ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

କିମସ୍ମାଭିର୍ଵନୌକୋଭିରନ୍ଯାଭିର୍ଵା ମହାତ୍ମନଃ। ଶ୍ରୀପତେରାପ୍ତକାମସ୍ଯ କ୍ରିଯେତାର୍ଥଃ କୃତାତ୍ମନଃ

ଏମିତି ମହାପୁରୁଷ, ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ, ନିଜ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା ଏବଂ ନିଜେ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମ ବନବାସୀମାନେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାର ଦରକାର କଣ?

ପରଂ ସୌଖ୍ଯଂ ହି ନୈରାଶ୍ଯଂ ସ୍ଵୈରିଣ୍ଯପ୍ଯାହ ପିଙ୍ଗଲା। ତଜ୍ଜାନତୀନାଂ ନଃ କୃଷ୍ଣେ ତଥାପ୍ଯାଶା ଦୁରତ୍ଯଯା

ନିରାଶା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ଏହି କଥା ପିଙ୍ଗଳା ନାମକ ବେଶ୍ୟା କହିଥିଲେ; ତଥାପି ଏହା ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ ଆମର ଆଶା ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।

କ ଉତ୍ସହେତ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମୁତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକସଂଵିଦମ୍। ଅନିଚ୍ଛତୋଽପି ଯସ୍ଯ ଶ୍ରୀରଙ୍ଗାନ୍ନ ଚ୍ଯଵତେ କ୍ଵଚିତ୍

ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଶ୍ରୀ ଅବିରତ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଛାଡ଼ିବାକୁ କିଏ ଚାହିଁବ? ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ସରିଚ୍ଛୈଲଵନୋଦ୍ଦେଶା ଗାଵୋ ଵେଣୁରଵା ଇମେ। ସଙ୍କର୍ଷଣସହାଯେନ କୃଷ୍ଣେନାଚରିତାଃ ପ୍ରଭୋ

ଏହି ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଅଟବି, ଗାଈମାନେ ଏବଂ ବାଂଶୀର ଧ୍ୱନି—ଏସବୁ ଉପରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସଂକର୍ଷଣ ସହ ଚାଲିଛନ୍ତି।

ପୁନଃ ପୁନଃ ସ୍ମାରଯନ୍ତି ନନ୍ଦଗୋପସୁତଂ ବତ। ଶ୍ରୀନିକେତୈସ୍ତତ୍ପଦକୈର୍ଵିସ୍ମର୍ତୁଂ ନୈଵ ଶକ୍ନୁମଃ

ପୁନି ପୁନି ଶ୍ରୀର ନିବାସସ୍ଥଳୀମାନେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି; ସେ ଚିହ୍ନିତ ପଦଚିହ୍ନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଭୁଲିପାରୁନାହିଁ।

ଗତ୍ଯା ଲଲିତଯୋଦାର ହାସଲୀଲାଵଲୋକନୈଃ। ମାଧ୍ଵ୍ଯା ଗିରା ହୃତଧିଯଃ କଥଂ ତଂ ଵିସ୍ମରାମ ହେ

ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଚାଲିବା, ଉଦାର ହାସ୍ୟ, ଖେଳମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ମଧୁର କଥାରେ ଆମ ମନ ହରାଯାଇଛି—ଆମେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିପାରିବୁ?

ହେ ନାଥ ହେ ରମାନାଥ ଵ୍ରଜନାଥାର୍ତିନାଶନ। ମଗ୍ନମୁଦ୍ଧର ଗୋଵିନ୍ଦ ଗୋକୁଲଂ ଵୃଜିନାର୍ଣଵାତ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ, ହେ ବ୍ରଜର ନାଥ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଏହି ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ଗୋକୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କର।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ତତସ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣସନ୍ଦେଶୈର୍ଵ୍ଯପେତଵିରହଜ୍ଵରାଃ। ଉଦ୍ଧଵଂ ପୂଜଯାଂଚକ୍ରୁର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵାତ୍ମାନମଧୋକ୍ଷଜମ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବର ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣି ସମ୍ମାନ କଲେ।

ଉଵାସ କତିଚିନ୍ମାସାନ୍ଗୋପୀନାଂ ଵିନୁଦନ୍ଶୁଚଃ। କୃଷ୍ଣଲୀଲାକଥାଂ ଗାଯନ୍ରମଯାମାସ ଗୋକୁଲମ୍

ସେ କିଛି ମାସ ରହି, ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା କଥା ଗାଇ ଗୋକୁଳକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ।

ଯାଵନ୍ତ୍ଯହାନି ନନ୍ଦସ୍ଯ ଵ୍ରଜେଽଵାତ୍ସୀତ୍ସ ଉଦ୍ଧଵଃ। ଵ୍ରଜୌକସାଂ କ୍ଷଣପ୍ରାଯାଣ୍ଯାସନ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵାର୍ତଯା

ଉଦ୍ଧବ ଯେତେଦିନ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜରେ ରହିଲେ, ସେତେଦିନ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବରରେ ଏମିତି ଲୀନ ହେଲେ ଯେ, ସମୟ ଦୃତ ଗତିରେ କଟିଗଲା।

ସରିଦ୍ଵନଗିରିଦ୍ରୋ ଣୀର୍ଵୀକ୍ଷନ୍କୁସୁମିତାନ୍ଦ୍ରୁ ମାନ୍। କୃଷ୍ଣଂ ସଂସ୍ମାରଯନ୍ରେମେ ହରିଦାସୋ ଵ୍ରଜୌକସାମ୍

ନଦୀ, ଅଟବି ଓ ଫୁଲିଥିବା ଗଛମାନେକୁ ଦେଖି, ଉଦ୍ଧବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵମାଦି ଗୋପୀନାଂ କୃଷ୍ଣାଵେଶାତ୍ମଵିକ୍ଲଵମ୍। ଉଦ୍ଧଵଃ ପରମପ୍ରୀତସ୍ତା ନମସ୍ଯନ୍ନିଦଂ ଜଗୌ

ଗୋପୀମାନେ ଏପରି କୃଷ୍ଣଭାବରେ ଲୀନ ଓ ମନ ହରାଇଥିବା ଦେଖି, ଉଦ୍ଧବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହି ଶ୍ଲୋକ କହିଲେ।

ଏତାଃ ପରଂ ତନୁଭୃତୋ ଭୁଵି ଗୋପଵଧ୍ଵୋ। ଗୋଵିନ୍ଦ ଏଵ ନିଖିଲାତ୍ମନି ରୂଢଭାଵାଃ । ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଯଦ୍ଭଵଭିଯୋ ମୁନଯୋ ଵଯଂ ଚ। କିଂ ବ୍ରହ୍ମଜନ୍ମଭିରନନ୍ତକଥାରସସ୍ଯ

ଏହି ଗୋପୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ଗୋବିନ୍ଦ ପ୍ରେମ ଏତେ ଗଭୀର। ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଭୟରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଓ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭକ୍ତିକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛୁ। ଅନନ୍ତଙ୍କ ଲୀଳାର ରସ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବା କଣ କାମର?

କ୍ଵେମାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵନଚରୀର୍ଵ୍ଯଭିଚାରଦୁଷ୍ଟାଃ। କୃଷ୍ଣେ କ୍ଵ ଚୈଷ ପରମାତ୍ମନି ରୂଢଭାଵଃ। ନନ୍ଵୀଶ୍ଵରୋଽନୁଭଜତୋଽଵିଦୁଷୋଽପି ସାକ୍ଷାଚ୍। ଛ୍ରେଯସ୍ତନୋତ୍ଯଗଦରାଜ ଇଵୋପଯୁକ୍ତଃ

ଏହି ଅଟବିରେ ରହୁଥିବା ଏମିତି ଅପବିତ୍ର ମହିଳାମାନେ, ଏବଂ ଏହି ଅପାର ପ୍ରେମ କୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମା ପାଇଁ—ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ତଥାପି, ଯେଉଁମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜାଣିନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଆନ୍ତି, ଯେପରି ରାଜା ନିଜକୁ ସେବା କରୁଥିବା ଅଜ୍ଞାନୀକୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରନ୍ତି।

ନାଯଂ ଶ୍ରିଯୋଽଙ୍ଗ ଉ ନିତାନ୍ତରତେଃ ପ୍ରସାଦଃ। ସ୍ଵର୍ଯୋଷିତାଂ ନଲିନଗନ୍ଧରୁଚାଂ କୁତୋଽନ୍ଯାଃ। ରାସୋତ୍ସଵେଽସ୍ଯ ଭୁଜଦଣ୍ଡଗୃହୀତକଣ୍ଠ। ଲବ୍ଧାଶିଷାଂ ଯ ଉଦଗାଦ୍ଵ୍ରଜଵଲ୍ଲଭୀନାମ୍

ହେ ସଖା, ଏହି ଗଭୀର ପ୍ରେମର କୃପା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ମହିଳାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପଦ୍ମସୁଗନ୍ଧି ଓ ଶୋଭାରେ ଅତିଶୟ, ସେମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାରେ ମିଳେନାହିଁ। ଏହା ରାସ ଉତ୍ସବରେ ଉଦିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରଜବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କ ଗଳାକୁ ବାହୁରେ ଧରି ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଇଥିଲେ।

ଆସାମହୋ ଚରଣରେଣୁଜୁଷାମହଂ ସ୍ଯାଂ। ଵୃନ୍ଦାଵନେ କିମପି ଗୁଲ୍ମଲତୌଷଧୀନାମ୍। ଯା ଦୁସ୍ତ୍ଯଜଂ ସ୍ଵଜନମାର୍ଯପଥଂ ଚ ହିତ୍ଵା। ଭେଜୁର୍ମୁକୁନ୍ଦପଦଵୀଂ ଶ୍ରୁତିଭିର୍ଵିମୃଗ୍ଯାମ୍

ଅହୋ, ମୁଁ ଏହି ବୃନ୍ଦାବନରେ ଏକ ଗଛ, ଜଙ୍ଗଳ ଝାଡ଼, ଲତା କିମ୍ବା ଔଷଧି ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେପରି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ପାଦଧୂଳି ପାଇପାରିବି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜନ, ନିଜ ପରିବାର ଓ ଆର୍ଯ୍ୟମାର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ପଦବୀକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ବେଦ ଖୋଜିଥାନ୍ତି।

ଯା ଵୈ ଶ୍ରିଯାର୍ଚିତମଜାଦିଭିରାପ୍ତକାମୈର୍। ଯୋଗେଶ୍ଵରୈରପି ଯଦାତ୍ମନି ରାସଗୋଷ୍ଠ୍ଯାମ୍। କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତଦ୍ଭଗଵତଃ ଚରଣାରଵିନ୍ଦଂ। ନ୍ଯସ୍ତଂ ସ୍ତନେଷୁ ଵିଜହୁଃ ପରିରଭ୍ଯ ତାପମ୍

ଯେଉଁ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଷ୍ଠନ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଯୋଗେଶ୍ବରମାନେ ପୂଜିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ରାସ ଲୀଳାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି।

ଵନ୍ଦେ ନନ୍ଦଵ୍ରଜସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପାଦରେଣୁମଭୀକ୍ଷ୍ଣଶଃ। ଯାସାଂ ହରିକଥୋଦ୍ଗୀତଂ ପୁନାତି ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍

ମୁଁ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନଙ୍କର ପାଦଧୂଳିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହରିକଥା ଗାନ ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଅଥ ଗୋପୀରନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଯଶୋଦାଂ ନନ୍ଦମେଵ ଚ। ଗୋପାନାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଦାଶାର୍ହୋ ଯାସ୍ଯନ୍ନାରୁରୁହେ ରଥମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉବାଚ — ତାପରେ, ଗୋପୀମାନେ, ଯଶୋଦା, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦାଶାର୍ହ ଯାଇବାକୁ ଚାହିଁ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ତଂ ନିର୍ଗତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ନାନୋପାଯନପାଣଯଃ। ନନ୍ଦାଦଯୋଽନୁରାଗେଣ ପ୍ରାଵୋଚନ୍ନଶ୍ରୁଲୋଚନାଃ

ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇବା ସମୟରେ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ହାତରେ ନେଇ, ଆନୁରାଗରେ ତାଙ୍କୁ ଆସି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ କଥା କହିଲେ।

ମନସୋ ଵୃତ୍ତଯୋ ନଃ ସ୍ଯୁଃ କୃଷ୍ଣ ପାଦାମ୍ବୁଜାଶ୍ରଯାଃ। ଵାଚୋଽଭିଧାଯିନୀର୍ନାମ୍ନାଂ କାଯସ୍ତତ୍ପ୍ରହ୍ଵଣାଦିଷୁ

ଆମର ମନ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସଦା ବସି ରହୁ, ଆମର କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁ, ଆମର ଶରୀର ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁ।

କର୍ମଭିର୍ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣାନାଂ ଯତ୍ର କ୍ଵାପୀଶ୍ଵରେଚ୍ଛଯା। ମଙ୍ଗଲାଚରିତୈର୍ଦାନୈ ରତିର୍ନଃ କୃଷ୍ଣ ଈଶ୍ଵରେ

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଆମେ କର୍ମରେ ଯେଉଁଠି ବି ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ପଡ଼ୁ, ମଧ୍ୟ ଆମର କୃଷ୍ଣ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ରହୁ।

ଏଵଂ ସଭାଜିତୋ ଗୋପୈଃ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ୍ଯା ନରାଧିପ। ଉଦ୍ଧଵଃ ପୁନରାଗଚ୍ଛନ୍ମଥୁରାଂ କୃଷ୍ଣପାଲିତାମ୍

ଏଭଳି କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ଗୋପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଉଦ୍ଧବ, ରାଜା, ପୁନି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସୁରକ୍ଷିତ ମଥୁରାକୁ ଫେରିଲେ।

କୃଷ୍ଣାଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାହ ଭକ୍ତ୍ଯୁଦ୍ରେ କଂ ଵ୍ରଜୌକସାମ୍। ଵସୁଦେଵାଯ ରାମାଯ ରାଜ୍ଞେ ଚୋପାଯନାନ୍ଯଦାତ୍

ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ହୃଦୟ ଭରି, ବସୁଦେବ, ରାମ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ।

ଭଗଵତାକୁବ୍ଜାମନୋରଥପୂର୍ତିଃ; ଅକ୍ରୂରଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵସମାଚାରଜ୍ଞାନାଯ ଅକ୍ରୂରସ୍ଯ ହସ୍ତିନାପୁର ପ୍ରତି ପ୍ରସ୍ଥାନଂଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଥ ଵିଜ୍ଞାଯ ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଦର୍ଶନଃ । ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯାଃ କାମତପ୍ତାଯାଃ ପ୍ରିଯମିଚ୍ଛନ୍ ଗୃହଂ ଯଯୌ

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉବାଚ — ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିପାରିବା ଭଗବାନ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ମହାର୍ହୋପସ୍କରୈରାଢ୍ଯଂ କାମୋପାଯୋପବୃଂହିତମ୍ । ମୁକ୍ତାଦାମପତାକାଭିଃ ଵିତାନଶଯନାସନୈଃ । ଧୂପୈଃ ସୁରଭିଭିର୍ଦୀପୈଃ ସ୍ରଗ୍ ଗନ୍ଧୈରପି ମଣ୍ଡିତମ୍

ତାଙ୍କ ଘର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାମଗ୍ରୀରେ ଭରିଥିଲା, ରମଣ ପାଇଁ ଅନେକ ଉପକରଣ ରହିଥିଲା, ମୁକ୍ତା ମାଳା, ପତାକା, ଛାତା, ଶୟନ, ଆସନ, ଧୂପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧରେ ଶୁଭିତ ଥିଲା।

( ମିଶ୍ର ) ଗୃହଂ ତମାଯାନ୍ତମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସାସନାତ୍ ସଦ୍ଯଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ହି ଜାତସମ୍ଭ୍ରମା । ଯଥୋପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ସଖୀଭିରଚ୍ଯୁତଂ ସଭାଜଯାମାସ ସତ୍-ଆସନାଦିଭିଃ

ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଭଗବାନ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସନରୁ ଉଠି, ମନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲଜ୍ଜା ନେଇ, ସଠିକ ଭାବରେ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ତଥୋଦ୍ଧଵଃ ସାଧୁତଯାଭିପୂଜିତୋ ନ୍ଯଷୀଦଦୁର୍ଵ୍ଯାମଭିମୃଶ୍ଯ ଚାସନମ୍ । କୃଷ୍ଣୋଽପି ତୂର୍ଣଂ ଶଯନଂ ମହାଧନଂ ଵିଵେଶ ଲୋକାଚରିତାନ୍ଯନୁଵ୍ରତଃ

ଉଦ୍ଧବ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଆସନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ବସିଲେ; କୃଷ୍ଣ ଲୋକର ରୀତି ଅନୁସରି, ତୁରନ୍ତ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଶୟନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସା ମଜ୍ଜନାଲେପଦୁକୂଲଭୂଷଣ ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧତାମ୍ବୂଲସୁଧାସଵାଦିଭିଃ । ପ୍ରସାଧିତାତ୍ମୋପସସାର ମାଧଵଂ ସଵ୍ରୀଡଲୀଲୋତ୍ସ୍ମିତଵିଭ୍ରମେକ୍ଷିତୈଃ

ସେ ନିସ୍ନାନ, ଲେପ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ, ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ସଜି, ମାଧବଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ଭରା ଚାହିଁ, ଲୀଳାସ୍ମିତ ଓ ଆନନ୍ଦର ଚୋରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।