( ମିଶ୍ର ) ତ୍ଵଂ ଵୈ ସିସୃକ୍ଷୁରଜ ଉତ୍କଟଂ ପ୍ରଭୋ ତମୋ ନିରୋଧାଯ ବିଭର୍ଷ୍ଯସଂଵୃତଃ । ସ୍ଥାନାଯ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଜଗତୋ ଜଗତ୍ପତେ କାଲଃ ପ୍ରଧାନଂ ପୁରୁଷୋ ଭଵାନ୍ ପରଃ
ହେ ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟି ଅଭିଲାଷାରେ ଆପଣ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାମସିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ କରନ୍ତି; ବିଶ୍ୱର ନିର୍ବିକାରତା ପାଇଁ ଆପଣ ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି; କାଳ, ପ୍ରକୃତି ଓ ପରମ ପୁରୁଷ—ଏସବୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ଅହଂ ପଯୋ ଜ୍ଯୋତିରଥାନିଲୋ ନଭୋ ମାତ୍ରାଣି ଦେଵା ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି । କର୍ତା ମହାନିତ୍ଯଖିଲଂ ଚରାଚରଂ ତ୍ଵଯ୍ଯଦ୍ଵିତୀଯେ ଭଗଵନ୍ନଯଂ ଭ୍ରମଃ
ମାଟି, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଦେବତା, ମନ, ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ—ଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ହେ ଭଗବାନ୍, ଆପଣ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଏଠାରେ ମୃଗମର୍ମା ନାହିଁ।
ତସ୍ଯାତ୍ମଜୋଽଯଂ ତଵ ପାଦପଙ୍କଜଂ ଭୀତଃ ପ୍ରପନ୍ନାର୍ତିହରୋପସାଦିତଃ । ତତ୍ ପାଲଯୈନଂ କୁରୁ ହସ୍ତପଙ୍କଜଂ ଶିରସ୍ଯମୁଷ୍ଯାଖିଲକଲ୍ମଷାପହମ୍
ଏହି ଆପଣଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦରେ ଶରଣ ନେଇଛି; ଏହିପରି, ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପାଣି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତି ଭୂମ୍ଯର୍ଥିତୋ ଵାଗ୍ଭିଃ ଭଗଵାନ୍ ଭକ୍ତିନମ୍ରଯା । ଦତ୍ତ୍ଵାଭଯଂ ଭୌମଗୃହଂ ପ୍ରାଵିଶତ୍ ସକଲର୍ଦ୍ଧିମତ୍
ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭୂମି ଭକ୍ତି ଓ ନମ୍ରତାରେ ଭରିଥିବା କଥାରେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ସେଉଁଠି ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ, ଭୂମିପୁତ୍ରଙ୍କର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ରାଜନ୍ଯକନ୍ଯାନାଂ ଷଟ୍ସହସ୍ରାଧିକାଯୁତମ୍ । ଭୌମାହୃତାନାଂ ଵିକ୍ରମ୍ଯ ରାଜଭ୍ଯୋ ଦଦୃଶେ ହରିଃ
ସେଠାରେ ହରି ଦେଖିଲେ, ଭୂମିପୁତ୍ର ଯେଉଁ ରାଜାନୀକୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ରାଜାମାନେଠାରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଛଅ ହଜାର ଦଶ ଅଧିକ ରାଜକୁମାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ତଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନରଵର୍ଯଂ ଵିମୋହିତାଃ । ମନସା ଵଵ୍ରିରେଽଭୀଷ୍ଟଂ ପତିଂ ଦୈଵୋପସାଦିତମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଦେଖି, ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମନରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ପତି ଭାବେ ଚାହିଲେ, ଯେଉଁଠିକି ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣାଯାଇଛନ୍ତି।
ଭୂଯାତ୍ ପତିରଯଂ ମହ୍ଯଂ ଧାତା ତଦନୁମୋଦତାମ୍ । ଇତି ସର୍ଵାଃ ପୃଥକ୍ କୃଷ୍ଣେ ଭାଵେନ ହୃଦଯଂ ଦଧୁଃ
'ଏହି ମହାନ୍ ମନୁଷ୍ୟ ମୋର ପତି ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରୁନ୍ତୁ'—ଏଭଳି ମନେ ମନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହୃଦୟ ଦେଲେ।
ତାଃ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ସୁମୃଷ୍ଟଵିରଜୋଽମ୍ବରାଃ । ନରଯାନୈର୍ମହାକୋଶାନ୍ ରଥାଶ୍ଵାନ୍ ଦ୍ରଵିଣଂ ମହତ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଧୂଳିହୀନ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇ, ସେବକ, ବଡ଼ ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବହୁ ଧନ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଲେ।
ଐରାଵତକୁଲେଭାଂଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଦନ୍ତାଂସ୍ତରସ୍ଵିନଃ । ପାଣ୍ଡୁରାଂଶ୍ଚ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିଂ ପ୍ରେରଯାମାସ କେଶଵଃ
କେଶବ ଏହି ଏଇରାବତ ବଂଶର ଚାରିଦାନ୍ତି ଶ୍ୱେତ ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଚଳିତ ଚଉଷଠି ହାତୀକୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଲେ।
ଗତ୍ଵା ସୁରେନ୍ଦ୍ରଭଵନଂ ଦତ୍ତ୍ଵାଦିତ୍ଯୈ ଚ କୁଣ୍ଡଲେ । ପୂଜିତସ୍ତ୍ରିଦଶେନ୍ଦ୍ରେଣ ସହେନ୍ଦ୍ର୍ଯାଣ୍ଯା ଚ ସପ୍ରିଯଃ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ, ଆଦିତିଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ । ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ସହିତ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହ କରିବା ପୂଜା କଲେ ।
ଚୋଦିତୋ ଭାର୍ଯଯୋତ୍ପାଟ୍ଯ ପାରୀଜାତଂ ଗରୁତ୍ମତି । ଆରୋପ୍ଯ ସେନ୍ଦ୍ରାନ୍ ଵିବୁଧାନ୍ ନିର୍ଜିତ୍ଯୋପାନଯତ୍ ପୁରମ୍
ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଆଗ୍ରହରେ, ସେ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଉଖିଁଡ଼ି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ରଖିଲେ । ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜିତି, ଏହି ଗଛକୁ ନିଜ ସହରକୁ ନେଇଲେ ।
ସ୍ଥାପିତଃ ସତ୍ଯଭାମାଯା ଗୃହୋଦ୍ଯାନୋପଶୋଭନଃ । ଅନ୍ଵଗୁର୍ଭ୍ରମରାଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ ତଦ୍ ଗନ୍ଧାସଵଲମ୍ପଟାଃ
ସେ ପାରିଜାତ ଗଛଟିକୁ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଗୃହ ଉଦ୍ୟାନରେ ସଜାଇଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଉଦ୍ୟାନର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଲା । ଏହି ଗନ୍ଧ ପାଇଁ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ ।
( ମିଶ୍ର ) ଯଯାଚ ଆନମ୍ଯ କିରୀଟକୋଟିଭିଃ ପାଦୌ ସ୍ପୃଶନ୍ ଅଚ୍ଯୁତମର୍ଥସାଧନମ୍ । ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ଏତେନ ଵିଗୃହ୍ଯତେ ମହାନ୍ ଅହୋ ସୁରାଣାଂ ଚ ତମୋ ଧିଗାଢ୍ଯତାମ୍
ସେ ରାଣୀ ମୁଣ୍ଡର ଶିରୋପରି ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ବନ୍ଦନା କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ । ଏହା ଦ୍ୱାରା ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ସଫଳ ମନାଯାଏ । ହାଏ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅହଂକାରର ଅନ୍ଧକାର କେତେ ଗଭୀର !
( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଥୋ ମୁହୂର୍ତ ଏକସ୍ମିନ୍ ନାନାଗାରେଷୁ ତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଯଥୋପଯେମେ ଭଗଵାନ୍ ତାଵଦ୍ ରୂପଧରୋଽଵ୍ଯଯଃ
ତାପରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭଗବାନ ନିଜ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଗୃହରେ ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ।
( ଵଂଶସ୍ଥା ) ଗୃହେଷୁ ତାସାମନପାଯ୍ଯତର୍କକୃତ୍ ନିରସ୍ତସାମ୍ଯାତିଶଯେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତଃ । ରେମେ ରମାଭିର୍ନିଜକାମସମ୍ପ୍ଲୁତୋ ଯଥେତରୋ ଗାର୍ହକମେଧିକାଂଶ୍ଚରନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଗୃହରେ ଅପୂର୍ବ ଭାବେ ବିରାଜମାନ ରହି, ନିଜ ମନର ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ରମାମାନେ ସହ ଖୁସିରେ ବଞ୍ଚିଲେ, ଯେପରି ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ଘରେ ରହେ ।
( ଵସଂତତିଲକା ) ଇତ୍ଥଂ ରମାପତିମଵାପ୍ଯ ପତିଂ ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋଽପି ନ ଵିଦୁଃ ପଦଵୀଂ ଯଦୀଯାମ୍ । ଭେଜୁର୍ମୁଦାଵିରତମେଧିତଯାନୁରାଗ ହାସାଵଲୋକନଵସଙ୍ଗମଜଲ୍ପଲଜ୍ଜାଃ
ଏପରି ଭାବେ, ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଚରଣ ପଥକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇ, ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅବିରତ ବାଡ଼ୁଥିବା ପ୍ରେମ ସହ ହସ, ଚାହାଣି, ସମ୍ମିଳନ, ଖେଳାଳି କଥା ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗମାସନଵରାର୍ହଣପଦଶୌଚ ତାମ୍ବୂଲଵିଶ୍ରମଣଵୀଜନଗନ୍ଧମାଲ୍ଯୈଃ । କେଶପ୍ରସାରଶଯନସ୍ନପନୋପହାର୍ଯୈଃ ଦାସୀଶତା ଅପି ଵିଭୋର୍ଵିଦଧୁଃ ସ୍ମ ଦାସ୍ଯମ୍
ସେଉଁଠି ଶତଶଃ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା, ଆସନ ଦେବା, ପାଦ ପରିଷ୍କାର, ତାମ୍ବୁଳ, ବିଶ୍ରାମ, ପଖା ଝଲାଇବା, ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା, କେଶ ଗଠନ, ଶଯ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତି, ସ୍ନାନ ଓ ଉପହାର ଦେବା ଭଳି ବିଭିନ୍ନ କାମରେ ସେବା କରୁଥିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ପାରିଜାତହରଣନରକଵଧୋ ନାମ ଏକୋନଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଭାବେ, ପାରିଜାତ ଚୁରାଣ ଓ ନରକାସୁର ବଧ ନାମକ, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧର ଉଣଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।
ଅଥ ଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ 10.60 ଶ୍ରୀବାଦରାଯଣିରୁଵାଚ। କର୍ହିଚିତ୍ସୁଖମାସୀନଂ ସ୍ଵତଲ୍ପସ୍ଥଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍। ପତିଂ ପର୍ଯଚରଦ୍ଭୈଷ୍ମୀ ଵ୍ଯଜନେନ ସଖୀଜନୈଃ
ଶ୍ରୀ ବାଦରାୟଣ କହିଲେ: ଏକଥର, ଭୈଷ୍ମୀ ନିଜ ସଖୀମାନେ ସହିତ, ସ୍ୱାମୀ ଓ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଶଯ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ପଖା ଝଲାଇ ସେବା କରୁଥିଲେ ।
ଯସ୍ତ୍ଵେତଲ୍ଲୀଲଯା ଵିଶ୍ଵଂ ସୃଜତ୍ଯତ୍ତ୍ଯଵତୀଶ୍ଵରଃ। ସ ହି ଜାତଃ ସ୍ଵସେତୂନାଂ ଗୋପୀଥାଯ ଯଦୁଷ୍ଵଜଃ
ଯିଏ ନିଜ ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଗୋପମାନେଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।
ତସ୍ମିନନ୍ତର୍ଗୃହେ ଭ୍ରାଜନ୍ ମୁକ୍ତାଦାମଵିଲମ୍ବିନା। ଵିରାଜିତେ ଵିତାନେନ ଦୀପୈର୍ମଣିମଯୈରପି
ସେଇ ଅନ୍ତଃପୁର ମଧ୍ୟରେ, ମୁକ୍ତାମାଳା ଝୁଲିଥିବା, ଚମକୁଥିବା ଛତ୍ର ଓ ମଣିମୟ ଦୀପରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା ।
ମଲ୍ଲିକାଦାମଭିଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ଦ୍ଵିରେଫକୁଲନାଦିତେ। ଜାଲରନ୍ଧ୍ରପ୍ରଵିଷ୍ଟୈଶ୍ଚ ଗୋଭିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମସୋଽମଲୈଃ
ମଲ୍ଲିକା ମାଳା, ଫୁଲ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜନରେ ଭରିଥିବା, ଜାଲି ଖିଡ଼କି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଶୁଧ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଉପବନ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା ।
ପାରିଜାତଵନାମୋଦ ଵାଯୁନୋଦ୍ଯାନଶାଲିନା। ଧୂପୈରଗୁରୁଜୈ ରାଜନ୍ଜାଲରନ୍ଧ୍ରଵିନିର୍ଗତୈଃ
ପାରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ସୁଗନ୍ଧ ବାତାସରେ, ଉପବନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏହି ଗୃହ ଏବଂ ଅଗୁରୁ ଧୂପର ଗନ୍ଧ ଜାଲି ଖିଡ଼କି ଦ୍ୱାରା ବାହାରୁଥିଲା ।
ପଯଃଫେନନିଭେ ଶୁଭ୍ରେ ପର୍ଯଙ୍କେ କଶିପୂତ୍ତମେ। ଉପତସ୍ଥେ ସୁଖାସୀନଂ ଜଗତାମୀଶ୍ଵରଂ ପତିମ୍
ଦୁଧ ଫେନା ପରି ଧଳା ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ସେ ଜଗତ୍ନାଥ ଓ ପତିଙ୍କୁ ସୁଖରେ ବସିଥିବାବେଳେ ସେବା କରୁଥିଲେ ।
ଵାଲଵ୍ଯଜନମାଦାଯ ରତ୍ନଦଣ୍ଡଂ ସଖୀକରାତ୍। ତେନ ଵୀଜଯତୀ ଦେଵୀ ଉପାସାଂଚକ୍ର ଈଶ୍ଵରମ୍
ସଖୀଙ୍କ ହାତରୁ ମଣିମୟ ଦଣ୍ଡ ଥିବା ବାଲାପଖା ନେଇ, ଦେବୀ ଏହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଖା ଝଲାଇ, ଉପାସନା କରୁଥିଲେ ।
ସୋପାଚ୍ଯୁତଂ କ୍ଵଣଯତୀ ମଣିନୂପୁରାଭ୍ଯାଂ। ରେଜେଽଙ୍ଗୁଲୀଯଵଲଯଵ୍ଯଜନାଗ୍ରହସ୍ତା। ଵସ୍ତ୍ରାନ୍ତଗୂଢକୁଚକୁଙ୍କୁମଶୋଣହାର। ଭାସା ନିତମ୍ବଧୃତଯା ଚ ପରାର୍ଧ୍ଯକାଞ୍ଚ୍ଯା
ମଣିମୟ ନୂପୁର ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଅଙ୍ଗୁଠି, ବାଲା ଓ ପଖା ଧରିଥିବା ହାତ, ଶୃଙ୍ଗାର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ହାର ଓ ଅମୂଲ୍ୟ କଞ୍ଚି ନିତମ୍ବରେ ପିନ୍ଧି, ବସ୍ତ୍ର ତଳେ ଗୁପ୍ତ ଅଂଗ ଲୁଚାଇ, ସେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ ।
ତାଂ ରୂପିଣୀଂ ଶ୍ରୀଯମନନ୍ଯଗତିଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ। ଯା ଲୀଲଯା ଧୃତତନୋରନୁରୂପରୂପା। ପ୍ରୀତଃ ସ୍ମଯନ୍ନଲକକୁଣ୍ଡଲନିଷ୍କକଣ୍ଠ। ଵକ୍ତ୍ରୋଲ୍ଲସତ୍ସ୍ମିତସୁଧାଂ ହରିରାବଭାଷେ
ସେ ରୂପର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରୀର ଅବତାର, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା, ଲୀଳାରେ ତାଙ୍କ ସହ ମିଳିଥିବା ଦେଖି, ହରି ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଚୁଲି, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଚମକୁଥିବା ହାର ସହ ହସି, ମୁଖରେ ଅମୃତ ହସ ଛଡ଼ାଇ, ସେଉଁଠି କଥା କହିଲେ ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ରାଜପୁତ୍ରୀପ୍ସିତା ଭୂପୈର୍ଲୋକପାଲଵିଭୂତିଭିଃ। ମହାନୁଭାଵୈଃ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭୀ ରୂପୌଦାର୍ଯବଲୋର୍ଜିତୈଃ
ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମକୁ ଏହି ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ ରାଜାମାନେ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ରୂପରେ, ଉଦାରତାରେ ଓ ବଳରେ ଅତିଶୟ।
ତାନ୍ପ୍ରାପ୍ତାନର୍ଥିନୋ ହିତ୍ଵା ଚୈଦ୍ଯାଦୀନ୍ସ୍ମରଦୁର୍ମଦାନ୍। ଦତ୍ତା ଭ୍ରାତ୍ରା ସ୍ଵପିତ୍ରା ଚ କସ୍ମାନ୍ନୋ ଵଵୃଷେଽସମାନ୍
ସେମାନେ ତୁମ ସମ୍ମତି ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଭିମାନୀ ରାଜାମାନେ ଥିଲେ, ତୁମର ଭାଇ ଓ ବାପା ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲେ, ତେବେ ତୁମେ ସମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଜଣକୁ କାହିଁକି ବାଛିଲେ ନାହିଁ?
ରାଜଭ୍ଯୋ ବିଭ୍ଯତଃ ସୁଭ୍ରୁ ସମୁଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ଗତାନ୍। ବଲଵଦ୍ଭିଃ କୃତଦ୍ଵେଷାନ୍ପ୍ରାଯସ୍ତ୍ଯକ୍ତନୃପାସନାନ୍
ସୁନ୍ଦର ଭୌହିଅଳି, ରାଜାମାନଙ୍କ ଭୟରୁ ତୁମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଥିଲେ, ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡିଦେଇଥିଲ।