ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତେଷୁ ରାଜାମ୍ବିକାପୁତ୍ରୋ ଭ୍ରାତୃପୁତ୍ରେଷୁ ଦୀନଧୀଃ । ସମୋ ନ ଵର୍ତତେ ନୂନଂ ଦୁଷ୍ପୁତ୍ରଵଶଗୋଽନ୍ଧଦୃକ୍

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖୁନାହାନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟ, ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି।

ଗଚ୍ଛ ଜାନୀହି ତଦ୍‌ଵୃତ୍ତଂ ଅଧୁନା ସାଧ୍ଵସାଧୁ ଵା । ଵିଜ୍ଞାଯ ତଦ୍ ଵିଧାସ୍ଯାମୋ ଯଥା ଶଂ ସୁହୃଦାଂ ଭଵେତ୍

ଏବେ ଯାଆ, ସେମାନଙ୍କର ଏବେ କେମିତି ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ଜାଣିଆ; ଜାଣିବା ପରେ, ଆମେ ଆମର ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।

ଇତ୍ଯକ୍ରୂରଂ ସମାଦିଶ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ହରିରୀଶ୍ଵରଃ । ସଙ୍‌କର୍ଷଣୋଦ୍ଧଵାଭ୍ଯାଂ ଵୈ ତତଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ଯଯୌ

ଏଭଳି ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇ, ଭଗବାନ୍ ହରି, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ ଅଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଅଷ୍ଟଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅକ୍ରୂରସ୍ଯ ହସ୍ତିନାପୁରେ ଗମନଂ; କୁନ୍ତ୍ଯାଃ କରୁଣୋଦ୍‌ଗାରଃ; ଅକ୍ରୂରଧୃତରାଷ୍ଟ ସଂଵାଦଃ; ଅକ୍ରୂରସ୍ଯ ପୁନର୍ଯଦୁପୂର୍ଯାମାଗମନଂଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସ ଗତ୍ଵା ହାସ୍ତିନପୁରଂ ପୌରଵେନ୍ଦ୍ରଯଶୋଽଙ୍‌କିତମ୍ । ଦଦର୍ଶ ତତ୍ରାମ୍ବିକେଯଂ ସଭୀଷ୍ମଂ ଵିଦୁରଂ ପୃଥାମ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଅକୃରୁର ହସ୍ତିନାପୁରକୁ, ଯାହା ପୌରବ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାଇ, ସେଠାରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ, ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ସହପୁତ୍ରଂ ଚ ବାହ୍ଲୀକଂ ଭାରଦ୍ଵାଜଂ ସଗୌତମମ୍ । କର୍ଣଂ ସୁଯୋଧନଂ ଦ୍ରୌଣିଂ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସୁହୃଦୋଽପରାନ୍

ସେ ବାହ୍ଲୀକ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଭାରଦ୍ୱାଜ ଓ ଗୌତମ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୁୟୋଧନ, ଦ୍ରୌଣି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।

ଯଥାଵଦ୍ ଉପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ବନ୍ଧୁଭିର୍ଗାନ୍ଦିନୀସୁତଃ । ସମ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ତୈଃ ସୁହୃଦ୍ଵାର୍ତାଂ ସ୍ଵଯଂ ଚାପୃଚ୍ଛଦଵ୍ଯଯମ୍

ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କ ପୁଅ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଖବର ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଖବର ନିଜେ ପଚାରିଲେ।

ଉଵାସ କତିଚିନ୍ମାସାନ୍ ରାଜ୍ଞୋ ଵୃତ୍ତଵିଵିତ୍ସଯା । ଦୁଷ୍ପ୍ରଜସ୍ଯାଲ୍ପସାରସ୍ଯ ଖଲଚ୍ଛନ୍ଦାନୁଵର୍ତିନଃ

ସେ କିଛି ମାସ ରାଜାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଜାଣିବାକୁ ରହିଲେ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଲିଥିଲେ ଓ ମୂଳ୍ୟହୀନ ଥିଲେ।

ତେଜ ଓଜୋ ବଲଂ ଵୀର୍ଯଂ ପ୍ରଶ୍ରଯାଦୀଂଶ୍ଚ ସଦ୍ଗୁଣାନ୍ । ପ୍ରଜାନୁରାଗଂ ପାର୍ଥେଷୁ ନ ସହଦ୍‌ଭିଶ୍ଚିକୀର୍ଷିତମ୍

ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜା ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ନମ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କର ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା ସ୍ନେହ, ଏହିସବୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି।

କୃତଂ ଚ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈର୍ଯଦ୍ ଗରଦାନାଦ୍ଯପେଶଲମ୍ । ଆଚଖ୍ଯୌ ସର୍ଵମେଵାସ୍ମୈ ପୃଥା ଵିଦୁର ଏଵ ଚ

ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ, ବିଷ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିଲେ, ସେସବୁ ପୃଥା ଓ ବିଦୁର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ।

ପୃଥା ତୁ ଭ୍ରାତରଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଅକ୍ରୂରମୁପସୃତ୍ଯ ତମ୍ । ଉଵାଚ ଜନ୍ମନିଲଯଂ ସ୍ମରନ୍ତ୍ଯଶ୍ରୁକଲେକ୍ଷଣା

ପୃଥା ତାଙ୍କ ଭାଇ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଜନ୍ମଭୂମିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ଓ କଥା କହିଲେ।

ଅପି ସ୍ମରନ୍ତି ନଃ ସୌମ୍ଯ ପିତରୌ ଭ୍ରାତରଶ୍ଚ ମେ । ଭଗିନ୍ଯୌ ଭ୍ରାତୃପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ଜାମଯଃ ସଖ୍ଯ ଏଵ ଚ

ହେ ସୁମୂଦ୍ର, ଆମ ପିତାମାତା, ଭାଇମାନେ, ଭଉଣୀମାନେ, ଭାଇଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଜାମାଇମାନେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଆମକୁ ଏଉଁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କି?

ଭ୍ରାତ୍ରେଯୋ ଭଗଵାନ୍ କୃଷ୍ଣଃ ଶରଣ୍ଯୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । ପୈତୃଷ୍ଵସେଯାନ୍ ସ୍ମରତି ରାମଶ୍ଚାମ୍ବୁରୁହେକ୍ଷଣଃ

ମୋ ଭାଇ ପୁଅ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୟାଳୁ ଓ ସରଣାଗତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଏବଂ କମଳନୟନ ରାମ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାମାଘର ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମରଣ କରନ୍ତି।

ସପତ୍ନମଧ୍ଯେ ଶୋଚନ୍ତୀଂ ଵୃକାନାଂ ହରିଣୀମିଵ । ସାନ୍ତ୍ଵଯିଷ୍ଯତି ମାଂ ଵାକ୍ଯୈଃ ପିତୃହୀନାଂଶ୍ଚ ବାଲକାନ୍

ମୋ ସହପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ଯେପରି ନେଆଳି ମଧ୍ୟରେ ହରିଣୀ ପରି ଦୁଃଖିତ, ସେ ମୋତେ ମିଠା କଥାରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବେ ଏବଂ ମୋ ପିତୃହୀନ ପିଲାମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବେ।

କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ମହାଯୋଗିନ୍ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଵିଶ୍ଵଭାଵନ । ପ୍ରପନ୍ନାଂ ପାହି ଗୋଵିନ୍ଦ ଶିଶୁଭିଶ୍ଚାଵସୀଦତୀମ୍

ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ମହାଯୋଗୀ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ଓ ମୋ ପିଲାମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ ଏବଂ ଡୁବୁଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ।

ନାନ୍ଯତ୍ତଵ ପଦାମ୍ଭୋଜାତ୍ ପଶ୍ଯାମି ଶରଣଂ ନୃଣାମ୍ । ବିଭ୍ଯତାଂ ମୃତ୍ଯୁସଂସାରାଦ୍ ଈସ୍ଵରସ୍ଯାପଵର୍ଗିକାତ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସଂସାରର ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ତୁମ କମଳପଦ ଛାଡ଼ି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ମୁଁ ଦେଖୁନି।

ନମଃ କୃଷ୍ଣାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପରମାତ୍ମନେ । ଯୋଗେଶ୍ଵରାଯ ଯୋଗାଯ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତା

ଶୁଭ୍ର, ପରମବ୍ରହ୍ମ, ପରମାତ୍ମା, ଯୋଗେଶ୍ୱର ଏବଂ ଯୋଗର ମୂର୍ତ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଇତ୍ଯନୁସ୍ମୃତ୍ଯ ସ୍ଵଜନଂ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଜଗଦୀଶ୍ଵରମ୍ । ପ୍ରାରୁଦଦ୍ ଦୁଖିତା ରାଜନ୍ ଭଵତାଂ ପ୍ରପିତାମହୀ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଏଭଳି ନିଜ ପରିଜନମାନେ ଓ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ରାଜନ, ତୁମ ପ୍ରପିତାମହୀ କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଅନୁରୋଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସମଦୁଃଖସୁଖୋଽକ୍ରୂରୋ ଵିଦୁରଶ୍ଚ ମହାଯଶାଃ । ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସତୁଃ କୁନ୍ତୀଂ ତତ୍ପୁତ୍ରୋତ୍ପତ୍ତିହେତୁଭିଃ

ସମଦୁଃଖସୁଖ ଓ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିଦୁର ଏବଂ ଆକୃର ଦୁହେଁ, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କଥା ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।

ଯାସ୍ଯନ୍ ରାଜାନମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଵିଷମଂ ପୁତ୍ରଲାଲସମ୍ । ଅଵଦତ୍ସୁହୃଦାଂ ମଧ୍ଯେ ବନ୍ଧୁଭିଃ ସୌହୃଦୋଦିତମ୍

ରାଜା ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ସେ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ରାଜନ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲେ ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ସୁହୃଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭଲ ଇଚ୍ଛାରେ କଥା କହିଲେ।

ଅକ୍ରୂର ଉଵାଚ - ଭୋ ଭୋ ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯ ତ୍ଵଂ କୁରୂଣାଂ କୀର୍ତିଵର୍ଧନ । ଭ୍ରାତର୍ଯୁପରତେ ପାଣ୍ଡୌ ଅଧୁନାଽଽସନମାସ୍ଥିତଃ

ଆକୃର କହିଲେ — ହେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ବଂଶଜ, ହେ କୁରୁବଂଶର ମହିମା ବଢ଼ାଇଥିବା, ଏବେ ତୁମ ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ଚାଲିଗଲେ, ତୁମେ ରାଜସିଂହାସନ ଅଧିକାର କରିଛ।

ଧର୍ମେଣ ପାଲଯନ୍ ଉର୍ଵୀଂ ପ୍ରଜାଃ ଶୀଲେନ ରଞ୍ଜଯନ୍ । ଵର୍ତମାନଃ ସମଃ ସ୍ଵେଷୁ ଶ୍ରେଯଃ କୀର୍ତିମଵାପ୍ସ୍ଯସି

ଧର୍ମରେ ଭୂମିକୁ ପାଳନ କରି, ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖିଲେ, ତୁମେ ଶ୍ରେୟସ୍ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିପାରିବ।

ଅନ୍ଯଥା ତ୍ଵାଚରଁଲ୍ଲୋକେ ଗର୍ହିତୋ ଯାସ୍ଯସେ ତମଃ । ତସ୍ମାତ୍ସମତ୍ଵେ ଵର୍ତସ୍ଵ ପାଣ୍ଡଵେଷ୍ଵାତ୍ମଜେଷୁ ଚ

ଯଦି ତୁମେ ଏହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଚଳିତ ହେଉଛ, ତେବେ ଲୋକରେ ନିନ୍ଦିତ ହେବ ଓ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ; ତେଣୁ ପାଣ୍ଡବ ଓ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖ।

ନେହ ଚାତ୍ଯନ୍ତସଂଵାସଃ କସ୍ଯଚିତ୍ କେନଚିତ୍ ସହ । ରାଜନ୍ ସ୍ଵେନାପି ଦେହେନ କିମୁ ଜାଯାତ୍ମଜାଦିଭିଃ

ହେ ରାଜନ, ଏହି ଜଗତରେ କାହା ସହ କାହାର ଚିରକାଳ ଏକାତ୍ମତା ନାହିଁ; ନିଜ ଶରୀର ସହିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଜନ୍ମ, ପୁଅ, ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହ କଣ କଥା।

ଏକଃ ପ୍ରସୂଯତେ ଜନ୍ତୁଃ ଏକ ଏଵ ପ୍ରଲୀଯତେ । ଏକୋଽନୁଭୁଙ୍‌କ୍ତେ ସୁକୃତଂ ଏକ ଏଵ ଚ ଦୁଷ୍କୃତମ୍

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ଏକାକି ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏକାକି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ; ଏକାକି ନିଜ ଶୁଭ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ଏବଂ ଏକାକି ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରେ।

ଅଧର୍ମୋପଚିତଂ ଵିତ୍ତଂ ହରନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେଽଲ୍ପମେଧସଃ । ସମ୍ଭୋଜନୀଯାପଦେଶୈଃ ଜଲାନୀଵ ଜଲୌକସଃ

ଅଧର୍ମରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଅନ୍ୟ ଅବିବେକୀ ଲୋକମାନେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳାଉକା ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇ ଜଳ ଚୁଷିନେଉଛି।

ପୁଷ୍ଣାତି ଯାନଧର୍ମେଣ ସ୍ଵବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତମପଣ୍ଡିତମ୍ । ତେଽକୃତାର୍ଥଂ ପ୍ରହିଣ୍ଵନ୍ତି ପ୍ରାଣା ରାଯଃ ସୁତାଦଯଃ

ଯିଏ ଅବିବେକରେ ନିଜ ମତରେ ଅଧର୍ମରେ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅସଫଳ ରଖି ଛାଡ଼ିଦେଇଥାନ୍ତି।

ସ୍ଵଯଂ କିଲ୍ବିଷମାଦାଯ ତୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତୋ ନାର୍ଥକୋଵିଦଃ । ଅସିଦ୍ଧାର୍ଥୋ ଵିଶତ୍ଯନ୍ଧଂ ସ୍ଵଧର୍ମଵିମୁଖସ୍ତମଃ

ଏଭଳି ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଅବିବେକରେ ଧନ ଖର୍ଚ୍ଚ କରି, ସେମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅସଫଳ ହୋଇ, ନିଜ ଧର୍ମରୁ ଦୂରେଇ, ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ତସ୍ମାଲ୍ଲୋକମିମଂ ରାଜନ୍ ସ୍ଵପ୍ନମାଯାମନୋରଥମ୍ । ଵୀକ୍ଷ୍ଯାଯମ୍ଯାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ସମଃ ଶାନ୍ତୋ ଭଵ ପ୍ରଭୋ

ତେଣୁ, ହେ ରାଜନ, ଏହି ଜଗତକୁ ସ୍ୱପ୍ନ, ମାୟା ଓ ମନର ଆକାଂକ୍ଷା ଭାବି, ନିଜକୁ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଜାଣ, ସମଭାବ ଓ ଶାନ୍ତ ହେଉ।