ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଅପି ମଯ୍ଯନଵଦ୍ଯାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଞ୍ଚିଜ୍ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍। ମତ୍ପାଣିଗ୍ରହଣେ ନୂନଂ ନାଯାତି ହି କୃତୋଦ୍ଯମଃ

ସମ୍ଭବତଃ, ମୋ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ଦୋଷହୀନ ଜଣେ ବିବାହ ପାଇଁ ମୋ ହାତ ଧରିବାର ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବେ ଆସିବାରେ ଅସ୍ମନ୍ଧାନ କରୁଛନ୍ତି।

ଦୁର୍ଭଗାଯା ନ ମେ ଧାତା ନାନୁକୂଲୋ ମହେଶ୍ଵରଃ। ଦେଵୀ ଵା ଵିମୁଖୀ ଗୌରୀ ରୁଦ୍ରାଣୀ ଗିରିଜା ସତୀ

ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖଦାୟକ; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ, ମହେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦେବୀ ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ।

ଏଵଂ ଚିନ୍ତଯତୀ ବାଲା ଗୋଵିନ୍ଦହୃତମାନସା। ନ୍ଯମୀଲଯତ କାଲଜ୍ଞା ନେତ୍ରେ ଚାଶ୍ରୁକଲାକୁଲେ

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଯୁବତୀ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଭାବରେ ମନ ହରାଇ, ସମୟ ଭାବି, ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଲେ।

ଏଵଂ ଵଧ୍ଵାଃ ପ୍ରତୀକ୍ଷନ୍ତ୍ଯା ଗୋଵିନ୍ଦାଗମନଂ ନୃପ। ଵାମ ଊରୁର୍ଭୁଜୋ ନେତ୍ରମସ୍ଫୁରନ୍ପ୍ରିଯଭାଷିଣଃ

ବଧୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ, ରାଜା, ତାଙ୍କ ବାମ ଉରୁ, ବାମ ହାତ ଓ ବାମ ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଭ ଭାଷାର ଯୋଗ୍ୟ, କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା।

ଅଥ କୃଷ୍ଣଵିନିର୍ଦିଷ୍ଟଃ ସ ଏଵ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। ଅନ୍ତଃପୁରଚରୀଂ ଦେଵୀଂ ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ଦଦର୍ଶ ହ

ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦେଶାନୁସାରେ, ସେଇ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଚାଲିଥିବା ରାଜପୁତ୍ରୀକୁ ଦେଖିଲେ।

ସା ତଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନମଵ୍ଯଗ୍ରାତ୍ମଗତିଂ ସତୀ। ଆଲକ୍ଷ୍ଯ ଲକ୍ଷଣାଭିଜ୍ଞା ସମପୃଚ୍ଛଚ୍ଛୁଚିସ୍ମିତା

ସେ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଓ ଶାନ୍ତ ମନ ଦେଖି, ଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ଏବଂ ପବିତ୍ର ହସ ଥିବା ସତୀ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ତସ୍ଯା ଆଵେଦଯତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଶଶଂସ ଯଦୁନନ୍ଦନମ୍। ଉକ୍ତଂ ଚ ସତ୍ଯଵଚନମାତ୍ମୋପନଯନଂ ପ୍ରତି

ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ଯେ, ଯଦୁବଂଶର ପୁଅ ଆସିଛନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱୟଂବର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସତ୍ୟ କଥା ଅବଗତ କରାଇଲେ।

ତମାଗତଂ ସମାଜ୍ଞାଯ ଵୈଦର୍ଭୀ ହୃଷ୍ଟମାନସା। ନ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପ୍ରିଯମନ୍ଯନ୍ନନାମ ସା

ତାଙ୍କ ଆସିଥିବା ଜାଣି, ବିଦର୍ଭୀ ରାଜକୁମାରୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ ମନେ କରୁଥିଲେ।

ପ୍ରାପ୍ତୌ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵଦୁହିତୁରୁଦ୍ଵାହପ୍ରେକ୍ଷଣୋତ୍ସୁକୌ। ଅଭ୍ଯଯାତ୍ତୂର୍ଯଘୋଷେଣ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ସମର୍ହଣୈଃ

ତାଙ୍କ ଆସିବା ଶୁଣି ଏବଂ ଝିଅର ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ବାଜା ଲାଗିଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆସିଲେ।

ମଧୁପର୍କମୁପାନୀଯ ଵାସାଂସି ଵିରଜାଂସି ସଃ। ଉପାଯନାନ୍ଯଭୀଷ୍ଟାନି ଵିଧିଵତ୍ସମପୂଜଯତ୍

ସେ ମଧୁ, ଦୁଧ, ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଆଣି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ତଯୋର୍ନିଵେଶନଂ ଶ୍ରୀମଦୁପାକଲ୍ପ୍ଯ ମହାମତିଃ। ସସୈନ୍ଯଯୋଃ ସାନୁଗଯୋରାତିଥ୍ଯଂ ଵିଦଧେ ଯଥା

ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ସୋଭାବନ୍ତ ଘର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସେନା ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ।

ଏଵଂ ରାଜ୍ଞାଂ ସମେତାନାଂ ଯଥାଵୀର୍ଯଂ ଯଥାଵଯଃ। ଯଥାବଲଂ ଯଥାଵିତ୍ତଂ ସର୍ଵୈଃ କାମୈଃ ସମର୍ହଯତ୍

ଏଭଳି ଭାବେ, ଏକତ୍ରିତ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କ ଶୌର୍ଯ୍ୟ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।

କୃଷ୍ଣମାଗତମାକର୍ଣ୍ଯ ଵିଦର୍ଭପୁରଵାସିନଃ। ଆଗତ୍ଯ ନେତ୍ରାଞ୍ଜଲିଭିଃ ପପୁସ୍ତନ୍ମୁଖପଙ୍କଜମ୍

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆସିଥିବା ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭ ନଗରର ଲୋକମାନେ ଆସି, ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ନୟନ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଦେଖିଲେ।

ଅସ୍ଯୈଵ ଭାର୍ଯା ଭଵିତୁଂ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯର୍ହତି ନାପରା। ଅସାଵପ୍ଯନଵଦ୍ଯାତ୍ମା ଭୈଷ୍ମ୍ଯାଃ ସମୁଚିତଃ ପତିଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ରୁକ୍ମିଣୀ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ସେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ଥିବା ଭାବେ ଭୀଷ୍ମର ଝିଅ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ୱାମୀ।

କିଞ୍ଚିତ୍ସୁଚରିତଂ ଯନ୍ନସ୍ତେନ ତୁଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିଲୋକକୃତ୍। ଅନୁଗୃହ୍ଣାତୁ ଗୃହ୍ଣାତୁ ଵୈଦର୍ଭ୍ଯାଃ ପାଣିମଚ୍ଯୁତଃ

ଆମେ ଯେତେକି ଭଲ କାମ କରିଛୁ, ତାହାରେ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହି ଦୟାରେ, ଅଚ୍ୟୁତ ବିଦର୍ଭୀଙ୍କର ହାତ ଧରନ୍ତୁ।

ଏଵଂ ପ୍ରେମକଲାବଦ୍ଧା ଵଦନ୍ତି ସ୍ମ ପୁରୌକସଃ। କନ୍ଯା ଚାନ୍ତଃପୁରାତ୍ପ୍ରାଗାଦ୍ଭଟୈର୍ଗୁପ୍ତାମ୍ବିକାଲଯମ୍

ଏଭଳି ଭାବରେ ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧା ନଗରବାସୀମାନେ କହୁଥିଲେ; ଏବଂ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସେନାମାନେ ସହିତ, କନ୍ୟା ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।

ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଵିନିର୍ଯଯୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଭଵାନ୍ଯାଃ ପାଦପଲ୍ଲଵମ୍। ସା ଚାନୁଧ୍ଯାଯତୀ ସମ୍ଯଙ୍ମୁକୁନ୍ଦଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍

ସେ ପଦେ ପଦେ ଭବାନୀଙ୍କର କମଳ ପାଦ ଦେଖିବାକୁ ବାହାରିଲେ, ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ।

ଯତଵାଙ୍ମାତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ସଖୀଭିଃ ପରିଵାରିତା। ଗୁପ୍ତା ରାଜଭଟୈଃ ଶୂରୈଃ ସନ୍ନଦ୍ଧୈରୁଦ୍ଯତାଯୁଧୈଃ। ମୃଡଙ୍ଗଶଙ୍ଖପଣଵାସ୍ତୂର୍ଯଭେର୍ଯଶ୍ଚ ଜଘ୍ନିରେ

ମାଆ ଓ ସଖୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ, ସେନାମାନେ ବଜ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ଝାଞ୍ଜ, ତୁରୀ, ଭେରୀ ଆଦି ଉପକରଣ ବଜୁଥିଲା।

ନାନୋପହାର ବଲିଭିର୍ଵାରମୁଖ୍ଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ। ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧଵସ୍ତ୍ରାଭରଣୈର୍ଦ୍ଵିଜପତ୍ନ୍ଯଃ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତାଃ

ହଜାର ହଜାର ଉଚ୍ଚ କୁଳର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଶୋଭା ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣା ନେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ପାଇଁ ଆଣିଥିଲେ।

ଗାଯନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ସ୍ତୁଵନ୍ତଶ୍ଚ ଗାଯକା ଵାଦ୍ଯଵାଦକାଃ। ପରିଵାର୍ଯ ଵଧୂଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସୂତମାଗଧଵନ୍ଦିନଃ

ଗାୟକ ଓ ବାଦକମାନେ ଗାଇ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ବଧୁକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ସହିତ ଥିଲେ ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ବନ୍ଦିମାନେ।

ଆସାଦ୍ଯ ଦେଵୀସଦନଂ ଧୌତପାଦକରାମ୍ବୁଜା। ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଶୁଚିଃ ଶାନ୍ତା ପ୍ରଵିଵେଶାମ୍ବିକାନ୍ତିକମ୍

ଦେବୀଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ, ପବିତ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତାଂ ଵୈ ପ୍ରଵଯସୋ ବାଲାଂ ଵିଧିଜ୍ଞା ଵିପ୍ରଯୋଷିତଃ। ଭଵାନୀଂ ଵନ୍ଦଯାଂଚକ୍ରୁର୍ଭଵପତ୍ନୀଂ ଭଵାନ୍ଵିତାମ୍

ବୟସ୍କ ଓ ନିୟମ ଜାଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଭବାନୀଙ୍କ ସହିତ, ଭବପତ୍ନୀ ଓ ଶ୍ରୀସମ୍ପନ୍ନ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ନମସ୍ଯେ ତ୍ଵାମ୍ବିକେଽଭୀକ୍ଷ୍ଣଂ ସ୍ଵସନ୍ତାନଯୁତାଂ ଶିଵାମ୍। ଭୂଯାତ୍ପତିର୍ମେ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣସ୍ତଦନୁମୋଦତାମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ, ଅମ୍ବିକା, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ, ସନ୍ତାନ ସହିତ ଶୁଭା ଥିବା ତୁମେ; ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ହେଉନ୍ତୁ, ତୁମେ ଏହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ।

ଅଦ୍ଭିର୍ଗନ୍ଧାକ୍ଷତୈର୍ଧୂପୈର୍ଵାସଃସ୍ରଙ୍ମାଲ୍ଯ ଭୂଷଣୈଃ। ନାନୋପହାରବଲିଭିଃ ପ୍ରଦୀପାଵଲିଭିଃ ପୃଥକ୍

ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପହାର ଓ ଭୋଜନ, ଏବଂ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦୀପମାଳିକା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଲା।

ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ରିଯଃ ପତିମତୀସ୍ତଥା ତୈଃ ସମପୂଜଯତ୍। ଲଵଣାପୂପତାମ୍ବୂଲ କଣ୍ଠସୂତ୍ରଫଲେକ୍ଷୁଭିଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଲବଣ, ପିଠା, ପାନ, ଗଳାର ମାଳା, ଫଳ ଓ ଇଖସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ତସ୍ଯୈ ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ତାଃ ପ୍ରଦଦୁଃ ଶେଷାଂ ଯୁଯୁଜୁରାଶିଷଃ। ତାଭ୍ଯୋ ଦେଵ୍ଯୈ ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ଶେଷାଂ ଚ ଜଗୃହେ ଵଧୂଃ

ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଦେଲେ ଏବଂ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ; ବଧୂ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ମୁନିଵ୍ରତମଥ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନିଶ୍ଚକ୍ରାମାମ୍ବିକାଗୃହାତ୍। ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ପାଣିନା ଭୃତ୍ଯାଂ ରତ୍ନମୁଦ୍ରୋପଶୋଭିନା

ଏହାପରେ, ମୁନିବ୍ରତ ଛାଡ଼ି ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଘରୁ ବାହାରିଲେ, ହାତରେ ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ହସ୍ତରେ ଦାସୀଙ୍କୁ ଧରି ଚାଲିଗଲେ।

ତାଂ ଦେଵମାଯାମିଵ ଧୀରମୋହିନୀଂ ସୁମଧ୍ଯମାଂ କୁଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତାନନାମ୍। ଶ୍ଯାମାଂ ନିତମ୍ବାର୍ପିତରତ୍ନମେଖଲାଂ ଵ୍ଯଞ୍ଜତ୍ସ୍ତନୀଂ କୁନ୍ତଲଶଙ୍କିତେକ୍ଷଣାମ୍

ସେ, ସୁସ୍ଲିମ୍ବ ଦେହ, କନ୍ଥରେ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମଣିର ଅଳଙ୍କାର, ଶ୍ୟାମାବର୍ଣ୍ଣ, କଟିରେ ରତ୍ନମୟ ମେଖଳା, ଉଦ୍ଧାର ଉଦର, ଚୁଲିରେ ଲୁଚିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ଦେବମାୟା ପରି ମନମୋହିନୀ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଶୁଚିସ୍ମିତାଂ ବିମ୍ବଫଲାଧରଦ୍ଯୁତି ଶୋଣାଯମାନଦ୍ଵିଜକୁନ୍ଦକୁଡ୍ମଲାମ୍। ପଦା ଚଲନ୍ତୀଂ କଲହଂସଗାମିନୀଂ ସିଞ୍ଜତ୍କଲାନୂପୁରଧାମଶୋଭିନା

ସ୍ୱଚ୍ଛ ହସ, ବିମ୍ବା ଫଳ ପରି ଲାଲ ଓଠ, ଦ୍ୱିଜ କୁନ୍ଦ କୁଡମଳ ପରି ଦାନ୍ତ, କଳହଂସୀ ପରି ଚାଲି, ମୃଦୁ ନୂପୁର ଶବ୍ଦରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।