ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

( ଵସଂତତିଲକା ) ସ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୋଽଦ୍ଯ ଵସୁଦେଵଗୃହେଽଵତୀର୍ଣଃ ସ୍ଵାଂଶେନ ଭାରମପନେତୁମିହାସି ଭୂମେଃ । ଅକ୍ଷୌହିଣୀଶତଵଧେନ ସୁରେତରାଂଶ ରାଜ୍ଞାମମୁଷ୍ଯ ଚ କୁଲସ୍ଯ ଯଶୋ ଵିତନ୍ଵନ୍

ଏହିପରି ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଅବତାର ନେଇଛନ୍ତି, ଭୂମିର ଭାର ହରିବା ପାଇଁ, ଶତ ଶତ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ବିନାଶ କରି, ଏହି କୁଳର କୀର୍ତ୍ତି ବ୍ୟାପକ କରୁଛନ୍ତି।

ଅଦ୍ଯେଶ ନୋ ଵସତଯଃ ଖଲୁ ଭୂରିଭାଗା ଯଃ ସର୍ଵଦେଵପିତୃଭୂତନୃଦେଵମୂର୍ତିଃ । ଯତ୍ପାଦଶୌଚସଲିଲଂ ତ୍ରିଜଗଯ୍ ପୁନାତି ସ ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁରଧୋକ୍ଷଜ ଯାଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ

ଆଜି, ପ୍ରଭୁ, ଆମ ଘର ସତ୍ୟ ସତ୍କୃତି ପାଇଛି, କାରଣ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପିତୃ, ଭୂତ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଦଧୋଇ ଜଳ ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଜଗତ୍‌ଗୁରୁ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଆପଣ ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।

କଃ ପଣ୍ଡିତସ୍ତ୍ଵଦପରଂ ଶରଣଂ ସମୀଯାଦ୍ ଭକ୍ତପ୍ରିଯାଦୃତଗିରଃ ସୁହୃଦଃ କୃତଜ୍ଞାତ୍ । ସର୍ଵାନ୍ ଦଦାତି ସୁହୃଦୋ ଭଜତୋଽଭିକାମାନ୍ ଆତ୍ମାନମପ୍ଯୁପଚଯାପଚଯୌ ନ ଯସ୍ଯ

କେଉଁ ପଣ୍ଡିତ ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାର ଶରଣ ନେବେ? ଆପଣ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଓ କୃତଜ୍ଞ, ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି କରିଥିବାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଲାଭ ଓ ହାନି ଅର୍ଥହୀନ।

ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଜନାର୍ଦନ ଭଵାନିହ ନଃ ପ୍ରତୀତୋ ଯୋଗେଶ୍ଵରୈରପି ଦୁରାପଗତିଃ ସୁରେଶୈଃ । ଛିନ୍ଧ୍ଯାଶୁ ନଃ ସୁତକଲତ୍ରଧନାପ୍ତଗେହ ଦେହାଦିମୋହରଶନାଂ ଭଵଦୀଯମାଯାମ୍

ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆପଣ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଯୋଗେଶ୍ୱର ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲଭ ମାନନ୍ତି; ଦୟାକରି ଆମର ପୁଅ, ଜଣେ, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟ, ଘର, ଦେହ ଇତ୍ୟାଦିରେ ମୋହ ଯାହା ଆପଣଙ୍କ ମାୟା, ତାହାକୁ ଶୀଘ୍ର କାଟିଦିଅନ୍ତୁ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତ୍ଯର୍ଚିତଃ ସଂସ୍ତୁତଶ୍ଚ ଭକ୍ତେନ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ । ଅକ୍ରୂରଂ ସସ୍ମିତଂ ପ୍ରାହ ଗୀର୍ଭିଃ ସମ୍ମୋହଯନ୍ନିଵ

ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ସ୍ତୁତିତ, ଭଗବାନ୍ ହରି ହସି ହସି ଅକୃରୁରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କର ମଧୁର କଥାରେ ଅକୃରୁର ମନ ମୋହିତ ହେଇଗଲା।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ତ୍ଵଂ ନୋ ଗୁରୁଃ ପିତୃଵ୍ଯଶ୍ଚ ଶ୍ଲାଘ୍ଯୋ ବନ୍ଧୁଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଦା । ଵଯଂ ତୁ ରକ୍ଷ୍ଯାଃ ପୋଷ୍ଯାଶ୍ଚ ଅନୁକମ୍ପ୍ଯାଃ ପ୍ରଜା ହି ଵଃ

ଭଗବାନ୍ କହିଲେ: ଆପଣ ଆମର ଗୁରୁ, ପିତୃବ୍ୟ, ସଦା ସମ୍ମାନିତ ବନ୍ଧୁ; ଆମେ ତ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛୁ, ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା, ପୋଷଣ ଓ ଦୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଭଵଦ୍ଵିଧା ମହାଭାଗା ନିଷେଵ୍ଯା ଅର୍ହସତ୍ତମାଃ । ଶ୍ରେଯସ୍କାମୈର୍ନୃଭିର୍ନିତ୍ଯଂ ଦେଵାଃ ସ୍ଵାର୍ଥା ନ ସାଧଵଃ

ଆପଣଙ୍କ ପରି ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ୟ, ସଦା ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଜ୍ଜନମାନେ ତାହା କରନ୍ତିନାହିଁ।

ନ ହ୍ଯମ୍ମଯାନି ତୀର୍ଥାନି ନ ଦେଵା ମୃଚ୍ଛିଲାମଯାଃ । ତେ ପୁନନ୍ତ୍ଯୁରୁକାଲେନ ଦର୍ଶନାଦେଵ ସାଧଵଃ

ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡିକ କେବଳ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ କେବଳ ମାଟି ଓ ପାଥରର ମୂର୍ତ୍ତି ନୁହଁନ୍ତି; ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।

ସ ଭଵାନ୍ସୁହୃଦାଂ ଵୈ ନଃ ଶ୍ରେଯାନ୍ ଶ୍ରେଯଶ୍ଚିକୀର୍ଷଯା । ଜିଜ୍ଞାସାର୍ଥଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଗଜାହ୍ଵଯମ୍

ଆପଣ ଆମର ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଓ ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ, ଏହିକାରଣରେ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଏବେ ଆପଣ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।

ପିତର୍ଯୁପରତେ ବାଲାଃ ସହ ମାତ୍ରା ସୁଦୁଃଖିତାଃ । ଆନୀତାଃ ସ୍ଵପୁରଂ ରାଜ୍ଞା ଵସନ୍ତ ଇତି ଶୁଶ୍ରୁମ

ଆମେ ଶୁଣିଛୁଁ, ବାପାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେଇ ଛୁଆମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ରାଜା ତାଙ୍କ ନିଜ ନଗରକୁ ଆଣିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖରେ ରହୁଛନ୍ତି।

ତେଷୁ ରାଜାମ୍ବିକାପୁତ୍ରୋ ଭ୍ରାତୃପୁତ୍ରେଷୁ ଦୀନଧୀଃ । ସମୋ ନ ଵର୍ତତେ ନୂନଂ ଦୁଷ୍ପୁତ୍ରଵଶଗୋଽନ୍ଧଦୃକ୍

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖୁନାହାନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟ, ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି।

ଗଚ୍ଛ ଜାନୀହି ତଦ୍‌ଵୃତ୍ତଂ ଅଧୁନା ସାଧ୍ଵସାଧୁ ଵା । ଵିଜ୍ଞାଯ ତଦ୍ ଵିଧାସ୍ଯାମୋ ଯଥା ଶଂ ସୁହୃଦାଂ ଭଵେତ୍

ଏବେ ଯାଆ, ସେମାନଙ୍କର ଏବେ କେମିତି ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ଜାଣିଆ; ଜାଣିବା ପରେ, ଆମେ ଆମର ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।

ଇତ୍ଯକ୍ରୂରଂ ସମାଦିଶ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ହରିରୀଶ୍ଵରଃ । ସଙ୍‌କର୍ଷଣୋଦ୍ଧଵାଭ୍ଯାଂ ଵୈ ତତଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ଯଯୌ

ଏଭଳି ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇ, ଭଗବାନ୍ ହରି, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ ଅଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଅଷ୍ଟଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅକ୍ରୂରସ୍ଯ ହସ୍ତିନାପୁରେ ଗମନଂ; କୁନ୍ତ୍ଯାଃ କରୁଣୋଦ୍‌ଗାରଃ; ଅକ୍ରୂରଧୃତରାଷ୍ଟ ସଂଵାଦଃ; ଅକ୍ରୂରସ୍ଯ ପୁନର୍ଯଦୁପୂର୍ଯାମାଗମନଂଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସ ଗତ୍ଵା ହାସ୍ତିନପୁରଂ ପୌରଵେନ୍ଦ୍ରଯଶୋଽଙ୍‌କିତମ୍ । ଦଦର୍ଶ ତତ୍ରାମ୍ବିକେଯଂ ସଭୀଷ୍ମଂ ଵିଦୁରଂ ପୃଥାମ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଅକୃରୁର ହସ୍ତିନାପୁରକୁ, ଯାହା ପୌରବ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାଇ, ସେଠାରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ, ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ସହପୁତ୍ରଂ ଚ ବାହ୍ଲୀକଂ ଭାରଦ୍ଵାଜଂ ସଗୌତମମ୍ । କର୍ଣଂ ସୁଯୋଧନଂ ଦ୍ରୌଣିଂ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସୁହୃଦୋଽପରାନ୍

ସେ ବାହ୍ଲୀକ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଭାରଦ୍ୱାଜ ଓ ଗୌତମ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୁୟୋଧନ, ଦ୍ରୌଣି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।

ଯଥାଵଦ୍ ଉପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ବନ୍ଧୁଭିର୍ଗାନ୍ଦିନୀସୁତଃ । ସମ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ତୈଃ ସୁହୃଦ୍ଵାର୍ତାଂ ସ୍ଵଯଂ ଚାପୃଚ୍ଛଦଵ୍ଯଯମ୍

ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କ ପୁଅ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଖବର ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଖବର ନିଜେ ପଚାରିଲେ।

ଉଵାସ କତିଚିନ୍ମାସାନ୍ ରାଜ୍ଞୋ ଵୃତ୍ତଵିଵିତ୍ସଯା । ଦୁଷ୍ପ୍ରଜସ୍ଯାଲ୍ପସାରସ୍ଯ ଖଲଚ୍ଛନ୍ଦାନୁଵର୍ତିନଃ

ସେ କିଛି ମାସ ରାଜାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଜାଣିବାକୁ ରହିଲେ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଲିଥିଲେ ଓ ମୂଳ୍ୟହୀନ ଥିଲେ।

ତେଜ ଓଜୋ ବଲଂ ଵୀର୍ଯଂ ପ୍ରଶ୍ରଯାଦୀଂଶ୍ଚ ସଦ୍ଗୁଣାନ୍ । ପ୍ରଜାନୁରାଗଂ ପାର୍ଥେଷୁ ନ ସହଦ୍‌ଭିଶ୍ଚିକୀର୍ଷିତମ୍

ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜା ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ନମ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କର ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା ସ୍ନେହ, ଏହିସବୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି।

କୃତଂ ଚ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈର୍ଯଦ୍ ଗରଦାନାଦ୍ଯପେଶଲମ୍ । ଆଚଖ୍ଯୌ ସର୍ଵମେଵାସ୍ମୈ ପୃଥା ଵିଦୁର ଏଵ ଚ

ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ, ବିଷ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିଲେ, ସେସବୁ ପୃଥା ଓ ବିଦୁର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ।

ପୃଥା ତୁ ଭ୍ରାତରଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଅକ୍ରୂରମୁପସୃତ୍ଯ ତମ୍ । ଉଵାଚ ଜନ୍ମନିଲଯଂ ସ୍ମରନ୍ତ୍ଯଶ୍ରୁକଲେକ୍ଷଣା

ପୃଥା ତାଙ୍କ ଭାଇ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଜନ୍ମଭୂମିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ଓ କଥା କହିଲେ।

ଅପି ସ୍ମରନ୍ତି ନଃ ସୌମ୍ଯ ପିତରୌ ଭ୍ରାତରଶ୍ଚ ମେ । ଭଗିନ୍ଯୌ ଭ୍ରାତୃପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ଜାମଯଃ ସଖ୍ଯ ଏଵ ଚ

ହେ ସୁମୂଦ୍ର, ଆମ ପିତାମାତା, ଭାଇମାନେ, ଭଉଣୀମାନେ, ଭାଇଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଜାମାଇମାନେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଆମକୁ ଏଉଁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କି?

ଭ୍ରାତ୍ରେଯୋ ଭଗଵାନ୍ କୃଷ୍ଣଃ ଶରଣ୍ଯୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । ପୈତୃଷ୍ଵସେଯାନ୍ ସ୍ମରତି ରାମଶ୍ଚାମ୍ବୁରୁହେକ୍ଷଣଃ

ମୋ ଭାଇ ପୁଅ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୟାଳୁ ଓ ସରଣାଗତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଏବଂ କମଳନୟନ ରାମ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାମାଘର ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମରଣ କରନ୍ତି।

ସପତ୍ନମଧ୍ଯେ ଶୋଚନ୍ତୀଂ ଵୃକାନାଂ ହରିଣୀମିଵ । ସାନ୍ତ୍ଵଯିଷ୍ଯତି ମାଂ ଵାକ୍ଯୈଃ ପିତୃହୀନାଂଶ୍ଚ ବାଲକାନ୍

ମୋ ସହପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ଯେପରି ନେଆଳି ମଧ୍ୟରେ ହରିଣୀ ପରି ଦୁଃଖିତ, ସେ ମୋତେ ମିଠା କଥାରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବେ ଏବଂ ମୋ ପିତୃହୀନ ପିଲାମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବେ।

କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ମହାଯୋଗିନ୍ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଵିଶ୍ଵଭାଵନ । ପ୍ରପନ୍ନାଂ ପାହି ଗୋଵିନ୍ଦ ଶିଶୁଭିଶ୍ଚାଵସୀଦତୀମ୍

ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ମହାଯୋଗୀ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ଓ ମୋ ପିଲାମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ ଏବଂ ଡୁବୁଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ।

ନାନ୍ଯତ୍ତଵ ପଦାମ୍ଭୋଜାତ୍ ପଶ୍ଯାମି ଶରଣଂ ନୃଣାମ୍ । ବିଭ୍ଯତାଂ ମୃତ୍ଯୁସଂସାରାଦ୍ ଈସ୍ଵରସ୍ଯାପଵର୍ଗିକାତ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସଂସାରର ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ତୁମ କମଳପଦ ଛାଡ଼ି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ମୁଁ ଦେଖୁନି।

ନମଃ କୃଷ୍ଣାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପରମାତ୍ମନେ । ଯୋଗେଶ୍ଵରାଯ ଯୋଗାଯ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତା

ଶୁଭ୍ର, ପରମବ୍ରହ୍ମ, ପରମାତ୍ମା, ଯୋଗେଶ୍ୱର ଏବଂ ଯୋଗର ମୂର୍ତ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଇତ୍ଯନୁସ୍ମୃତ୍ଯ ସ୍ଵଜନଂ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଜଗଦୀଶ୍ଵରମ୍ । ପ୍ରାରୁଦଦ୍ ଦୁଖିତା ରାଜନ୍ ଭଵତାଂ ପ୍ରପିତାମହୀ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଏଭଳି ନିଜ ପରିଜନମାନେ ଓ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ରାଜନ, ତୁମ ପ୍ରପିତାମହୀ କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଅନୁରୋଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସମଦୁଃଖସୁଖୋଽକ୍ରୂରୋ ଵିଦୁରଶ୍ଚ ମହାଯଶାଃ । ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସତୁଃ କୁନ୍ତୀଂ ତତ୍ପୁତ୍ରୋତ୍ପତ୍ତିହେତୁଭିଃ

ସମଦୁଃଖସୁଖ ଓ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିଦୁର ଏବଂ ଆକୃର ଦୁହେଁ, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କଥା ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।