନୀୟ, ଖାଦ୍ୟ, ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ମିଠା କଥା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।

ଗୂଢଃ କନ୍ଯାପୁରେ ଶଶ୍ଵତ୍ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧସ୍ନେହଯା ତଯା । ନାହର୍ଗଣାନ୍ ସ ବୁବୁଧେ ଊଷଯାପହୃତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ସେ ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଉଷାଙ୍କ ଭଲପାଇବାରେ ମନ ହରାଇ, ସଦା କନ୍ୟାପୁରରେ ଲୁଚି ରହିଲେ। ଦିନ କେତେ ଯାଇଗଲା, ସେ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।