ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସରିଦ୍ଵନଗିରିଦ୍ରୋ ଣୀର୍ଵୀକ୍ଷନ୍କୁସୁମିତାନ୍ଦ୍ରୁ ମାନ୍। କୃଷ୍ଣଂ ସଂସ୍ମାରଯନ୍ରେମେ ହରିଦାସୋ ଵ୍ରଜୌକସାମ୍

ନଦୀ, ଅଟବି ଓ ଫୁଲିଥିବା ଗଛମାନେକୁ ଦେଖି, ଉଦ୍ଧବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵମାଦି ଗୋପୀନାଂ କୃଷ୍ଣାଵେଶାତ୍ମଵିକ୍ଲଵମ୍। ଉଦ୍ଧଵଃ ପରମପ୍ରୀତସ୍ତା ନମସ୍ଯନ୍ନିଦଂ ଜଗୌ

ଗୋପୀମାନେ ଏପରି କୃଷ୍ଣଭାବରେ ଲୀନ ଓ ମନ ହରାଇଥିବା ଦେଖି, ଉଦ୍ଧବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହି ଶ୍ଲୋକ କହିଲେ।

ଏତାଃ ପରଂ ତନୁଭୃତୋ ଭୁଵି ଗୋପଵଧ୍ଵୋ। ଗୋଵିନ୍ଦ ଏଵ ନିଖିଲାତ୍ମନି ରୂଢଭାଵାଃ । ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଯଦ୍ଭଵଭିଯୋ ମୁନଯୋ ଵଯଂ ଚ। କିଂ ବ୍ରହ୍ମଜନ୍ମଭିରନନ୍ତକଥାରସସ୍ଯ

ଏହି ଗୋପୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ଗୋବିନ୍ଦ ପ୍ରେମ ଏତେ ଗଭୀର। ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଭୟରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଓ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭକ୍ତିକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛୁ। ଅନନ୍ତଙ୍କ ଲୀଳାର ରସ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବା କଣ କାମର?

କ୍ଵେମାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵନଚରୀର୍ଵ୍ଯଭିଚାରଦୁଷ୍ଟାଃ। କୃଷ୍ଣେ କ୍ଵ ଚୈଷ ପରମାତ୍ମନି ରୂଢଭାଵଃ। ନନ୍ଵୀଶ୍ଵରୋଽନୁଭଜତୋଽଵିଦୁଷୋଽପି ସାକ୍ଷାଚ୍। ଛ୍ରେଯସ୍ତନୋତ୍ଯଗଦରାଜ ଇଵୋପଯୁକ୍ତଃ

ଏହି ଅଟବିରେ ରହୁଥିବା ଏମିତି ଅପବିତ୍ର ମହିଳାମାନେ, ଏବଂ ଏହି ଅପାର ପ୍ରେମ କୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମା ପାଇଁ—ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ତଥାପି, ଯେଉଁମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜାଣିନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଆନ୍ତି, ଯେପରି ରାଜା ନିଜକୁ ସେବା କରୁଥିବା ଅଜ୍ଞାନୀକୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରନ୍ତି।

ନାଯଂ ଶ୍ରିଯୋଽଙ୍ଗ ଉ ନିତାନ୍ତରତେଃ ପ୍ରସାଦଃ। ସ୍ଵର୍ଯୋଷିତାଂ ନଲିନଗନ୍ଧରୁଚାଂ କୁତୋଽନ୍ଯାଃ। ରାସୋତ୍ସଵେଽସ୍ଯ ଭୁଜଦଣ୍ଡଗୃହୀତକଣ୍ଠ। ଲବ୍ଧାଶିଷାଂ ଯ ଉଦଗାଦ୍ଵ୍ରଜଵଲ୍ଲଭୀନାମ୍

ହେ ସଖା, ଏହି ଗଭୀର ପ୍ରେମର କୃପା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ମହିଳାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପଦ୍ମସୁଗନ୍ଧି ଓ ଶୋଭାରେ ଅତିଶୟ, ସେମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାରେ ମିଳେନାହିଁ। ଏହା ରାସ ଉତ୍ସବରେ ଉଦିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରଜବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କ ଗଳାକୁ ବାହୁରେ ଧରି ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଇଥିଲେ।

ଆସାମହୋ ଚରଣରେଣୁଜୁଷାମହଂ ସ୍ଯାଂ। ଵୃନ୍ଦାଵନେ କିମପି ଗୁଲ୍ମଲତୌଷଧୀନାମ୍। ଯା ଦୁସ୍ତ୍ଯଜଂ ସ୍ଵଜନମାର୍ଯପଥଂ ଚ ହିତ୍ଵା। ଭେଜୁର୍ମୁକୁନ୍ଦପଦଵୀଂ ଶ୍ରୁତିଭିର୍ଵିମୃଗ୍ଯାମ୍

ଅହୋ, ମୁଁ ଏହି ବୃନ୍ଦାବନରେ ଏକ ଗଛ, ଜଙ୍ଗଳ ଝାଡ଼, ଲତା କିମ୍ବା ଔଷଧି ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେପରି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ପାଦଧୂଳି ପାଇପାରିବି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜନ, ନିଜ ପରିବାର ଓ ଆର୍ଯ୍ୟମାର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ପଦବୀକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ବେଦ ଖୋଜିଥାନ୍ତି।

ଯା ଵୈ ଶ୍ରିଯାର୍ଚିତମଜାଦିଭିରାପ୍ତକାମୈର୍। ଯୋଗେଶ୍ଵରୈରପି ଯଦାତ୍ମନି ରାସଗୋଷ୍ଠ୍ଯାମ୍। କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତଦ୍ଭଗଵତଃ ଚରଣାରଵିନ୍ଦଂ। ନ୍ଯସ୍ତଂ ସ୍ତନେଷୁ ଵିଜହୁଃ ପରିରଭ୍ଯ ତାପମ୍

ଯେଉଁ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଷ୍ଠନ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଯୋଗେଶ୍ବରମାନେ ପୂଜିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ରାସ ଲୀଳାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି।

ଵନ୍ଦେ ନନ୍ଦଵ୍ରଜସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପାଦରେଣୁମଭୀକ୍ଷ୍ଣଶଃ। ଯାସାଂ ହରିକଥୋଦ୍ଗୀତଂ ପୁନାତି ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍

ମୁଁ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନଙ୍କର ପାଦଧୂଳିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହରିକଥା ଗାନ ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଅଥ ଗୋପୀରନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଯଶୋଦାଂ ନନ୍ଦମେଵ ଚ। ଗୋପାନାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଦାଶାର୍ହୋ ଯାସ୍ଯନ୍ନାରୁରୁହେ ରଥମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉବାଚ — ତାପରେ, ଗୋପୀମାନେ, ଯଶୋଦା, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦାଶାର୍ହ ଯାଇବାକୁ ଚାହିଁ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ତଂ ନିର୍ଗତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ନାନୋପାଯନପାଣଯଃ। ନନ୍ଦାଦଯୋଽନୁରାଗେଣ ପ୍ରାଵୋଚନ୍ନଶ୍ରୁଲୋଚନାଃ

ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇବା ସମୟରେ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ହାତରେ ନେଇ, ଆନୁରାଗରେ ତାଙ୍କୁ ଆସି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ କଥା କହିଲେ।

ମନସୋ ଵୃତ୍ତଯୋ ନଃ ସ୍ଯୁଃ କୃଷ୍ଣ ପାଦାମ୍ବୁଜାଶ୍ରଯାଃ। ଵାଚୋଽଭିଧାଯିନୀର୍ନାମ୍ନାଂ କାଯସ୍ତତ୍ପ୍ରହ୍ଵଣାଦିଷୁ

ଆମର ମନ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସଦା ବସି ରହୁ, ଆମର କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁ, ଆମର ଶରୀର ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁ।

କର୍ମଭିର୍ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣାନାଂ ଯତ୍ର କ୍ଵାପୀଶ୍ଵରେଚ୍ଛଯା। ମଙ୍ଗଲାଚରିତୈର୍ଦାନୈ ରତିର୍ନଃ କୃଷ୍ଣ ଈଶ୍ଵରେ

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଆମେ କର୍ମରେ ଯେଉଁଠି ବି ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ପଡ଼ୁ, ମଧ୍ୟ ଆମର କୃଷ୍ଣ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ରହୁ।

ଏଵଂ ସଭାଜିତୋ ଗୋପୈଃ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ୍ଯା ନରାଧିପ। ଉଦ୍ଧଵଃ ପୁନରାଗଚ୍ଛନ୍ମଥୁରାଂ କୃଷ୍ଣପାଲିତାମ୍

ଏଭଳି କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ଗୋପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଉଦ୍ଧବ, ରାଜା, ପୁନି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସୁରକ୍ଷିତ ମଥୁରାକୁ ଫେରିଲେ।

କୃଷ୍ଣାଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାହ ଭକ୍ତ୍ଯୁଦ୍ରେ କଂ ଵ୍ରଜୌକସାମ୍। ଵସୁଦେଵାଯ ରାମାଯ ରାଜ୍ଞେ ଚୋପାଯନାନ୍ଯଦାତ୍

ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ହୃଦୟ ଭରି, ବସୁଦେବ, ରାମ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ।

ଭଗଵତାକୁବ୍ଜାମନୋରଥପୂର୍ତିଃ; ଅକ୍ରୂରଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵସମାଚାରଜ୍ଞାନାଯ ଅକ୍ରୂରସ୍ଯ ହସ୍ତିନାପୁର ପ୍ରତି ପ୍ରସ୍ଥାନଂଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଥ ଵିଜ୍ଞାଯ ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଦର୍ଶନଃ । ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯାଃ କାମତପ୍ତାଯାଃ ପ୍ରିଯମିଚ୍ଛନ୍ ଗୃହଂ ଯଯୌ

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉବାଚ — ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିପାରିବା ଭଗବାନ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ମହାର୍ହୋପସ୍କରୈରାଢ୍ଯଂ କାମୋପାଯୋପବୃଂହିତମ୍ । ମୁକ୍ତାଦାମପତାକାଭିଃ ଵିତାନଶଯନାସନୈଃ । ଧୂପୈଃ ସୁରଭିଭିର୍ଦୀପୈଃ ସ୍ରଗ୍ ଗନ୍ଧୈରପି ମଣ୍ଡିତମ୍

ତାଙ୍କ ଘର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାମଗ୍ରୀରେ ଭରିଥିଲା, ରମଣ ପାଇଁ ଅନେକ ଉପକରଣ ରହିଥିଲା, ମୁକ୍ତା ମାଳା, ପତାକା, ଛାତା, ଶୟନ, ଆସନ, ଧୂପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧରେ ଶୁଭିତ ଥିଲା।

( ମିଶ୍ର ) ଗୃହଂ ତମାଯାନ୍ତମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସାସନାତ୍ ସଦ୍ଯଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ହି ଜାତସମ୍ଭ୍ରମା । ଯଥୋପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ସଖୀଭିରଚ୍ଯୁତଂ ସଭାଜଯାମାସ ସତ୍-ଆସନାଦିଭିଃ

ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଭଗବାନ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସନରୁ ଉଠି, ମନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲଜ୍ଜା ନେଇ, ସଠିକ ଭାବରେ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ତଥୋଦ୍ଧଵଃ ସାଧୁତଯାଭିପୂଜିତୋ ନ୍ଯଷୀଦଦୁର୍ଵ୍ଯାମଭିମୃଶ୍ଯ ଚାସନମ୍ । କୃଷ୍ଣୋଽପି ତୂର୍ଣଂ ଶଯନଂ ମହାଧନଂ ଵିଵେଶ ଲୋକାଚରିତାନ୍ଯନୁଵ୍ରତଃ

ଉଦ୍ଧବ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଆସନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ବସିଲେ; କୃଷ୍ଣ ଲୋକର ରୀତି ଅନୁସରି, ତୁରନ୍ତ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଶୟନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସା ମଜ୍ଜନାଲେପଦୁକୂଲଭୂଷଣ ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧତାମ୍ବୂଲସୁଧାସଵାଦିଭିଃ । ପ୍ରସାଧିତାତ୍ମୋପସସାର ମାଧଵଂ ସଵ୍ରୀଡଲୀଲୋତ୍ସ୍ମିତଵିଭ୍ରମେକ୍ଷିତୈଃ

ସେ ନିସ୍ନାନ, ଲେପ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ, ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ସଜି, ମାଧବଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ଭରା ଚାହିଁ, ଲୀଳାସ୍ମିତ ଓ ଆନନ୍ଦର ଚୋରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ଆହୂଯ କାନ୍ତାଂ ନଵସଙ୍‌ଗମହ୍ରିଯା ଵିଶଙ୍‌କିତାଂ କଙ୍‌କଣଭୂଷିତେ କରେ । ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଶଯ୍ଯାମଧିଵେଶ୍ଯ ରାମଯା ରେମେଽନୁଲେପାର୍ପଣପୁଣ୍ଯଲେଶଯା

ସେ ନବ ସଙ୍ଗମର ଲଜ୍ଜାରେ ଶଙ୍କିତ, କଙ୍କଣ ଭୂଷିତ ହାତ ନେଇ, ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଡାକି, ଶୟନରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲେପ ଦେଇ, ନିଜ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଭାଗ୍ୟବାନ ହେଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ସାନଙ୍‌ଗତପ୍ତକୁଚଯୋରୁରସସ୍ତଥାକ୍ଷ୍ଣୋଃ ଜିଘ୍ରନ୍ତ୍ଯନନ୍ତଚରଣେନ ରୁଜୋ ମୃଜନ୍ତୀ । ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ସ୍ତନାନ୍ତରଗତଂ ପରିରଭ୍ଯ କାନ୍ତମ୍ ଆନନ୍ଦମୂର୍ତିମଜହାଦତିଦୀର୍ଘତାପମ୍

ତାଙ୍କର ଷ୍ଠନ ଓ ହୃଦୟ ଆଗ୍ରହରେ ଜଳିଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଆଶାରେ ଭରିଥିଲା, ସେ ଅନନ୍ତଙ୍କର ପାଦର ସୁଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରି, ଦୁଃଖକୁ ମସାଜ କରି ଦୂର କଲେ, ଦୁଇ ହାତ ଓ ଷ୍ଠନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଦୀର୍ଘ ତାପକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସୈଵଂ କୈଵଲ୍ଯନାଥଂ ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଅଙ୍‌ଗରାଗାର୍ପଣେନାହୋ ଦୁର୍ଭଗେଦମଯାଚତ

ସେ ଏଭଳି ଦୁର୍ଲଭ ମୁକ୍ତିର ନାଥ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଲାଭ କରି, ଦୁଃଖିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଅଙ୍ଗରାଗ ଦେଇ ଏକ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ।

ଆହୋଷ୍ଯତାମିହ ପ୍ରେଷ୍ଠ ଦିନାନି କତିଚିନ୍ମଯା । ରମସ୍ଵ ନୋତ୍ସହେ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସଙ୍‌ଗଂ ତେଽମ୍ବୁରୁହେକ୍ଷଣ

ମୋ ପ୍ରିୟ କିଛି ଦିନ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋ ସହ ରମଣ କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବିଛିଡ଼ିବାକୁ ସହିପାରିବିନି, ମୋ ଅମ୍ବୁଜ ନୟନ।

ତସ୍ଯୈ କାମଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମାନଯିତ୍ଵା ଚ ମାନଦଃ । ସହୋଦ୍ଧଵେନ ସର୍ଵେଶଃ ସ୍ଵଧାମାଗମଦର୍ଚିତମ୍

ସେ ମାଗିଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନଦାତା ପ୍ରଭୁ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ, ନିଜ ପବିତ୍ର ଧାମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ।

ଦୁରାର୍ଧ୍ଯଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍ । ଯୋ ଵୃଣୀତେ ମନୋଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଅସତ୍ତ୍ଵାତ୍ କୁମନୀଷ୍ଯସୌ

ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ ଏବଂ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗିବା ଦାନ ମାଗାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଭଲମନ୍ତା ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଅବିବେକୀ ହୁଏ।

ଅକ୍ରୂରଭଵନଂ କୃଷ୍ଣଃ ସହରାମୋଦ୍ଧଵଃ ପ୍ରଭୁଃ । କିଞ୍ଚିତ୍ ଚିକୀର୍ଷଯନ୍ ପ୍ରାଗାଦ୍ ଅକ୍ରୂରପ୍ରୀଯକାମ୍ଯଯା

କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ, ଅକୃରଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଓ କିଛି କାମ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଅକୃରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ସ ତାନ୍ ନରଵରଶ୍ରେଷ୍ଠାନ୍ ଆରାତ୍ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ଵବାନ୍ଧଵାନ୍ । ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରମୁଦିତଃ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ

ଅକୃର ଦୂରରୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ମହାନ ପୁରୁଷମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି, ସେମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଦର ସହିତ ସ୍ବାଗତ କଲେ।

ନନାମ କୃଷ୍ଣଂ ରାମଂ ଚ ସ ତୈରପ୍ଯଭିଵାଦିତଃ । ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିଵତ୍ କୃତାସନପରିଗ୍ରହାନ୍

ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ; ତାପରେ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ।

ପାଦାଵନେଜନୀରାପୋ ଧାରଯନ୍ ଶିରସା ନୃପ । ଅର୍ହଣେନାମ୍ବରୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ଗନ୍ଧସ୍ରଗ୍ ଭୂଷଣୋତ୍ତମୈଃ

ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଓ ଉତ୍ତମ ଗହନା ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ।