ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଏଵଂ ଵ୍ଯଵସିତୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସତ୍ରାଜିତ୍ସ୍ଵସୁତାଂ ଶୁଭାମ୍। ମଣିଂ ଚ ସ୍ଵଯମୁଦ୍ଯମ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଯୋପଜହାର ହ

ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସତ୍ରାଜିତ ନିଜେ ନିଜ ଶୁଭ ଝିଅ ଓ ମଣିକୁ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ ଓ ଉପହାର ଦେଲେ ।

ତାଂ ସତ୍ଯଭାମାଂ ଭଗଵାନୁପଯେମେ ଯଥାଵିଧି। ବହୁଭିର୍ଯାଚିତାଂ ଶୀଲ ରୂପୌଦାର୍ଯଗୁଣାନ୍ଵିତାମ୍

ପ୍ରଭୁ ଯଥାବିଧିରେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯିଏ ଅନେକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାହାଯାଇଥିଲେ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ରୂପ ଓ ଉଦାରତା ଦ୍ୱାରା ।

ଭଗଵାନାହ ନ ମଣିଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛାମୋ ଵଯଂ ନୃପ। ତଵାସ୍ତାଂ ଦେଵଭକ୍ତସ୍ଯ ଵଯଂ ଚ ଫଲଭାଗିନଃ

ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଆମେ ଏହି ମଣି ନେବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ । ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ, ତୁମେ ଦେବଭକ୍ତ ହେଉଛ । ଆମେ ତାହାର ଫଳରେ ଅଂଶୀ ହେବୁ ।'

କାଲିନ୍ଦୀମିତ୍ରଵିନ୍ଦାସତ୍ଯାଭଦ୍ରାଲକ୍ଷ୍ମଣାଦୀନାଂ ପାଣିଗ୍ରହଣମ୍। ଅଥାଷ୍ଟପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ 10.58 ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏକଦା ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରତୀତାନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ଗତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଯୁଯୁଧାନାଦିଭିର୍ଵୃତଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକଦିନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଗଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମାଗତଂ ପାର୍ଥା ମୁକୁନ୍ଦମଖିଲେଶ୍ଵରମ୍। ଉତ୍ତସ୍ଥୁର୍ଯୁଗପଦ୍ଵୀରାଃ ପ୍ରାଣା ମୁଖ୍ଯମିଵାଗତମ୍

ମୁକୁନ୍ଦ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ଜୀବନ ଆଉଥିବା ପରି ।

ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଚ୍ଯୁତଂ ଵୀରା ଅଙ୍ଗସଙ୍ଗହତୈନସଃ। ସାନୁରାଗସ୍ମିତଂ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତସ୍ଯ ମୁଦଂ ଯଯୁଃ

ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ । ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ଓ ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ ଭୀମସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ପାଦାଭିଵନ୍ଦନମ୍। ଫାଲ୍ଗୁନଂ ପରିରଭ୍ଯାଥ ଯମାଭ୍ଯାଂ ଚାଭିଵନ୍ଦିତଃ

କୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦେ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ତାପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଓ ଯମଜ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ।

ପରମାସନ ଆସୀନଂ କୃଷ୍ଣା କୃଷ୍ଣମନିନ୍ଦିତା। ନଵୋଢା ଵ୍ରୀଡିତା କିଞ୍ଚିଚ୍ଛନୈରେତ୍ଯାଭ୍ଯଵନ୍ଦତ

ନବବିବାହିତା କୃଷ୍ଣା କିଛି ଲଜ୍ଜା ଭାବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଶାନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ ଓ ନମସ୍କାର କଲେ ।

ତଥୈଵ ସାତ୍ଯକିଃ ପାର୍ଥୈଃ ପୂଜିତଶ୍ଚାଭିଵନ୍ଦିତଃ। ନିଷସାଦାସନେଽନ୍ଯେ ଚ ପୂଜିତାଃ ପର୍ଯୁପାସତ

ସେହିପରି ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ସହିତ ଅଭିବାଦନ କଲେ । ସେ ନିଜ ଆସନରେ ବସିଲେ । ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେଠାରେ ନିକଟରେ ବସିଲେ ।

ପୃଥାମ୍ସମାଗତ୍ଯ କୃତାଭିଵାଦନସ୍ତଯାତିହାର୍ଦାର୍ଦ୍ର ଦୃଶାଭିରମ୍ଭିତଃ। ଆପୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ତାଂ କୁଶଲଂ ସହସ୍ନୁଷାଂ ପିତୃଷ୍ଵସାରମ୍ପରିପୃଷ୍ଟବାନ୍ଧଵଃ

ପ୍ରଥାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସାତ୍ୟକି ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ । ପ୍ରଥା ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ । ସେ ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ବୋହୁମାନେ, ପିଶୀ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି, ସେ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ।

ତମାହ ପ୍ରେମଵୈକ୍ଲଵ୍ଯ ରୁଦ୍ଧକଣ୍ଠାଶ୍ରୁଲୋଚନା। ସ୍ମରନ୍ତୀ ତାନ୍ବହୂନ୍କ୍ଲେଶାନ୍କ୍ଲେଶାପାଯାତ୍ମଦର୍ଶନମ୍

ସେ, ପୁରୁଣା ଦୁଃଖମନ୍ଦିର ଦୁଃଖ ଓ ସେଠାରୁ ମିଳିଥିବା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସ୍ନେହରେ ଗଳା ଭରିଯାଇଥିବା ଶବ୍ଦରେ ଓ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ କଥା କହିଲେ ।

ତଦୈଵ କୁଶଲଂ ନୋଽଭୂତ୍ସନାଥାସ୍ତେ କୃତା ଵଯମ୍। ଜ୍ଞାତୀନ୍ନଃ ସ୍ମରତା କୃଷ୍ଣ ଭ୍ରାତା ମେ ପ୍ରେଷିତସ୍ତ୍ଵଯା

ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଏକ ରକ୍ଷକ ପାଇଲୁ, ସେତେବେଳେ ମାତ୍ର ଆମର ଭଲ ହେଲା । ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆମର ଆତ୍ମୀୟମାନେକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମୋ ଭାଇ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ ।

ନ ତେଽସ୍ତି ସ୍ଵପରଭ୍ରାନ୍ତିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ସୁହୃଦାତ୍ମନଃ। ତଥାପି ସ୍ମରତାଂ ଶଶ୍ଵତ୍କ୍ଲେଶାନ୍ହଂସି ହୃଦି ସ୍ଥିତଃ

ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଓ ଆତ୍ମା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତୁମ ପାଇଁ 'ଆମେ' କିମ୍ବା 'ପର' ଭେଦ ନାହିଁ । ତଥାପି, ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ରହି, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ସଦା ଦୂର କର ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ। କିଂ ନ ଆଚରିତଂ ଶ୍ରେଯୋ ନ ଵେଦାହମଧୀଶ୍ଵର। ଯୋଗେଶ୍ଵରାଣାଂ ଦୁର୍ଦର୍ଶୋ ଯନ୍ନୋ ଦୃଷ୍ଟଃ କୁମେଧସାମ୍

ୟୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: ଆମେ କଣ ଭଲ କାମ କରିନଥିଲୁ? ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, କାରଣ ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଦର୍ଶନ ପାଆନ୍ତି, ସେଠି ଆମେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିଲୁ ।

ଇତି ଵୈ ଵାର୍ଷିକାନ୍ମାସାନ୍ରାଜ୍ଞା ସୋଽଭ୍ଯର୍ଥିତଃ ସୁଖମ୍। ଜନଯନ୍ନଯନାନନ୍ଦମିନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥୌକସାଂ ଵିଭୁଃ

ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ ବହୁ ମାସ ଅନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହିଲେ । ସେଠାର ଲୋକମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ ।

ଏକଦା ରଥମାରୁହ୍ଯ ଵିଜଯୋ ଵାନରଧ୍ଵଜମ୍। ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଧନୁରାଦାଯ ତୂଣୌ ଚାକ୍ଷଯସାଯକୌ

ଏକଦିନ, ଅର୍ଜୁନ ହନୁମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଜାଉପରେ ଥିବା ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଓ ଅକ୍ଷୟ ବାଣ ତୁଣୀ ନେଇଲେ ।

ସାକଂ କୃଷ୍ଣେନ ସନ୍ନଦ୍ଧୋ ଵିହର୍ତୁଂ ଵିପିନଂ ମହତ୍। ବହୁଵ୍ଯାଲମୃଗାକୀର୍ଣଂ ପ୍ରାଵିଶତ୍ପରଵୀରହା

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ସେ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ମୃଗ ଓ ପଶୁ ଥିଲେ, ମଜା ପାଇବାକୁ ।

ତତ୍ରାଵିଧ୍ଯଚ୍ଛରୈର୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ଶୂକରାନ୍ମହିଷାନ୍ରୁରୂନ୍। ଶରଭାନ୍ଗଵଯାନ୍ଖଡ୍ଗାନ୍ହରିଣାନ୍ଶଶଶଲ୍ଲକାନ୍

ସେଠାରେ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ବାଘ, ହାତୀ, ମହିଷ, ମୃଗ, ସରଭ, ବନ୍ୟ ଗାୟ, ଖଡ୍ଗ, ହରିଣ, ଖରା ଓ ଶଲ୍ଲକ ମାରିଲେ ।

ତାନ୍ନିନ୍ଯୁଃ କିଙ୍କରା ରାଜ୍ଞେ ମେଧ୍ଯାନ୍ପର୍ଵଣ୍ଯୁପାଗତେ। ତୃଟ୍ପରୀତଃ ପରିଶ୍ରାନ୍ତୋ ବିଭତ୍ସୁର୍ଯମୁନାମଗାତ୍

ସେଇ ପବିତ୍ର ପଶୁମାନେକୁ ଦାସମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ, ପର୍ବ ଆସୁଥିବା ସମୟରେ । ତିବ୍ର ତିରିଷ୍ଣା ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଅର୍ଜୁନ ଯମୁନା ତୀରକୁ ଗଲେ ।

ତତ୍ରୋପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଵିଶଦଂ ପୀତ୍ଵା ଵାରି ମହାରଥୌ। କୃଷ୍ଣୌ ଦଦୃଶତୁଃ କନ୍ଯାଂ ଚରନ୍ତୀଂ ଚାରୁଦର୍ଶନାମ୍

ସେଠାରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ପିଇ, ଦୁଇ ମହାବୀର କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅତି ରୂପବତୀ କନ୍ୟାକୁ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ ।

ତାମାସାଦ୍ଯ ଵରାରୋହାଂ ସୁଦ୍ଵିଜାଂ ରୁଚିରାନନାମ୍। ପପ୍ରଚ୍ଛ ପ୍ରେଷିତଃ ସଖ୍ଯା ଫାଲ୍ଗୁନଃ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାମ୍

ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ, ଶୁଭ ଆକୃତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଥିବା ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହିତଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ।

କା ତ୍ଵଂ କସ୍ଯାସି ସୁଶ୍ରୋଣି କୁତୋ ଵା କିଂ ଚିକୀର୍ଷସି। ମନ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ପତିମିଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ସର୍ଵଂ କଥଯ ଶୋଭନେ

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧା, ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଝିଅ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ବର ପତି ଚାହୁଁଛ । ସବୁ କଥା କହ, ହେ ଶୋଭାବତୀ ।

ଶ୍ରୀକାଲିନ୍ଦ୍ଯୁଵାଚ। ଅହଂ ଦେଵସ୍ଯ ସଵିତୁର୍ଦୁହିତା ପତିମିଚ୍ଛତୀ। ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ତପଃ ପରମମାସ୍ଥିତଃ

ଶ୍ରୀ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ: ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ ଝିଅ, ବର ପତି ଚାହୁଁଛି । ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାଳୁ ବରଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବର ଭାବେ ପାଇବାକୁ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କରୁଛି ।

ନାନ୍ଯଂ ପତିଂ ଵୃଣେ ଵୀର ତମୃତେ ଶ୍ରୀନିକେତନମ୍। ତୁଷ୍ଯତାଂ ମେ ସ ଭଗଵାନ୍ମୁକୁନ୍ଦୋଽନାଥସଂଶ୍ରଯଃ

ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସ ବିନା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିନି । ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ, ସେ ଅନାଥମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ମୁକୁନ୍ଦ ।

କାଲିନ୍ଦୀତି ସମାଖ୍ଯାତା ଵସାମି ଯମୁନାଜଲେ। ନିର୍ମିତେ ଭଵନେ ପିତ୍ରା ଯାଵଦଚ୍ଯୁତଦର୍ଶନମ୍

ମୋର ନାମ କାଳିନ୍ଦୀ । ମୁଁ ଯମୁନା ଜଳରେ, ପିତାଙ୍କ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ମହଳରେ ବସୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିନଥାଏ ।

ତଥାଵଦଦ୍ଗୁଡାକେଶୋ ଵାସୁଦେଵାଯ ସୋଽପି ତାମ୍। ରଥମାରୋପ୍ଯ ତଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ଧର୍ମରାଜମୁପାଗମତ୍

ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନ କଥା କହି, ଭଲଭାବରେ ବୁଝି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ ।

ଯଦୈଵ କୃଷ୍ଣଃ ସନ୍ଦିଷ୍ଟଃ ପାର୍ଥାନାଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍। କାରଯାମାସ ନଗରଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା

ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଏକ ନଗର ତିଆରି କରାଇଲେ, ଯାହାକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଅତି ଚମତ୍କାର ଭାବେ ତିଆରି କଲେ।

ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ନିଵସନ୍ସ୍ଵାନାଂ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା। ଅଗ୍ନଯେ ଖାଣ୍ଡଵଂ ଦାତୁମର୍ଜୁନସ୍ଯାଥ ସାରଥିଃ

ଭଗବାନ ସେଠାରେ ନିଜ ଜନମାନେଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ବସିଥିଲେ। ପରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସାରଥି ହୋଇ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଖାଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟ ଦେବାକୁ ତିଆରି ହେଲେ।

ସୋଽଗ୍ନିସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଧନୁରଦାଦ୍ଧ୍ଯାନ୍ଶ୍ଵେତାନ୍ରଥଂ ନୃପ। ଅର୍ଜୁନାଯାକ୍ଷଯୌ ତୂଣୌ ଵର୍ମ ଚାଭେଦ୍ଯମସ୍ତ୍ରିଭିଃ

ହେ ରାଜା, ଅଗ୍ନି ଖୁସି ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏକ ଧନୁଷ, ସ୍ଵେତ ଘୋଡ଼ା ଥିବା ରଥ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ।