ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଵଯଂ ତୁ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ଐକ୍ଷ୍ଵାକାଃ କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧଵଃ। ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଯୌଵନାଶ୍ଵାତ୍ମଜଃ ପ୍ରଭୋ

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଆମେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର କ୍ଷତ୍ରିୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀ; ମୁଁ ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କର ପୁତ୍ର ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ନାମରେ ପରିଚିତ.

ଚିରପ୍ରଜାଗରଶ୍ରାନ୍ତୋ ନିଦ୍ରଯାପହତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ଶଯେଽସ୍ମିନ୍ଵିଜନେ କାମଂ କେନାପ୍ଯୁତ୍ଥାପିତୋଽଧୁନା

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜାଗି ରହିବାରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ନିଦ୍ରାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ, ଏକା ଏଠାରେ ଶୁଇଥିଲି, ଏବେ କିଏ ମୋତେ ଜାଗେଇଦେଲା.

ସୋଽପି ଭସ୍ମୀକୃତୋ ନୂନମାତ୍ମୀଯେନୈଵ ପାପ୍ମନା। ଅନନ୍ତରଂ ଭଵାନ୍ଶ୍ରୀମାଂଲ୍ଲକ୍ଷିତୋଽମିତ୍ରଶାସନଃ

ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପାପରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା; ତା'ପରେ ଆପଣ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଶତ୍ରୁ ଦମନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦେଖାଦେଲେ.

ତେଜସା ତେଽଵିଷହ୍ଯେଣ ଭୂରି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ। ହତୌଜସା ମହାଭାଗ ମାନନୀଯୋଽସି ଦେହିନାମ୍

ଆପଣଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯେ ଆମେ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ; ମହାଭାଗ, ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ସମ୍ମାନିତ.

ଏଵଂ ସମ୍ଭାଷିତୋ ରାଜ୍ଞା ଭଗଵାନ୍ଭୂତଭାଵନଃ। ପ୍ରତ୍ଯାହ ପ୍ରହସନ୍ଵାଣ୍ଯା ମେଘନାଦଗଭୀରଯା

ରାଜାଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭୂତମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭଗବାନ୍ ହସି ହସି ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ.

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଜନ୍ମକର୍ମାଭିଧାନାନି ସନ୍ତି ମେଽଙ୍ଗ ସହସ୍ରଶଃ। ନ ଶକ୍ଯନ୍ତେଽନୁସଙ୍ଖ୍ଯାତୁମନନ୍ତତ୍ଵାନ୍ମଯାପି ହି

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ: ମୋର ଜନ୍ମ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ନାମ ହଜାର ହଜାର ଅଛି; ଏମିତି ଅନନ୍ତ ଥିବାରୁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରିପାରିବିନାହିଁ.

କ୍ଵଚିଦ୍ରଜାଂସି ଵିମମେ ପାର୍ଥିଵାନ୍ଯୁରୁଜନ୍ମଭିଃ। ଗୁଣକର୍ମାଭିଧାନାନି ନ ମେ ଜନ୍ମାନି କର୍ହିଚିତ୍

କେବେ କେବେ ମୁଁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜନ୍ମମାନଙ୍କ ସହ ଏହି ପୃଥିବୀର ଜନ୍ମ ଦେଖିଛି; କିନ୍ତୁ ମୋର ଜନ୍ମ କେବେ ଗୁଣ, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ନାମରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ.

କାଲତ୍ରଯୋପପନ୍ନାନି ଜନ୍ମକର୍ମାଣି ମେ ନୃପ। ଅନୁକ୍ରମନ୍ତୋ ନୈଵାନ୍ତଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ପରମର୍ଷଯଃ

ରାଜା, ମୋର ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ତିନି କାଳରେ ବ୍ୟାପି; ଏହାକୁ ଅନୁସୃତି କରିବାରେ ମହାଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିପାରନାହିଁ.

ତଥାପ୍ଯଦ୍ଯତନାନ୍ଯଙ୍ଗ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଗଦତୋ ମମ। ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ଵିରିଞ୍ଚେନ ପୁରାହଂ ଧର୍ମଗୁପ୍ତଯେ

ତଥାପି, ମିତ୍ର, ଏବେ ମୋର ବର୍ତ୍ତମାନ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣ; ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ.

ଭୂମେର୍ଭାରାଯମାଣାନାମସୁରାଣାଂ କ୍ଷଯାଯ ଚ। ଅଵତୀର୍ଣୋ ଯଦୁକୁଲେ ଗୃହ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭେଃ। ଵଦନ୍ତି ଵାସୁଦେଵେତି ଵସୁଦେଵସୁତଂ ହି ମାମ୍

ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ନଶ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ଯଦୁ ବଂଶରେ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଘରେ ଅବତରିଛି; ଲୋକମାନେ ମୋତେ ବସୁଦେବ, ବସୁଦେବଙ୍କର ପୁତ୍ର ବୋଲି କହନ୍ତି.

କାଲନେମିର୍ହତଃ କଂସଃ ପ୍ରଲମ୍ବାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସଦ୍ଦ୍ଵିଷଃ। ଅଯଂ ଚ ଯଵନୋ ଦଗ୍ଧୋ ରାଜଂସ୍ତେ ତିଗ୍ମଚକ୍ଷୁଷା

କାଳନେମି, କଂସ, ପ୍ରଲମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନଶ୍ୱ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହି ଯବନ ମଧ୍ୟ ତୁମର ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଛି, ରାଜା.

ସୋଽହଂ ତଵାନୁଗ୍ରହାର୍ଥଂ ଗୁହାମେତାମୁପାଗତଃ। ପ୍ରାର୍ଥିତଃ ପ୍ରଚୁରଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଯାହଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ

ମୁଁ ତୁମର ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଏହି ଗୁହାକୁ ଆସିଛି; ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ମୋତେ ବହୁ ଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ମୁଁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ.

ଵରାନ୍ଵୃଣୀଷ୍ଵ ରାଜର୍ଷେ ସର୍ଵାନ୍କାମାନ୍ଦଦାମି ତେ। ମାଂ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଜନଃ କଶ୍ଚିନ୍ନ ଭୂଯୋଽର୍ହତି ଶୋଚିତୁମ୍

ରାଜାଋଷି, ଚାହିଁଥିବା ବର ଚୟନ କର; ମୁଁ ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେଉଛି। ଯେଉଁ ଜଣେ ମୋର ଦୟା ପାଇଥିବେ, ସେ ପୁନି କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ପଡିବିନାହିଁ.

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାହ ମୁଚୁକୁନ୍ଦୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ଗର୍ଗଵାକ୍ଯମନୁସ୍ମରନ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଗର୍ଗଙ୍କର କଥା ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ.

ଶ୍ରୀମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଉଵାଚ। ଵିମୋହିତୋଽଯଂ ଜନ ଈଶ ମାଯଯା ତ୍ଵଦୀଯଯା ତ୍ଵାଂ ନ ଭଜତ୍ଯନର୍ଥଦୃକ୍। ସୁଖାଯ ଦୁଃଖପ୍ରଭଵେଷୁ ସଜ୍ଜତେ ଗୃହେଷୁ ଯୋଷିତ୍ପୁରୁଷଶ୍ଚ ଵଞ୍ଚିତଃ

ଶ୍ରୀମୁଚୁକୁନ୍ଦ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଜନ ତୁମର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ତୁମକୁ ପୂଜା କରିନାହିଁ, କେବଳ ଅନର୍ଥକୁ ଦେଖିଥାଏ; ସୁଖ ଚାହିଁ, ଘର, ଜନନୀ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ.

ଲବ୍ଧ୍ଵା ଜନୋ ଦୁର୍ଲଭମତ୍ର ମାନୁଷଂ। କଥଞ୍ଚିଦଵ୍ଯଙ୍ଗମଯତ୍ନତୋଽନଘ। ପାଦାରଵିନ୍ଦଂ ନ ଭଜତ୍ଯସନ୍ମତିର୍। ଗୃହାନ୍ଧକୂପେ ପତିତୋ ଯଥା ପଶୁଃ

ହେ ନିର୍ମଳ, ଏଠାରେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇବା ପରେ, କିପରି ଅସୁସ୍ଥ ନହେଇ, କୌଣସି ପ୍ରୟାସ ଛଡ଼ା, ଯଦି କିଏ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଭଜନ କରେନି, ତାହାର ଭ୍ରାନ୍ତ ମନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଗୃହର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପଶିଯାଏ, ଏକ ପଶୁ ପରି।

ମମୈଷ କାଲୋଽଜିତ ନିଷ୍ଫଲୋ ଗତୋ ରାଜ୍ଯଶ୍ରିଯୋନ୍ନଦ୍ଧମଦସ୍ଯ ଭୂପତେଃ। ମର୍ତ୍ଯାତ୍ମବୁଦ୍ଧେଃ ସୁତଦାରକୋଶଭୂଷ୍ଵାସଜ୍ଜମାନସ୍ଯ ଦୁରନ୍ତଚିନ୍ତଯା

ହେ ଅଜିତ, ମୋର ଏହି ସମୟ ଅର୍ଥହୀନ ଭାବରେ ଚାଲିଗଲା, ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀରେ ମତି ହୋଇ, ମରଣଶୀଳ ଦେହକୁ ନିଜ ମନେଇ, ପିଲା, ଜନାନୀ, ଧନ, ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଗଭୀର ଆସକ୍ତି ରଖି, ଅନେକ ଚିନ୍ତାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି।

କଲେଵରେଽସ୍ମିନ୍ଘଟକୁଡ୍ଯସନ୍ନିଭେ। ନିରୂଢମାନୋ ନରଦେଵ ଇତ୍ଯହମ୍। ଵୃତୋ ରଥେଭାଶ୍ଵପଦାତ୍ଯନୀକପୈର୍। ଗାଂ ପର୍ଯଟଂସ୍ତ୍ଵାଗଣଯନ୍ସୁଦୁର୍ମଦଃ

ଏହି ଦେହଟି ମାଟିର ଘଡ଼ା ପରି, ମୁଁ 'ନରଦେବ' ଭାବରେ ବସିଥିଲି, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ଓ ଅନେକ ଅନୁଚର ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ଭୂମିରେ ଅଭିମାନରେ ଘୂରୁଥିଲି, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଗଣନା କରିନଥିଲି।

ପ୍ରମତ୍ତମୁଚ୍ଚୈରିତିକୃତ୍ଯଚିନ୍ତଯା ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଲୋଭଂ ଵିଷଯେଷୁ ଲାଲସମ୍। ତ୍ଵମପ୍ରମତ୍ତଃ ସହସାଭିପଦ୍ଯସେ କ୍ଷୁଲ୍ଲେଲିହାନୋଽହିରିଵାଖୁମନ୍ତକଃ

ମୁଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବନାରେ ମତି ହୋଇ, ଭୋଗବାସନାରେ ଲୋଭ ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ ପାଇଁ ଆସକ୍ତି ରଖିଥିଲି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ଅଚଳ, ହଠାତ୍ ଆସିଯାଉଛ, ମୃତ୍ୟୁ, ଏକ ସାପ ପରି ମାଉସର ଗୁହାକୁ ଚାଟିବା ପରି।

ପୁରା ରଥୈର୍ହେମପରିଷ୍କୃତୈଶ୍ଚରନ୍। ମତଂଗଜୈର୍ଵା ନରଦେଵସଂଜ୍ଞିତଃ। ସ ଏଵ କାଲେନ ଦୁରତ୍ଯଯେନ ତେ। କଲେଵରୋ ଵିଟ୍କୃମିଭସ୍ମସଂଜ୍ଞିତଃ

ପୂର୍ବେ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, 'ନରଦେବ' ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଉଥିଲି; କିନ୍ତୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କାଳରେ, ଏହି ଦେହଟି ଶେଷରେ ମଳ, କୀଟ, କିମ୍ବା ଭସ୍ମ ପରି ଚିହ୍ନିତ ହେଉଥାଏ।

ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଦିକ୍ଚକ୍ରମଭୂତଵିଗ୍ରହୋ ଵରାସନସ୍ଥଃ ସମରାଜଵନ୍ଦିତଃ। ଗୃହେଷୁ ମୈଥୁନ୍ଯସୁଖେଷୁ ଯୋଷିତାଂ କ୍ରୀଡାମୃଗଃ ପୂରୁଷ ଈଶ ନୀଯତେ

ଦିଗ୍ବିଜୟ କରି, ଭୂମି ପରି ଏକ ବିଶାଳ ଆକୃତି ନେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସି, ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲି; କିନ୍ତୁ ଗୃହର ମହିଳାଙ୍କ ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଖେଳନା ପଶୁ ପରି ନିୟତ ହେଉଛି।

କରୋତି କର୍ମାଣି ତପଃସୁନିଷ୍ଠିତୋ ନିଵୃତ୍ତଭୋଗସ୍ତଦପେକ୍ଷଯାଦଦତ୍। ପୁନଶ୍ଚ ଭୂଯାସମହଂ ସ୍ଵରାଡିତି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧତର୍ଷୋ ନ ସୁଖାଯ କଲ୍ପତେ

ଯିଏ କର୍ମ କରେ, ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ରହି, ଭୋଗ ଛାଡ଼ି, ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ପୁନି 'ମୁଁ ରାଜା ହେଉ' ଭାବରେ ଆଶା କରେ; ତାହାର ତୃଷ୍ଣା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଆନନ୍ଦ ପାଇନଥିଲା।

ଭଵାପଵର୍ଗୋ ଭ୍ରମତୋ ଯଦା ଭଵେଜ୍ଜନସ୍ଯ ତର୍ହ୍ଯଚ୍ଯୁତ ସତ୍ସମାଗମଃ। ସତ୍ସଙ୍ଗମୋ ଯର୍ହି ତଦୈଵ ସଦ୍ଗତୌ ପରାଵରେଶେ ତ୍ଵଯି ଜାଯତେ ମତିଃ

ଜନ୍ମମୂଳ ଭ୍ରମଣ ପରେ ଯେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ତେବେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସତ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ହୁଏ; ଏହି ସଙ୍ଗ ହେଲେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପରମେଶ୍ୱର ତୁମେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।

ମନ୍ଯେ ମମାନୁଗ୍ରହ ଈଶ ତେ କୃତୋ ରାଜ୍ଯାନୁବନ୍ଧାପଗମୋ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଯଃ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେ ସାଧୁଭିରେକଚର୍ଯଯା ଵନଂ ଵିଵିକ୍ଷଦ୍ଭିରଖଣ୍ଡଭୂମିପୈଃ

ହେ ଈଶ୍ୱର, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ତୁମର ଦୟା, ଯେ ଅପେକ୍ଷା ଛଡ଼ା ରାଜ୍ୟର ଆସକ୍ତି ଦୂର ହେଇଛି; ଏହି ଦୟାକୁ ସତ୍ଜନମାନେ ଏକାକି ଚରଣ ପାଇଁ ଅଭିଲାଷ କରନ୍ତି, ଅଭିନ୍ନ ଭୂମି ତ୍ୟାଗ କରି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।

ନ କାମଯେଽନ୍ଯଂ ତଵ ପାଦସେଵନାଦକିଞ୍ଚନପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତମାଦ୍ଵରଂ ଵିଭୋ। ଆରାଧ୍ଯ କସ୍ତ୍ଵାଂ ହ୍ଯପଵର୍ଗଦଂ ହରେ ଵୃଣୀତ ଆର୍ଯୋ ଵରମାତ୍ମବନ୍ଧନମ୍

ହେ ବିଭୋ, ମୁଁ ତୁମର ପଦସେବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ଚାହେନି, ଯାହାକୁ ନିର୍ମଳ ମନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଅତି ଆଶା କରନ୍ତି; କିଏ ତୁମକୁ ଆରାଧନା କରି, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ହରିଙ୍କୁ ପାଇଁ, ଆତ୍ମାକୁ ବନ୍ଧାଇଥିବା ଦାନ ଚାହିବେ?

ତସ୍ମାଦ୍ଵିସୃଜ୍ଯାଶିଷ ଈଶ ସର୍ଵତୋ ରଜସ୍ତମଃସତ୍ତ୍ଵଗୁଣାନୁବନ୍ଧନାଃ। ନିରଞ୍ଜନଂ ନିର୍ଗୁଣମଦ୍ଵଯଂ ପରଂ ତ୍ଵାଂ ଜ୍ଞାପ୍ତିମାତ୍ରଂ ପୁରୁଷଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍

ତେଣୁ, ଏହି ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧା ଥିବା ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଗୁଣ, ଅଦ୍ୱୟ, ପରମ ଚେତନା ତୁମେ ପ୍ରତି ଯାଉଛି।

ଚିରମିହ ଵୃଜିନାର୍ତସ୍ତପ୍ଯମାନୋଽନୁତାପୈର୍। ଅଵିତୃଷଷଡମିତ୍ରୋଽଲବ୍ଧଶାନ୍ତିଃ କଥଞ୍ଚିତ୍। ଶରଣଦ ସମୁପେତସ୍ତ୍ଵତ୍ପଦାବ୍ଜଂ ପରାତ୍ମନ୍। ଅଭଯମୃତମଶୋକଂ ପାହି ମାପନ୍ନମୀଶ

ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ ଓ ପଶ୍ଚାତାପରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି, ତୃଷ୍ଣା ଭଳି ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ; କିପରି ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି, ହେ ଶରଣଦାନ୍ତା ପରମାତ୍ମା, ମୁଁ ଅସହାୟ, ଭୟହୀନତା, ଅମୃତ ଓ ଶୋକ ନାହିଁ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ସାର୍ଵଭୌମ ମହାରାଜ ମତିସ୍ତେ ଵିମଲୋର୍ଜିତା। ଵରୈଃ ପ୍ରଲୋଭିତସ୍ଯାପି ନ କାମୈର୍ଵିହତା ଯତଃ

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ: ହେ ସାର୍ବଭୌମ ମହାରାଜ, ତୁମର ମନ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଦୃଢ଼, କାରଣ ଦାନ ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଶା ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇନି।

ପ୍ରଲୋଭିତୋ ଵରୈର୍ଯତ୍ତ୍ଵମପ୍ରମାଦାଯ ଵିଦ୍ଧି ତତ୍। ନ ଧୀରେକାନ୍ତଭକ୍ତାନାମାଶୀର୍ଭିର୍ଭିଦ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍

ଦାନ ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କରାଯିବା ତୁମର ଜାଗୃତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଥିଲା; କାରଣ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମନ କେବେ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୁଏନି।