ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

କାଲନେମିର୍ହତଃ କଂସଃ ପ୍ରଲମ୍ବାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସଦ୍ଦ୍ଵିଷଃ। ଅଯଂ ଚ ଯଵନୋ ଦଗ୍ଧୋ ରାଜଂସ୍ତେ ତିଗ୍ମଚକ୍ଷୁଷା

କାଳନେମି, କଂସ, ପ୍ରଲମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନଶ୍ୱ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହି ଯବନ ମଧ୍ୟ ତୁମର ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଛି, ରାଜା.

ସୋଽହଂ ତଵାନୁଗ୍ରହାର୍ଥଂ ଗୁହାମେତାମୁପାଗତଃ। ପ୍ରାର୍ଥିତଃ ପ୍ରଚୁରଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଯାହଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ

ମୁଁ ତୁମର ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଏହି ଗୁହାକୁ ଆସିଛି; ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ମୋତେ ବହୁ ଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ମୁଁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ.

ଵରାନ୍ଵୃଣୀଷ୍ଵ ରାଜର୍ଷେ ସର୍ଵାନ୍କାମାନ୍ଦଦାମି ତେ। ମାଂ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଜନଃ କଶ୍ଚିନ୍ନ ଭୂଯୋଽର୍ହତି ଶୋଚିତୁମ୍

ରାଜାଋଷି, ଚାହିଁଥିବା ବର ଚୟନ କର; ମୁଁ ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେଉଛି। ଯେଉଁ ଜଣେ ମୋର ଦୟା ପାଇଥିବେ, ସେ ପୁନି କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ପଡିବିନାହିଁ.

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାହ ମୁଚୁକୁନ୍ଦୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ଗର୍ଗଵାକ୍ଯମନୁସ୍ମରନ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଗର୍ଗଙ୍କର କଥା ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ.

ଶ୍ରୀମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଉଵାଚ। ଵିମୋହିତୋଽଯଂ ଜନ ଈଶ ମାଯଯା ତ୍ଵଦୀଯଯା ତ୍ଵାଂ ନ ଭଜତ୍ଯନର୍ଥଦୃକ୍। ସୁଖାଯ ଦୁଃଖପ୍ରଭଵେଷୁ ସଜ୍ଜତେ ଗୃହେଷୁ ଯୋଷିତ୍ପୁରୁଷଶ୍ଚ ଵଞ୍ଚିତଃ

ଶ୍ରୀମୁଚୁକୁନ୍ଦ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଜନ ତୁମର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ତୁମକୁ ପୂଜା କରିନାହିଁ, କେବଳ ଅନର୍ଥକୁ ଦେଖିଥାଏ; ସୁଖ ଚାହିଁ, ଘର, ଜନନୀ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ.

ଲବ୍ଧ୍ଵା ଜନୋ ଦୁର୍ଲଭମତ୍ର ମାନୁଷଂ। କଥଞ୍ଚିଦଵ୍ଯଙ୍ଗମଯତ୍ନତୋଽନଘ। ପାଦାରଵିନ୍ଦଂ ନ ଭଜତ୍ଯସନ୍ମତିର୍। ଗୃହାନ୍ଧକୂପେ ପତିତୋ ଯଥା ପଶୁଃ

ହେ ନିର୍ମଳ, ଏଠାରେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇବା ପରେ, କିପରି ଅସୁସ୍ଥ ନହେଇ, କୌଣସି ପ୍ରୟାସ ଛଡ଼ା, ଯଦି କିଏ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଭଜନ କରେନି, ତାହାର ଭ୍ରାନ୍ତ ମନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଗୃହର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପଶିଯାଏ, ଏକ ପଶୁ ପରି।

ମମୈଷ କାଲୋଽଜିତ ନିଷ୍ଫଲୋ ଗତୋ ରାଜ୍ଯଶ୍ରିଯୋନ୍ନଦ୍ଧମଦସ୍ଯ ଭୂପତେଃ। ମର୍ତ୍ଯାତ୍ମବୁଦ୍ଧେଃ ସୁତଦାରକୋଶଭୂଷ୍ଵାସଜ୍ଜମାନସ୍ଯ ଦୁରନ୍ତଚିନ୍ତଯା

ହେ ଅଜିତ, ମୋର ଏହି ସମୟ ଅର୍ଥହୀନ ଭାବରେ ଚାଲିଗଲା, ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀରେ ମତି ହୋଇ, ମରଣଶୀଳ ଦେହକୁ ନିଜ ମନେଇ, ପିଲା, ଜନାନୀ, ଧନ, ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଗଭୀର ଆସକ୍ତି ରଖି, ଅନେକ ଚିନ୍ତାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି।

କଲେଵରେଽସ୍ମିନ୍ଘଟକୁଡ୍ଯସନ୍ନିଭେ। ନିରୂଢମାନୋ ନରଦେଵ ଇତ୍ଯହମ୍। ଵୃତୋ ରଥେଭାଶ୍ଵପଦାତ୍ଯନୀକପୈର୍। ଗାଂ ପର୍ଯଟଂସ୍ତ୍ଵାଗଣଯନ୍ସୁଦୁର୍ମଦଃ

ଏହି ଦେହଟି ମାଟିର ଘଡ଼ା ପରି, ମୁଁ 'ନରଦେବ' ଭାବରେ ବସିଥିଲି, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ଓ ଅନେକ ଅନୁଚର ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ଭୂମିରେ ଅଭିମାନରେ ଘୂରୁଥିଲି, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଗଣନା କରିନଥିଲି।

ପ୍ରମତ୍ତମୁଚ୍ଚୈରିତିକୃତ୍ଯଚିନ୍ତଯା ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଲୋଭଂ ଵିଷଯେଷୁ ଲାଲସମ୍। ତ୍ଵମପ୍ରମତ୍ତଃ ସହସାଭିପଦ୍ଯସେ କ୍ଷୁଲ୍ଲେଲିହାନୋଽହିରିଵାଖୁମନ୍ତକଃ

ମୁଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବନାରେ ମତି ହୋଇ, ଭୋଗବାସନାରେ ଲୋଭ ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ ପାଇଁ ଆସକ୍ତି ରଖିଥିଲି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ଅଚଳ, ହଠାତ୍ ଆସିଯାଉଛ, ମୃତ୍ୟୁ, ଏକ ସାପ ପରି ମାଉସର ଗୁହାକୁ ଚାଟିବା ପରି।

ପୁରା ରଥୈର୍ହେମପରିଷ୍କୃତୈଶ୍ଚରନ୍। ମତଂଗଜୈର୍ଵା ନରଦେଵସଂଜ୍ଞିତଃ। ସ ଏଵ କାଲେନ ଦୁରତ୍ଯଯେନ ତେ। କଲେଵରୋ ଵିଟ୍କୃମିଭସ୍ମସଂଜ୍ଞିତଃ

ପୂର୍ବେ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, 'ନରଦେବ' ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଉଥିଲି; କିନ୍ତୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କାଳରେ, ଏହି ଦେହଟି ଶେଷରେ ମଳ, କୀଟ, କିମ୍ବା ଭସ୍ମ ପରି ଚିହ୍ନିତ ହେଉଥାଏ।

ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଦିକ୍ଚକ୍ରମଭୂତଵିଗ୍ରହୋ ଵରାସନସ୍ଥଃ ସମରାଜଵନ୍ଦିତଃ। ଗୃହେଷୁ ମୈଥୁନ୍ଯସୁଖେଷୁ ଯୋଷିତାଂ କ୍ରୀଡାମୃଗଃ ପୂରୁଷ ଈଶ ନୀଯତେ

ଦିଗ୍ବିଜୟ କରି, ଭୂମି ପରି ଏକ ବିଶାଳ ଆକୃତି ନେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସି, ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲି; କିନ୍ତୁ ଗୃହର ମହିଳାଙ୍କ ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଖେଳନା ପଶୁ ପରି ନିୟତ ହେଉଛି।

କରୋତି କର୍ମାଣି ତପଃସୁନିଷ୍ଠିତୋ ନିଵୃତ୍ତଭୋଗସ୍ତଦପେକ୍ଷଯାଦଦତ୍। ପୁନଶ୍ଚ ଭୂଯାସମହଂ ସ୍ଵରାଡିତି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧତର୍ଷୋ ନ ସୁଖାଯ କଲ୍ପତେ

ଯିଏ କର୍ମ କରେ, ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ରହି, ଭୋଗ ଛାଡ଼ି, ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ପୁନି 'ମୁଁ ରାଜା ହେଉ' ଭାବରେ ଆଶା କରେ; ତାହାର ତୃଷ୍ଣା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଆନନ୍ଦ ପାଇନଥିଲା।

ଭଵାପଵର୍ଗୋ ଭ୍ରମତୋ ଯଦା ଭଵେଜ୍ଜନସ୍ଯ ତର୍ହ୍ଯଚ୍ଯୁତ ସତ୍ସମାଗମଃ। ସତ୍ସଙ୍ଗମୋ ଯର୍ହି ତଦୈଵ ସଦ୍ଗତୌ ପରାଵରେଶେ ତ୍ଵଯି ଜାଯତେ ମତିଃ

ଜନ୍ମମୂଳ ଭ୍ରମଣ ପରେ ଯେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ତେବେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସତ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ହୁଏ; ଏହି ସଙ୍ଗ ହେଲେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପରମେଶ୍ୱର ତୁମେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।

ମନ୍ଯେ ମମାନୁଗ୍ରହ ଈଶ ତେ କୃତୋ ରାଜ୍ଯାନୁବନ୍ଧାପଗମୋ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଯଃ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେ ସାଧୁଭିରେକଚର୍ଯଯା ଵନଂ ଵିଵିକ୍ଷଦ୍ଭିରଖଣ୍ଡଭୂମିପୈଃ

ହେ ଈଶ୍ୱର, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ତୁମର ଦୟା, ଯେ ଅପେକ୍ଷା ଛଡ଼ା ରାଜ୍ୟର ଆସକ୍ତି ଦୂର ହେଇଛି; ଏହି ଦୟାକୁ ସତ୍ଜନମାନେ ଏକାକି ଚରଣ ପାଇଁ ଅଭିଲାଷ କରନ୍ତି, ଅଭିନ୍ନ ଭୂମି ତ୍ୟାଗ କରି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।

ନ କାମଯେଽନ୍ଯଂ ତଵ ପାଦସେଵନାଦକିଞ୍ଚନପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତମାଦ୍ଵରଂ ଵିଭୋ। ଆରାଧ୍ଯ କସ୍ତ୍ଵାଂ ହ୍ଯପଵର୍ଗଦଂ ହରେ ଵୃଣୀତ ଆର୍ଯୋ ଵରମାତ୍ମବନ୍ଧନମ୍

ହେ ବିଭୋ, ମୁଁ ତୁମର ପଦସେବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ଚାହେନି, ଯାହାକୁ ନିର୍ମଳ ମନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଅତି ଆଶା କରନ୍ତି; କିଏ ତୁମକୁ ଆରାଧନା କରି, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ହରିଙ୍କୁ ପାଇଁ, ଆତ୍ମାକୁ ବନ୍ଧାଇଥିବା ଦାନ ଚାହିବେ?

ତସ୍ମାଦ୍ଵିସୃଜ୍ଯାଶିଷ ଈଶ ସର୍ଵତୋ ରଜସ୍ତମଃସତ୍ତ୍ଵଗୁଣାନୁବନ୍ଧନାଃ। ନିରଞ୍ଜନଂ ନିର୍ଗୁଣମଦ୍ଵଯଂ ପରଂ ତ୍ଵାଂ ଜ୍ଞାପ୍ତିମାତ୍ରଂ ପୁରୁଷଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍

ତେଣୁ, ଏହି ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧା ଥିବା ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଗୁଣ, ଅଦ୍ୱୟ, ପରମ ଚେତନା ତୁମେ ପ୍ରତି ଯାଉଛି।

ଚିରମିହ ଵୃଜିନାର୍ତସ୍ତପ୍ଯମାନୋଽନୁତାପୈର୍। ଅଵିତୃଷଷଡମିତ୍ରୋଽଲବ୍ଧଶାନ୍ତିଃ କଥଞ୍ଚିତ୍। ଶରଣଦ ସମୁପେତସ୍ତ୍ଵତ୍ପଦାବ୍ଜଂ ପରାତ୍ମନ୍। ଅଭଯମୃତମଶୋକଂ ପାହି ମାପନ୍ନମୀଶ

ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ ଓ ପଶ୍ଚାତାପରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି, ତୃଷ୍ଣା ଭଳି ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ; କିପରି ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି, ହେ ଶରଣଦାନ୍ତା ପରମାତ୍ମା, ମୁଁ ଅସହାୟ, ଭୟହୀନତା, ଅମୃତ ଓ ଶୋକ ନାହିଁ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ସାର୍ଵଭୌମ ମହାରାଜ ମତିସ୍ତେ ଵିମଲୋର୍ଜିତା। ଵରୈଃ ପ୍ରଲୋଭିତସ୍ଯାପି ନ କାମୈର୍ଵିହତା ଯତଃ

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ: ହେ ସାର୍ବଭୌମ ମହାରାଜ, ତୁମର ମନ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଦୃଢ଼, କାରଣ ଦାନ ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଶା ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇନି।

ପ୍ରଲୋଭିତୋ ଵରୈର୍ଯତ୍ତ୍ଵମପ୍ରମାଦାଯ ଵିଦ୍ଧି ତତ୍। ନ ଧୀରେକାନ୍ତଭକ୍ତାନାମାଶୀର୍ଭିର୍ଭିଦ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍

ଦାନ ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କରାଯିବା ତୁମର ଜାଗୃତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଥିଲା; କାରଣ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମନ କେବେ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୁଏନି।

ଯୁଞ୍ଜାନାନାମଭକ୍ତାନାଂ ପ୍ରାଣାଯାମାଦିଭିର୍ମନଃ। ଅକ୍ଷୀଣଵାସନଂ ରାଜନ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ପୁନରୁତ୍ଥିତମ୍

ଯିଏ ଭକ୍ତି ନାହିଁ ରଖି, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, ହେ ରାଜା, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଅନେକ ଆଶା ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ପୁନି ଉତ୍ଥିତ ହୁଏ।

ଵିଚରସ୍ଵ ମହୀଂ କାମଂ ମଯ୍ଯାଵେଶିତମାନସଃ। ଅସ୍ତ୍ଵେଵଂ ନିତ୍ଯଦା ତୁଭ୍ଯଂ ଭକ୍ତିର୍ମଯ୍ଯନପାଯିନୀ

ତୁମେ ମନକୁ ମୋ ପ୍ରତି ଏକାଗ୍ର କରି, ଇଚ୍ଛାମତା ଭୂମିରେ ଘୂରିବା; ଏପରି ଭାବରେ ତୁମେ ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ଅବିଚଳ ଭକ୍ତି ରଖ।

କ୍ଷାତ୍ରଧର୍ମସ୍ଥିତୋ ଜନ୍ତୂନ୍ନ୍ଯଵଧୀର୍ମୃଗଯାଦିଭିଃ। ସମାହିତସ୍ତତ୍ତପସା ଜହ୍ଯଘଂ ମଦୁପାଶ୍ରିତଃ

କ୍ଷାତ୍ର ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ତୁମେ ଶିକାର ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ମାରିଥିଲ; କିନ୍ତୁ ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ କରି, ପାପକୁ ତ୍ୟାଗ କର।

ଜନ୍ମନ୍ଯନନ୍ତରେ ରାଜନ୍ସର୍ଵଭୂତସୁହୃତ୍ତମଃ। ଭୂତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଵରସ୍ତ୍ଵଂ ଵୈ ମାମୁପୈଷ୍ଯସି କେଵଲମ୍

ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ, ହେ ରାଜା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ର ହେବା; ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇ, ମୋତେ ମାତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା।

ଅଥ ଦ୍ଵିପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ 10.52 ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଇତ୍ଥଂ ସୋଽନୁଗ୍ରହୀତୋଽଙ୍ଗ କୃଷ୍ଣେନେକ୍ଷ୍ଵାକୁ ନନ୍ଦନଃ। ତଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ସନ୍ନମ୍ଯ ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ଗୁହାମୁଖାତ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭାବରେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଶିର ନମାଇ, ଗୁହାର ମୁଖରୁ ବାହାରିଗଲେ।

ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ କ୍ଷୁଲ୍ଲକାନ୍ମର୍ତ୍ଯାନ୍ପଶୂନ୍ଵୀରୁଦ୍ଵନସ୍ପତୀନ୍। ମତ୍ଵା କଲିଯୁଗଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଜଗାମ ଦିଶମୁତ୍ତରାମ୍

ସେ ଛୋଟ ମାନବ, ପଶୁ, ଔଷଧି ଓ ଗଛମାନେକୁ ଦେଖି, କଳିଯୁଗ ଆସିଛି ବୋଲି ବୁଝି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତପଃଶ୍ରଦ୍ଧାଯୁତୋ ଧୀରୋ ନିଃସଙ୍ଗୋ ମୁକ୍ତସଂଶଯଃ। ସମାଧାଯ ମନଃ କୃଷ୍ଣେ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଗନ୍ଧମାଦନମ୍

ତପସ୍ୟା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ଅସକ୍ତ ଓ ସନ୍ଦେହରହିତ ହୋଇ, ମନକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ବଦର୍ଯାଶ୍ରମମାସାଦ୍ଯ ନରନାରାଯଣାଲଯମ୍। ସର୍ଵଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵସହଃ ଶାନ୍ତସ୍ତପସାରାଧଯଦ୍ଧରିମ୍

ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ, ଯାହା ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ନିବାସ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସହି, ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।

ଭଗଵାନ୍ପୁନରାଵ୍ରଜ୍ଯ ପୁରୀଂ ଯଵନଵେଷ୍ଟିତାମ୍। ହତ୍ଵା ମ୍ଲେଚ୍ଛବଲଂ ନିନ୍ଯେ ତଦୀଯଂ ଦ୍ଵାରକାଂ ଧନମ୍

ଭଗବାନ ପୁନିଥରେ ଯବନମାନେ ଘେରିଥିବା ସେହି ପୁରୀକୁ ଫେରି, ମ୍ଲେଚ୍ଛ ସେନାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ସେମାନଙ୍କର ଧନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଗଲେ।

ନୀଯମାନେ ଧନେ ଗୋଭିର୍ନୃଭିଶ୍ଚାଚ୍ଯୁତଚୋଦିତୈଃ। ଆଜଗାମ ଜରାସନ୍ଧସ୍ତ୍ରଯୋଵିଂଶତ୍ଯନୀକପଃ

ଏହି ଧନ ଗାଈ ଓ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ଜରାସନ୍ଧ, ତେଇଶଟି ସେନା ନେଇ ଆସିଲେ।