ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ଭଗଵତା ତନ୍ଵୀ ରାମେଣ ପ୍ରତିବୋଧିତା। ଵୈମନସ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମନୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସମାଦଧେ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ତଃକରଣ ସ୍ଥିର କଲେ।

ପ୍ରାଣାଵଶେଷ ଉତ୍ସୃଷ୍ଟୋ ଦ୍ଵିଡ୍ଭିର୍ହତବଲପ୍ରଭଃ। ସ୍ମରନ୍ଵିରୂପକରଣଂ ଵିତଥାତ୍ମମନୋରଥଃ

ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଅଳ୍ପ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲା, ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା; ସେ ନିଜ ଭଙ୍ଗ ଶରୀର ଓ ଅସାର ମନୋକାମନାକୁ ମନେ ପକାଇଲେ।

ଚକ୍ରେ ଭୋଜକଟଂ ନାମ ନିଵାସାଯ ମହତ୍ପୁରମ୍। ଅହତ୍ଵା ଦୁର୍ମତିଂ କୃଷ୍ଣମପ୍ରତ୍ଯୂହ୍ଯ ଯଵୀଯସୀମ୍

ସେ ବଡ଼ ଏକ ନଗର 'ଭୋଜକଟ' ନାମରେ ନିଜ ବାସ ପାଇଁ ତିଆରି କଲେ; ଦୁଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଭଉଣୀକୁ ବାଧା ଦେଲେନାହିଁ।

କୁଣ୍ଡିନଂ ନ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ରାଵସଦ୍ରୁଷା। ଭଗଵାନ୍ଭୀଷ୍ମକସୁତାମେଵଂ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଭୂମିପାନ୍

ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ କୁଣ୍ଡିନ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବିନାହିଁ' ବୋଲି ରୁଷାରେ ସେଠାରେ ରହିଲେ; ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନ ଓ ଭୀଷ୍ମକନନ୍ଦିନୀ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ।

ପୁରମାନୀଯ ଵିଧିଵଦୁପଯେମେ କୁରୂଦ୍ଵହ। ତଦା ମହୋତ୍ସଵୋ ନୄଣାଂ ଯଦୁପୁର୍ଯାଂ ଗୃହେ ଗୃହେ। ଅଭୂଦନନ୍ଯଭାଵାନାଂ କୃଷ୍ଣେ ଯଦୁପତୌ ନୃପ

ଯଥାଯଥିକ ରୀତିରେ ତାଙ୍କୁ ନଗରକୁ ଆଣି, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିବାହ କଲେ; ତାପରେ ଯଦୁନଗରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ, ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଭାବେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା।

ନରା ନାର୍ଯଶ୍ଚ ମୁଦିତାଃ ପ୍ରମୃଷ୍ଟମଣିକୁଣ୍ଡଲାଃ। ପାରିବର୍ହମୁପାଜହ୍ରୁର୍ଵରଯୋଶ୍ଚିତ୍ରଵାସସୋଃ

ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଚମକୁଥିବା ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ଦୁହିଁ ବରବଧୁଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୂଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ସା ଵୃଷ୍ଣିପୁର୍ଯୁତ୍ତମ୍ଭିତେନ୍ଦ୍ର କେତୁଭିର୍। ଵିଚିତ୍ରମାଲ୍ଯାମ୍ବରରତ୍ନତୋରଣୈଃ। ବଭୌ ପ୍ରତିଦ୍ଵାର୍ଯୁପକୢପ୍ତମଙ୍ଗଲୈର୍। ଆପୂର୍ଣକୁମ୍ଭାଗୁରୁଧୂପଦୀପକୈଃ

ଏହି ବୃଷ୍ଣିନଗର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଜପତାକା, ଅନେକ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ମଣି ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରେ ମଙ୍ଗଳ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ, ଅଗୁରୁଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇଥିଲା।

ସିକ୍ତମାର୍ଗା ମଦଚ୍ଯୁଦ୍ଭିରାହୂତପ୍ରେଷ୍ଠଭୂଭୁଜାମ୍। ଗଜୈର୍ଦ୍ଵାଃସୁ ପରାମୃଷ୍ଟ ରମ୍ଭାପୂଗୋପଶୋଭିତା

ସେଠାର ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ମଦ ମିଶିତ ସୁଗନ୍ଧି ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା; ଦ୍ୱାରରେ ପ୍ରିୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ଡାକିଥିବା ହାତୀ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ, ଏବଂ କଦଳୀ ଓ ପୋଇଁ ଗଛର ଶାରୀ ଦ୍ୱାରା ନଗର ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

କୁରୁସୃଞ୍ଜଯକୈକେଯ ଵିଦର୍ଭଯଦୁକୁନ୍ତଯଃ। ମିଥୋ ମୁମୁଦିରେ ତସ୍ମିନ୍ସମ୍ଭ୍ରମାତ୍ପରିଧାଵତାମ୍

କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ବିଦର୍ଭ, ଯଦୁ ଓ କୁନ୍ତିମାନେ ସେଠାରେ ଏକାସାଥିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଉତ୍ସାହରେ ଏକାଉଠି ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।

ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ହରଣଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୀଯମାନଂ ତତସ୍ତତଃ। ରାଜାନୋ ରାଜକନ୍ଯାଶ୍ଚ ବଭୂଵୁର୍ଭୃଶଵିସ୍ମିତାଃ

ଯେଉଁଠାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହରଣ କଥା ସବୁଠାରେ ଗାଯାଉଥିଲା, ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ଓ ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।

ଦ୍ଵାରକାଯାମଭୂଦ୍ରାଜନ୍ମହାମୋଦଃ ପୁରୌକସାମ୍। ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ରମଯୋପେତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଶ୍ରିଯଃ ପତିମ୍

ହେ ରାଜନ୍, ଦ୍ୱାରକାରେ ସମସ୍ତ ପୌରମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରୀର ନାଥ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ଦେଖି।

ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ଜନ୍ମ, ଶମ୍ବରାସୁରଵଧଶ୍ଚ ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) କାମସ୍ତୁ ଵାସୁଦେଵାଂଶୋ ଦଗ୍ଧଃ ପ୍ରାଗ୍ ରୁଦ୍ରମନ୍ଯୁନା । ଦେହୋପପତ୍ତଯେ ଭୂଯଃ ତମେଵ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଯିଏ କାମଦେବ, ସେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ପୂର୍ବରୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଦହିଯାଇଥିଲେ, ଶରୀର ନେବା ପାଇଁ ପୁନି ସେହି ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ସ ଏଵ ଜାତୋ ଵୈଦର୍ଭ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣଵୀର୍ଯସମୁଦ୍‌ଭଵଃ । ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵତୋଽନଵମଃ ପିତୁଃ

ବୈଦର୍ଭୀଙ୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କେବେ ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ନୁହେଁ।

ତଂ ଶମ୍ବରଃ କାମରୂପୀ ହୃତ୍ଵା ତୋକମନିର୍ଦଶମ୍ । ସ ଵିଦିତ୍ଵାତ୍ମନଃ ଶତ୍ରୁଂ ପ୍ରାସ୍ଯୋଦନ୍ଵତ୍ଯଗାଦ୍ ଗୃହମ୍

ଶାମ୍ବର, ଯିଏ ମାୟାର ଅଧିପତି, ସେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଚୋରି କରି ନେଲେ, ଯିଏ ଏଯାଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ; ଏହି ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଭଳି ଜାଣି, ସେ ଏହାକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଫେଲିଦେଲେ ଏବଂ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।

ତଂ ନିର୍ଜଗାର ବଲଵାନ୍ ମୀନଃ ସୋଽପ୍ଯପରୈଃ ସହ । ଵୃତୋ ଜାଲେନ ମହତା ଗୃହୀତୋ ମତ୍ସ୍ଯଜୀଵିଭିଃ

ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଗିଲେ, ଏହି ମାଛ ଅନ୍ୟ ମାଛମାନଙ୍କ ସହିତ ବଡ଼ ଜାଲରେ ଧରାପଡିଲା, ମାଛ ଧରିବା ଲୋକମାନେ ତାହାକୁ ଧରିଲେ।

ତଂ ଶମ୍ବରାଯ କୈଵର୍ତା ଉପାଜହ୍ରୁରୁପାଯନମ୍ । ସୂଦା ମହାନସଂ ନୀତ୍ଵା ଵଦ୍ଯନ୍ ସ୍ଵଧିତିନାଦ୍‌ଭୁତମ୍

ମାଛ ଧରିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ମାଛକୁ ଉପହାର ଭାବରେ ଶାମ୍ବରଙ୍କୁ ଦେଲେ; ରାନ୍ଧୁଆମାନେ ଏହାକୁ ରସୋଇଘରକୁ ନେଇଗଲେ, ଚାକୁ ଦ୍ୱାରା ଖୋଲିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ ଉଦରେ ବାଲଂ ମାଯାଵତ୍ଯୈ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍ । ନାରଦୋଽକଥଯତ୍ସର୍ଵଂ ତସ୍ଯାଃ ଶଙ୍‌କିତଚେତସଃ । ବାଲସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ପତ୍ତିଂ ମତ୍ସ୍ଯୋଦରନିଵେଶନମ୍

ମାଛର ଉଦରରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ମାୟାବତୀଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ; ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଭରା ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଶିଶୁର ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ଏବଂ କିପରି ମାଛର ଉଦରକୁ ଆସିଲେ ସେଥିରେ ଅବଗତ କରିଲେ।

ସା ଚ କାମସ୍ଯ ଵୈ ପତ୍ନୀ ରତିର୍ନାମ ଯଶସ୍ଵିନୀ । ପତ୍ଯୁର୍ନିର୍ଦଗ୍ଧଦେହସ୍ଯ ଦେହୋତ୍ପତ୍ତିଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷତୀ

ସେ ହେଲେ କାମଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀ ରତି, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କର ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହର ପୁନଃ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ନିରୂପିତା ଶମ୍ବରେଣ ସା ସୂଦୌଦନସାଧନେ । କାମଦେଵଂ ଶିଶୁଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଚକ୍ରେ ସ୍ନେହଂ ତଦାର୍ଭକେ

ଶାମ୍ବର ତାଙ୍କୁ ରସୋଇଘରର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ; ମାୟାବତୀ ଏହି ଶିଶୁକୁ କାମ ଭାବି ଚିହ୍ନିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ମମତା ଅନୁଭବ କଲେ।

ନାତିଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ସ କାର୍ଷ୍ଣି ରୂଢଯୌଵନଃ । ଜନଯାମାସ ନାରୀଣାଂ ଵୀକ୍ଷନ୍ତୀନାଂ ଚ ଵିଭ୍ରମମ୍

ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପୁଅ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁବକ ହେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା ନାରୀମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା।

( ଇଂଦ୍ରଵଂଶା ) ସା ତଂ ପତିଂ ପଦ୍ମଦଲାଯତେକ୍ଷଣଂ ପ୍ରଲମ୍ବବାହୁଂ ନରଲୋକସୁନ୍ଦରମ୍ । ସଵ୍ରୀଡହାସୋତ୍ତଭିତଭ୍ରୁଵେକ୍ଷତୀ ପ୍ରୀତ୍ଯୋପତସ୍ଥେ ରତିରଙ୍ଗ ସୌରତୈଃ

ରତି, ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ଲମ୍ବା ହାତ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର, ଲଜ୍ଜାଭରା ହାସ ଏବଂ ଭୂରୁ ଉଠାଇ ଚାଲାକ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସିଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତାମହ ଭଗଵାନ୍ କାର୍ଷ୍ଣିଃ ମାତସ୍ତେ ମତିରନ୍ଯଥା । ମାତୃଭାଵଂ ଅତିକ୍ରମ୍ଯ ଵର୍ତସେ କାମିନୀ ଯଥା

କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପୁଅ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମା, ତୁମର ମନ ମାତାଙ୍କର ଭଳି ନୁହେଁ; ତୁମେ ମୋତେ ମାତା ଭାବରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରେମିକା ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରୁଛ।'

ରତିରୁଵାଚ - ଭଵାନ୍ ନାରାଯଣସୁତଃ ଶମ୍ବରେଣାହୃତୋ ଗୃହାତ୍ । ଅହଂ ତେଽଧିକୃତା ପତ୍ନୀ ରତିଃ କାମୋ ଭଵାନ୍ ପ୍ରଭୋ

ରତି କହିଲେ, 'ତୁମେ ନାରାୟଣଙ୍କର ପୁଅ, ଶାମ୍ବର ତୁମକୁ ଘରରୁ ଚୋରି କରି ନେଇଥିଲେ; ମୁଁ ତୁମର ସଠିକ ପତ୍ନୀ ରତି, ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ କାମ।'

ଏଷ ତ୍ଵାନିର୍ଦଶଂ ସିନ୍ଧୌ ଅକ୍ଷିପତ୍ ଶଂବରୋଽସୁରଃ । ମତ୍ସ୍ଯୋଽଗ୍ରସୀତ୍ ତତ୍ ଉଦରାଦ୍ ଇତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭଵାନ୍ ପ୍ରଭୋ

'ଏହି ଅସୁର ଶାମ୍ବର ତୁମକୁ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ସମୁଦ୍ରରେ ଫେଲିଦେଲେ; ଏକ ମାଛ ତୁମକୁ ଗିଲା, ଏବଂ ମାଛର ଉଦରରୁ ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଆସିଛ।'

ତମିମଂ ଜହି ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ଦୁର୍ଜଯଂ ଶତ୍ରୁମାତ୍ମନଃ । ମାଯାଶତଵିଦଂ ତଂ ଚ ମାଯାଭିର୍ମୋହନାଦିଭିଃ

'ଏବେ ତୁମର ଏହି ଦୁର୍ଜୟ, ଦୁର୍ଧର୍ଷ ଶତ୍ରୁ, ଯିଏ ଶତ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାହାକୁ ତୁମର ମାୟା ଶକ୍ତି, ମୋହ ଓ ଅନ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ କର।'

ପରୀଶୋଚତି ତେ ମାତା କୁରରୀଵ ଗତପ୍ରଜା । ପୁତ୍ରସ୍ନେହାକୁଲା ଦୀନା ଵିଵତ୍ସା ଗୌରିଵାତୁରା

'ତୁମର ମାତା ତୁମ ପାଇଁ କୁରରୀ ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଦୁଃଖିତ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଶିଶୁକୁ ହରାଇଛି; ପୁଅ ପ୍ରେମରେ ଭରି, ଦୁଃଖରେ ଅସହାୟ, ଏକ ଗାଁ ଭଳି ଯାହା ତାଙ୍କ ମଝିଆକୁ ହରାଇଛି।'

ପ୍ରଭାଷ୍ଯୈଵଂ ଦଦୌ ଵିଦ୍ଯାଂ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ ମହାତ୍ମନେ । ମାଯାଵତୀ ମହାମାଯାଂ ସର୍ଵମାଯାଵିନାଶିନୀମ୍

ଏପରି କହି, ମାୟାବତୀ, ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମହାତ୍ମା ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।

ସ ଚ ଶମ୍ବରମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସଂଯୁଗାଯ ସମାହ୍ଵଯତ୍ । ଅଵିଷହ୍ଯୈସ୍ତମାକ୍ଷେପୈଃ କ୍ଷିପନ୍ ସଞ୍ଜନଯନ୍ କଲିମ୍

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଶାମ୍ବରଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ; ଅସହ୍ୟ ଉପାଲି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସୋଽଧିକ୍ଷିପ୍ତୋ ଦୁର୍ଵାଚୋଭିଃ ପଦାହତ ଇଵୋରଗଃ । ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ଗଦାପାଣିଃ ଅମର୍ଷାତ୍ ତାମ୍ରଲୋଚନଃ

ଅପମାନ ଭରା କଥାରେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତିତ ସାପ ଭଳି, ଶାମ୍ବର ରାଗରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ଗଦା ହାତରେ ଧରି, ବାହାରିଗଲେ।