ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଏଵଂ ଚେଦିପତୀ ରାଜା ଦମଘୋଷଃ ସୁତାଯ ଵୈ। କାରଯାମାସ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞୈଃ ସର୍ଵମଭ୍ଯୁଦଯୋଚିତମ୍

ଏଭଳି ଚେଦିର ରାଜା ଦମଘୋଷ, ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦିଆଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।

ମଦଚ୍ଯୁଦ୍ଭିର୍ଗଜାନୀକୈଃ ସ୍ଯନ୍ଦନୈର୍ହେମମାଲିଭିଃ। ପତ୍ତ୍ଯଶ୍ଵସଙ୍କୁଲୈଃ ସୈନ୍ଯୈଃ ପରୀତଃ କୁଣ୍ଡିନଂ ଯଯୌ

ମଦରେ ମତାଳା ହାତୀ, ସୁନାରେ ଭୂଷିତ ରଥ, ଏବଂ ଅନେକ ପଦାତି ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଭରିତ ସେନା ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାଇଲେ।

ତଂ ଵୈ ଵିଦର୍ଭାଧିପତିଃ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯାଭିପୂଜ୍ଯ ଚ। ନିଵେଶଯାମାସ ମୁଦା କଲ୍ପିତାନ୍ଯନିଵେଶନେ

ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଘରେ ରହିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।

ତତ୍ର ଶାଲ୍ଵୋ ଜରାସନ୍ଧୋ ଦନ୍ତଵକ୍ତ୍ରୋ ଵିଦୂରଥଃ। ଆଜଗ୍ମୁଶ୍ଚୈଦ୍ଯପକ୍ଷୀଯାଃ ପୌଣ୍ଡ୍ରକାଦ୍ଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ

ସେଠାରେ ଶାଲ୍ବ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ର, ବିଦୂରଥ ଏବଂ ଚେଦି, ପୌଣ୍ଡ୍ର ଆଦି ଅନେକ ସହଯୋଗୀ ହଜାରେ ଆସିଲେ।

କୃଷ୍ଣରାମଦ୍ଵିଷୋ ଯତ୍ତାଃ କନ୍ଯାଂ ଚୈଦ୍ଯାଯ ସାଧିତୁମ୍। ଯଦ୍ଯାଗତ୍ଯ ହରେତ୍କୃଷ୍ଣୋ ରାମାଦ୍ଯୈର୍ଯଦୁଭିର୍ଵୃତଃ

କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଚେଦିର ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ କନ୍ୟାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, କୃଷ୍ଣ ଯଦୁମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।

ଯୋତ୍ସ୍ଯାମଃ ସଂହତାସ୍ତେନ ଇତି ନିଶ୍ଚିତମାନସାଃ। ଆଜଗ୍ମୁର୍ଭୂଭୁଜଃ ସର୍ଵେ ସମଗ୍ରବଲଵାହନାଃ

ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଓ ଯାନ ସହିତ ଏକଠା ହେଇ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ମନ କରି ଆସିଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦ୍ଭଗଵାନ୍ରାମୋ ଵିପକ୍ଷୀଯ ନୃପୋଦ୍ଯମମ୍। କୃଷ୍ଣଂ ଚୈକଂ ଗତଂ ହର୍ତୁଂ କନ୍ଯାଂ କଲହଶଙ୍କିତଃ

ବିପକ୍ଷ ରାଜାମାନଙ୍କ ଏହି ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ରାମ, ବିବାଦ ଭୟରେ ଜାଣିଲେ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଗିର୍ଲ କୁ ନେବାକୁ ଗଲେ।

ବଲେନ ମହତା ସାର୍ଧଂ ଭ୍ରାତୃସ୍ନେହପରିପ୍ଲୁତଃ। ତ୍ଵରିତଃ କୁଣ୍ଡିନଂ ପ୍ରାଗାଦ୍ଗଜାଶ୍ଵରଥପତ୍ତିଭିଃ

ଭାଇ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ଭରି, ବଡ଼ ସେନା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ସହିତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାଇଲେ।

ଭୀଷ୍ମକନ୍ଯା ଵରାରୋହା କାଙ୍କ୍ଷନ୍ତ୍ଯାଗମନଂ ହରେଃ। ପ୍ରତ୍ଯାପତ୍ତିମପଶ୍ଯନ୍ତୀ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯାଚିନ୍ତଯତ୍ତଦା

ଭୀଷ୍ମକର କନ୍ୟା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକୃତିର, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା, ତାଙ୍କ ଆସିବାର ଚିହ୍ନ ନ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଭାବିଲେ।

ଅହୋ ତ୍ରିଯାମାନ୍ତରିତ ଉଦ୍ଵାହୋ ମେଽଲ୍ପରାଧସଃ। ନାଗଚ୍ଛତ୍ଯରଵିନ୍ଦାକ୍ଷୋ ନାହଂ ଵେଦ୍ମ୍ଯତ୍ର କାରଣମ୍। ସୋଽପି ନାଵର୍ତତେଽଦ୍ଯାପି ମତ୍ସନ୍ଦେଶହରୋ ଦ୍ଵିଜଃ

ହା, ତିନି ରାତି ଉଡିଗଲା ବିବାହ ପରେ, ମୁଁ ଦୋଷହୀନ ଥିଲି; ପଦ୍ମନୟନ ଆସୁନାହିଁ, କାହିଁକି ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ମୋ ସନ୍ଦେଶ ନେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଯାଁ ଆସିନାହିଁ।

ଅପି ମଯ୍ଯନଵଦ୍ଯାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଞ୍ଚିଜ୍ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍। ମତ୍ପାଣିଗ୍ରହଣେ ନୂନଂ ନାଯାତି ହି କୃତୋଦ୍ଯମଃ

ସମ୍ଭବତଃ, ମୋ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ଦୋଷହୀନ ଜଣେ ବିବାହ ପାଇଁ ମୋ ହାତ ଧରିବାର ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବେ ଆସିବାରେ ଅସ୍ମନ୍ଧାନ କରୁଛନ୍ତି।

ଦୁର୍ଭଗାଯା ନ ମେ ଧାତା ନାନୁକୂଲୋ ମହେଶ୍ଵରଃ। ଦେଵୀ ଵା ଵିମୁଖୀ ଗୌରୀ ରୁଦ୍ରାଣୀ ଗିରିଜା ସତୀ

ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖଦାୟକ; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ, ମହେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦେବୀ ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ।

ଏଵଂ ଚିନ୍ତଯତୀ ବାଲା ଗୋଵିନ୍ଦହୃତମାନସା। ନ୍ଯମୀଲଯତ କାଲଜ୍ଞା ନେତ୍ରେ ଚାଶ୍ରୁକଲାକୁଲେ

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଯୁବତୀ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଭାବରେ ମନ ହରାଇ, ସମୟ ଭାବି, ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଲେ।

ଏଵଂ ଵଧ୍ଵାଃ ପ୍ରତୀକ୍ଷନ୍ତ୍ଯା ଗୋଵିନ୍ଦାଗମନଂ ନୃପ। ଵାମ ଊରୁର୍ଭୁଜୋ ନେତ୍ରମସ୍ଫୁରନ୍ପ୍ରିଯଭାଷିଣଃ

ବଧୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ, ରାଜା, ତାଙ୍କ ବାମ ଉରୁ, ବାମ ହାତ ଓ ବାମ ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଭ ଭାଷାର ଯୋଗ୍ୟ, କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା।

ଅଥ କୃଷ୍ଣଵିନିର୍ଦିଷ୍ଟଃ ସ ଏଵ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। ଅନ୍ତଃପୁରଚରୀଂ ଦେଵୀଂ ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ଦଦର୍ଶ ହ

ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦେଶାନୁସାରେ, ସେଇ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଚାଲିଥିବା ରାଜପୁତ୍ରୀକୁ ଦେଖିଲେ।

ସା ତଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନମଵ୍ଯଗ୍ରାତ୍ମଗତିଂ ସତୀ। ଆଲକ୍ଷ୍ଯ ଲକ୍ଷଣାଭିଜ୍ଞା ସମପୃଚ୍ଛଚ୍ଛୁଚିସ୍ମିତା

ସେ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଓ ଶାନ୍ତ ମନ ଦେଖି, ଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ଏବଂ ପବିତ୍ର ହସ ଥିବା ସତୀ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ତସ୍ଯା ଆଵେଦଯତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଶଶଂସ ଯଦୁନନ୍ଦନମ୍। ଉକ୍ତଂ ଚ ସତ୍ଯଵଚନମାତ୍ମୋପନଯନଂ ପ୍ରତି

ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ଯେ, ଯଦୁବଂଶର ପୁଅ ଆସିଛନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱୟଂବର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସତ୍ୟ କଥା ଅବଗତ କରାଇଲେ।

ତମାଗତଂ ସମାଜ୍ଞାଯ ଵୈଦର୍ଭୀ ହୃଷ୍ଟମାନସା। ନ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପ୍ରିଯମନ୍ଯନ୍ନନାମ ସା

ତାଙ୍କ ଆସିଥିବା ଜାଣି, ବିଦର୍ଭୀ ରାଜକୁମାରୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ ମନେ କରୁଥିଲେ।

ପ୍ରାପ୍ତୌ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵଦୁହିତୁରୁଦ୍ଵାହପ୍ରେକ୍ଷଣୋତ୍ସୁକୌ। ଅଭ୍ଯଯାତ୍ତୂର୍ଯଘୋଷେଣ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ସମର୍ହଣୈଃ

ତାଙ୍କ ଆସିବା ଶୁଣି ଏବଂ ଝିଅର ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ବାଜା ଲାଗିଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆସିଲେ।

ମଧୁପର୍କମୁପାନୀଯ ଵାସାଂସି ଵିରଜାଂସି ସଃ। ଉପାଯନାନ୍ଯଭୀଷ୍ଟାନି ଵିଧିଵତ୍ସମପୂଜଯତ୍

ସେ ମଧୁ, ଦୁଧ, ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଆଣି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ତଯୋର୍ନିଵେଶନଂ ଶ୍ରୀମଦୁପାକଲ୍ପ୍ଯ ମହାମତିଃ। ସସୈନ୍ଯଯୋଃ ସାନୁଗଯୋରାତିଥ୍ଯଂ ଵିଦଧେ ଯଥା

ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ସୋଭାବନ୍ତ ଘର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସେନା ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ।

ଏଵଂ ରାଜ୍ଞାଂ ସମେତାନାଂ ଯଥାଵୀର୍ଯଂ ଯଥାଵଯଃ। ଯଥାବଲଂ ଯଥାଵିତ୍ତଂ ସର୍ଵୈଃ କାମୈଃ ସମର୍ହଯତ୍

ଏଭଳି ଭାବେ, ଏକତ୍ରିତ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କ ଶୌର୍ଯ୍ୟ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।

କୃଷ୍ଣମାଗତମାକର୍ଣ୍ଯ ଵିଦର୍ଭପୁରଵାସିନଃ। ଆଗତ୍ଯ ନେତ୍ରାଞ୍ଜଲିଭିଃ ପପୁସ୍ତନ୍ମୁଖପଙ୍କଜମ୍

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆସିଥିବା ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭ ନଗରର ଲୋକମାନେ ଆସି, ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ନୟନ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଦେଖିଲେ।

ଅସ୍ଯୈଵ ଭାର୍ଯା ଭଵିତୁଂ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯର୍ହତି ନାପରା। ଅସାଵପ୍ଯନଵଦ୍ଯାତ୍ମା ଭୈଷ୍ମ୍ଯାଃ ସମୁଚିତଃ ପତିଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ରୁକ୍ମିଣୀ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ସେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ଥିବା ଭାବେ ଭୀଷ୍ମର ଝିଅ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ୱାମୀ।

କିଞ୍ଚିତ୍ସୁଚରିତଂ ଯନ୍ନସ୍ତେନ ତୁଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିଲୋକକୃତ୍। ଅନୁଗୃହ୍ଣାତୁ ଗୃହ୍ଣାତୁ ଵୈଦର୍ଭ୍ଯାଃ ପାଣିମଚ୍ଯୁତଃ

ଆମେ ଯେତେକି ଭଲ କାମ କରିଛୁ, ତାହାରେ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହି ଦୟାରେ, ଅଚ୍ୟୁତ ବିଦର୍ଭୀଙ୍କର ହାତ ଧରନ୍ତୁ।

ଏଵଂ ପ୍ରେମକଲାବଦ୍ଧା ଵଦନ୍ତି ସ୍ମ ପୁରୌକସଃ। କନ୍ଯା ଚାନ୍ତଃପୁରାତ୍ପ୍ରାଗାଦ୍ଭଟୈର୍ଗୁପ୍ତାମ୍ବିକାଲଯମ୍

ଏଭଳି ଭାବରେ ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧା ନଗରବାସୀମାନେ କହୁଥିଲେ; ଏବଂ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସେନାମାନେ ସହିତ, କନ୍ୟା ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।

ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଵିନିର୍ଯଯୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଭଵାନ୍ଯାଃ ପାଦପଲ୍ଲଵମ୍। ସା ଚାନୁଧ୍ଯାଯତୀ ସମ୍ଯଙ୍ମୁକୁନ୍ଦଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍

ସେ ପଦେ ପଦେ ଭବାନୀଙ୍କର କମଳ ପାଦ ଦେଖିବାକୁ ବାହାରିଲେ, ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ।

ଯତଵାଙ୍ମାତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ସଖୀଭିଃ ପରିଵାରିତା। ଗୁପ୍ତା ରାଜଭଟୈଃ ଶୂରୈଃ ସନ୍ନଦ୍ଧୈରୁଦ୍ଯତାଯୁଧୈଃ। ମୃଡଙ୍ଗଶଙ୍ଖପଣଵାସ୍ତୂର୍ଯଭେର୍ଯଶ୍ଚ ଜଘ୍ନିରେ

ମାଆ ଓ ସଖୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ, ସେନାମାନେ ବଜ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ଝାଞ୍ଜ, ତୁରୀ, ଭେରୀ ଆଦି ଉପକରଣ ବଜୁଥିଲା।

ନାନୋପହାର ବଲିଭିର୍ଵାରମୁଖ୍ଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ। ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧଵସ୍ତ୍ରାଭରଣୈର୍ଦ୍ଵିଜପତ୍ନ୍ଯଃ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତାଃ

ହଜାର ହଜାର ଉଚ୍ଚ କୁଳର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଶୋଭା ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣା ନେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ପାଇଁ ଆଣିଥିଲେ।