ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଦୂତସ୍ତ୍ଵଯାତ୍ମଲଭନେ ସୁଵିଵିକ୍ତମନ୍ତ୍ରଃ। ପ୍ରସ୍ଥାପିତୋ ମଯି ଚିରାଯତି ଶୂନ୍ଯମେତତ୍। ମତ୍ଵା ଜିହାସ ଇଦଂ ଅଙ୍ଗମନନ୍ଯଯୋଗ୍ଯଂ। ତିଷ୍ଠେତ ତତ୍ତ୍ଵଯି ଵଯଂ ପ୍ରତିନନ୍ଦଯାମଃ

ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇ ଦୂତକୁ ମୋ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ଅଯୋଗ୍ୟ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି ବୋଲି ଭାବିଲ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲ; ଏହା ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଏହି ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଉଛୁ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ସୌରତସଂଲାପୈର୍ଭଗଵାନ୍ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ। ସ୍ଵରତୋ ରମଯା ରେମେ ନରଲୋକଂ ଵିଡମ୍ବଯନ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏଭଳି ପ୍ରେମମୟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ନିଜ କଥାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟ ଭାବର ଅଭିନୟ କରି ଖେଳୁଥିଲେ।

ତଥାନ୍ଯାସାମପି ଵିଭୁର୍ଗୃହେଷୁ ଗୃହଵାନିଵ। ଆସ୍ଥିତୋ ଗୃହମେଧୀଯାନ୍ଧର୍ମାଂଲ୍ଲୋକଗୁରୁର୍ହରିଃ

ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ହରି, ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁ ଭାବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହରେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବରେ ରହି, ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରୁଥିଲେ।

ଅଥୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ 10.61 ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏକୈକଶସ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପୁତ୍ରାନ୍ଦଶ ଦଶାବଲାଃ। ଅଜୀଜନନ୍ନନଵମାନ୍ପିତୁଃ ସର୍ଵାତ୍ମସମ୍ପଦା

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାନୀ ଦଶ ଦଶଟି କରି ପୁଅ ଜନ୍ମଦେଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ନବମ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ପିତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ଭରପୂର।

ଗୃହାଦନପଗଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ରାଜପୁତ୍ର୍ଯୋଽଚ୍ଯୁତଂ ସ୍ଥିତମ୍। ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ନ୍ଯମଂସତ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ନ ତତ୍ତତ୍ତ୍ଵଵିଦଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ଅଚ୍ୟୁତ ଗୃହରୁ କେବେ ବାହାରୁନଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାଜକୁମାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପ୍ରିୟ ଭାବିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଚାର୍ଵବ୍ଜକୋଶଵଦନାଯତବାହୁନେତ୍ର। ସପ୍ରେମହାସରସଵୀକ୍ଷିତଵଲ୍ଗୁଜଲ୍ପୈଃ। ସମ୍ମୋହିତା ଭଗଵତୋ ନ ମନୋ ଵିଜେତୁଂ। ସ୍ଵୈର୍ଵିଭ୍ରମୈଃ ସମଶକନ୍ଵନିତା ଵିଭୂମ୍ନଃ

ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ମୁହଁ, ଲମ୍ବା ବାହୁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି, ପ୍ରେମଭରା ଚାହାଣି ଓ ମଧୁର କଥା ଦ୍ୱାରା, ଭଗବାନ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ନିଜ ରୂପ ଓ ଚାଲିଚଳନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମହିମା ପାଖରେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ସ୍ମାଯାଵଲୋକଲଵଦର୍ଶିତଭାଵହାରି। ଭ୍ରୂମଣ୍ଡଲପ୍ରହିତସୌରତମନ୍ତ୍ରଶୌଣ୍ଡୈଃ। ପତ୍ନ୍ଯସ୍ତୁ ଷୋଡଶସହସ୍ରମନଙ୍ଗବାଣୈର୍। ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଵିମଥିତୁଂ କରଣୈର୍ନ ଶେକୁଃ

ହସୁଥିବା ଚାହାଣି, ଭାବ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ଇଙ୍ଗিত, ଭୌହର ଚଳନରେ ପ୍ରେମ ଭରା କଥା, ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ଷୋଳ ହଜାର ରାନୀ ମଧନଙ୍କ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କେବେ ସେଥିରେ ସଫଳ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଇତ୍ଥଂ ରମାପତିମଵାପ୍ଯ ପତିଂ ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ତା। ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋଽପି ନ ଵିଦୁଃ ପଦଵୀଂ ଯଦୀଯାମ୍। ଭେଜୁର୍ମୁଦାଵିରତମେଧିତଯାନୁରାଗ। ହାସାଵଲୋକନଵସଙ୍ଗମଲାଲସାଦ୍ଯମ୍

ଏଭଳି ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇ, ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ—ଯାଙ୍କର ପଥକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନାହାନ୍ତି—ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଏବଂ ଅବିରତ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହସ, ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗମାସନଵରାର୍ହଣପାଦଶୌଚ। ତାମ୍ବୂଲଵିଶ୍ରମଣଵୀଜନଗନ୍ଧମାଲ୍ଯୈଃ। କେଶପ୍ରସାରଶଯନସ୍ନପନୋପହାର୍ଯୈଃ। ଦାସୀଶତା ଅପି ଵିଭୋର୍ଵିଦଧୁଃ ସ୍ମ ଦାସ୍ଯମ୍

ସେଠାରେ ଶତଶଃ ଦାସୀମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ—ସ୍ୱାଗତ, ଆସନ ଦେବା, ପାଦ ଧୁଅଁ, ତାମ୍ବୁଳ ଦେବା, ବିଶ୍ରାମ ଦେବା, ବାହା କରିବା, ସୁଗନ୍ଧ ମାଲା ପିନ୍ଧାଇବା, କେଶ ସଜାଇବା, ଶଯ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା, ସ୍ନାନ କରାଇବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେବା ଭଳି କାମ କରୁଥିଲେ।

ତାସାଂ ଯା ଦଶପୁତ୍ରାଣାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପୁରୋଦିତାଃ। ଅଷ୍ଟୌ ମହିଷ୍ଯସ୍ତତ୍ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଦୀନ୍ଗୃଣାମି ତେ

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦଶପୁତ୍ରୀ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଅଷ୍ଟ ରାଣୀ ପ୍ରମୁଖ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ନାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଆଦି ଆରମ୍ଭ କରି, ମୁଁ କହିବି।

ଚାରୁଦେଷ୍ଣଃ ସୁଦେଷ୍ଣଶ୍ଚ ଚାରୁଦେହଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ସୁଚାରୁଶ୍ଚାରୁଗୁପ୍ତଶ୍ଚ ଭଦ୍ରଚାରୁସ୍ତଥାପରଃ

ସେମାନେ ହେଲେ—ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସୁଦେଷ୍ଣ, ପ୍ରବଳ ଚାରୁଦେହ, ସୁଚାରୁ, ଚାରୁଗୁପ୍ତ, ଭଦ୍ରଚାରୁ ଓ ଆଉ ଜଣେ।

ଚାରୁଚନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଚାରୁଶ୍ଚ ଚାରୁଶ୍ଚ ଦଶମୋ ହରେଃ। ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନପ୍ରମୁଖା ଜାତା ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଂ ନାଵମାଃ ପିତୁଃ

ଚାରୁଚନ୍ଦ୍ର, ବିଚାରୁ, ଓ ଦଶମ ହେଉଛନ୍ତି ଚାରୁ—ଏମାନେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କେବେ ଅପରାଧ କରିନଥିଲେ।

ଭାନୁଃ ସୁଭାନୁଃ ସ୍ଵର୍ଭାନୁଃ ପ୍ରଭାନୁର୍ଭାନୁମାଂସ୍ତଥା। ଚନ୍ଦ୍ର ଭାନୁର୍ବୃହଦ୍ଭାନୁରତିଭାନୁସ୍ତଥାଷ୍ଟମଃ

ଭାନୁ, ସୁଭାନୁ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ, ପ୍ରଭାନୁ, ଭାନୁମାନ୍, ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁ, ବୃହଦ୍ଭାନୁ ଓ ରତିଭାନୁ—ଏହି ଅଷ୍ଟ ଜଣ।

ଶ୍ରୀଭାନୁଃ ପ୍ରତିଭାନୁଶ୍ଚ ସତ୍ଯଭାମାତ୍ମଜା ଦଶ। ସାମ୍ବଃ ସୁମିତ୍ରଃ ପୁରୁଜିଚ୍ଛତଜିଚ୍ଚ ସହସ୍ରଜିତ୍

ଶ୍ରୀଭାନୁ ଓ ପ୍ରତିଭାନୁ—ଏହି ଦଶଜଣ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପୁଅ; ସାମ୍ବ, ସୁମିତ୍ର, ପୁରୁଜିତ୍, ଶତଜିତ୍ ଓ ସହସ୍ରଜିତ୍।

ଵିଜଯଶ୍ଚିତ୍ରକେତୁଶ୍ଚ ଵସୁମାନ୍ଦ୍ରଵିଡଃ କ୍ରତୁଃ। ଜାମ୍ବଵତ୍ଯାଃ ସୁତା ହ୍ଯେତେ ସାମ୍ବାଦ୍ଯାଃ ପିତୃସମ୍ମତାଃ

ବିଜୟ, ଚିତ୍ରକେତୁ, ବସୁମାନ୍, ଦ୍ରବିଡ଼, ଓ କ୍ରତୁ—ଏମାନେ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ସାମ୍ବ ଆଦି ପ୍ରମୁଖ, ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।

ଵୀରଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଽଶ୍ଵସେନଶ୍ଚ ଚିତ୍ରଗୁର୍ଵେଗଵାନ୍ଵୃଷଃ। ଆମଃ ଶଙ୍କୁର୍ଵସୁଃ ଶ୍ରୀମାନ୍କୁନ୍ତିର୍ନାଗ୍ନଜିତେଃ ସୁତାଃ

ବୀରଚନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱସେନ, ଚିତ୍ରଗୁ, ବେଗବାନ୍, ବୃଷ, ଆମ, ଶଂକୁ, ବସୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ କୁନ୍ତିର—ଏମାନେ ନାଗ୍ନଜିତଙ୍କ ପୁଅ।

ଶ୍ରୁତଃ କଵିର୍ଵୃଷୋ ଵୀରଃ ସୁବାହୁର୍ଭଦ୍ର ଏକଲଃ। ଶାନ୍ତିର୍ଦର୍ଶଃ ପୂର୍ଣମାସଃ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଃ ସୋମକୋଽଵରଃ

ଶ୍ରୁତ, କବି, ବୃଷ, ବୀର, ସୁବାହୁ, ଭଦ୍ର, ଏକଳ, ଶାନ୍ତି, ଦର୍ଶ, ପୂର୍ଣ୍ଣମାସ—ଏମାନେ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ପୁଅ; ସୋମକ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ।

ପ୍ରଘୋଷୋ ଗାତ୍ରଵାନ୍ସିଂହୋ ବଲଃ ପ୍ରବଲ ଊର୍ଧ୍ଵଗଃ। ମାଦ୍ର୍ଯାଃ ପୁତ୍ରା ମହାଶକ୍ତିଃ ସହ ଓଜୋଽପରାଜିତଃ

ପ୍ରଘୋଷ, ଗାତ୍ରବାନ୍, ସିଂହ, ବଳ, ପ୍ରବଳ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗ, ମହାଶକ୍ତି, ସହ, ଓଜ, ଅପରାଜିତ—ଏମାନେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ।

ଵୃକୋ ହର୍ଷୋଽନିଲୋ ଗୃଧ୍ରୋ ଵର୍ଧନୋଽନ୍ନାଦ ଏଵ ଚ। ମହାଶଃ ପାଵନୋ ଵହ୍ନିର୍ମିତ୍ରଵିନ୍ଦାତ୍ମଜାଃ କ୍ଷୁଧିଃ

ବୃକ, ହର୍ଷ, ଅନିଳ, ଗୃଧ୍ର, ବର୍ଧନ, ଅନ୍ନାଦ, ମହାଶ, ପାବନ, ବହ୍ନି—ଏମାନେ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କ ପୁଅ, ସହିତ କ୍ଷୁଧି।

ସଙ୍ଗ୍ରାମଜିଦ୍ବୃହତ୍ସେନଃ ଶୂରଃ ପ୍ରହରଣୋଽରିଜିତ୍। ଜଯଃ ସୁଭଦ୍ରୋ ଭଦ୍ରାଯା ଵାମ ଆଯୁଶ୍ଚ ସତ୍ଯକଃ

ସଂଗ୍ରାମଜିତ୍, ବୃହତ୍ସେନ, ଶୂର, ପ୍ରହରଣ, ଅରିଜିତ୍, ଜୟ, ସୁଭଦ୍ର, ବାମାୟୁ, ସତ୍ୟକ—ଏମାନେ ଭଦ୍ରାଙ୍କ ପୁଅ।

ଦୀପ୍ତିମାଂସ୍ତାମ୍ରତପ୍ତାଦ୍ଯା ରୋହିଣ୍ଯାସ୍ତନଯା ହରେଃ। ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଚ୍ଚାନିରୁଦ୍ଧୋଽଭୂଦ୍ରୁକ୍ମଵତ୍ଯାଂ ମହାବଲଃ । ପୁତ୍ର୍ଯାଂ ତୁ ରୁକ୍ମିଣୋ ରାଜନ୍ନାମ୍ନା ଭୋଜକଟେ ପୁରେ

ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାମ୍ର, ତପ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ରୋହିଣୀଙ୍କ ପୁଅ; ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଠାରୁ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଯିଏ ରୁକ୍ମିଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଭୋଜକଟ ନଗରରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ।

ଏତେଷାଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଶ୍ଚ ବଭୂଵୁଃ କୋଟିଶୋ ନୃପ। ମାତରଃ କୃଷ୍ଣଜାତୀନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ

ଏମାନଙ୍କ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ କୋଟିକୋଟି ଥିଲେ, ରାଜନ୍; ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମାଆ ଥିଲେ ଷୋଳ ହଜାର।

ଶ୍ରୀରାଜୋଵାଚ। କଥଂ ରୁକ୍ମ୍ଯରିପୁତ୍ରାଯ ପ୍ରାଦାଦ୍ଦୁହିତରଂ ଯୁଧି। କୃଷ୍ଣେନ ପରିଭୂତସ୍ତଂ ହନ୍ତୁଂ ରନ୍ଧ୍ରଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷତେ। ଏତଦାଖ୍ଯାହି ମେ ଵିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵିଷୋର୍ଵୈଵାହିକଂ ମିଥଃ

ରାଜା ପଚାରିଲେ: କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇ ଓ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଅବସର ଖୋଜୁଥିବା ରୁକ୍ମି କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ? ଏହି ଦୁଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିବାହ କଥା ମୋତେ କହ, ଜ୍ଞାନୀ।

ଅନାଗତମତୀତଂ ଚ ଵର୍ତମାନମତୀନ୍ଦ୍ରିଯମ୍। ଵିପ୍ରକୃଷ୍ଟଂ ଵ୍ଯଵହିତଂ ସମ୍ଯକ୍ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯୋଗିନଃ

ଯୋଗୀମାନେ ଭୁତ, ଭବିଷ୍ୟତ, ବର୍ତ୍ତମାନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟାତୀତ, ଦୂର ଓ ଲୁଚିଥିବା ସବୁକିଛି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିପାରନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଵୃତଃ ସ୍ଵଯଂଵରେ ସାକ୍ଷାଦନଙ୍ଗୋଽଙ୍ଗଯୁତସ୍ତଯା। ରାଜ୍ଞଃ ସମେତାନ୍ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଜହାରୈକରଥୋ ଯୁଧି

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ସ୍ୱୟଂବରରେ ସେ ଜଣେ ଅନେକ ଅଙ୍ଗ ଥିବା କାମଦେବଙ୍କୁ ନିଜେ ଚୟନ କଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକା ରଥରେ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ।

ଯଦ୍ଯପ୍ଯନୁସ୍ମରନ୍ଵୈରଂ ରୁକ୍ମୀ କୃଷ୍ଣାଵମାନିତଃ। ଵ୍ଯତରଦ୍ଭାଗିନେଯାଯ ସୁତାଂ କୁର୍ଵନ୍ସ୍ଵସୁଃ ପ୍ରିଯମ୍

ଯଦ୍ୟପି ରୁକ୍ମୀ ନିଜ ଶତ୍ରୁତାକୁ ମନେ ପକାଇ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଇଥିଲେ, ସେ ତଥାପି ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଭଉଣୀର ପୁଅଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ।

ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାସ୍ତନଯାଂ ରାଜନ୍କୃତଵର୍ମସୁତୋ ବଲୀ। ଉପଯେମେ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀଂ କନ୍ଯାଂ ଚାରୁମତୀଂ କିଲ

ହେ ରାଜା, କୃତବର୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ କନ୍ୟା, ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ଝିଅକୁ ବିବାହ କଲେ।

ଦୌହିତ୍ରାଯାନିରୁଦ୍ଧାଯ ପୌତ୍ରୀଂ ରୁକ୍ମ୍ଯାଦଦାଦ୍ଧରେଃ। ରୋଚନାଂ ବଦ୍ଧଵୈରୋଽପି ସ୍ଵସୁଃ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା । ଜାନନ୍ନଧର୍ମଂ ତଦ୍ଯୌନଂ ସ୍ନେହପାଶାନୁବନ୍ଧନଃ

ରୁକ୍ମୀ ତାଙ୍କର ନାତି ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ନିଜ ପୌତ୍ରୀ ରୋଚନାଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ, ଯଦ୍ୟପି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଚାଲିଥିଲା, ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଏହି ବିବାହ ଅନୁଚିତ ବୋଲି ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ନେହର ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧା ଥିଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ନଭ୍ଯୁଦଯେ ରାଜନ୍ରୁକ୍ମିଣୀ ରାମକେଶଵୌ। ପୁରଂ ଭୋଜକଟଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସାମ୍ବପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନକାଦଯଃ

ସେଇ ଶୁଭ ଅବସରରେ, ହେ ରାଜା, ରୁକ୍ମିଣୀ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ସାମ୍ବ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମିଶି ବୋଜକଟ ନଗରକୁ ଗଲେ।