ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

କା ତ୍ଵା ମୁକୁନ୍ଦ ମହତୀ କୁଲଶୀଲରୂପ। ଵିଦ୍ଯାଵଯୋଦ୍ରଵିଣଧାମଭିରାତ୍ମତୁଲ୍ଯମ୍। ଧୀରା ପତିଂ କୁଲଵତୀ ନ ଵୃଣୀତ କନ୍ଯା। କାଲେ ନୃସିଂହ ନରଲୋକମନୋଽଭିରାମମ୍

ହେ ମୁକୁନ୍ଦ, ଏମିତି ଉତ୍ତମ କୁଳ, ଚରିତ୍ର, ରୂପ, ଜ୍ଞାନ, ବୟସ, ଧନ ଓ ମହିମାରେ ସ୍ୱୟଂ ସମାନ ଥିବା ତୁମ ପରି ଜଣେ ପତିକୁ, ଜଣେ ଶିଳ୍ବତୀ କନ୍ୟା କେଉଁଠି ଚୟନ କରିବ ନାହିଁ? ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ହେ ନୃସିଂହ।

ତନ୍ମେ ଭଵାନ୍ଖଲୁ ଵୃତଃ ପତିରଙ୍ଗ ଜାଯାମ୍। ଆତ୍ମାର୍ପିତଶ୍ଚ ଭଵତୋଽତ୍ର ଵିଭୋ ଵିଧେହି। ମା ଵୀରଭାଗମଭିମର୍ଶତୁ ଚୈଦ୍ଯ ଆରାଦ୍। ଗୋମାଯୁଵନ୍ମୃଗପତେର୍ବଲିମମ୍ବୁଜାକ୍ଷ

ଏହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିଛି; ମୁଁ ମୋ ଆତ୍ମାକୁ ତୁମ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କରିଛି, ମୋତେ ତୁମର ଜୀବନସଂଗିନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର। ମୋର ଭାଗ୍ୟକୁ ଶିଶୁପାଳ ନାମକ ଚେଦିରାଜ, ସିଂହ ପାଇଁ ଥିବା ବଳିକୁ ଶିଆଳ ନେଇଯିବା ପରି, ଛୁଇଁନ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ କମଳନୟନ।

ପୂର୍ତେଷ୍ଟଦତ୍ତନିଯମଵ୍ରତଦେଵଵିପ୍ର। ଗୁର୍ଵର୍ଚନାଦିଭିରଲଂ ଭଗଵାନ୍ପରେଶଃ। ଆରାଧିତୋ ଯଦି ଗଦାଗ୍ରଜ ଏତ୍ଯ ପାଣିଂ। ଗୃହ୍ଣାତୁ ମେ ନ ଦମଘୋଷସୁତାଦଯୋଽନ୍ଯେ

ଯଦି ମୋର ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ନିୟମ, ବ୍ରତ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବଡ଼ମାନେଙ୍କର ସେବା ଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱର ଗଦାଗ୍ରଜ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିବେ, ତେବେ ସେ ଆସି ମୋର ହାତ ଧରନ୍ତୁ, ଦମଘୋଷ ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତୁ।

ଶ୍ଵୋ ଭାଵିନି ତ୍ଵମଜିତୋଦ୍ଵହନେ ଵିଦର୍ଭାନ୍। ଗୁପ୍ତଃ ସମେତ୍ଯ ପୃତନାପତିଭିଃ ପରୀତଃ। ନିର୍ମଥ୍ଯ ଚୈଦ୍ଯମଗଧେନ୍ଦ୍ର ବଲଂ ପ୍ରସହ୍ଯ। ମାଂ ରାକ୍ଷସେନ ଵିଧିନୋଦ୍ଵହ ଵୀର୍ଯଶୁଲ୍କାମ୍

ହେ ଅଜିତ, ଆସନ୍ତାକାଲି ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ତୁମ ସେନାପତିମାନେ ସହିତ ବିଦର୍ଭକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଆସିବ, ତେବେ ଚେଦି ଓ ମଗଧର ସେନାକୁ ଜିତି, ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ ଶୌର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଜିତି ନେବ।

ଅନ୍ତଃପୁରାନ୍ତରଚରୀମନିହତ୍ଯ ବନ୍ଧୂନ୍। ତ୍ଵାମୁଦ୍ଵହେ କଥମିତି ପ୍ରଵଦାମ୍ଯୁପାଯମ୍। ପୂର୍ଵେଦ୍ଯୁରସ୍ତି ମହତୀ କୁଲଦେଵଯାତ୍ରା। ଯସ୍ଯାଂ ବହିର୍ନଵଵଧୂର୍ଗିରିଜାମୁପେଯାତ୍

ତୁମେ ଯଦି ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହି ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, କିପରି ତୁମେ ମୋତେ ବିବାହ କରିପାରିବ, ତେବେ ମୁଁ ଉପାୟ କହୁଛି: ପୂର୍ବ ଦିନ ଏକ ବଡ଼ କୁଳଦେବୀ ଯାତ୍ରା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ନୂତନ ବଧୂ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ବାହାରେଯିବ।

ଯସ୍ଯାଙ୍ଘ୍ରିପଙ୍କଜରଜଃସ୍ନପନଂ ମହାନ୍ତୋ। ଵାଞ୍ଛନ୍ତ୍ଯୁମାପତିରିଵାତ୍ମତମୋଽପହତ୍ଯୈ। ଯର୍ହ୍ଯମ୍ବୁଜାକ୍ଷ ନ ଲଭେଯ ଭଵତ୍ପ୍ରସାଦଂ। ଜହ୍ଯାମସୂନ୍ଵ୍ରତକୃଶାନ୍ଶତଜନ୍ମଭିଃ ସ୍ଯାତ୍

ଯାହାଙ୍କ ଚରଣକମଳର ଧୂଳିରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଚାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଉମାପତି ନିଜ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଚାହାନ୍ତି, ହେ କମଳନୟନ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମର କୃପା ପାଇପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଜୀବନକୁ, ବ୍ରତରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ଶତଜନ୍ମ ଧରି ଛାଡିଦେବି।

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯେତେ ଗୁହ୍ଯସନ୍ଦେଶା ଯଦୁଦେଵ ମଯା ହୃତାଃ। ଵିମୃଶ୍ଯ କର୍ତୁଂ ଯଚ୍ଚାତ୍ର କ୍ରିଯତାଂ ତଦନନ୍ତରମ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ଏପରି ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଯଦୁବଂଶୀ କନ୍ୟାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଆଣିଛି। ଏଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ଭଲଭାବେ ଭାବି, ପରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କର।

ଅଥ ତ୍ରିପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ 10.53 ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଵୈଦର୍ଭ୍ଯାଃ ସ ତୁ ସନ୍ଦେଶଂ ନିଶମ୍ଯ ଯଦୁନନ୍ଦନଃ। ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ପାଣିନା ପାଣିଂ ପ୍ରହସନ୍ନିଦମବ୍ରଵୀତ୍

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ଯଦୁବଂଶର ପୁତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତ ଧରି ହସି, ଏପରି କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ତଥାହମପି ତଚ୍ଚିତ୍ତୋ ନିଦ୍ରାଂ ଚ ନ ଲଭେ ନିଶି। ଵେଦାହମ୍ରୁକ୍ମିଣା ଦ୍ଵେଷାନ୍ମମୋଦ୍ଵାହୋ ନିଵାରିତଃ

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ: ମୋ ମନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭାବି ରାତିରେ ଶୁଏ ପାରୁନାହିଁ। ମୁଁ ଜାଣେ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ମୋ ସହିତ ହେବାକୁ ଭାଇ ଦ୍ୱେଷରେ ବାଧା ଦେଇଥିଲେ।

ତାମାନଯିଷ୍ଯ ଉନ୍ମଥ୍ଯ ରାଜନ୍ଯାପସଦାନ୍ମୃଧେ। ମତ୍ପରାମନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ମେଧସୋଽଗ୍ନିଶିଖାମିଵ

ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ଥିବା ସଭାରୁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଆଣି ନେବି, ଯିଏ ମୋ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ, ଦୋଷ ଶୂନ୍ୟ ରୂପବତୀ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିଶିଖା।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଉଦ୍ଵାହର୍କ୍ଷଂ ଚ ଵିଜ୍ଞାଯ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ମଧୁସୂଦନଃ। ରଥଃ ସଂଯୁଜ୍ଯତାମାଶୁ ଦାରୁକେତ୍ଯାହ ସାରଥିମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହର ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜାଣି, ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ କହିଲେ, 'ଦାରୁକ, ଶୀଘ୍ର ରଥ ଯୋଗାଇ ଦେ।'

ସ ଚାଶ୍ଵୈଃ ଶୈବ୍ଯସୁଗ୍ରୀଵ ମେଘପୁଷ୍ପବଲାହକୈଃ। ଯୁକ୍ତଂ ରଥମୁପାନୀଯ ତସ୍ଥୌ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିରଗ୍ରତଃ

ସେ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ରଥ ଯୋଗାଇ ଆଣି, ହାତ ଜୋଡି ଆଗରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।

ଆରୁହ୍ଯ ସ୍ଯନ୍ଦନଂ ଶୌରିର୍ଦ୍ଵିଜମାରୋପ୍ଯ ତୂର୍ଣଗୈଃ। ଆନର୍ତାଦେକରାତ୍ରେଣ ଵିଦର୍ଭାନଗମଦ୍ଧଯୈଃ

ଶୌରି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସାଇ, ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏକ ରାତିରେ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ବିଦର୍ଭକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।

ରାଜା ସ କୁଣ୍ଡିନପତିଃ ପୁତ୍ରସ୍ନେହଵଶାନୁଗଃ। ଶିଶୁପାଲାଯ ସ୍ଵାଂ କନ୍ଯାଂ ଦାସ୍ଯନ୍କର୍ମାଣ୍ଯକାରଯତ୍

କୁଣ୍ଡିନର ରାଜା, ପୁଅ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହ ଥିବାରୁ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ଝିଅ ଦେବା ପାଇଁ ବିବାହର ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଲେ।

ପୁରଂ ସମ୍ମୃଷ୍ଟସଂସିକ୍ତ ମାର୍ଗରଥ୍ଯାଚତୁଷ୍ପଥମ୍। ଚିତ୍ରଧ୍ଵଜପତାକାଭିସ୍ତୋରଣୈଃ ସମଲଙ୍କୃତମ୍

ସମସ୍ତ ସହର ଭଲଭାବେ ପରିଷ୍କାର ଓ ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିଲା, ରାସ୍ତା, ଗଲି ଓ ଚଉକରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଧ୍ୱଜ, ପତାକା ଓ ତୋରଣ ଲଗାଯାଇଥିଲା।

ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯାଭରଣୈର୍ଵିରଜୋଽମ୍ବରଭୂଷିତୈଃ। ଜୁଷ୍ଟଂ ସ୍ତ୍ରୀପୁରୁଷୈଃ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଗୃହୈରଗୁରୁଧୂପିତୈଃ

ସେଠାରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ନିର୍ମଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ଘରଗୁଡ଼ିକ ଅଗୁରୁ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ହୋଇଥିଲା।

ପିତୄନ୍ଦେଵାନ୍ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ଵିଧିଵନ୍ନୃପ। ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଵାଚଯାମାସ ମଙ୍ଗଲମ୍

ରାଜା ପୂର୍ବପୁରୁଷ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଜନ କରାଇ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଇଲେ।

ସୁସ୍ନାତାଂ ସୁଦତୀଂ କନ୍ଯାଂ କୃତକୌତୁକମଙ୍ଗଲାମ୍। ଆହତାଂଶୁକଯୁଗ୍ମେନ ଭୂଷିତାଂ ଭୂଷଣୋତ୍ତମୈଃ

ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା, ନୂତନ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ସଜି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗହନାରେ ଭୂଷିତ ହେଲେ।

ଚକ୍ରୁଃ ସାମର୍ଗ୍ଯଜୁର୍ମନ୍ତ୍ରୈର୍ଵଧ୍ଵା ରକ୍ଷାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ। ପୁରୋହିତୋଽଥର୍ଵଵିଦ୍ଵୈ ଜୁହାଵ ଗ୍ରହଶାନ୍ତଯେ

ସମ, ଋକ୍ ଓ ଯଜୁର ବେଦର ମନ୍ତ୍ରରେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କନ୍ୟା ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ; ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ, ଅଥର୍ବ ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ, ଗ୍ରହ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୋମ କଲେ।

ହିରଣ୍ଯରୂପ୍ଯ ଵାସାଂସି ତିଲାଂଶ୍ଚ ଗୁଡମିଶ୍ରିତାନ୍। ପ୍ରାଦାଦ୍ଧେନୂଶ୍ଚ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ରାଜା ଵିଧିଵିଦାଂ ଵରଃ

ବିଧିବିଧାନରେ ନିପୁଣ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଡ଼ ମିଶିତ ତିଳ ଓ ଗାଁ ଦାନ କଲେ।

ଏଵଂ ଚେଦିପତୀ ରାଜା ଦମଘୋଷଃ ସୁତାଯ ଵୈ। କାରଯାମାସ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞୈଃ ସର୍ଵମଭ୍ଯୁଦଯୋଚିତମ୍

ଏଭଳି ଚେଦିର ରାଜା ଦମଘୋଷ, ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦିଆଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।

ମଦଚ୍ଯୁଦ୍ଭିର୍ଗଜାନୀକୈଃ ସ୍ଯନ୍ଦନୈର୍ହେମମାଲିଭିଃ। ପତ୍ତ୍ଯଶ୍ଵସଙ୍କୁଲୈଃ ସୈନ୍ଯୈଃ ପରୀତଃ କୁଣ୍ଡିନଂ ଯଯୌ

ମଦରେ ମତାଳା ହାତୀ, ସୁନାରେ ଭୂଷିତ ରଥ, ଏବଂ ଅନେକ ପଦାତି ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଭରିତ ସେନା ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାଇଲେ।

ତଂ ଵୈ ଵିଦର୍ଭାଧିପତିଃ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯାଭିପୂଜ୍ଯ ଚ। ନିଵେଶଯାମାସ ମୁଦା କଲ୍ପିତାନ୍ଯନିଵେଶନେ

ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଘରେ ରହିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।

ତତ୍ର ଶାଲ୍ଵୋ ଜରାସନ୍ଧୋ ଦନ୍ତଵକ୍ତ୍ରୋ ଵିଦୂରଥଃ। ଆଜଗ୍ମୁଶ୍ଚୈଦ୍ଯପକ୍ଷୀଯାଃ ପୌଣ୍ଡ୍ରକାଦ୍ଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ

ସେଠାରେ ଶାଲ୍ବ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ର, ବିଦୂରଥ ଏବଂ ଚେଦି, ପୌଣ୍ଡ୍ର ଆଦି ଅନେକ ସହଯୋଗୀ ହଜାରେ ଆସିଲେ।

କୃଷ୍ଣରାମଦ୍ଵିଷୋ ଯତ୍ତାଃ କନ୍ଯାଂ ଚୈଦ୍ଯାଯ ସାଧିତୁମ୍। ଯଦ୍ଯାଗତ୍ଯ ହରେତ୍କୃଷ୍ଣୋ ରାମାଦ୍ଯୈର୍ଯଦୁଭିର୍ଵୃତଃ

କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଚେଦିର ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ କନ୍ୟାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, କୃଷ୍ଣ ଯଦୁମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।

ଯୋତ୍ସ୍ଯାମଃ ସଂହତାସ୍ତେନ ଇତି ନିଶ୍ଚିତମାନସାଃ। ଆଜଗ୍ମୁର୍ଭୂଭୁଜଃ ସର୍ଵେ ସମଗ୍ରବଲଵାହନାଃ

ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଓ ଯାନ ସହିତ ଏକଠା ହେଇ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ମନ କରି ଆସିଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦ୍ଭଗଵାନ୍ରାମୋ ଵିପକ୍ଷୀଯ ନୃପୋଦ୍ଯମମ୍। କୃଷ୍ଣଂ ଚୈକଂ ଗତଂ ହର୍ତୁଂ କନ୍ଯାଂ କଲହଶଙ୍କିତଃ

ବିପକ୍ଷ ରାଜାମାନଙ୍କ ଏହି ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ରାମ, ବିବାଦ ଭୟରେ ଜାଣିଲେ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଗିର୍ଲ କୁ ନେବାକୁ ଗଲେ।

ବଲେନ ମହତା ସାର୍ଧଂ ଭ୍ରାତୃସ୍ନେହପରିପ୍ଲୁତଃ। ତ୍ଵରିତଃ କୁଣ୍ଡିନଂ ପ୍ରାଗାଦ୍ଗଜାଶ୍ଵରଥପତ୍ତିଭିଃ

ଭାଇ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ଭରି, ବଡ଼ ସେନା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ସହିତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାଇଲେ।

ଭୀଷ୍ମକନ୍ଯା ଵରାରୋହା କାଙ୍କ୍ଷନ୍ତ୍ଯାଗମନଂ ହରେଃ। ପ୍ରତ୍ଯାପତ୍ତିମପଶ୍ଯନ୍ତୀ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯାଚିନ୍ତଯତ୍ତଦା

ଭୀଷ୍ମକର କନ୍ୟା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକୃତିର, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା, ତାଙ୍କ ଆସିବାର ଚିହ୍ନ ନ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଭାବିଲେ।