ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଗିରିଦୁର୍ଗୈଃ ଶସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗୈଃ ଜଲାଗ୍ନ୍ଯନିଲଦୁର୍ଗମମ୍ । ମୁରପାଶାଯୁତୈର୍ଘୋରୈଃ ଦୃଢୈଃ ସର୍ଵତ ଆଵୃତମ୍

ସେହି ସହର ଚାରିପଟେ ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଦୁର୍ଗ, ଶସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ରହିଥିଲା; ଏବଂ ମୁର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୃଢ଼ ପାଶମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।

ଗଦଯା ନିର୍ବିଭେଦାଦ୍ରୀନ୍ ଶସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗାଣି ସାଯକୈଃ । ଚକ୍ରେଣାଗ୍ନିଂ ଜଲଂ ଵାଯୁଂ ମୁରପାଶାଂସ୍ତଥାସିନା

ସେ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଶସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଭେଦିଦେଲେ; ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ବାୟୁକୁ ଜୟ କଲେ, ଏବଂ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁରଙ୍କ ପାଶମାନେ କାଟିଦେଲେ।

ଶଙ୍ଖନାଦେନ ଯନ୍ତ୍ରାଣି ହୃଦଯାନି ମନସ୍ଵିନାମ୍ । ପ୍ରାକାରଂ ଗଦଯା ଗୁର୍ଵ୍ଯା ନିର୍ବିଭେଦ ଗଦାଧରଃ

ତାଙ୍କର ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଓ ଅହଂକାରୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦୃଢ଼ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଗଦାଧର rampart କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।

ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଧ୍ଵନିଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୁଗାନ୍ତଶନିଭୀଷଣମ୍ । ମୁରଃ ଶଯାନ ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ଦୈତ୍ଯଃ ପଞ୍ଚଶିରା ଜଲାତ୍

ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଧ୍ୱନି, ଯାହା ଯୁଗାନ୍ତର ବିଜୁଳିର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସମାନ, ଶୁଣି ମୁର ନାମକ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦାନବ ଜଳରୁ ଉଠିଗଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ତ୍ରିଶୂଲମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସୁଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷଣୋ ଯୁଗାନ୍ତସୂର୍ଯାନଲରୋଚିରୁଲ୍ବଣଃ । ଗ୍ରସଂସ୍ତ୍ରିଲୋକୀମିଵ ପଞ୍ଚଭିର୍ମୁଖୈଃ ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵତ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯସୁତଂ ଯଥୋରଗଃ

ମୁର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର, ଯୁଗାନ୍ତର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ପଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ତାର୍କ୍ଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସର୍ପ ଯେପରି ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେପରି ଧାଇଁଗଲେ।

ଆଵିଧ୍ଯ ଶୂଲଂ ତରସା ଗରୁତ୍ମତେ ନିରସ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରୈର୍ଵ୍ଯନଦତ୍ ସ ପଞ୍ଚଭିଃ । ସ ରୋଦସୀ ସର୍ଵଦିଶୋଽନ୍ତରଂ ମହାନ୍ ଆପୂରଯନ୍ ଅଣ୍ଡକଟାହମାଵୃଣୋତ୍

ସେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳକୁ ତେଜରେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ପଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ; ସେଇ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଭାଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଢାକିଗଲା।

ତଦାପତଦ୍ ଵୈ ତ୍ରିଶିଖଂ ଗରୁତ୍ମତେ ହରିଃ ଶରାଭ୍ଯାଂ ଅଭିନତ୍ତ୍ରିଧୌଜସା । ମୁଖେଷୁ ତଂ ଚାପି ଶରୈରତାଡଯତ୍ ତସ୍ମୈ ଗଦାଂ ସୋଽପି ରୁଷା ଵ୍ଯମୁଞ୍ଚତ

ସେଇ ତିନି ଶିଖା ଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ହରି ତିନିଗୁଣ ଶକ୍ତି ଥିବା ଦୁଇଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭେଦିଦେଲେ, ଏବଂ ମୁରଙ୍କ ପଞ୍ଚଟି ମୁହଁରେ ବାଣ ମାଡ଼ିଲେ; ତେଣୁ ରାଗରେ ମୁର ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ।

ତାମାପତନ୍ତୀଂ ଗଦଯା ଗଦାଂ ମୃଧେ ଗଦାଗ୍ରଜୋ ନିର୍ବିଭିଦେ ସହସ୍ରଧା । ଉଦ୍ଯମ୍ଯ ବାହୂନଭିଧାଵତୋଽଜିତଃ ଶିରାଂସି ଚକ୍ରେଣ ଜହାର ଲୀଲଯା

ଯୁଦ୍ଧରେ ଆସୁଥିବା ଗଦାକୁ ଗଦାଧର ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ହଜାର ଟୁକୁଡ଼ି କରିଦେଲେ; ଅଜିତ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଉଠାଇ ଧାଇଁଗଲେ ଏବଂ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଖେଳେଇ ମୁରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ।

ଵ୍ଯସୁଃ ପପାତାମ୍ଭସି କୃତ୍ତଶୀର୍ଷୋ ନିକୃତ୍ତଶୃଙ୍ଗୋଽଦ୍ରିରିଵେନ୍ଦ୍ରତେଜସା । ତସ୍ଯାତ୍ମଜାଃ ସପ୍ତ ପିତୁର୍ଵଧାତୁରାଃ ପ୍ରତିକ୍ରିଯାମର୍ଷଜୁଷଃ ସମୁଦ୍ଯତାଃ

ମୁଣ୍ଡ କଟାଯାଇ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି, ମୁର ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର କଟାଯାଏ; ତାଙ୍କର ସାତିଜଣ ପୁଅ, ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଉଠିଲେ।

ତାମ୍ରୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଃ ଶ୍ରଵଣୋ ଵିଭାଵସୁଃ ଵସୁର୍ନଭସ୍ଵାନରୁଣଶ୍ଚ ସପ୍ତମଃ । ପୀଠଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଚମୂପତିଂ ମୃଧେ ଭୌମପ୍ରଯୁକ୍ତା ନିରଗ ଧୃତାଯୁଧାଃ

ତାମ୍ର, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଶ୍ରବଣ, ବିଭାବସୁ, ବସୁ, ନଭସ୍ୱାନ ଓ ସପ୍ତମ ଅରୁଣ — ଏମାନେ ସେନାପତି ପୀଠଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ଭୂମିପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ପ୍ରାଯୁଞ୍ଜତାସାଦ୍ଯ ଶରାନସୀନ୍ ଗଦାଃ ଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଶୂଲାନ୍ଯଜିତେ ରୁଷୋଲ୍ବଣାଃ । ତଚ୍ଛସ୍ତ୍ରକୂଟଂ ଭଗଵାନ୍ ସ୍ଵମାର୍ଗଣୈଃ ଅମୋଘଵୀର୍ଯସ୍ତିଲଶଶ୍ଚକର୍ତ ହ

ସେମାନେ ଅଜିତଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି, ରାଗରେ ବାଣ, ତାଲୱାର, ଗଦା, ଶକ୍ତି, ରିଷ୍ଟି ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ; ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ବାଣରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।

ତାନ୍ପୀଠମୁଖ୍ଯାନନଯଦ୍ ଯମକ୍ଷଯଂ ନିକୃତ୍ତଶୀର୍ଷୋରୁଭୁଜାଙ୍ଘ୍ରିଵର୍ମଣଃ । ସ୍ଵାନୀକପାନଚ୍ଯୁତଚକ୍ରସାଯକୈଃ ତଥା ନିରସ୍ତାନ୍ ନରକୋ ଧରାସୁତଃ

ପୀଠ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ବାହୁ, ପାଦ ଓ କବଚ ଚକ୍ର ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଇ, ଯମର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ ଧରାସୁତ ନରକ ପରାଜିତ ହେଲେ।

( ଵଂଶସ୍ଥା ) ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଆସ୍ରଵନ୍ମଦୈଃ ଗଜୈଃ ପଯୋଧିପ୍ରଭଵୈର୍ନିରାକ୍ରମାତ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଭାର୍ଯଂ ଗରୁଡୋପରି ସ୍ଥିତଂ ସୂର୍ଯୋପରିଷ୍ଟାତ୍ ସତଡିଦ୍‌ଘନଂ ଯଥା । କୃଷ୍ଣଂ ସ ତସ୍ମୈ ଵ୍ଯସୃଜଚ୍ଛତଘ୍ନୀଂ ଯୋଧାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଯୁଗପତ୍ ଚ ଵିଵ୍ଯଧୁଃ

ଏହା ଦେଖି ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଅହଂକାରରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମୁଦ୍ର ଜନ୍ମ ହାତୀମାନେ ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଜନାନୀ ସହିତ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ଓ ବିଜୁଳି ଉପରେ ରହେ, ସେଉଁଠି ଶତଘ୍ନୀ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଧା ଏକାସାଥିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ତଦ୍‌ଭୌମସୈନ୍ଯଂ ଭଗଵାନ୍ ଗଦାଗ୍ରଜୋ ଵିଚିତ୍ରଵାଜୈର୍ନିଶିତୈଃ ଶିଲୀମୁଖୈଃ । ନିକୃତ୍ତବାହୂରୁଶିରୋଧ୍ରଵିଗ୍ରହଂ ଚକାର ତର୍ହ୍ଯେଵ ହତାଶ୍ଵକୁଞ୍ଜରମ୍

ଭଗବାନ ଗଦାଧର ଅଦ୍ଭୁତ ଘୋଡ଼ା ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିପୁତ୍ରଙ୍କ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ବାହୁ, ଉରୁ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦେହ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ସେଇ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଯାନି ଯୋଧୈଃ ପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରାଣି କୁରୂଦ୍ଵହ । ହରିସ୍ତାନ୍ଯଚ୍ଛିନତ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ଶରୈରେକୈକ ଶସ୍ତ୍ରୀଭିଃ

ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ଯେଉଁ ଯୋଧାମାନେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ହରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ତାଲୱାର ଧାରୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକଟିକୁ କାଟିଦେଲେ।

ଉହ୍ଯମାନଃ ସୁପର୍ଣେନ ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ନିଘ୍ନତା ଗଜାନ୍ । ଗୁରୁତ୍ମତା ହନ୍ଯମାନାଃ ତୁଣ୍ଡପକ୍ଷନଖୈର୍ଗଜାଃ

ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ପାଖ ଦ୍ୱାରା ହାତୀମାନେକୁ ମାଡ଼ୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଡ, ପାଖ ଓ ନଖ ଦ୍ୱାରା ହାତୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିଲେ।

ପୁରମେଵାଵିଶନ୍ନାର୍ତା ନରକୋ ଯୁଧ୍ଯଯୁଧ୍ଯତ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଦ୍ରାଵିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଗରୁଡେନାର୍ଦିତଂ ସ୍ଵକଂ

ନରକ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ ଓ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରି କରି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତଂ ଭୌମଃ ପ୍ରାହରଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ଵଜ୍ରଃ ପ୍ରତିହତୋ ଯତଃ । ନାକମ୍ପତ ତଯା ଵିଦ୍ଧୋ ମାଲାହତ ଇଵ ଦ୍ଵିପଃ

ଭୂମିର ପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବଜ୍ର ତାହାକୁ ରୋକିଦେଲା; ସେ ତାହାରେ ବିଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ମାଳାର ଆଘାତରେ ଏକ ହାତୀ ଅଚଳ ରହେ।

ଶୂଲଂ ଭୌମୋଽଚ୍ଯୁତଂ ହନ୍ତୁଂ ଆଦଦେ ଵିତଥୋଦ୍ଯମଃ । ତଦ୍ଵିସର୍ଗାତ୍ ପୂର୍ଵମେଵ ନରକସ୍ଯ ଶିରୋ ହରିଃ । ଅପାହରଦ୍ ଗଜସ୍ଥସ୍ଯ ଚକ୍ରେଣ କ୍ଷୁରନେମିନା

ଭୂମିର ପୁତ୍ର ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ନିର୍ଥକ ଚେଷ୍ଟାରେ ଏକ ଶୂଳ ଉଠାଇଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ତାହା ଛାଡିବା ପୂର୍ବରୁ, ହରି ଗଜରେ ବସିଥିବା ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ସକୁଣ୍ଡଲଂ ଚାରୁକିରୀଟଭୂଷଣଂ ବଭୌ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପତିତଂ ସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ । ହା ହେତି ସାଧ୍ଵିତ୍ଯୃଷଯଃ ସୁରେଶ୍ଵରା ମାଲ୍ଯୈର୍ମୁକୁନ୍ଦଂ ଵିକିରନ୍ତ ଈଡିରେ

କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା; ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ 'ହା! ଭଲ କଲେ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ମାଳା ଛଡ଼ି ଶ୍ରୀଘୋଷ କଲେ।

ତତଶ୍ଚ ଭୂଃ କୃଷ୍ଣମୁପେତ୍ଯ କୁଣ୍ଡଲେ । ପ୍ରତପ୍ତଜାମ୍ବୂନଦରତ୍ନଭାସ୍ଵରେ । ସଵୈଜଯନ୍ତ୍ଯା ଵନମାଲଯାର୍ପଯତ୍ ପ୍ରାଚେତସଂ ଛତ୍ରମଥୋ ମହାମଣିମ୍

ତାପରେ ଭୂମି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ତାପ୍ତ ସୁନା ଓ ମଣିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ କୁଣ୍ଡଳ, ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା, ଏକ ବଡ଼ ମଣି ଓ ଏକ ରାଜାସିକ ଛତା ନେଇ, ପ୍ରାଚେତସଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅସ୍ତୌଷୀଦଥ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଦେଵୀ ଦେଵଵରାର୍ଚିତମ୍ । ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରଣତା ରାଜନ୍ ଭକ୍ତିପ୍ରଵଣଯା ଧିଯା

ତାପରେ ଦେବୀ, ଯିଏ ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ହାତ ଜୋଡି ଓ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭରିପୁର୍ଣ୍ଣ ମନେ, ଏହି ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଭୂମିରୁଵାଚ ନମସ୍ତେ ଦେଵଦେଵେଶ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧର । ଭକ୍ତେଚ୍ଛୋପାତ୍ତରୂପାଯ ପରମାତ୍ମନ୍ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ଭୂମି କହିଲେ: ହେ ଦେବଦେବେଶ୍ୱର, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପରମାତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନମଃ ପଙ୍କଜନାଭାଯ ନମଃ ପଙ୍କଜମାଲିନେ । ନମଃ ପଙ୍କଜନେତ୍ରାଯ ନମସ୍ତେ ପଙ୍କଜାଙ୍ଘ୍ରଯେ

ପଦ୍ମନାଭଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପଦ୍ମନୟନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପଦ୍ମପାଦଙ୍କୁ ମୋର ଶିରୋନମନ।

ନମୋ ଭଗଵତେ ତୁଭ୍ଯଂ ଵାସୁଦେଵାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ । ପୁରୁଷାଯାଦିବୀଜାଯ ପୂର୍ଣବୋଧାଯ ତେ ନମଃ

ଭଗବାନ୍, ବାସୁଦେବ, ବିଷ୍ଣୁ, ପରମ ପୁରୁଷ, ଆଦିବୀଜ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ଅଜାଯ ଜନଯିତ୍ରେଽସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣେଽନନ୍ତଶକ୍ତଯେ । ପରାଵରାତ୍ମନ୍ ଭୂତାତ୍ମନ୍ ପରମାତ୍ମନ୍ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ଅଜନ୍ମା, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ପରମାତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

( ମିଶ୍ର ) ତ୍ଵଂ ଵୈ ସିସୃକ୍ଷୁରଜ ଉତ୍କଟଂ ପ୍ରଭୋ ତମୋ ନିରୋଧାଯ ବିଭର୍ଷ୍ଯସଂଵୃତଃ । ସ୍ଥାନାଯ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଜଗତୋ ଜଗତ୍ପତେ କାଲଃ ପ୍ରଧାନଂ ପୁରୁଷୋ ଭଵାନ୍ ପରଃ

ହେ ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟି ଅଭିଲାଷାରେ ଆପଣ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାମସିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ କରନ୍ତି; ବିଶ୍ୱର ନିର୍ବିକାରତା ପାଇଁ ଆପଣ ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି; କାଳ, ପ୍ରକୃତି ଓ ପରମ ପୁରୁଷ—ଏସବୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।

ଅହଂ ପଯୋ ଜ୍ଯୋତିରଥାନିଲୋ ନଭୋ ମାତ୍ରାଣି ଦେଵା ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି । କର୍ତା ମହାନିତ୍ଯଖିଲଂ ଚରାଚରଂ ତ୍ଵଯ୍ଯଦ୍ଵିତୀଯେ ଭଗଵନ୍ନଯଂ ଭ୍ରମଃ

ମାଟି, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଦେବତା, ମନ, ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ—ଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ହେ ଭଗବାନ୍, ଆପଣ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଏଠାରେ ମୃଗମର୍ମା ନାହିଁ।

ତସ୍ଯାତ୍ମଜୋଽଯଂ ତଵ ପାଦପଙ୍କଜଂ ଭୀତଃ ପ୍ରପନ୍ନାର୍ତିହରୋପସାଦିତଃ । ତତ୍ ପାଲଯୈନଂ କୁରୁ ହସ୍ତପଙ୍କଜଂ ଶିରସ୍ଯମୁଷ୍ଯାଖିଲକଲ୍ମଷାପହମ୍

ଏହି ଆପଣଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦରେ ଶରଣ ନେଇଛି; ଏହିପରି, ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପାଣି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖନ୍ତୁ।