ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ତଯା ପରିତ୍ରାସଵିକମ୍ପିତାଙ୍ଗଯା ଶୁଚାଵଶୁଷ୍ଯନ୍ମୁଖରୁଦ୍ଧକଣ୍ଠଯା। କାତର୍ଯଵିସ୍ରଂସିତହେମମାଲଯା ଗୃହୀତପାଦଃ କରୁଣୋ ନ୍ଯଵର୍ତତ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପିଥିଲା, ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା, କଣ୍ଠ ଅଟକିଯାଇଥିଲା, ଭୟରେ ସୁନାର ମାଳା ଖସିଯାଉଥିଲା, ସେ ପତିଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ; କୃପାବଶତଃ ପ୍ରଭୁ ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ।

ଚୈଲେନ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତମସାଧୁକାରିଣଂ ସଶ୍ମଶ୍ରୁକେଶଂ ପ୍ରଵପନ୍ଵ୍ଯରୂପଯତ୍। ତାଵନ୍ମମର୍ଦୁଃ ପରସୈନ୍ଯମଦ୍ଭୁତଂ ଯଦୁପ୍ରଵୀରା ନଲିନୀଂ ଯଥା ଗଜାଃ

ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷକୁ ଗୋଟିଏ କପଡ଼ାରେ ବାନ୍ଧି, ଚୁଲ ଓ ଦାଢ଼ି କାଟି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବିକୃତ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯଦୁବୀରମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ମାରିଦେଲେ, ଯେପରି ହାତୀମାନେ ପଦ୍ମସରୋବରକୁ ଚାପିଦେଇଥାନ୍ତି।

କୃଷ୍ଣାନ୍ତିକମୁପଵ୍ରଜ୍ଯ ଦଦୃଶୁସ୍ତତ୍ର ରୁକ୍ମିଣମ୍। ତଥାଭୂତଂ ହତପ୍ରାଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଙ୍କର୍ଷଣୋ ଵିଭୁଃ। ଵିମୁଚ୍ଯ ବଦ୍ଧଂ କରୁଣୋ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣମବ୍ରଵୀତ୍

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ସେମାନେ ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ସେଇ ଅବସ୍ଥାରେ, ପ୍ରାୟ ମୃତଦଶାରେ ଦେଖିଲେ। ବନ୍ଧା ଦେଖି, କୃପାଶୀଳ ସଂକର୍ଷଣ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଖୋଲିଦେଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅସାଧ୍ଵିଦଂ ତ୍ଵଯା କୃଷ୍ଣ କୃତମସ୍ମଜ୍ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍। ଵପନଂ ଶ୍ମଶ୍ରୁକେଶାନାଂ ଵୈରୂପ୍ଯଂ ସୁହୃଦୋ ଵଧଃ

ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହା ଅନୁଚିତ ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜାଜନକ; ଚୁଲ ଓ ଦାଢ଼ି କାଟିବା, ବିକୃତ କରିବା କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ମୈଵାସ୍ମାନ୍ସାଧ୍ଵ୍ଯସୂଯେଥା ଭ୍ରାତୁର୍ଵୈରୂପ୍ଯଚିନ୍ତଯା। ସୁଖଦୁଃଖଦୋ ନ ଚାନ୍ଯୋଽସ୍ତି ଯତଃ ସ୍ଵକୃତଭୁକ୍ପୁମାନ୍

ଏଇ ସତୀ ଜଣେ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କର ବିକୃତି ପାଇଁ ଆମ ଉପରେ ଦୋଷ ଦେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ; କାରଣ, ଆନ୍ୟ କେହି ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ।

ବନ୍ଧୁର୍ଵଧାର୍ହଦୋଷୋଽପି ନ ବନ୍ଧୋର୍ଵଧମର୍ହତି। ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ ସ୍ଵେନୈଵ ଦୋଷେଣ ହତଃ କିଂ ହନ୍ଯତେ ପୁନଃ

ସମ୍ବନ୍ଧୀକୁ ମାରିବା ମହାପାପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କେବେ ବନ୍ଧୁକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସେ ନିଜ ଦୋଷରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ପୁଣି ମାରିବାର କଣ ଅର୍ଥ?

କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାମଯଂ ଧର୍ମଃ ପ୍ରଜାପତିଵିନିର୍ମିତଃ। ଭ୍ରାତାପି ଭ୍ରାତରଂ ହନ୍ଯାଦ୍ଯେନ ଘୋରତମସ୍ତତଃ

କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ; ଭାଇ ମଧ୍ୟ ଭାଇକୁ ମାରିପାରେ, ଏହାଠାରୁ ଭୟଙ୍କର କିଛି ନାହିଁ।

ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଭୂମେର୍ଵିତ୍ତସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ମାନସ୍ଯ ତେଜସଃ। ମାନିନୋଽନ୍ଯସ୍ଯ ଵା ହେତୋଃ ଶ୍ରୀମଦାନ୍ଧାଃ କ୍ଷିପନ୍ତି ହି

ରାଜ୍ୟ, ଜମି, ଧନ, ଜନାନୀ, ମାନ, କିମ୍ବା ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ଜଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିଦିଅନ୍ତି।

ତଵେଯଂ ଵିଷମା ବୁଦ୍ଧିଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଦୁର୍ହୃଦାମ୍। ଯନ୍ମନ୍ଯସେ ସଦାଭଦ୍ରଂ ସୁହୃଦାଂ ଭଦ୍ରମଜ୍ଞଵତ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ତୁମର ବିଚାର କଠୋର, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି; କାରଣ, ତୁମେ ସଦା ବନ୍ଧୁଙ୍କର ଭଲକୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଭଲ ଭାବିଥାଅ, ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ମନେ।

ଆତ୍ମମୋହୋ ନୃଣାମେଵ କଲ୍ପତେ ଦେଵମାଯଯା। ସୁହୃଦ୍ଦୁର୍ହୃଦୁଦାସୀନ ଇତି ଦେହାତ୍ମମାନିନାମ୍

ଦେବମାୟାରେ ମଣିଷମାନେ ମୋହିତ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଦେହକୁ ଆତ୍ମା ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ କେହିକୁ ବନ୍ଧୁ, କେହିକୁ ଶତ୍ରୁ, କେହିକୁ ଉଦାସୀନ ଭାବନ୍ତି।

ଏକ ଏଵ ପରୋ ହ୍ଯାତ୍ମା ସର୍ଵେଷାମପି ଦେହିନାମ୍। ନାନେଵ ଗୃହ୍ଯତେ ମୂଢୈର୍ଯଥା ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଥା ନଭଃ

ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଅଛି; ମୂଢ଼ମନେଷ୍ୱରେ ଏହା ଅନେକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଆଲୋକ କିମ୍ବା ଆକାଶ ଅନେକ ଭାଗରେ ଭାଗି ଦେଖାଯାଏ।

ଦେହ ଆଦ୍ଯନ୍ତଵାନେଷ ଦ୍ରଵ୍ଯପ୍ରାଣଗୁଣାତ୍ମକଃ। ଆତ୍ମନ୍ଯଵିଦ୍ଯଯା କୢପ୍ତଃ ସଂସାରଯତି ଦେହିନମ୍

ଏହି ଶରୀର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଥିବା, ପଦାର୍ଥ, ପ୍ରାଣ ଓ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ଅଜ୍ଞାନରେ ଆତ୍ମା ଉପରେ ଏହା ଆସିଛି, ଏହି ଦେହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀ ସଂସାରରେ ଭୂଲିଯାଏ।

ନାତ୍ମନୋଽନ୍ଯେନ ସଂଯୋଗୋ ଵିଯୋଗଶ୍ଚ ସତଃ ସତି। ତଦ୍ଧେତୁତ୍ଵାତ୍ତତ୍ପ୍ରସିଦ୍ଧେର୍ଦୃଗ୍ରୂପାଭ୍ଯାଂ ଯଥା ରଵେଃ

ସତ୍ୟ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ ମିଶିବା କିମ୍ବା ଛାଡ଼ିବା କେବେ ହୁଏନାହିଁ; ଏହି ଭାବନା କେବଳ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ଜନ୍ମାଦଯସ୍ତୁ ଦେହସ୍ଯ ଵିକ୍ରିଯା ନାତ୍ମନଃ କ୍ଵଚିତ୍। କଲାନାମିଵ ନୈଵେନ୍ଦୋର୍ମୃତିର୍ହ୍ଯସ୍ଯ କୁହୂରିଵ

ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶରୀରର; କେବେ ଆତ୍ମାର ନୁହେଁ। ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ରେ କଳା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ, କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ କିଛି କରିପାରେନାହିଁ।

ଯଥା ଶଯାନ ଆତ୍ମାନଂ ଵିଷଯାନ୍ଫଲମେଵ ଚ। ଅନୁଭୁଙ୍କ୍ତେଽପ୍ଯସତ୍ଯର୍ଥେ ତଥାପ୍ନୋତ୍ଯବୁଧୋ ଭଵମ୍

ଯେପରି ଜଣେ ଘୁମରେ ନିଜକୁ ଓ ବିଷୟବସ୍ତୁକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ତାଙ୍କର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ, ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସତ୍ୟ; ସେପରି ଅବିବେକୀ ଲୋକ ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ସଂସାରରେ ପଡ଼ିଯାଏ।

ତସ୍ମାଦଜ୍ଞାନଜଂ ଶୋକମାତ୍ମଶୋଷଵିମୋହନମ୍। ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନେନ ନିର୍ହୃତ୍ଯ ସ୍ଵସ୍ଥା ଭଵ ଶୁଚିସ୍ମିତେ

ତେଣୁ, ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେ ଦୁଃଖ ଆତ୍ମାକୁ ଶୁଷ୍କ କରେ ଓ ଭ୍ରମିତ କରେ, ସେହି ଦୁଃଖକୁ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବିଚଳ ରୁହ, ହେ ଶୁଭ୍ର ହସିଥିବା।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ଭଗଵତା ତନ୍ଵୀ ରାମେଣ ପ୍ରତିବୋଧିତା। ଵୈମନସ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମନୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସମାଦଧେ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ତଃକରଣ ସ୍ଥିର କଲେ।

ପ୍ରାଣାଵଶେଷ ଉତ୍ସୃଷ୍ଟୋ ଦ୍ଵିଡ୍ଭିର୍ହତବଲପ୍ରଭଃ। ସ୍ମରନ୍ଵିରୂପକରଣଂ ଵିତଥାତ୍ମମନୋରଥଃ

ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଅଳ୍ପ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲା, ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା; ସେ ନିଜ ଭଙ୍ଗ ଶରୀର ଓ ଅସାର ମନୋକାମନାକୁ ମନେ ପକାଇଲେ।

ଚକ୍ରେ ଭୋଜକଟଂ ନାମ ନିଵାସାଯ ମହତ୍ପୁରମ୍। ଅହତ୍ଵା ଦୁର୍ମତିଂ କୃଷ୍ଣମପ୍ରତ୍ଯୂହ୍ଯ ଯଵୀଯସୀମ୍

ସେ ବଡ଼ ଏକ ନଗର 'ଭୋଜକଟ' ନାମରେ ନିଜ ବାସ ପାଇଁ ତିଆରି କଲେ; ଦୁଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଭଉଣୀକୁ ବାଧା ଦେଲେନାହିଁ।

କୁଣ୍ଡିନଂ ନ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ରାଵସଦ୍ରୁଷା। ଭଗଵାନ୍ଭୀଷ୍ମକସୁତାମେଵଂ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଭୂମିପାନ୍

ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ କୁଣ୍ଡିନ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବିନାହିଁ' ବୋଲି ରୁଷାରେ ସେଠାରେ ରହିଲେ; ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନ ଓ ଭୀଷ୍ମକନନ୍ଦିନୀ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ।

ପୁରମାନୀଯ ଵିଧିଵଦୁପଯେମେ କୁରୂଦ୍ଵହ। ତଦା ମହୋତ୍ସଵୋ ନୄଣାଂ ଯଦୁପୁର୍ଯାଂ ଗୃହେ ଗୃହେ। ଅଭୂଦନନ୍ଯଭାଵାନାଂ କୃଷ୍ଣେ ଯଦୁପତୌ ନୃପ

ଯଥାଯଥିକ ରୀତିରେ ତାଙ୍କୁ ନଗରକୁ ଆଣି, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିବାହ କଲେ; ତାପରେ ଯଦୁନଗରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ, ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଭାବେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା।

ନରା ନାର୍ଯଶ୍ଚ ମୁଦିତାଃ ପ୍ରମୃଷ୍ଟମଣିକୁଣ୍ଡଲାଃ। ପାରିବର୍ହମୁପାଜହ୍ରୁର୍ଵରଯୋଶ୍ଚିତ୍ରଵାସସୋଃ

ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଚମକୁଥିବା ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ଦୁହିଁ ବରବଧୁଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୂଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ସା ଵୃଷ୍ଣିପୁର୍ଯୁତ୍ତମ୍ଭିତେନ୍ଦ୍ର କେତୁଭିର୍। ଵିଚିତ୍ରମାଲ୍ଯାମ୍ବରରତ୍ନତୋରଣୈଃ। ବଭୌ ପ୍ରତିଦ୍ଵାର୍ଯୁପକୢପ୍ତମଙ୍ଗଲୈର୍। ଆପୂର୍ଣକୁମ୍ଭାଗୁରୁଧୂପଦୀପକୈଃ

ଏହି ବୃଷ୍ଣିନଗର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଜପତାକା, ଅନେକ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ମଣି ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରେ ମଙ୍ଗଳ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ, ଅଗୁରୁଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇଥିଲା।

ସିକ୍ତମାର୍ଗା ମଦଚ୍ଯୁଦ୍ଭିରାହୂତପ୍ରେଷ୍ଠଭୂଭୁଜାମ୍। ଗଜୈର୍ଦ୍ଵାଃସୁ ପରାମୃଷ୍ଟ ରମ୍ଭାପୂଗୋପଶୋଭିତା

ସେଠାର ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ମଦ ମିଶିତ ସୁଗନ୍ଧି ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା; ଦ୍ୱାରରେ ପ୍ରିୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ଡାକିଥିବା ହାତୀ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ, ଏବଂ କଦଳୀ ଓ ପୋଇଁ ଗଛର ଶାରୀ ଦ୍ୱାରା ନଗର ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

କୁରୁସୃଞ୍ଜଯକୈକେଯ ଵିଦର୍ଭଯଦୁକୁନ୍ତଯଃ। ମିଥୋ ମୁମୁଦିରେ ତସ୍ମିନ୍ସମ୍ଭ୍ରମାତ୍ପରିଧାଵତାମ୍

କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ବିଦର୍ଭ, ଯଦୁ ଓ କୁନ୍ତିମାନେ ସେଠାରେ ଏକାସାଥିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଉତ୍ସାହରେ ଏକାଉଠି ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।

ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ହରଣଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୀଯମାନଂ ତତସ୍ତତଃ। ରାଜାନୋ ରାଜକନ୍ଯାଶ୍ଚ ବଭୂଵୁର୍ଭୃଶଵିସ୍ମିତାଃ

ଯେଉଁଠାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହରଣ କଥା ସବୁଠାରେ ଗାଯାଉଥିଲା, ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ଓ ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।

ଦ୍ଵାରକାଯାମଭୂଦ୍ରାଜନ୍ମହାମୋଦଃ ପୁରୌକସାମ୍। ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ରମଯୋପେତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଶ୍ରିଯଃ ପତିମ୍

ହେ ରାଜନ୍, ଦ୍ୱାରକାରେ ସମସ୍ତ ପୌରମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରୀର ନାଥ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ଦେଖି।

ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ଜନ୍ମ, ଶମ୍ବରାସୁରଵଧଶ୍ଚ ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) କାମସ୍ତୁ ଵାସୁଦେଵାଂଶୋ ଦଗ୍ଧଃ ପ୍ରାଗ୍ ରୁଦ୍ରମନ୍ଯୁନା । ଦେହୋପପତ୍ତଯେ ଭୂଯଃ ତମେଵ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଯିଏ କାମଦେବ, ସେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ପୂର୍ବରୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଦହିଯାଇଥିଲେ, ଶରୀର ନେବା ପାଇଁ ପୁନି ସେହି ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ସ ଏଵ ଜାତୋ ଵୈଦର୍ଭ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣଵୀର୍ଯସମୁଦ୍‌ଭଵଃ । ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵତୋଽନଵମଃ ପିତୁଃ

ବୈଦର୍ଭୀଙ୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କେବେ ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ନୁହେଁ।