ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତଥୋଦ୍ଧଵଃ ସାଧୁତଯାଭିପୂଜିତୋ ନ୍ଯଷୀଦଦୁର୍ଵ୍ଯାମଭିମୃଶ୍ଯ ଚାସନମ୍ । କୃଷ୍ଣୋଽପି ତୂର୍ଣଂ ଶଯନଂ ମହାଧନଂ ଵିଵେଶ ଲୋକାଚରିତାନ୍ଯନୁଵ୍ରତଃ

ଉଦ୍ଧବ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଆସନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ବସିଲେ; କୃଷ୍ଣ ଲୋକର ରୀତି ଅନୁସରି, ତୁରନ୍ତ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଶୟନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସା ମଜ୍ଜନାଲେପଦୁକୂଲଭୂଷଣ ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧତାମ୍ବୂଲସୁଧାସଵାଦିଭିଃ । ପ୍ରସାଧିତାତ୍ମୋପସସାର ମାଧଵଂ ସଵ୍ରୀଡଲୀଲୋତ୍ସ୍ମିତଵିଭ୍ରମେକ୍ଷିତୈଃ

ସେ ନିସ୍ନାନ, ଲେପ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ, ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ସଜି, ମାଧବଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ଭରା ଚାହିଁ, ଲୀଳାସ୍ମିତ ଓ ଆନନ୍ଦର ଚୋରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ଆହୂଯ କାନ୍ତାଂ ନଵସଙ୍‌ଗମହ୍ରିଯା ଵିଶଙ୍‌କିତାଂ କଙ୍‌କଣଭୂଷିତେ କରେ । ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଶଯ୍ଯାମଧିଵେଶ୍ଯ ରାମଯା ରେମେଽନୁଲେପାର୍ପଣପୁଣ୍ଯଲେଶଯା

ସେ ନବ ସଙ୍ଗମର ଲଜ୍ଜାରେ ଶଙ୍କିତ, କଙ୍କଣ ଭୂଷିତ ହାତ ନେଇ, ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଡାକି, ଶୟନରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲେପ ଦେଇ, ନିଜ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଭାଗ୍ୟବାନ ହେଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ସାନଙ୍‌ଗତପ୍ତକୁଚଯୋରୁରସସ୍ତଥାକ୍ଷ୍ଣୋଃ ଜିଘ୍ରନ୍ତ୍ଯନନ୍ତଚରଣେନ ରୁଜୋ ମୃଜନ୍ତୀ । ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ସ୍ତନାନ୍ତରଗତଂ ପରିରଭ୍ଯ କାନ୍ତମ୍ ଆନନ୍ଦମୂର୍ତିମଜହାଦତିଦୀର୍ଘତାପମ୍

ତାଙ୍କର ଷ୍ଠନ ଓ ହୃଦୟ ଆଗ୍ରହରେ ଜଳିଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଆଶାରେ ଭରିଥିଲା, ସେ ଅନନ୍ତଙ୍କର ପାଦର ସୁଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରି, ଦୁଃଖକୁ ମସାଜ କରି ଦୂର କଲେ, ଦୁଇ ହାତ ଓ ଷ୍ଠନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଦୀର୍ଘ ତାପକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସୈଵଂ କୈଵଲ୍ଯନାଥଂ ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଅଙ୍‌ଗରାଗାର୍ପଣେନାହୋ ଦୁର୍ଭଗେଦମଯାଚତ

ସେ ଏଭଳି ଦୁର୍ଲଭ ମୁକ୍ତିର ନାଥ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଲାଭ କରି, ଦୁଃଖିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଅଙ୍ଗରାଗ ଦେଇ ଏକ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ।

ଆହୋଷ୍ଯତାମିହ ପ୍ରେଷ୍ଠ ଦିନାନି କତିଚିନ୍ମଯା । ରମସ୍ଵ ନୋତ୍ସହେ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସଙ୍‌ଗଂ ତେଽମ୍ବୁରୁହେକ୍ଷଣ

ମୋ ପ୍ରିୟ କିଛି ଦିନ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋ ସହ ରମଣ କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବିଛିଡ଼ିବାକୁ ସହିପାରିବିନି, ମୋ ଅମ୍ବୁଜ ନୟନ।

ତସ୍ଯୈ କାମଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମାନଯିତ୍ଵା ଚ ମାନଦଃ । ସହୋଦ୍ଧଵେନ ସର୍ଵେଶଃ ସ୍ଵଧାମାଗମଦର୍ଚିତମ୍

ସେ ମାଗିଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନଦାତା ପ୍ରଭୁ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ, ନିଜ ପବିତ୍ର ଧାମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ।

ଦୁରାର୍ଧ୍ଯଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍ । ଯୋ ଵୃଣୀତେ ମନୋଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଅସତ୍ତ୍ଵାତ୍ କୁମନୀଷ୍ଯସୌ

ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ ଏବଂ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗିବା ଦାନ ମାଗାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଭଲମନ୍ତା ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଅବିବେକୀ ହୁଏ।

ଅକ୍ରୂରଭଵନଂ କୃଷ୍ଣଃ ସହରାମୋଦ୍ଧଵଃ ପ୍ରଭୁଃ । କିଞ୍ଚିତ୍ ଚିକୀର୍ଷଯନ୍ ପ୍ରାଗାଦ୍ ଅକ୍ରୂରପ୍ରୀଯକାମ୍ଯଯା

କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ, ଅକୃରଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଓ କିଛି କାମ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଅକୃରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ସ ତାନ୍ ନରଵରଶ୍ରେଷ୍ଠାନ୍ ଆରାତ୍ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ଵବାନ୍ଧଵାନ୍ । ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରମୁଦିତଃ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ

ଅକୃର ଦୂରରୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ମହାନ ପୁରୁଷମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି, ସେମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଦର ସହିତ ସ୍ବାଗତ କଲେ।

ନନାମ କୃଷ୍ଣଂ ରାମଂ ଚ ସ ତୈରପ୍ଯଭିଵାଦିତଃ । ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିଵତ୍ କୃତାସନପରିଗ୍ରହାନ୍

ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ; ତାପରେ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ।

ପାଦାଵନେଜନୀରାପୋ ଧାରଯନ୍ ଶିରସା ନୃପ । ଅର୍ହଣେନାମ୍ବରୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ଗନ୍ଧସ୍ରଗ୍ ଭୂଷଣୋତ୍ତମୈଃ

ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଓ ଉତ୍ତମ ଗହନା ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ଅର୍ଚିତ୍ଵା ଶିରସାନମ୍ଯ ପାଦାଵଙ୍‌କଗତୌ ମୃଜନ୍ । ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତୋଽକ୍ରୂରଃ କୃଷ୍ଣରାମାଵଭାଷତ

ଶିର ନମାଇ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ହାତରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇ, ଅକୃର ନମ୍ରତା ସହିତ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ପାପୋ ହତଃ କଂସଃ ସାନୁଗୋ ଵାମିଦଂ କୁଲମ୍ । ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାମୁଦ୍‌ଧୃତଂ କୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ ଦୁରନ୍ତାଚ୍ଚ ସମେଧିତମ୍

ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି ପରିବାର ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ଆପଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଛି।

ଯୁଵାଂ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷୌ ଜଗଦ୍‌ଧେତୂ ଜଗନ୍ମଯୌ । ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ନ ଵିନା କିଞ୍ଚିତ୍ ପରମସ୍ତି ନ ଚାପରମ୍

ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ଓ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ; ଆପଣମାନେ ବ୍ୟତୀତ ଉପରି କିମ୍ବା ତଳ କିଛି ନାହିଁ।

ଆତ୍ମସୃଷ୍ଟମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଅନ୍ଵାଵିଶ୍ଯ ସ୍ଵଶକ୍ତିଭିଃ । ଈଯତେ ବହୁଧା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଶ୍ରୁତପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଗୋଚରମ୍

ଏହି ସୃଷ୍ଟି ନିଜେ ତିଆରି କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଏହା ଶ୍ରବଣ ଓ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅନୁଭବରେ ଆସେ।

( ମିଶ୍ର ) ଯଥା ହି ଭୂତେଷୁ ଚରାଚରେଷୁ ମହ୍ଯାଦଯୋ ଯୋନିଷୁ ଭାନ୍ତି ନାନା । ଏଵଂ ଭଵାନ୍କେଵଲ ଆତ୍ମଯୋନିଷୁ ଆତ୍ମାତ୍ମତନ୍ତ୍ରୋ ବହୁଧା ଵିଭାତି

ଯେପରି ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ମୋ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଗର୍ଭରେ ନାନା ରୂପରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ତିଆରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି।

ସୃଜସ୍ଯଥୋ ଲୁମ୍ପସି ପାସି ଵିଶ୍ଵଂ ରଜସ୍ତମଃସତ୍ତ୍ଵଗୁଣୈଃ ସ୍ଵଶକ୍ତିଭିଃ । ନ ବଧ୍ଯସେ ତଦ୍ଗୁଣକର୍ମଭିର୍ଵା ଜ୍ଞାନାତ୍ମନସ୍ତେ କ୍ଵ ଚ ବନ୍ଧହେତୁଃ

ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହି ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣ ବନ୍ଧା ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ଆପଣ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ, ଆପଣ ପାଇଁ ବନ୍ଧନର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।

ଦେହାଦ୍ଯୁପାଧେରନିରୂପିତତ୍ଵାଦ୍ ଭଵୋ ନ ସାକ୍ଷାନ୍ନ ଭିଦାତ୍ମନଃ ସ୍ଯାତ୍ । ଅତୋ ନ ବନ୍ଧସ୍ତଵ ନୈଵ ମୋକ୍ଷଃ ସ୍ଯାତାଂ ନିକାମସ୍ତ୍ଵଯି ନୋଽଵିଵେକଃ

ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଧି ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହଁ, ତେଣୁ ଆପଣ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭିନ୍ନତାରେ ନାହାନ୍ତି; ଏହିଠାରୁ ଆପଣ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ ବା ମୋକ୍ଷ କିଛି ନାହିଁ—ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବେ ଅବିବେକରେ ପଡ଼ିବା ନାହିଁ।

ତ୍ଵଯୋଦିତୋଽଯଂ ଜଗତୋ ହିତାଯ ଯଦା ଯଦା ଵେଦପଥଃ ପୁରାଣଃ । ବାଧ୍ଯେତ ପାଷଣ୍ଡପଥୈରସଦ୍‌ଭିଃ ତଦା ଭଵାନ୍ ସନ୍ସତ୍ତ୍ଵଗୁଣଂ ବିଭର୍ତି

ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ବେଦ ମାର୍ଗ ଅସତ୍ ପଥ ଓ ମିଥ୍ୟା ଧାରଣା ଦ୍ୱାରା ବାଧା ପାଏ, ତେବେ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।

( ଵସଂତତିଲକା ) ସ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୋଽଦ୍ଯ ଵସୁଦେଵଗୃହେଽଵତୀର୍ଣଃ ସ୍ଵାଂଶେନ ଭାରମପନେତୁମିହାସି ଭୂମେଃ । ଅକ୍ଷୌହିଣୀଶତଵଧେନ ସୁରେତରାଂଶ ରାଜ୍ଞାମମୁଷ୍ଯ ଚ କୁଲସ୍ଯ ଯଶୋ ଵିତନ୍ଵନ୍

ଏହିପରି ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଅବତାର ନେଇଛନ୍ତି, ଭୂମିର ଭାର ହରିବା ପାଇଁ, ଶତ ଶତ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ବିନାଶ କରି, ଏହି କୁଳର କୀର୍ତ୍ତି ବ୍ୟାପକ କରୁଛନ୍ତି।

ଅଦ୍ଯେଶ ନୋ ଵସତଯଃ ଖଲୁ ଭୂରିଭାଗା ଯଃ ସର୍ଵଦେଵପିତୃଭୂତନୃଦେଵମୂର୍ତିଃ । ଯତ୍ପାଦଶୌଚସଲିଲଂ ତ୍ରିଜଗଯ୍ ପୁନାତି ସ ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁରଧୋକ୍ଷଜ ଯାଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ

ଆଜି, ପ୍ରଭୁ, ଆମ ଘର ସତ୍ୟ ସତ୍କୃତି ପାଇଛି, କାରଣ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପିତୃ, ଭୂତ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଦଧୋଇ ଜଳ ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଜଗତ୍‌ଗୁରୁ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଆପଣ ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।

କଃ ପଣ୍ଡିତସ୍ତ୍ଵଦପରଂ ଶରଣଂ ସମୀଯାଦ୍ ଭକ୍ତପ୍ରିଯାଦୃତଗିରଃ ସୁହୃଦଃ କୃତଜ୍ଞାତ୍ । ସର୍ଵାନ୍ ଦଦାତି ସୁହୃଦୋ ଭଜତୋଽଭିକାମାନ୍ ଆତ୍ମାନମପ୍ଯୁପଚଯାପଚଯୌ ନ ଯସ୍ଯ

କେଉଁ ପଣ୍ଡିତ ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାର ଶରଣ ନେବେ? ଆପଣ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଓ କୃତଜ୍ଞ, ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି କରିଥିବାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଲାଭ ଓ ହାନି ଅର୍ଥହୀନ।

ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଜନାର୍ଦନ ଭଵାନିହ ନଃ ପ୍ରତୀତୋ ଯୋଗେଶ୍ଵରୈରପି ଦୁରାପଗତିଃ ସୁରେଶୈଃ । ଛିନ୍ଧ୍ଯାଶୁ ନଃ ସୁତକଲତ୍ରଧନାପ୍ତଗେହ ଦେହାଦିମୋହରଶନାଂ ଭଵଦୀଯମାଯାମ୍

ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆପଣ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଯୋଗେଶ୍ୱର ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲଭ ମାନନ୍ତି; ଦୟାକରି ଆମର ପୁଅ, ଜଣେ, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟ, ଘର, ଦେହ ଇତ୍ୟାଦିରେ ମୋହ ଯାହା ଆପଣଙ୍କ ମାୟା, ତାହାକୁ ଶୀଘ୍ର କାଟିଦିଅନ୍ତୁ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତ୍ଯର୍ଚିତଃ ସଂସ୍ତୁତଶ୍ଚ ଭକ୍ତେନ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ । ଅକ୍ରୂରଂ ସସ୍ମିତଂ ପ୍ରାହ ଗୀର୍ଭିଃ ସମ୍ମୋହଯନ୍ନିଵ

ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ସ୍ତୁତିତ, ଭଗବାନ୍ ହରି ହସି ହସି ଅକୃରୁରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କର ମଧୁର କଥାରେ ଅକୃରୁର ମନ ମୋହିତ ହେଇଗଲା।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ତ୍ଵଂ ନୋ ଗୁରୁଃ ପିତୃଵ୍ଯଶ୍ଚ ଶ୍ଲାଘ୍ଯୋ ବନ୍ଧୁଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଦା । ଵଯଂ ତୁ ରକ୍ଷ୍ଯାଃ ପୋଷ୍ଯାଶ୍ଚ ଅନୁକମ୍ପ୍ଯାଃ ପ୍ରଜା ହି ଵଃ

ଭଗବାନ୍ କହିଲେ: ଆପଣ ଆମର ଗୁରୁ, ପିତୃବ୍ୟ, ସଦା ସମ୍ମାନିତ ବନ୍ଧୁ; ଆମେ ତ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛୁ, ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା, ପୋଷଣ ଓ ଦୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଭଵଦ୍ଵିଧା ମହାଭାଗା ନିଷେଵ୍ଯା ଅର୍ହସତ୍ତମାଃ । ଶ୍ରେଯସ୍କାମୈର୍ନୃଭିର୍ନିତ୍ଯଂ ଦେଵାଃ ସ୍ଵାର୍ଥା ନ ସାଧଵଃ

ଆପଣଙ୍କ ପରି ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ୟ, ସଦା ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଜ୍ଜନମାନେ ତାହା କରନ୍ତିନାହିଁ।

ନ ହ୍ଯମ୍ମଯାନି ତୀର୍ଥାନି ନ ଦେଵା ମୃଚ୍ଛିଲାମଯାଃ । ତେ ପୁନନ୍ତ୍ଯୁରୁକାଲେନ ଦର୍ଶନାଦେଵ ସାଧଵଃ

ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡିକ କେବଳ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ କେବଳ ମାଟି ଓ ପାଥରର ମୂର୍ତ୍ତି ନୁହଁନ୍ତି; ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।

ସ ଭଵାନ୍ସୁହୃଦାଂ ଵୈ ନଃ ଶ୍ରେଯାନ୍ ଶ୍ରେଯଶ୍ଚିକୀର୍ଷଯା । ଜିଜ୍ଞାସାର୍ଥଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଗଜାହ୍ଵଯମ୍

ଆପଣ ଆମର ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଓ ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ, ଏହିକାରଣରେ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଏବେ ଆପଣ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।