ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତାଂ ଦେଵମାଯାମିଵ ଧୀରମୋହିନୀଂ ସୁମଧ୍ଯମାଂ କୁଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତାନନାମ୍। ଶ୍ଯାମାଂ ନିତମ୍ବାର୍ପିତରତ୍ନମେଖଲାଂ ଵ୍ଯଞ୍ଜତ୍ସ୍ତନୀଂ କୁନ୍ତଲଶଙ୍କିତେକ୍ଷଣାମ୍

ସେ, ସୁସ୍ଲିମ୍ବ ଦେହ, କନ୍ଥରେ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମଣିର ଅଳଙ୍କାର, ଶ୍ୟାମାବର୍ଣ୍ଣ, କଟିରେ ରତ୍ନମୟ ମେଖଳା, ଉଦ୍ଧାର ଉଦର, ଚୁଲିରେ ଲୁଚିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ଦେବମାୟା ପରି ମନମୋହିନୀ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଶୁଚିସ୍ମିତାଂ ବିମ୍ବଫଲାଧରଦ୍ଯୁତି ଶୋଣାଯମାନଦ୍ଵିଜକୁନ୍ଦକୁଡ୍ମଲାମ୍। ପଦା ଚଲନ୍ତୀଂ କଲହଂସଗାମିନୀଂ ସିଞ୍ଜତ୍କଲାନୂପୁରଧାମଶୋଭିନା

ସ୍ୱଚ୍ଛ ହସ, ବିମ୍ବା ଫଳ ପରି ଲାଲ ଓଠ, ଦ୍ୱିଜ କୁନ୍ଦ କୁଡମଳ ପରି ଦାନ୍ତ, କଳହଂସୀ ପରି ଚାଲି, ମୃଦୁ ନୂପୁର ଶବ୍ଦରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।

ଵିଲୋକ୍ଯ ଵୀରା ମୁମୁହୁଃ ସମାଗତା ଯଶସ୍ଵିନସ୍ତତ୍କୃତହୃଚ୍ଛଯାର୍ଦିତାଃ। ଯାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତେ ନୃପତଯସ୍ତଦୁଦାରହାସ ଵ୍ରୀଡାଵଲୋକହୃତଚେତସ ଉଜ୍ଝିତାସ୍ତ୍ରାଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମାବୃତ ବୀରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ଭଲପାଇବାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ଅଚେତନ ହେଲେ; ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଉଦାର ହସ ଓ ଲଜ୍ଜାଭରା ଚାହାଣିରେ ମନ ହରାଇ, ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ପେତୁଃ କ୍ଷିତୌ ଗଜରଥାଶ୍ଵଗତା ଵିମୂଢା ଯାତ୍ରାଚ୍ଛଲେନ ହରଯେଽର୍ପଯତୀଂ ସ୍ଵଶୋଭାମ୍। ସୈଵଂ ଶନୈଶ୍ଚଲଯତୀ ଚଲପଦ୍ମକୋଶୌ ପ୍ରାପ୍ତିଂ ତଦା ଭଗଵତଃ ପ୍ରସମୀକ୍ଷମାଣା

ହସ୍ତୀ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ବସିଥିବା ସେଇ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ଓ ବିଖ୍ୟାତ ରାଜାମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ସେ ଯାତ୍ରାର ଉପଲକ୍ଷ୍ୟରେ ନିଜ ଶୋଭା ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ; ଏଭଳି ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲି, କମଳ ଦଳ ପରି ପାଦ ଚଳାଇ, ଭଗବାନଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ଉତ୍ସାର୍ଯ ଵାମକରଜୈରଲକାନପଙ୍ଗୈଃ ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ହ୍ରିଯୈକ୍ଷତ ନୃପାନ୍ଦଦୃଶେଽଚ୍ଯୁତଂ ଚ। ତାଂ ରାଜକନ୍ଯାଂ ରଥମାରୁରକ୍ଷତୀଂ ଜହାର କୃଷ୍ଣୋ ଦ୍ଵିଷତାଂ ସମୀକ୍ଷତାମ୍

ବାମ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଚୁଲିକୁ ସରକାଇ, ଚୋରା ଚାହାଣିରେ ଲଜ୍ଜାଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ରାଜକୁମାରୀ ରଥକୁ ଚଢ଼ୁଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱିଷ୍ଟମାନେ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ହରିଲେ।

ରଥଂ ସମାରୋପ୍ଯ ସୁପର୍ଣଲକ୍ଷଣଂ ରାଜନ୍ଯଚକ୍ରଂ ପରିଭୂଯ ମାଧଵଃ। ତତୋ ଯଯୌ ରାମପୁରୋଗମଃ ଶନୈଃ ଶୃଗାଲମଧ୍ଯାଦିଵ ଭାଗହୃଦ୍ଧରିଃ

ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ତାଙ୍କୁ ବସାଇ, ମାଧବ ରାଜାମାନେଙ୍କ ସମାବେଶକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ବଳରାମଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀତ୍ୱରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ସିଂହ ଶିଆଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନିଜ ଶିକାର ନେଇଯାଏ।

ତଂ ମାନିନଃ ସ୍ଵାଭିଭଵଂ ଯଶଃକ୍ଷଯଂ। ପରେ ଜରାସନ୍ଧମୁଖା ନ ସେହିରେ। ଅହୋ ଧିଗସ୍ମାନ୍ଯଶ ଆତ୍ତଧନ୍ଵନାଂ। ଗୋପୈର୍ହୃତଂ କେଶରିଣାଂ ମୃଗୈରିଵ

ସେଇ ଅହଂକାରୀ ରାଜାମାନେ, ବିଶେଷ କରି ଜରାସନ୍ଧ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ, ନିଜ ହାର ଓ କୀର୍ତ୍ତି ହାନି ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ; 'ହାଁ, ଆମ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜା! ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଗୋପମାନେ ଆମକୁ ହରିଲେ, ଯେପରି ସିଂହ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହରି ନେଉଛି,' ବୋଲି ଦୁଃଖ କଲେ।

ଅଥ ଚତୁଃପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ 10.54 ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଇତି ସର୍ଵେ ସୁସଂରବ୍ଧା ଵାହାନାରୁହ୍ଯ ଦଂଶିତାଃ। ସ୍ଵୈଃ ସ୍ଵୈର୍ବଲୈଃ ପରିକ୍ରାନ୍ତା ଅନ୍ଵୀଯୁର୍ଧୃତକାର୍ମୁକାଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ସମସ୍ତେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଘେରି, ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣି ଅନୁସରଣ କଲେ।

ତାନାପତତ ଆଲୋକ୍ଯ ଯାଦଵାନୀକଯୂଥପାଃ। ତସ୍ଥୁସ୍ତତ୍ସମ୍ମୁଖା ରାଜନ୍ଵିସ୍ଫୂର୍ଜ୍ଯ ସ୍ଵଧନୂଂଷି ତେ

ସେମାନେ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯାଦବ ସେନାର ନାୟକମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଅଶ୍ଵପୃଷ୍ଠେ ଗଜସ୍କନ୍ଧେ ରଥୋପସ୍ଥେଽସ୍ତ୍ର କୋଵିଦାଃ। ମୁମୁଚୁଃ ଶରଵର୍ଷାଣି ମେଘା ଅଦ୍ରିଷ୍ଵପୋ ଯଥା

ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଣରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଘୋଡ଼ା, ହସ୍ତୀ ଓ ରଥରେ ଥିବା ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରେ ମେଘ ଯେପରି ବର୍ଷା କରେ, ସେପରି ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।

ପତ୍ଯୁର୍ବଲଂ ଶରାସାରୈଶ୍ଛନ୍ନଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସୁମଧ୍ଯମା। ସଵ୍ରୀଡମୈକ୍ଷତ୍ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ଭଯଵିହ୍ଵଲଲୋଚନା

ପତିଙ୍କ ସେନା ବାଣର ବର୍ଷାରେ ଢାକିଯିବାକୁ ଦେଖି, ସୁସ୍ଲିମ୍ବ କମର ଥିବା ବଧୂ ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟଭିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପତିଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଲେ।

ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାନାହ ମା ସ୍ମ ଭୈର୍ଵାମଲୋଚନେ। ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯତ୍ଯଧୁନୈଵୈତତ୍ତାଵକୈଃ ଶାତ୍ରଵଂ ବଲମ୍

ଭଗବାନ ହସି କହିଲେ: 'ହେ କମଳନୟନି, ଭୟ କରିନାହଁ; ଏହି ତୁମର ଶତ୍ରୁ ସେନା ଏବେ ତୁମ ନିଜ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେବ।'

ତେଷାଂ ତଦ୍ଵିକ୍ରମଂ ଵୀରା ଗଦସଙ୍କର୍ଷଣାଦଯଃ। ଅମୃଷ୍ଯମାଣା ନାରାଚୈର୍ଜଘ୍ନୁର୍ହଯଗଜାନ୍ରଥାନ୍

ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ଗଦ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ନାୟକମାନେ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଲୋହା ବାଣରେ ଘୋଡ଼ା, ହସ୍ତୀ ଓ ରଥକୁ ଆଘାତ କଲେ।

ପେତୁଃ ଶିରାଂସି ରଥିନାମଶ୍ଵିନାଂ ଗଜିନାଂ ଭୁଵି। ସକୁଣ୍ଡଲକିରୀଟାନି ସୋଷ୍ଣୀଷାଣି ଚ କୋଟିଶଃ

ଅନେକ ରଥୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହସ୍ତୀର ଚାଳକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ଯେଉଁଠାରେ କୁଣ୍ଡଳ, ମୁକୁଟ ଓ ପାଗଡ଼ି ଥିଲା, ହଜାର ହଜାର ଭାବେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।

ହସ୍ତାଃ ସାସିଗଦେଷ୍ଵାସାଃ କରଭା ଊରଵୋଽଙ୍ଘ୍ରଯଃ। ଅଶ୍ଵାଶ୍ଵତରନାଗୋଷ୍ଟ୍ର ଖରମର୍ତ୍ଯଶିରାଂସି ଚ

ତଳୱାର, ଗଦା ଓ ଧନୁଷ୍ ଧରିଥିବା ବାହୁ, ହାତୀ, ଜଂଘା, ପାଦ, ଘୋଡ଼ା, ଖଚ୍ଚର, ଉଠ, ବଳଦ, ଗଧା ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ—

ହନ୍ଯମାନବଲାନୀକା ଵୃଷ୍ଣିଭିର୍ଜଯକାଙ୍କ୍ଷିଭିଃ। ରାଜାନୋ ଵିମୁଖା ଜଗ୍ମୁର୍ଜରାସନ୍ଧପୁରଃସରାଃ

ବିଜୟ ଆଶା କରୁଥିବା ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିଲେ, ତେବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ପଛୁଆଁ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।

ଶିଶୁପାଲଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ହୃତଦାରମିଵାତୁରମ୍। ନଷ୍ଟତ୍ଵିଷଂ ଗତୋତ୍ସାହଂ ଶୁଷ୍ଯଦ୍ଵଦନମବ୍ରୁଵନ୍

ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହରାଇଦେଇଥିବା ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ଏକ ପୁରୁଷ ପରି, ତେଜ ହରାଇଥିବା, ଉତ୍ସାହ ହୀନ ଓ ମୁହଁ ଶୁଖିଯାଇଥିବା ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସେମାନେ କହିଲେ।

ଭୋ ଭୋଃ ପୁରୁଷଶାର୍ଦୂଲ ଦୌର୍ମନସ୍ଯମିଦଂ ତ୍ଯଜ। ନ ପ୍ରିଯାପ୍ରିଯଯୋ ରାଜନ୍ନିଷ୍ଠା ଦେହିଷୁ ଦୃଶ୍ଯତେ

“ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ହେ ରାଜା, ଏହି ଦେହଧାରୀ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାହାରି ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ।”

ଯଥା ଦାରୁମଯୀ ଯୋଷିତ୍ନୃତ୍ଯତେ କୁହକେଚ୍ଛଯା। ଏଵମୀଶ୍ଵରତନ୍ତ୍ରୋଽଯମୀହତେ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ

“ଯେପରି ଏକ କାଠର ପୁତୁଳି ମାନ୍ତ୍ରିକଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ନୃତ୍ୟ କରେ, ସେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ଆଖ୍ୟାନରେ ଏହି ଜଗତର ଲୋକମାନେ ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।”

ଶୌରେଃ ସପ୍ତଦଶାହଂ ଵୈ ସଂଯୁଗାନି ପରାଜିତଃ। ତ୍ରଯୋଵିଂଶତିଭିଃ ସୈନ୍ଯୈର୍ଜିଗ୍ଯେ ଏକମହଂ ପରମ୍

“ମୁଁ ସତରେ ଦିନ ଶୌରିଙ୍କ ସହ ବିଗ୍ରହରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏକୋନେଶିଂ ଦିନ ଏକୋଇଶିଟି ସେନା ନେଇ ସେଠାରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଥିଲି।”

ତଥାପ୍ଯହଂ ନ ଶୋଚାମି ନ ପ୍ରହୃଷ୍ଯାମି କର୍ହିଚିତ୍। କାଲେନ ଦୈଵଯୁକ୍ତେନ ଜାନନ୍ଵିଦ୍ରାଵିତଂ ଜଗତ୍

“ତଥାପି, ମୁଁ କେବେ ଦୁଃଖି ହେଉନି, କେବେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନି; କାରଣ, ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ଏହି ସଂସାର କାଳ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଚଳାଣରେ ଚାଲିଥାଏ।”

ଅଧୁନାପି ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଵୀରଯୂଥପଯୂଥପାଃ। ପରାଜିତାଃ ଫଲ୍ଗୁତନ୍ତ୍ରୈର୍ଯଦୁଭିଃ କୃଷ୍ଣପାଲିତୈଃ

“ଏବେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ବୀରମାନଙ୍କର ନେତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ଯଦୁମାନେ ଚତୁର୍ ଚାଳିରେ ଆମକୁ ପରାଜିତ କରିଛନ୍ତି।”

ରିପଵୋ ଜିଗ୍ଯୁରଧୁନା କାଲ ଆତ୍ମାନୁସାରିଣି। ତଦା ଵଯଂ ଵିଜେଷ୍ଯାମୋ ଯଦା କାଲଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଃ

“ଏବେ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ବିଜୟୀ ହେଲେ, କାରଣ କାଳ ନିଜ ମନମତା ଚାଲେ; ଯେତେବେଳେ କାଳ ଆମ ପକ୍ଷରେ ହେବ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ବିଜୟ ହେବୁ।”

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ପ୍ରବୋଧିତୋ ମିତ୍ରୈଶ୍ଚୈଦ୍ଯୋଽଗାତ୍ସାନୁଗଃ ପୁରମ୍। ହତଶେଷାଃ ପୁନସ୍ତେଽପି ଯଯୁଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ପୁରଂ ନୃପାଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ବନା ପାଇ, ଚେଦିରାଜ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନେ ସହିତ ନିଜ ପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଅନ୍ୟ ଅଂଶରେ ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ପୁରକୁ ଫେରିଗଲେ।

ରୁକ୍ମୀ ତୁ ରାକ୍ଷସୋଦ୍ଵାହଂ କୃଷ୍ଣଦ୍ଵିଡସହନ୍ସ୍ଵସୁଃ। ପୃଷ୍ଠତୋଽନ୍ଵଗମତ୍କୃଷ୍ଣମକ୍ଷୌହିଣ୍ଯା ଵୃତୋ ବଲୀ

କିନ୍ତୁ ରୁକ୍ମୀ, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ବିବାହ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସେନା ସହିତ ପଛୁଆଁ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।

ରୁକ୍ମ୍ଯମର୍ଷୀ ସୁସଂରବ୍ଧଃ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଭୂଭୁଜାମ୍। ପ୍ରତିଜଜ୍ଞେ ମହାବାହୁର୍ଦଂଶିତଃ ସଶରାସନଃ

ରୁକ୍ମୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଓ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ବାହୁ ଉପରେ ଧନୁଷ୍ ଧରି, ଶପଥ କଲେ।

ଅହତ୍ଵା ସମରେ କୃଷ୍ଣମପ୍ରତ୍ଯୂହ୍ଯ ଚ ରୁକ୍ମିଣୀମ୍। କୁଣ୍ଡିନଂ ନ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ଵଃ

“ମୁଁ ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଫେରାଇ ନେଇପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ କୁଣ୍ଡିନ ପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି ନାହିଁ। ଏହି କଥା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।”

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରଥମାରୁହ୍ଯ ସାରଥିଂ ପ୍ରାହ ସତ୍ଵରଃ। ଚୋଦଯାଶ୍ଵାନ୍ଯତଃ କୃଷ୍ଣଃ ତସ୍ଯ ମେ ସଂଯୁଗଂ ଭଵେତ୍

ଏଭଳି କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚଲାଅ! ମୋତେ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉ।”

ଅଦ୍ଯାହଂ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଗୋପାଲସ୍ଯ ସୁଦୁର୍ମତେଃ। ନେଷ୍ଯେ ଵୀର୍ଯମଦଂ ଯେନ ସ୍ଵସା ମେ ପ୍ରସଭଂ ହୃତା

“ଆଜି ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଗୋପାଳଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି, ଯିଏ ଜୋରକରି ମୋର ଭଉଣୀକୁ ନେଇଯାଇଛି।”