ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ନୈଵାଲୀକମହଂ ମନ୍ଯେ ଵଚସ୍ତେ ମଧୁସୂଦନ। ଅମ୍ବାଯା ଏଵ ହି ପ୍ରାଯଃ କନ୍ଯାଯାଃ ସ୍ଯାଦ୍ରତିଃ କ୍ଵଚିତ୍

ହେ ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ଭାବେ ନାହିଁ ଯେ ତୁମ କଥା ମିଥ୍ୟା। କାରଣ, ଏକ ଝିଅର ଭଲପାଇବା ସାଧାରଣତଃ ତାଙ୍କ ମାଆ ପାଇଁ ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କାହାରି ପାଇଁ କେବେ କେବେ ହୁଏ।

ଵ୍ଯୂଢାଯାଶ୍ଚାପି ପୁଂଶ୍ଚଲ୍ଯା ମନୋଽଭ୍ଯେତି ନଵଂ ନଵମ୍। ବୁଧୋଽସତୀଂ ନ ବିଭୃଯାତ୍ତାଂ ବିଭ୍ରଦୁଭଯଚ୍ଯୁତଃ

ଯଦି ଏକ ବିବାହିତ ଅସ୍ଥିର ମହିଳା ଥାଏ, ତାଙ୍କ ମନ ସବୁବେଳେ ନୂତନ କିଛି ପାଇଁ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷ ଏମିତି ଅନିଷ୍ଠା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଧରି ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁ; ଏହା କଲେ ସେ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷକୁ ହରାଏ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ସାଧ୍ଵ୍ଯେତଚ୍ଛ୍ରୋତୁକାମୈସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜପୁତ୍ରୀ ପ୍ରଲମ୍ଭିତା। ମଯୋଦିତଂ ଯଦନ୍ଵାତ୍ଥ ସର୍ଵଂ ତତ୍ସତ୍ଯମେଵ ହି

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ସତୀ, ରାଜକୁମାରୀ, ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିବାକୁ କଥାରେ ପରୀକ୍ଷା କରିଥିଲି। ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟ।

ଯାନ୍ଯାନ୍କାମଯସେ କାମାନ୍ମଯ୍ଯକାମାଯ ଭାମିନି। ସନ୍ତି ହ୍ଯେକାନ୍ତଭକ୍ତାଯାସ୍ତଵ କଲ୍ଯାଣି ନିତ୍ଯଦ

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ଯଦି ତୁମର ଭକ୍ତି ମାତ୍ର ମୋ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ହେ ଶୁଭେ, ସେ ସବୁ ଇଚ୍ଛା ସଦା ପୂରଣ ହୁଏ।

ଉପଲବ୍ଧଂ ପତିପ୍ରେମ ପାତିଵ୍ରତ୍ଯଂ ଚ ତେଽନଘେ। ଯଦ୍ଵାକ୍ଯୈଶ୍ଚାଲ୍ଯମାନାଯା ନ ଧୀର୍ମଯ୍ଯପକର୍ଷିତା

ହେ ପାପହୀନେ, ତୁମର ପତିପ୍ରେମ ଓ ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ମୋ କଥାରେ ତୁମେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ମନ କେବେ ମୋଠାରୁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇନି।

ଯେ ମାଂ ଭଜନ୍ତି ଦାମ୍ପତ୍ଯେ ତପସା ଵ୍ରତଚର୍ଯଯା। କାମାତ୍ମାନୋଽପଵର୍ଗେଶଂ ମୋହିତା ମମ ମାଯଯା

ଯେମାନେ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନରେ, ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମନରେ ଆସକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ମାୟାରେ ମୁହିଯାନ୍ତି, ମୋତେ ମୁକ୍ତିର ନାୟକ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।

ମାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମାନିନ୍ଯପଵର୍ଗସମ୍ପଦଂ। ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଯେ ସମ୍ପଦ ଏଵ ତତ୍ପତିମ୍। ତେ ମନ୍ଦଭାଗା ନିରଯେଽପି ଯେ ନୃଣାଂ। ମାତ୍ରାତ୍ମକତ୍ଵାତ୍ନିରଯଃ ସୁସଙ୍ଗମଃ

ଯେମାନେ ମୋତେ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ସମ୍ପଦ ପାଇଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି ଏହି ଲୋକର ସମ୍ପଦ ଓ ପତିକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ସେମାନେ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବାରୁ, ନରକ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପାଇଁ ମଧୁର ହୁଏ।

ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଗୃହେଶ୍ଵର୍ଯସକୃନ୍ମଯି ତ୍ଵଯା କୃତାନୁଵୃତ୍ତିର୍ଭଵମୋଚନୀ ଖଲୈଃ। ସୁଦୁଷ୍କରାସୌ ସୁତରାଂ ଦୁରାଶିଷୋ ହ୍ଯସୁଂଭରାଯା ନିକୃତିଂ ଜୁଷଃ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ

ହେ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ପୁନିପୁନି ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଚାଲିଛ। ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଜନ୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତିଦାୟକ, ଯାହା ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅପୂରଣୀୟ ଇଚ୍ଛା ଓ ଚତୁରତା ଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କଠିନ।

ନ ତ୍ଵାଦୃଶୀମ୍ପ୍ରଣଯିନୀଂ ଗୃହିଣୀଂ ଗୃହେଷୁ। ପଶ୍ଯାମି ମାନିନି ଯଯା ସ୍ଵଵିଵାହକାଲେ। ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ନୃପାନ୍ନ ଵିଗଣଯ୍ଯ ରହୋହରୋ ମେ। ପ୍ରସ୍ଥାପିତୋ ଦ୍ଵିଜ ଉପଶ୍ରୁତସତ୍କଥସ୍ଯ

ହେ ଅଭିମାନିନୀ, ମୁଁ କୌଣସି ଗୃହରେ ତୁମ ପରି ଭଲପାଉଥିବା ଗୃହଣୀକୁ ଦେଖିନାହିଁ। ତୁମ ବିବାହ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ରାଜାମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଲେ ନାହିଁ, ଗୁପ୍ତରେ ମୋ କଥା ଶୁଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୋ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲ।

ଭ୍ରାତୁର୍ଵିରୂପକରଣଂ ଯୁଧି ନିର୍ଜିତସ୍ଯ। ପ୍ରୋଦ୍ଵାହପର୍ଵଣି ଚ ତଦ୍ଵଧମକ୍ଷଗୋଷ୍ଠ୍ଯାମ୍। ଦୁଃଖଂ ସମୁତ୍ଥମସହୋଽସ୍ମଦଯୋଗଭୀତ୍ଯା। ନୈଵାବ୍ରଵୀଃ କିମପି ତେନ ଵଯଂ ଜିତାସ୍ତେ

ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଭାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଅପଙ୍ଗ ହେଲେ ଏବଂ ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେ ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମୋଠାରୁ ବିୟୋଗ ଭୟରେ ସହିଲ, କିଛି କହିଲ ନାହିଁ; ଏହିପରି ତୁମେ ଆମକୁ ଜିତିଛ।

ଦୂତସ୍ତ୍ଵଯାତ୍ମଲଭନେ ସୁଵିଵିକ୍ତମନ୍ତ୍ରଃ। ପ୍ରସ୍ଥାପିତୋ ମଯି ଚିରାଯତି ଶୂନ୍ଯମେତତ୍। ମତ୍ଵା ଜିହାସ ଇଦଂ ଅଙ୍ଗମନନ୍ଯଯୋଗ୍ଯଂ। ତିଷ୍ଠେତ ତତ୍ତ୍ଵଯି ଵଯଂ ପ୍ରତିନନ୍ଦଯାମଃ

ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇ ଦୂତକୁ ମୋ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ଅଯୋଗ୍ୟ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି ବୋଲି ଭାବିଲ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲ; ଏହା ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଏହି ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଉଛୁ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ସୌରତସଂଲାପୈର୍ଭଗଵାନ୍ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ। ସ୍ଵରତୋ ରମଯା ରେମେ ନରଲୋକଂ ଵିଡମ୍ବଯନ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏଭଳି ପ୍ରେମମୟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ନିଜ କଥାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟ ଭାବର ଅଭିନୟ କରି ଖେଳୁଥିଲେ।

ତଥାନ୍ଯାସାମପି ଵିଭୁର୍ଗୃହେଷୁ ଗୃହଵାନିଵ। ଆସ୍ଥିତୋ ଗୃହମେଧୀଯାନ୍ଧର୍ମାଂଲ୍ଲୋକଗୁରୁର୍ହରିଃ

ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ହରି, ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁ ଭାବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହରେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବରେ ରହି, ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରୁଥିଲେ।

ଅଥୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ 10.61 ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏକୈକଶସ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପୁତ୍ରାନ୍ଦଶ ଦଶାବଲାଃ। ଅଜୀଜନନ୍ନନଵମାନ୍ପିତୁଃ ସର୍ଵାତ୍ମସମ୍ପଦା

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାନୀ ଦଶ ଦଶଟି କରି ପୁଅ ଜନ୍ମଦେଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ନବମ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ପିତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ଭରପୂର।

ଗୃହାଦନପଗଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ରାଜପୁତ୍ର୍ଯୋଽଚ୍ଯୁତଂ ସ୍ଥିତମ୍। ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ନ୍ଯମଂସତ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ନ ତତ୍ତତ୍ତ୍ଵଵିଦଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ଅଚ୍ୟୁତ ଗୃହରୁ କେବେ ବାହାରୁନଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାଜକୁମାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପ୍ରିୟ ଭାବିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଚାର୍ଵବ୍ଜକୋଶଵଦନାଯତବାହୁନେତ୍ର। ସପ୍ରେମହାସରସଵୀକ୍ଷିତଵଲ୍ଗୁଜଲ୍ପୈଃ। ସମ୍ମୋହିତା ଭଗଵତୋ ନ ମନୋ ଵିଜେତୁଂ। ସ୍ଵୈର୍ଵିଭ୍ରମୈଃ ସମଶକନ୍ଵନିତା ଵିଭୂମ୍ନଃ

ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ମୁହଁ, ଲମ୍ବା ବାହୁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି, ପ୍ରେମଭରା ଚାହାଣି ଓ ମଧୁର କଥା ଦ୍ୱାରା, ଭଗବାନ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ନିଜ ରୂପ ଓ ଚାଲିଚଳନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମହିମା ପାଖରେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ସ୍ମାଯାଵଲୋକଲଵଦର୍ଶିତଭାଵହାରି। ଭ୍ରୂମଣ୍ଡଲପ୍ରହିତସୌରତମନ୍ତ୍ରଶୌଣ୍ଡୈଃ। ପତ୍ନ୍ଯସ୍ତୁ ଷୋଡଶସହସ୍ରମନଙ୍ଗବାଣୈର୍। ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଵିମଥିତୁଂ କରଣୈର୍ନ ଶେକୁଃ

ହସୁଥିବା ଚାହାଣି, ଭାବ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ଇଙ୍ଗিত, ଭୌହର ଚଳନରେ ପ୍ରେମ ଭରା କଥା, ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ଷୋଳ ହଜାର ରାନୀ ମଧନଙ୍କ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କେବେ ସେଥିରେ ସଫଳ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଇତ୍ଥଂ ରମାପତିମଵାପ୍ଯ ପତିଂ ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ତା। ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋଽପି ନ ଵିଦୁଃ ପଦଵୀଂ ଯଦୀଯାମ୍। ଭେଜୁର୍ମୁଦାଵିରତମେଧିତଯାନୁରାଗ। ହାସାଵଲୋକନଵସଙ୍ଗମଲାଲସାଦ୍ଯମ୍

ଏଭଳି ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇ, ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ—ଯାଙ୍କର ପଥକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନାହାନ୍ତି—ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଏବଂ ଅବିରତ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହସ, ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗମାସନଵରାର୍ହଣପାଦଶୌଚ। ତାମ୍ବୂଲଵିଶ୍ରମଣଵୀଜନଗନ୍ଧମାଲ୍ଯୈଃ। କେଶପ୍ରସାରଶଯନସ୍ନପନୋପହାର୍ଯୈଃ। ଦାସୀଶତା ଅପି ଵିଭୋର୍ଵିଦଧୁଃ ସ୍ମ ଦାସ୍ଯମ୍

ସେଠାରେ ଶତଶଃ ଦାସୀମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ—ସ୍ୱାଗତ, ଆସନ ଦେବା, ପାଦ ଧୁଅଁ, ତାମ୍ବୁଳ ଦେବା, ବିଶ୍ରାମ ଦେବା, ବାହା କରିବା, ସୁଗନ୍ଧ ମାଲା ପିନ୍ଧାଇବା, କେଶ ସଜାଇବା, ଶଯ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା, ସ୍ନାନ କରାଇବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେବା ଭଳି କାମ କରୁଥିଲେ।

ତାସାଂ ଯା ଦଶପୁତ୍ରାଣାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପୁରୋଦିତାଃ। ଅଷ୍ଟୌ ମହିଷ୍ଯସ୍ତତ୍ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଦୀନ୍ଗୃଣାମି ତେ

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦଶପୁତ୍ରୀ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଅଷ୍ଟ ରାଣୀ ପ୍ରମୁଖ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ନାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଆଦି ଆରମ୍ଭ କରି, ମୁଁ କହିବି।

ଚାରୁଦେଷ୍ଣଃ ସୁଦେଷ୍ଣଶ୍ଚ ଚାରୁଦେହଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ସୁଚାରୁଶ୍ଚାରୁଗୁପ୍ତଶ୍ଚ ଭଦ୍ରଚାରୁସ୍ତଥାପରଃ

ସେମାନେ ହେଲେ—ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସୁଦେଷ୍ଣ, ପ୍ରବଳ ଚାରୁଦେହ, ସୁଚାରୁ, ଚାରୁଗୁପ୍ତ, ଭଦ୍ରଚାରୁ ଓ ଆଉ ଜଣେ।

ଚାରୁଚନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଚାରୁଶ୍ଚ ଚାରୁଶ୍ଚ ଦଶମୋ ହରେଃ। ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନପ୍ରମୁଖା ଜାତା ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଂ ନାଵମାଃ ପିତୁଃ

ଚାରୁଚନ୍ଦ୍ର, ବିଚାରୁ, ଓ ଦଶମ ହେଉଛନ୍ତି ଚାରୁ—ଏମାନେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କେବେ ଅପରାଧ କରିନଥିଲେ।

ଭାନୁଃ ସୁଭାନୁଃ ସ୍ଵର୍ଭାନୁଃ ପ୍ରଭାନୁର୍ଭାନୁମାଂସ୍ତଥା। ଚନ୍ଦ୍ର ଭାନୁର୍ବୃହଦ୍ଭାନୁରତିଭାନୁସ୍ତଥାଷ୍ଟମଃ

ଭାନୁ, ସୁଭାନୁ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ, ପ୍ରଭାନୁ, ଭାନୁମାନ୍, ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁ, ବୃହଦ୍ଭାନୁ ଓ ରତିଭାନୁ—ଏହି ଅଷ୍ଟ ଜଣ।

ଶ୍ରୀଭାନୁଃ ପ୍ରତିଭାନୁଶ୍ଚ ସତ୍ଯଭାମାତ୍ମଜା ଦଶ। ସାମ୍ବଃ ସୁମିତ୍ରଃ ପୁରୁଜିଚ୍ଛତଜିଚ୍ଚ ସହସ୍ରଜିତ୍

ଶ୍ରୀଭାନୁ ଓ ପ୍ରତିଭାନୁ—ଏହି ଦଶଜଣ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପୁଅ; ସାମ୍ବ, ସୁମିତ୍ର, ପୁରୁଜିତ୍, ଶତଜିତ୍ ଓ ସହସ୍ରଜିତ୍।

ଵିଜଯଶ୍ଚିତ୍ରକେତୁଶ୍ଚ ଵସୁମାନ୍ଦ୍ରଵିଡଃ କ୍ରତୁଃ। ଜାମ୍ବଵତ୍ଯାଃ ସୁତା ହ୍ଯେତେ ସାମ୍ବାଦ୍ଯାଃ ପିତୃସମ୍ମତାଃ

ବିଜୟ, ଚିତ୍ରକେତୁ, ବସୁମାନ୍, ଦ୍ରବିଡ଼, ଓ କ୍ରତୁ—ଏମାନେ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ସାମ୍ବ ଆଦି ପ୍ରମୁଖ, ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।

ଵୀରଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଽଶ୍ଵସେନଶ୍ଚ ଚିତ୍ରଗୁର୍ଵେଗଵାନ୍ଵୃଷଃ। ଆମଃ ଶଙ୍କୁର୍ଵସୁଃ ଶ୍ରୀମାନ୍କୁନ୍ତିର୍ନାଗ୍ନଜିତେଃ ସୁତାଃ

ବୀରଚନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱସେନ, ଚିତ୍ରଗୁ, ବେଗବାନ୍, ବୃଷ, ଆମ, ଶଂକୁ, ବସୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ କୁନ୍ତିର—ଏମାନେ ନାଗ୍ନଜିତଙ୍କ ପୁଅ।

ଶ୍ରୁତଃ କଵିର୍ଵୃଷୋ ଵୀରଃ ସୁବାହୁର୍ଭଦ୍ର ଏକଲଃ। ଶାନ୍ତିର୍ଦର୍ଶଃ ପୂର୍ଣମାସଃ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଃ ସୋମକୋଽଵରଃ

ଶ୍ରୁତ, କବି, ବୃଷ, ବୀର, ସୁବାହୁ, ଭଦ୍ର, ଏକଳ, ଶାନ୍ତି, ଦର୍ଶ, ପୂର୍ଣ୍ଣମାସ—ଏମାନେ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ପୁଅ; ସୋମକ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ।

ପ୍ରଘୋଷୋ ଗାତ୍ରଵାନ୍ସିଂହୋ ବଲଃ ପ୍ରବଲ ଊର୍ଧ୍ଵଗଃ। ମାଦ୍ର୍ଯାଃ ପୁତ୍ରା ମହାଶକ୍ତିଃ ସହ ଓଜୋଽପରାଜିତଃ

ପ୍ରଘୋଷ, ଗାତ୍ରବାନ୍, ସିଂହ, ବଳ, ପ୍ରବଳ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗ, ମହାଶକ୍ତି, ସହ, ଓଜ, ଅପରାଜିତ—ଏମାନେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ।

ଵୃକୋ ହର୍ଷୋଽନିଲୋ ଗୃଧ୍ରୋ ଵର୍ଧନୋଽନ୍ନାଦ ଏଵ ଚ। ମହାଶଃ ପାଵନୋ ଵହ୍ନିର୍ମିତ୍ରଵିନ୍ଦାତ୍ମଜାଃ କ୍ଷୁଧିଃ

ବୃକ, ହର୍ଷ, ଅନିଳ, ଗୃଧ୍ର, ବର୍ଧନ, ଅନ୍ନାଦ, ମହାଶ, ପାବନ, ବହ୍ନି—ଏମାନେ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କ ପୁଅ, ସହିତ କ୍ଷୁଧି।