ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ମଲ୍ଲିକାଦାମଭିଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ଦ୍ଵିରେଫକୁଲନାଦିତେ। ଜାଲରନ୍ଧ୍ରପ୍ରଵିଷ୍ଟୈଶ୍ଚ ଗୋଭିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମସୋଽମଲୈଃ

ମଲ୍ଲିକା ମାଳା, ଫୁଲ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜନରେ ଭରିଥିବା, ଜାଲି ଖିଡ଼କି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଶୁଧ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଉପବନ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା ।

ପାରିଜାତଵନାମୋଦ ଵାଯୁନୋଦ୍ଯାନଶାଲିନା। ଧୂପୈରଗୁରୁଜୈ ରାଜନ୍ଜାଲରନ୍ଧ୍ରଵିନିର୍ଗତୈଃ

ପାରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ସୁଗନ୍ଧ ବାତାସରେ, ଉପବନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏହି ଗୃହ ଏବଂ ଅଗୁରୁ ଧୂପର ଗନ୍ଧ ଜାଲି ଖିଡ଼କି ଦ୍ୱାରା ବାହାରୁଥିଲା ।

ପଯଃଫେନନିଭେ ଶୁଭ୍ରେ ପର୍ଯଙ୍କେ କଶିପୂତ୍ତମେ। ଉପତସ୍ଥେ ସୁଖାସୀନଂ ଜଗତାମୀଶ୍ଵରଂ ପତିମ୍

ଦୁଧ ଫେନା ପରି ଧଳା ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ସେ ଜଗତ୍‌ନାଥ ଓ ପତିଙ୍କୁ ସୁଖରେ ବସିଥିବାବେଳେ ସେବା କରୁଥିଲେ ।

ଵାଲଵ୍ଯଜନମାଦାଯ ରତ୍ନଦଣ୍ଡଂ ସଖୀକରାତ୍। ତେନ ଵୀଜଯତୀ ଦେଵୀ ଉପାସାଂଚକ୍ର ଈଶ୍ଵରମ୍

ସଖୀଙ୍କ ହାତରୁ ମଣିମୟ ଦଣ୍ଡ ଥିବା ବାଲାପଖା ନେଇ, ଦେବୀ ଏହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଖା ଝଲାଇ, ଉପାସନା କରୁଥିଲେ ।

ସୋପାଚ୍ଯୁତଂ କ୍ଵଣଯତୀ ମଣିନୂପୁରାଭ୍ଯାଂ। ରେଜେଽଙ୍ଗୁଲୀଯଵଲଯଵ୍ଯଜନାଗ୍ରହସ୍ତା। ଵସ୍ତ୍ରାନ୍ତଗୂଢକୁଚକୁଙ୍କୁମଶୋଣହାର। ଭାସା ନିତମ୍ବଧୃତଯା ଚ ପରାର୍ଧ୍ଯକାଞ୍ଚ୍ଯା

ମଣିମୟ ନୂପୁର ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଅଙ୍ଗୁଠି, ବାଲା ଓ ପଖା ଧରିଥିବା ହାତ, ଶୃଙ୍ଗାର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ହାର ଓ ଅମୂଲ୍ୟ କଞ୍ଚି ନିତମ୍ବରେ ପିନ୍ଧି, ବସ୍ତ୍ର ତଳେ ଗୁପ୍ତ ଅଂଗ ଲୁଚାଇ, ସେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ ।

ତାଂ ରୂପିଣୀଂ ଶ୍ରୀଯମନନ୍ଯଗତିଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ। ଯା ଲୀଲଯା ଧୃତତନୋରନୁରୂପରୂପା। ପ୍ରୀତଃ ସ୍ମଯନ୍ନଲକକୁଣ୍ଡଲନିଷ୍କକଣ୍ଠ। ଵକ୍ତ୍ରୋଲ୍ଲସତ୍ସ୍ମିତସୁଧାଂ ହରିରାବଭାଷେ

ସେ ରୂପର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରୀର ଅବତାର, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା, ଲୀଳାରେ ତାଙ୍କ ସହ ମିଳିଥିବା ଦେଖି, ହରି ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଚୁଲି, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଚମକୁଥିବା ହାର ସହ ହସି, ମୁଖରେ ଅମୃତ ହସ ଛଡ଼ାଇ, ସେଉଁଠି କଥା କହିଲେ ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ରାଜପୁତ୍ରୀପ୍ସିତା ଭୂପୈର୍ଲୋକପାଲଵିଭୂତିଭିଃ। ମହାନୁଭାଵୈଃ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭୀ ରୂପୌଦାର୍ଯବଲୋର୍ଜିତୈଃ

ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମକୁ ଏହି ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ ରାଜାମାନେ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ରୂପରେ, ଉଦାରତାରେ ଓ ବଳରେ ଅତିଶୟ।

ତାନ୍ପ୍ରାପ୍ତାନର୍ଥିନୋ ହିତ୍ଵା ଚୈଦ୍ଯାଦୀନ୍ସ୍ମରଦୁର୍ମଦାନ୍। ଦତ୍ତା ଭ୍ରାତ୍ରା ସ୍ଵପିତ୍ରା ଚ କସ୍ମାନ୍ନୋ ଵଵୃଷେଽସମାନ୍

ସେମାନେ ତୁମ ସମ୍ମତି ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଭିମାନୀ ରାଜାମାନେ ଥିଲେ, ତୁମର ଭାଇ ଓ ବାପା ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲେ, ତେବେ ତୁମେ ସମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଜଣକୁ କାହିଁକି ବାଛିଲେ ନାହିଁ?

ରାଜଭ୍ଯୋ ବିଭ୍ଯତଃ ସୁଭ୍ରୁ ସମୁଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ଗତାନ୍। ବଲଵଦ୍ଭିଃ କୃତଦ୍ଵେଷାନ୍ପ୍ରାଯସ୍ତ୍ଯକ୍ତନୃପାସନାନ୍

ସୁନ୍ଦର ଭୌହିଅଳି, ରାଜାମାନଙ୍କ ଭୟରୁ ତୁମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଥିଲେ, ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡିଦେଇଥିଲ।

ଅସ୍ପଷ୍ଟଵର୍ତ୍ମନାମ୍ପୁଂସାମଲୋକପଥମୀଯୁଷାମ୍। ଆସ୍ଥିତାଃ ପଦଵୀଂ ସୁଭ୍ରୁ ପ୍ରାଯଃ ସୀଦନ୍ତି ଯୋଷିତଃ

ସୁନ୍ଦର ଭୌହିଅଳି, ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏମିତି ପୁରୁଷଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ପଥ ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି।

ନିଷ୍କିଞ୍ଚନା ଵଯଂ ଶଶ୍ଵନ୍ନିଷ୍କିଞ୍ଚନଜନପ୍ରିଯାଃ। ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଯେଣ ନ ହ୍ଯାଢ୍ଯା ମାଂ ଭଜନ୍ତି ସୁମଧ୍ଯମେ

ଆମେ ସବୁବେଳେ ନିର୍ଧନ, ଏବଂ ନିର୍ଧନମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତେଣୁ, ସୁନ୍ଦର କମରବତୀ, ଧନୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଯଯୋରାତ୍ମସମଂ ଵିତ୍ତଂ ଜନ୍ମୈଶ୍ଵର୍ଯାକୃତିର୍ଭଵଃ। ତଯୋର୍ଵିଵାହୋ ମୈତ୍ରୀ ଚ ନୋତ୍ତମାଧମଯୋଃ କ୍ଵଚିତ୍

ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଧନ, ଜନ୍ମ, ଶ୍ରୀ, ରୂପ ଓ ପଦ ଏକ ସମାନ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ଓ ମିତ୍ରତା ଭଲ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ନୁହେଁ।

ଵୈଦର୍ଭ୍ଯେତଦଵିଜ୍ଞାଯ ତ୍ଵଯା ଦୀର୍ଘସମୀକ୍ଷଯା। ଵୃତା ଵଯଂ ଗୁଣୈର୍ହୀନା ଭିକ୍ଷୁଭିଃ ଶ୍ଲାଘିତା ମୁଧା

ବିଦର୍ଭ ରାଜକୁମାରୀ, ଏହି କଥା ନ ବୁଝି, ତୁମେ ମୋତେ ବାଛିଛ, ଯିଏ ଗୁଣରେ ହୀନ, ଭିକ୍ଷୁମାନେ ଅପରିଗ୍ରହରେ ମୋତେ ବେଫଳ ଶ୍ରୀ କହନ୍ତି।

ଅଥାତ୍ମନୋଽନୁରୂପଂ ଵୈ ଭଜସ୍ଵ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭମ୍। ଯେନ ତ୍ଵମାଶିଷଃ ସତ୍ଯା ଇହାମୁତ୍ର ଚ ଲପ୍ସ୍ଯସେ

ତେଣୁ, ତୁମ ସମାନ ଯୋଗ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀରଙ୍କୁ ବାଛ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜନ୍ମରେ ଓ ପରଲୋକରେ ତୁମେ ସତ୍ୟ ଶୁଭ ଲାଭ କରିପାରିବ।

ଚୈଦ୍ଯଶାଲ୍ଵଜରାସନ୍ଧ ଦନ୍ତଵକ୍ତ୍ରାଦଯୋ ନୃପାଃ। ମମ ଦ୍ଵିଷନ୍ତି ଵାମୋରୁ ରୁକ୍ମୀ ଚାପି ତଵାଗ୍ରଜଃ

ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ହେ ସୁନ୍ଦର ଜଘନ୍ଵତୀ, ମୋତେ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମ ଭାଇ ରୁକ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି।

ତେଷାଂ ଵୀର୍ଯମଦାନ୍ଧାନାଂ ଦୃପ୍ତାନାଂ ସ୍ମଯନୁତ୍ତଯେ। ଆନିତାସି ମଯା ଭଦ୍ରେ ତେଜୋପହରତା ସତାମ୍

ଭଲ ଝିଅ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିର ମଦରେ ଅନ୍ଧ, ଅଭିମାନରେ ଭରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ମାନ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କର ମାନ ବଢ଼ାଇବାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଥିଲି।

ଉଦାସୀନା ଵଯଂ ନୂନଂ ନ ସ୍ତ୍ର୍ଯପତ୍ଯାର୍ଥକାମୁକାଃ। ଆତ୍ମଲବ୍ଧ୍ଯାସ୍ମହେ ପୂର୍ଣା ଗେହଯୋର୍ଜ୍ଯୋତିରକ୍ରିଯାଃ

ମୁଁ ନିଷ୍ପକ୍ଷ, ନା ଜୀବନୀ ସଂସାର, ନା ଶ୍ରୀ, ନା ପୁତ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ, ମୋ ଆତ୍ମା ନିଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଘର ମୋ ପାଖରେ ଅନ୍ଧକାର ରିତିର ଦିଆ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏତାଵଦୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନାତ୍ମାନଂ ଵଲ୍ଲଭାମିଵ। ମନ୍ଯମାନାମଵିଶ୍ଲେଷାତ୍ତଦ୍ଦର୍ପଘ୍ନ ଉପାରମତ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏପରି କହି ଭଗବାନ୍, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ନିଜ ଅଂଶ ଭାବି, ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରି, ଚୁପ ହେଲେ।

ଇତି ତ୍ରିଲୋକେଶପତେସ୍ତଦାତ୍ମନଃ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯଶ୍ରୁତପୂର୍ଵମପ୍ରିଯମ୍। ଆଶ୍ରୁତ୍ଯ ଭୀତା ହୃଦି ଜାତଵେପଥୁଶ୍ଚିନ୍ତାଂ ଦୁରନ୍ତାଂ ରୁଦତୀ ଜଗାମ ହ

ଏଭଳି ତିନି ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଏପରି କଠିନ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସେ କେବେ ଶୁଣିନଥିଲେ, ରାଣୀ ଭୟରେ ଓ ଦୁଃଖରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ହୃଦୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାରେ, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଅସୀମ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।

ପଦା ସୁଜାତେନ ନଖାରୁଣଶ୍ରିଯା ଭୁଵଂ ଲିଖନ୍ତ୍ଯଶ୍ରୁଭିରଞ୍ଜନାସିତୈଃ। ଆସିଞ୍ଚତୀ କୁଙ୍କୁମରୂଷିତୌ ସ୍ତନୌ ତସ୍ଥାଵଧୋମୁଖ୍ଯତିଦୁଃଖରୁଦ୍ଧଵାକ୍

ସୁନ୍ଦର ପାଦ ତଳେ ଲାଲ ନଖର ଛାୟାରେ ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନ କରୁଥିଲେ, କଳି ଲାଗିଥିବା ଅଶ୍ରୁ ଝରୁଥିଲା, କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଥିବା ଷଢ଼ ଛାତି ଭିଜିଯାଉଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଅତି ଦୁଃଖରେ ଶବ୍ଦ ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।

ତସ୍ଯାଃ ସୁଦୁଃଖଭଯଶୋକଵିନଷ୍ଟବୁଦ୍ଧେର୍। ହସ୍ତାଚ୍ଛ୍ଲଥଦ୍ଵଲଯତୋ ଵ୍ଯଜନଂ ପପାତ। ଦେହଶ୍ଚ ଵିକ୍ଲଵଧିଯଃ ସହସୈଵ ମୁହ୍ଯନ୍। ରମ୍ଭେଵ ଵାଯୁଵିହତୋ ପ୍ରଵିକୀର୍ଯ କେଶାନ୍

ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ, ଭୟ ଓ ଶୋକରେ ମନ ଭ୍ରମିଗଲା, ହାତରୁ ଢିଲା ହୋଇ ଚୁଡ଼ି ଖସିଗଲା, ବେଣୁ ମାଟିକୁ ପଡ଼ିଗଲା, ଦେହ ଅଚେତନ ହୋଇ ହଠାତ୍ ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ, ଗଛପତ୍ର ପରି ବାତାସରେ ଚୁଲି ଖୁଲିଗଲା।

ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରିଯାଯାଃ ପ୍ରେମବନ୍ଧନମ୍। ହାସ୍ଯପ୍ରୌଢିମଜାନନ୍ତ୍ଯାଃ କରୁଣଃ ସୋଽନ୍ଵକମ୍ପତ

ଏହା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରିୟାଙ୍କର ପ୍ରେମ ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧା, ତାଙ୍କର ଗଭୀର ଭାବ ନ ଜାଣି, କରୁଣାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ।

ପର୍ଯଙ୍କାଦଵରୁହ୍ଯାଶୁ ତାମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ। କେଶାନ୍ସମୁହ୍ଯ ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରାମୃଜତ୍ପଦ୍ମପାଣିନା

ସେ ଚାରିହାତି ଭଗବାନ୍ ଶୀଘ୍ର ପଳଙ୍କରୁ ଉତରି, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ, ଚୁଲି ଗଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ପଦ୍ମ ହାତରେ ପୁଞ୍ଚିଲେ।

ପ୍ରମୃଜ୍ଯାଶ୍ରୁକଲେ ନେତ୍ରେ ସ୍ତନୌ ଚୋପହତୌ ଶୁଚା। ଆଶ୍ଲିଷ୍ଯ ବାହୁନା ରାଜନନନ୍ଯଵିଷଯାଂ ସତୀମ୍

ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭିଜିଥିବା ଷଢ଼ ପୁଞ୍ଚି, ତାଙ୍କୁ ବାହୁ ଦେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଭଲପାଉନଥିଲେ।

ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସ ସାନ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଃ କୃପଯା କୃପଣାଂ ପ୍ରଭୁଃ। ହାସ୍ଯପ୍ରୌଢିଭ୍ରମଚ୍ଚିତ୍ତାମତଦର୍ହାଂ ସତାଂ ଗତିଃ

ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୟାଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ଦୁଃଖିତା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ହାସ୍ୟ ଓ ଅଭିମାନରେ ଭ୍ରମିତ ମନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏପରି ଦୁଃଖ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ଥିଲେ। ସତ୍ଜନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହେଉଥିବା ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ମା ମା ଵୈଦର୍ଭ୍ଯସୂଯେଥା ଜାନେ ତ୍ଵାଂ ମତ୍ପରାଯଣାମ୍। ତ୍ଵଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୋତୁକାମେନ କ୍ଷ୍ଵେଲ୍ଯାଚରିତମଙ୍ଗନେ

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ, "ହେ ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ କ୍ରୋଧ କରିନହଁ। ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ। ତୁମ ମନର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ମୁଁ ଏମିତି ଖେଳମସ୍ତି କରିଥିଲି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।"

ମୁଖଂ ଚ ପ୍ରେମସଂରମ୍ଭ ସ୍ଫୁରିତାଧରମୀକ୍ଷିତୁମ୍। କଟାକ୍ଷେପାରୁଣାପାଙ୍ଗଂ ସୁନ୍ଦରଭ୍ରୁକୁଟୀତଟମ୍

ମୁଁ ଚାହାଁଥିଲି ତୁମ ମୁହଁକୁ ଦେଖିବାକୁ—ପ୍ରେମର ଉତ୍ସାହରେ କମ୍ପିଥିବା ତୁମ ଠୋଠ, ଲଜ୍ଜାରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା ତୁମ ଚାହିଁବା, ଓ ତୁମ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିର ଭଙ୍ଗିମା।

ଅଯଂ ହି ପରମୋ ଲାଭୋ ଗୃହେଷୁ ଗୃହମେଧିନାମ୍। ଯନ୍ନର୍ମୈରୀଯତେ ଯାମଃ ପ୍ରିଯଯା ଭୀରୁ ଭାମିନି

ଘରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଭୟଭୀତ ଓ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନ୍ଦରୀ, ପରିବାର ଜୀବନର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲାଭ ହେଉଛି ପ୍ରିୟଜନ ସହ ମଜାର କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ସମୟ କଟାଇବା।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ସୈଵଂ ଭଗଵତା ରାଜନ୍ଵୈଦର୍ଭୀ ପରିସାନ୍ତ୍ଵିତା। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ପରିହାସୋକ୍ତିଂ ପ୍ରିଯତ୍ଯାଗଭଯଂ ଜହୌ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଭାବେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇ ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କ କଥା ମଜାରେ କହାଯାଇଛି ବୋଲି ବୁଝିଲେ ଓ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ହରାଇବା ଭୟ ଛାଡିଦେଲେ।"