ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀରାଜୋଵାଚ। କୋଽନ୍ଯସ୍ତେଽଭ୍ଯଧିକୋ ନାଥ କନ୍ଯାଵର ଇହେପ୍ସିତଃ। ଗୁଣୈକଧାମ୍ନୋ ଯସ୍ଯାଙ୍ଗେ ଶ୍ରୀର୍ଵସତ୍ଯନପାଯିନୀ

ରାଜା କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଉ କିଏ ଆପଣଠାରୁ ଉତ୍ତମ କିମ୍ବା ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ଅଧିକ ଚାହିଦା ଥିବା ବର? ଯାହାଙ୍କ ଦେହରେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ନିବାସ ଓ ଅଚଳ ଶ୍ରୀ ଅଛନ୍ତି।'

କିନ୍ତ୍ଵସ୍ମାଭିଃ କୃତଃ ପୂର୍ଵଂ ସମଯଃ ସାତ୍ଵତର୍ଷଭ। ପୁଂସାଂ ଵୀର୍ଯପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ କନ୍ଯାଵରପରୀପ୍ସଯା

ହେ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲୁ। ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ପ୍ରତିଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ବଳ ପରୀକ୍ଷା କରିବେ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ବରାବର ଦେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିଲା।

ସପ୍ତୈତେ ଗୋଵୃଷା ଵୀର ଦୁର୍ଦାନ୍ତା ଦୁରଵଗ୍ରହାଃ। ଏତୈର୍ଭଗ୍ନାଃ ସୁବହଵୋ ଭିନ୍ନଗାତ୍ରା ନୃପାତ୍ମଜାଃ

ହେ ବୀର, ଏହି ସାତଟି ବଳଦ ବହୁତ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଅପରିଚାଳିତ। ଏମାନେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ହରାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଆହତ କରିଛନ୍ତି।

ଯଦିମେ ନିଗୃହୀତାଃ ସ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵଯୈଵ ଯଦୁନନ୍ଦନ। ଵରୋ ଭଵାନଭିମତୋ ଦୁହିତୁର୍ମେ ଶ୍ରିଯଃପତେ

ଯଦି ତୁମେ, ହେ ଯଦୁବଂଶର ଅନନ୍ଦ, ଏହି ବଳଦମାନେକୁ ଏକାକି ଦମନ କରିପାରିବ, ତେବେ ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ତୁମେ ବରାବର ହେବ।

ଏଵଂ ସମଯମାକର୍ଣ୍ଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପରିକରଂ ପ୍ରଭୁଃ। ଆତ୍ମାନଂ ସପ୍ତଧା କୃତ୍ଵା ନ୍ଯଗୃହ୍ଣାଲ୍ଲୀଲଯୈଵ ତାନ୍

ଏହି ଚୁକ୍ତି ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ପୋଶାକ ବାନ୍ଧିଲେ, ଆପଣଙ୍କୁ ସାତ ରୂପରେ ବିଭାଜିତ କରି, ଖେଳ କରି କରି ସେଇ ବଳଦମାନେକୁ ଦମନ କଲେ।

ବଦ୍ଧ୍ଵା ତାନ୍ଦାମଭିଃ ଶୌରିର୍ଭଗ୍ନଦର୍ପାନ୍ହତୌଜସଃ। ଵ୍ଯକର୍ଷଲ୍ଲୀଲଯା ବଦ୍ଧାନ୍ବାଲୋ ଦାରୁମଯାନ୍ଯଥା

ଶୌରି ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଏବଂ ବଳ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ, ରସିରେ ବନ୍ଧିଲେ ଏବଂ ସେମାନେକୁ ଏମିତି ସହଜରେ ଟାଣିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ କାଠର ଖେଳନାକୁ ଟାଣିଥାଏ।

ତତଃ ପ୍ରୀତଃ ସୁତାଂ ରାଜା ଦଦୌ କୃଷ୍ଣାଯ ଵିସ୍ମିତଃ। ତାଂ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଦ୍ଭଗଵାନ୍ଵିଧିଵତ୍ସଦୃଶୀଂ ପ୍ରଭୁଃ

ତାପରେ, ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ ନିଜ ଝିଅକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମାନ ବଧୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ରାଜପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ଦୁହିତୁଃ କୃଷ୍ଣଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରିଯଂ ପତିମ୍। ଲେଭିରେ ପରମାନନ୍ଦଂ ଜାତଶ୍ଚ ପରମୋତ୍ସଵଃ

ରାଜାଙ୍କର ଜଣେ ଝିଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଜାମାତା ଭାବେ ପାଇ, ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା।

ଶଙ୍ଖଭେର୍ଯାନକା ନେଦୁର୍ଗୀତଵାଦ୍ଯଦ୍ଵିଜାଶିଷଃ। ନରା ନାର୍ଯଃ ପ୍ରମୁଦିତାଃ ସୁଵାସଃସ୍ରଗଲଙ୍କୃତାଃ

ଶଂଖ, ଭେରି, ଆନକ ଓ ନାଦ ବାଜିଲା; ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ହେଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଭଲ ପୋଶାକ, ମାଳା ଓ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କଲେ।

ଦଶଧେନୁସହସ୍ରାଣି ପାରିବର୍ହମଦାଦ୍ଵିଭୁଃ। ଯୁଵତୀନାଂ ତ୍ରିସାହସ୍ରଂ ନିଷ୍କଗ୍ରୀଵସୁଵାସସମ୍

ପ୍ରଭୁ ଦେଉଡ଼ି ଭାବେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ଯୁବତୀ ଯେଉଁମାନେ ଗଳାରେ ମାଳା ଓ ଭଲ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେଇଥିଲେ।

ନଵନାଗସହସ୍ରାଣି ନାଗାଚ୍ଛତଗୁଣାନ୍ରଥାନ୍। ରଥାଚ୍ଛତଗୁଣାନଶ୍ଵାନଶ୍ଵାଚ୍ଛତଗୁଣାନ୍ନରାନ୍

ନଅ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ରଥ, ରଥଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଘୋଡ଼ା, ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଲୋକ।

ଦମ୍ପତୀ ରଥମାରୋପ୍ଯ ମହତ୍ଯା ସେନଯା ଵୃତୌ। ସ୍ନେହପ୍ରକ୍ଲିନ୍ନହୃଦଯୋ ଯାପଯାମାସ କୋଶଲଃ

ଦମ୍ପତିମାନେକୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବଡ଼ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରି, କୋଶଳ ରାଜା ଆସ୍ଥାରେ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ କଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦ୍ରୁରୁଧୁର୍ଭୂପା ନଯନ୍ତଂ ପଥି କନ୍ଯକାମ୍। ଭଗ୍ନଵୀର୍ଯାଃ ସୁଦୁର୍ମର୍ଷା ଯଦୁଭିର୍ଗୋଵୃଷୈଃ ପୁରା

ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ରାଜାମାନଙ୍କର ବଳ ଯଦୁମାନେ ଓ ବଳଦମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଝିଅକୁ ନେଇଯିବା ବେଳେ ରାସ୍ତାରେ ଅଟକାଇଲେ।

ତାନସ୍ଯତଃ ଶରଵ୍ରାତାନ୍ବନ୍ଧୁପ୍ରିଯକୃଦର୍ଜୁନଃ। ଗାଣ୍ଡୀଵୀ କାଲଯାମାସ ସିଂହଃ କ୍ଷୁଦ୍ରମୃଗାନିଵ

ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଓ ରକ୍ଷକ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ସେମାନଙ୍କର ତୀରବୃନ୍ଦକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ ଏବଂ ସିଂହ ଯେପରି କ୍ଷୁଦ୍ର ପଶୁମାନେକୁ ମାରିଦେଉଛି, ସେପରି ସେମାନେକୁ ଦଳିଦେଲେ।

ପାରିବର୍ହମୁପାଗୃହ୍ଯ ଦ୍ଵାରକାମେତ୍ଯ ସତ୍ଯଯା। ରେମେ ଯଦୂନାମୃଷଭୋ ଭଗଵାନ୍ଦେଵକୀସୁତଃ

ଦେଉଡ଼ି ଗ୍ରହଣ କରି, ଯଦୁମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ସତ୍ୟା ସହିତ ଦ୍ୱାରକାରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ।

ଶ୍ରୁତକୀର୍ତେଃ ସୁତାଂ ଭଦ୍ରାଂ ଉପଯେମେ ପିତୃଷ୍ଵସୁଃ। କୈକେଯୀଂ ଭ୍ରାତୃଭିର୍ଦତ୍ତାଂ କୃଷ୍ଣଃ ସନ୍ତର୍ଦନାଦିଭିଃ

ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କ ଝିଅ ଭଦ୍ରା, ଯିଏ କୈକେୟ ରାଜ୍ୟର ରାଜକୁମାରୀ ଏବଂ ପିତୃସ୍ୱସା ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସନ୍ତର୍ଦ୍ଦନ ଆଦି ଭାଇମାନେ ଦେଇଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।

ସୁତାଂ ଚ ମଦ୍ରାଧିପତେର୍ଲକ୍ଷ୍ମଣାଂ ଲକ୍ଷଣୈର୍ଯୁତାମ୍। ସ୍ଵଯଂଵରେ ଜହାରୈକଃ ସ ସୁପର୍ଣଃ ସୁଧାମିଵ

ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଲକ୍ଷ୍ମଣା, ଯିଏ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସ୍ୱୟଂବରରୁ କୃଷ୍ଣ ଏକାକି ତାଙ୍କୁ ହରିଲେ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ଅମୃତ ହରିଥାଏ।

ଅନ୍ଯାଶ୍ଚୈଵଂଵିଧା ଭାର୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାସନ୍ସହସ୍ରଶଃ। ଭୌମଂ ହତ୍ଵା ତନ୍ନିରୋଧାଦାହୃତାଶ୍ଚାରୁଦର୍ଶନାଃ

ଏଭଳି ଭାବରେ, ଭୌମକୁ ମାରି ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିବା ହଜାର ହଜାର ରୂପବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହେଲେ।

ମୁରଵଧଃ ଭୌମାସୁରଵଧଃ, ଭୂମିକୃତା ଭଗଵତ୍ସ୍ତୁତିଃ ଭୌମାହୃତଷୋଡଶସହସ୍ରରାଜକନ୍ଯାନାଂ ପରିଣଯନଂ, ପାରିଜାତହରଣଂ ଚ ଶ୍ରୀରାଜୋଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଯଥା ହତୋ ଭଗଵତା ଭୌମୋ ଯେନେ ଚ ତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ନିରୁଦ୍ଧା ଏତଦାଚକ୍ଷ୍ଵ ଵିକ୍ରମଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନଃ

ରାଜା ପଚାରିଲେ: ହେ ଋଷି, କୃପାକରି କହ, କିପରି ଭଗବାନ ଭୌମକୁ ମାରିଥିଲେ ଏବଂ ଯେଉଁ ମହିଳାମାନେ ଅଟକାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀ କିପରି ଉଦ୍ଧାର କଲେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ହୃତଛତ୍ରେଣ ହୃତକୁଣ୍ଡଲବନ୍ଧୁନା । ହୃତାମରାଦ୍ରିସ୍ଥାନେନ ଜ୍ଞାପିତୋ ଭୌମଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ସଭାର୍ଯୋ ଗରୁଡାରୂଢଃ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷପୁରଂ ଯଯୌ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଛତା, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସହଚରମାନେକୁ ହରି ନେଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ହରାଗଲା, ଏବଂ ଭୂମିପୁତ୍ରଙ୍କ କର୍ମ ଦେଖିବାକୁ ଜଣାଗଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଜନାନୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଯାଇଥିଲେ।

ଗିରିଦୁର୍ଗୈଃ ଶସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗୈଃ ଜଲାଗ୍ନ୍ଯନିଲଦୁର୍ଗମମ୍ । ମୁରପାଶାଯୁତୈର୍ଘୋରୈଃ ଦୃଢୈଃ ସର୍ଵତ ଆଵୃତମ୍

ସେହି ସହର ଚାରିପଟେ ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଦୁର୍ଗ, ଶସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ରହିଥିଲା; ଏବଂ ମୁର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୃଢ଼ ପାଶମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।

ଗଦଯା ନିର୍ବିଭେଦାଦ୍ରୀନ୍ ଶସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗାଣି ସାଯକୈଃ । ଚକ୍ରେଣାଗ୍ନିଂ ଜଲଂ ଵାଯୁଂ ମୁରପାଶାଂସ୍ତଥାସିନା

ସେ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଶସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଭେଦିଦେଲେ; ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ବାୟୁକୁ ଜୟ କଲେ, ଏବଂ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁରଙ୍କ ପାଶମାନେ କାଟିଦେଲେ।

ଶଙ୍ଖନାଦେନ ଯନ୍ତ୍ରାଣି ହୃଦଯାନି ମନସ୍ଵିନାମ୍ । ପ୍ରାକାରଂ ଗଦଯା ଗୁର୍ଵ୍ଯା ନିର୍ବିଭେଦ ଗଦାଧରଃ

ତାଙ୍କର ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଓ ଅହଂକାରୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦୃଢ଼ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଗଦାଧର rampart କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।

ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଧ୍ଵନିଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୁଗାନ୍ତଶନିଭୀଷଣମ୍ । ମୁରଃ ଶଯାନ ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ଦୈତ୍ଯଃ ପଞ୍ଚଶିରା ଜଲାତ୍

ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଧ୍ୱନି, ଯାହା ଯୁଗାନ୍ତର ବିଜୁଳିର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସମାନ, ଶୁଣି ମୁର ନାମକ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦାନବ ଜଳରୁ ଉଠିଗଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ତ୍ରିଶୂଲମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସୁଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷଣୋ ଯୁଗାନ୍ତସୂର୍ଯାନଲରୋଚିରୁଲ୍ବଣଃ । ଗ୍ରସଂସ୍ତ୍ରିଲୋକୀମିଵ ପଞ୍ଚଭିର୍ମୁଖୈଃ ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵତ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯସୁତଂ ଯଥୋରଗଃ

ମୁର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର, ଯୁଗାନ୍ତର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ପଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ତାର୍କ୍ଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସର୍ପ ଯେପରି ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେପରି ଧାଇଁଗଲେ।

ଆଵିଧ୍ଯ ଶୂଲଂ ତରସା ଗରୁତ୍ମତେ ନିରସ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରୈର୍ଵ୍ଯନଦତ୍ ସ ପଞ୍ଚଭିଃ । ସ ରୋଦସୀ ସର୍ଵଦିଶୋଽନ୍ତରଂ ମହାନ୍ ଆପୂରଯନ୍ ଅଣ୍ଡକଟାହମାଵୃଣୋତ୍

ସେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳକୁ ତେଜରେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ପଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ; ସେଇ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଭାଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଢାକିଗଲା।

ତଦାପତଦ୍ ଵୈ ତ୍ରିଶିଖଂ ଗରୁତ୍ମତେ ହରିଃ ଶରାଭ୍ଯାଂ ଅଭିନତ୍ତ୍ରିଧୌଜସା । ମୁଖେଷୁ ତଂ ଚାପି ଶରୈରତାଡଯତ୍ ତସ୍ମୈ ଗଦାଂ ସୋଽପି ରୁଷା ଵ୍ଯମୁଞ୍ଚତ

ସେଇ ତିନି ଶିଖା ଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ହରି ତିନିଗୁଣ ଶକ୍ତି ଥିବା ଦୁଇଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭେଦିଦେଲେ, ଏବଂ ମୁରଙ୍କ ପଞ୍ଚଟି ମୁହଁରେ ବାଣ ମାଡ଼ିଲେ; ତେଣୁ ରାଗରେ ମୁର ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ।

ତାମାପତନ୍ତୀଂ ଗଦଯା ଗଦାଂ ମୃଧେ ଗଦାଗ୍ରଜୋ ନିର୍ବିଭିଦେ ସହସ୍ରଧା । ଉଦ୍ଯମ୍ଯ ବାହୂନଭିଧାଵତୋଽଜିତଃ ଶିରାଂସି ଚକ୍ରେଣ ଜହାର ଲୀଲଯା

ଯୁଦ୍ଧରେ ଆସୁଥିବା ଗଦାକୁ ଗଦାଧର ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ହଜାର ଟୁକୁଡ଼ି କରିଦେଲେ; ଅଜିତ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଉଠାଇ ଧାଇଁଗଲେ ଏବଂ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଖେଳେଇ ମୁରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ।

ଵ୍ଯସୁଃ ପପାତାମ୍ଭସି କୃତ୍ତଶୀର୍ଷୋ ନିକୃତ୍ତଶୃଙ୍ଗୋଽଦ୍ରିରିଵେନ୍ଦ୍ରତେଜସା । ତସ୍ଯାତ୍ମଜାଃ ସପ୍ତ ପିତୁର୍ଵଧାତୁରାଃ ପ୍ରତିକ୍ରିଯାମର୍ଷଜୁଷଃ ସମୁଦ୍ଯତାଃ

ମୁଣ୍ଡ କଟାଯାଇ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି, ମୁର ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର କଟାଯାଏ; ତାଙ୍କର ସାତିଜଣ ପୁଅ, ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଉଠିଲେ।