ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ମନସୋ ଵୃତ୍ତଯୋ ନଃ ସ୍ଯୁଃ କୃଷ୍ଣ ପାଦାମ୍ବୁଜାଶ୍ରଯାଃ। ଵାଚୋଽଭିଧାଯିନୀର୍ନାମ୍ନାଂ କାଯସ୍ତତ୍ପ୍ରହ୍ଵଣାଦିଷୁ

ଆମର ମନ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସଦା ବସି ରହୁ, ଆମର କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁ, ଆମର ଶରୀର ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁ।

କର୍ମଭିର୍ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣାନାଂ ଯତ୍ର କ୍ଵାପୀଶ୍ଵରେଚ୍ଛଯା। ମଙ୍ଗଲାଚରିତୈର୍ଦାନୈ ରତିର୍ନଃ କୃଷ୍ଣ ଈଶ୍ଵରେ

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଆମେ କର୍ମରେ ଯେଉଁଠି ବି ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ପଡ଼ୁ, ମଧ୍ୟ ଆମର କୃଷ୍ଣ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ରହୁ।

ଏଵଂ ସଭାଜିତୋ ଗୋପୈଃ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ୍ଯା ନରାଧିପ। ଉଦ୍ଧଵଃ ପୁନରାଗଚ୍ଛନ୍ମଥୁରାଂ କୃଷ୍ଣପାଲିତାମ୍

ଏଭଳି କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ଗୋପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଉଦ୍ଧବ, ରାଜା, ପୁନି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସୁରକ୍ଷିତ ମଥୁରାକୁ ଫେରିଲେ।

କୃଷ୍ଣାଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାହ ଭକ୍ତ୍ଯୁଦ୍ରେ କଂ ଵ୍ରଜୌକସାମ୍। ଵସୁଦେଵାଯ ରାମାଯ ରାଜ୍ଞେ ଚୋପାଯନାନ୍ଯଦାତ୍

ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ହୃଦୟ ଭରି, ବସୁଦେବ, ରାମ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ।

ଭଗଵତାକୁବ୍ଜାମନୋରଥପୂର୍ତିଃ; ଅକ୍ରୂରଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵସମାଚାରଜ୍ଞାନାଯ ଅକ୍ରୂରସ୍ଯ ହସ୍ତିନାପୁର ପ୍ରତି ପ୍ରସ୍ଥାନଂଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଥ ଵିଜ୍ଞାଯ ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଦର୍ଶନଃ । ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯାଃ କାମତପ୍ତାଯାଃ ପ୍ରିଯମିଚ୍ଛନ୍ ଗୃହଂ ଯଯୌ

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉବାଚ — ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିପାରିବା ଭଗବାନ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ମହାର୍ହୋପସ୍କରୈରାଢ୍ଯଂ କାମୋପାଯୋପବୃଂହିତମ୍ । ମୁକ୍ତାଦାମପତାକାଭିଃ ଵିତାନଶଯନାସନୈଃ । ଧୂପୈଃ ସୁରଭିଭିର୍ଦୀପୈଃ ସ୍ରଗ୍ ଗନ୍ଧୈରପି ମଣ୍ଡିତମ୍

ତାଙ୍କ ଘର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାମଗ୍ରୀରେ ଭରିଥିଲା, ରମଣ ପାଇଁ ଅନେକ ଉପକରଣ ରହିଥିଲା, ମୁକ୍ତା ମାଳା, ପତାକା, ଛାତା, ଶୟନ, ଆସନ, ଧୂପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧରେ ଶୁଭିତ ଥିଲା।

( ମିଶ୍ର ) ଗୃହଂ ତମାଯାନ୍ତମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସାସନାତ୍ ସଦ୍ଯଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ହି ଜାତସମ୍ଭ୍ରମା । ଯଥୋପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ସଖୀଭିରଚ୍ଯୁତଂ ସଭାଜଯାମାସ ସତ୍-ଆସନାଦିଭିଃ

ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଭଗବାନ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସନରୁ ଉଠି, ମନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲଜ୍ଜା ନେଇ, ସଠିକ ଭାବରେ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ତଥୋଦ୍ଧଵଃ ସାଧୁତଯାଭିପୂଜିତୋ ନ୍ଯଷୀଦଦୁର୍ଵ୍ଯାମଭିମୃଶ୍ଯ ଚାସନମ୍ । କୃଷ୍ଣୋଽପି ତୂର୍ଣଂ ଶଯନଂ ମହାଧନଂ ଵିଵେଶ ଲୋକାଚରିତାନ୍ଯନୁଵ୍ରତଃ

ଉଦ୍ଧବ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଆସନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ବସିଲେ; କୃଷ୍ଣ ଲୋକର ରୀତି ଅନୁସରି, ତୁରନ୍ତ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଶୟନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସା ମଜ୍ଜନାଲେପଦୁକୂଲଭୂଷଣ ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧତାମ୍ବୂଲସୁଧାସଵାଦିଭିଃ । ପ୍ରସାଧିତାତ୍ମୋପସସାର ମାଧଵଂ ସଵ୍ରୀଡଲୀଲୋତ୍ସ୍ମିତଵିଭ୍ରମେକ୍ଷିତୈଃ

ସେ ନିସ୍ନାନ, ଲେପ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ, ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ସଜି, ମାଧବଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ଭରା ଚାହିଁ, ଲୀଳାସ୍ମିତ ଓ ଆନନ୍ଦର ଚୋରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ଆହୂଯ କାନ୍ତାଂ ନଵସଙ୍‌ଗମହ୍ରିଯା ଵିଶଙ୍‌କିତାଂ କଙ୍‌କଣଭୂଷିତେ କରେ । ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଶଯ୍ଯାମଧିଵେଶ୍ଯ ରାମଯା ରେମେଽନୁଲେପାର୍ପଣପୁଣ୍ଯଲେଶଯା

ସେ ନବ ସଙ୍ଗମର ଲଜ୍ଜାରେ ଶଙ୍କିତ, କଙ୍କଣ ଭୂଷିତ ହାତ ନେଇ, ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଡାକି, ଶୟନରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲେପ ଦେଇ, ନିଜ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଭାଗ୍ୟବାନ ହେଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ସାନଙ୍‌ଗତପ୍ତକୁଚଯୋରୁରସସ୍ତଥାକ୍ଷ୍ଣୋଃ ଜିଘ୍ରନ୍ତ୍ଯନନ୍ତଚରଣେନ ରୁଜୋ ମୃଜନ୍ତୀ । ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ସ୍ତନାନ୍ତରଗତଂ ପରିରଭ୍ଯ କାନ୍ତମ୍ ଆନନ୍ଦମୂର୍ତିମଜହାଦତିଦୀର୍ଘତାପମ୍

ତାଙ୍କର ଷ୍ଠନ ଓ ହୃଦୟ ଆଗ୍ରହରେ ଜଳିଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଆଶାରେ ଭରିଥିଲା, ସେ ଅନନ୍ତଙ୍କର ପାଦର ସୁଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରି, ଦୁଃଖକୁ ମସାଜ କରି ଦୂର କଲେ, ଦୁଇ ହାତ ଓ ଷ୍ଠନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଦୀର୍ଘ ତାପକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସୈଵଂ କୈଵଲ୍ଯନାଥଂ ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଅଙ୍‌ଗରାଗାର୍ପଣେନାହୋ ଦୁର୍ଭଗେଦମଯାଚତ

ସେ ଏଭଳି ଦୁର୍ଲଭ ମୁକ୍ତିର ନାଥ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଲାଭ କରି, ଦୁଃଖିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଅଙ୍ଗରାଗ ଦେଇ ଏକ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ।

ଆହୋଷ୍ଯତାମିହ ପ୍ରେଷ୍ଠ ଦିନାନି କତିଚିନ୍ମଯା । ରମସ୍ଵ ନୋତ୍ସହେ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସଙ୍‌ଗଂ ତେଽମ୍ବୁରୁହେକ୍ଷଣ

ମୋ ପ୍ରିୟ କିଛି ଦିନ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋ ସହ ରମଣ କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବିଛିଡ଼ିବାକୁ ସହିପାରିବିନି, ମୋ ଅମ୍ବୁଜ ନୟନ।

ତସ୍ଯୈ କାମଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମାନଯିତ୍ଵା ଚ ମାନଦଃ । ସହୋଦ୍ଧଵେନ ସର୍ଵେଶଃ ସ୍ଵଧାମାଗମଦର୍ଚିତମ୍

ସେ ମାଗିଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନଦାତା ପ୍ରଭୁ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ, ନିଜ ପବିତ୍ର ଧାମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ।

ଦୁରାର୍ଧ୍ଯଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍ । ଯୋ ଵୃଣୀତେ ମନୋଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଅସତ୍ତ୍ଵାତ୍ କୁମନୀଷ୍ଯସୌ

ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ ଏବଂ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗିବା ଦାନ ମାଗାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଭଲମନ୍ତା ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଅବିବେକୀ ହୁଏ।

ଅକ୍ରୂରଭଵନଂ କୃଷ୍ଣଃ ସହରାମୋଦ୍ଧଵଃ ପ୍ରଭୁଃ । କିଞ୍ଚିତ୍ ଚିକୀର୍ଷଯନ୍ ପ୍ରାଗାଦ୍ ଅକ୍ରୂରପ୍ରୀଯକାମ୍ଯଯା

କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ, ଅକୃରଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଓ କିଛି କାମ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଅକୃରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ସ ତାନ୍ ନରଵରଶ୍ରେଷ୍ଠାନ୍ ଆରାତ୍ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ଵବାନ୍ଧଵାନ୍ । ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରମୁଦିତଃ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ

ଅକୃର ଦୂରରୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ମହାନ ପୁରୁଷମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି, ସେମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଦର ସହିତ ସ୍ବାଗତ କଲେ।

ନନାମ କୃଷ୍ଣଂ ରାମଂ ଚ ସ ତୈରପ୍ଯଭିଵାଦିତଃ । ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିଵତ୍ କୃତାସନପରିଗ୍ରହାନ୍

ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ; ତାପରେ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ।

ପାଦାଵନେଜନୀରାପୋ ଧାରଯନ୍ ଶିରସା ନୃପ । ଅର୍ହଣେନାମ୍ବରୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ଗନ୍ଧସ୍ରଗ୍ ଭୂଷଣୋତ୍ତମୈଃ

ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଓ ଉତ୍ତମ ଗହନା ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ଅର୍ଚିତ୍ଵା ଶିରସାନମ୍ଯ ପାଦାଵଙ୍‌କଗତୌ ମୃଜନ୍ । ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତୋଽକ୍ରୂରଃ କୃଷ୍ଣରାମାଵଭାଷତ

ଶିର ନମାଇ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ହାତରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇ, ଅକୃର ନମ୍ରତା ସହିତ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ପାପୋ ହତଃ କଂସଃ ସାନୁଗୋ ଵାମିଦଂ କୁଲମ୍ । ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାମୁଦ୍‌ଧୃତଂ କୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ ଦୁରନ୍ତାଚ୍ଚ ସମେଧିତମ୍

ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି ପରିବାର ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ଆପଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଛି।

ଯୁଵାଂ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷୌ ଜଗଦ୍‌ଧେତୂ ଜଗନ୍ମଯୌ । ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ନ ଵିନା କିଞ୍ଚିତ୍ ପରମସ୍ତି ନ ଚାପରମ୍

ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ଓ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ; ଆପଣମାନେ ବ୍ୟତୀତ ଉପରି କିମ୍ବା ତଳ କିଛି ନାହିଁ।

ଆତ୍ମସୃଷ୍ଟମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଅନ୍ଵାଵିଶ୍ଯ ସ୍ଵଶକ୍ତିଭିଃ । ଈଯତେ ବହୁଧା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଶ୍ରୁତପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଗୋଚରମ୍

ଏହି ସୃଷ୍ଟି ନିଜେ ତିଆରି କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଏହା ଶ୍ରବଣ ଓ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅନୁଭବରେ ଆସେ।

( ମିଶ୍ର ) ଯଥା ହି ଭୂତେଷୁ ଚରାଚରେଷୁ ମହ୍ଯାଦଯୋ ଯୋନିଷୁ ଭାନ୍ତି ନାନା । ଏଵଂ ଭଵାନ୍କେଵଲ ଆତ୍ମଯୋନିଷୁ ଆତ୍ମାତ୍ମତନ୍ତ୍ରୋ ବହୁଧା ଵିଭାତି

ଯେପରି ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ମୋ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଗର୍ଭରେ ନାନା ରୂପରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ତିଆରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି।

ସୃଜସ୍ଯଥୋ ଲୁମ୍ପସି ପାସି ଵିଶ୍ଵଂ ରଜସ୍ତମଃସତ୍ତ୍ଵଗୁଣୈଃ ସ୍ଵଶକ୍ତିଭିଃ । ନ ବଧ୍ଯସେ ତଦ୍ଗୁଣକର୍ମଭିର୍ଵା ଜ୍ଞାନାତ୍ମନସ୍ତେ କ୍ଵ ଚ ବନ୍ଧହେତୁଃ

ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହି ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣ ବନ୍ଧା ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ଆପଣ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ, ଆପଣ ପାଇଁ ବନ୍ଧନର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।

ଦେହାଦ୍ଯୁପାଧେରନିରୂପିତତ୍ଵାଦ୍ ଭଵୋ ନ ସାକ୍ଷାନ୍ନ ଭିଦାତ୍ମନଃ ସ୍ଯାତ୍ । ଅତୋ ନ ବନ୍ଧସ୍ତଵ ନୈଵ ମୋକ୍ଷଃ ସ୍ଯାତାଂ ନିକାମସ୍ତ୍ଵଯି ନୋଽଵିଵେକଃ

ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଧି ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହଁ, ତେଣୁ ଆପଣ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭିନ୍ନତାରେ ନାହାନ୍ତି; ଏହିଠାରୁ ଆପଣ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ ବା ମୋକ୍ଷ କିଛି ନାହିଁ—ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବେ ଅବିବେକରେ ପଡ଼ିବା ନାହିଁ।

ତ୍ଵଯୋଦିତୋଽଯଂ ଜଗତୋ ହିତାଯ ଯଦା ଯଦା ଵେଦପଥଃ ପୁରାଣଃ । ବାଧ୍ଯେତ ପାଷଣ୍ଡପଥୈରସଦ୍‌ଭିଃ ତଦା ଭଵାନ୍ ସନ୍ସତ୍ତ୍ଵଗୁଣଂ ବିଭର୍ତି

ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ବେଦ ମାର୍ଗ ଅସତ୍ ପଥ ଓ ମିଥ୍ୟା ଧାରଣା ଦ୍ୱାରା ବାଧା ପାଏ, ତେବେ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।

( ଵସଂତତିଲକା ) ସ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୋଽଦ୍ଯ ଵସୁଦେଵଗୃହେଽଵତୀର୍ଣଃ ସ୍ଵାଂଶେନ ଭାରମପନେତୁମିହାସି ଭୂମେଃ । ଅକ୍ଷୌହିଣୀଶତଵଧେନ ସୁରେତରାଂଶ ରାଜ୍ଞାମମୁଷ୍ଯ ଚ କୁଲସ୍ଯ ଯଶୋ ଵିତନ୍ଵନ୍

ଏହିପରି ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଅବତାର ନେଇଛନ୍ତି, ଭୂମିର ଭାର ହରିବା ପାଇଁ, ଶତ ଶତ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ବିନାଶ କରି, ଏହି କୁଳର କୀର୍ତ୍ତି ବ୍ୟାପକ କରୁଛନ୍ତି।

ଅଦ୍ଯେଶ ନୋ ଵସତଯଃ ଖଲୁ ଭୂରିଭାଗା ଯଃ ସର୍ଵଦେଵପିତୃଭୂତନୃଦେଵମୂର୍ତିଃ । ଯତ୍ପାଦଶୌଚସଲିଲଂ ତ୍ରିଜଗଯ୍ ପୁନାତି ସ ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁରଧୋକ୍ଷଜ ଯାଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ

ଆଜି, ପ୍ରଭୁ, ଆମ ଘର ସତ୍ୟ ସତ୍କୃତି ପାଇଛି, କାରଣ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପିତୃ, ଭୂତ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଦଧୋଇ ଜଳ ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଜଗତ୍‌ଗୁରୁ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଆପଣ ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।