ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ମଯ୍ଯାଵେଶ୍ଯ ମନଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ ଵିମୁକ୍ତାଶେଷଵୃତ୍ତି ଯତ୍। ଅନୁସ୍ମରନ୍ତ୍ଯୋ ମାଂ ନିତ୍ଯମଚିରାନ୍ମାମୁପୈଷ୍ଯଥ

ତୁମେମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଲଗାଇ, ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର, ତେବେ ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।

ଯା ମଯା କ୍ରୀଡତା ରାତ୍ର୍ଯାଂ ଵନେଽସ୍ମିନ୍ଵ୍ରଜ ଆସ୍ଥିତାଃ। ଅଲବ୍ଧରାସାଃ କଲ୍ଯାଣ୍ଯୋ ମାପୁର୍ମଦ୍ଵୀର୍ଯଚିନ୍ତଯା

ଯେଉଁ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳିମାନେ ମୁଁ ଏହି ବ୍ରଜବନରେ ରାତିରେ ଖେଳୁଥିଲି, ତେବେ ରାସ ଲୀଳାରେ ଯୋଗ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋର ବୀରତା ଚିନ୍ତା କରି ମୋତେ ଅବଶ୍ୟ ପାଇଲେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ପ୍ରିଯତମାଦିଷ୍ଟମାକର୍ଣ୍ଯ ଵ୍ରଜଯୋଷିତଃ। ତା ଊଚୁରୁଦ୍ଧଵଂ ପ୍ରୀତାସ୍ତତ୍ସନ୍ଦେଶାଗତସ୍ମୃତୀଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ପ୍ରିୟଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସେଇ ସନ୍ଦେଶ ମନେ ପକାଇ କହିଲେ।

ଗୋପ୍ଯ ଊଚୁଃ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯାହିତୋ ହତଃ କଂସୋ ଯଦୂନାଂ ସାନୁଗୋଽଘକୃତ୍। ଦିଷ୍ଟ୍ଯାପ୍ତୈର୍ଲବ୍ଧସର୍ଵାର୍ଥୈଃ କୁଶଲ୍ଯାସ୍ତେଽଚ୍ଯୁତୋଽଧୁନା

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ: ଭାଗ୍ୟରେ, ଯଦୁମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ନାଶ ହୋଇଛି; ଭାଗ୍ୟରେ, ଅଚ୍ୟୁତ ଏବେ ନିଜ ପରିବାର ସହ ସମସ୍ତ କାମ ସାଧି ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି।

କଚ୍ଚିଦ୍ଗଦାଗ୍ରଜଃ ସୌମ୍ଯ କରୋତି ପୁରଯୋଷିତାମ୍। ପ୍ରୀତିଂ ନଃ ସ୍ନିଗ୍ଧସଵ୍ରୀଡ ହାସୋଦାରେକ୍ଷଣାର୍ଚିତଃ

ହେ ସୁମଧୁର, ଗଦାର ଭାଇ ଶହରର ମହିଳାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନେହ ଓ ଲଜ୍ଜା ଭରା ହାସି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି କି?

କଥଂ ରତିଵିଶେଷଜ୍ଞଃ ପ୍ରିଯଶ୍ଚ ପୁରଯୋଷିତାମ୍। ନାନୁବଧ୍ଯେତ ତଦ୍ଵାକ୍ଯୈର୍ଵିଭ୍ରମୈଶ୍ଚାନୁଭାଜିତଃ

ଯିଏ ପ୍ରେମର ଗୁପ୍ତ ଭାବ ଜାଣନ୍ତି ଓ ଶହରର ମହିଳାମାନେଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେ କିପରି ସେମାନେଙ୍କର କଥା ଓ ଖେଳାଳି ଭାବରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ?

ଅପି ସ୍ମରତି ନଃ ସାଧୋ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପ୍ରସ୍ତୁତେ କ୍ଵଚିତ୍। ଗୋଷ୍ଠିମଧ୍ଯେ ପୁରସ୍ତ୍ରୀଣାମ୍ଗ୍ରାମ୍ଯାଃ ସ୍ଵୈରକଥାନ୍ତରେ

ହେ ସାଧୁ, ଗୋବିନ୍ଦ କେବେ ଆମେ ଗ୍ରାମର ମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଶହରର ମହିଳାମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜସ୍ୱ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି?

ତାଃ କିଂ ନିଶାଃ ସ୍ମରତି ଯାସୁ ତଦା ପ୍ରିଯାଭିର୍। ଵୃନ୍ଦାଵନେ କୁମୁଦକୁନ୍ଦଶଶାଙ୍କରମ୍ଯେ। ରେମେ କ୍ଵଣଚ୍ଚରଣନୂପୁରରାସଗୋଷ୍ଠ୍ଯାମ୍। ଅସ୍ମାଭିରୀଡିତମନୋଜ୍ଞକଥଃ କଦାଚିତ୍

ତୁମେ କି ସେ ରାତିଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଉଛ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୃନ୍ଦାବନର କମଳ, କୁନ୍ଦ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଶୋଭା ମଧ୍ୟରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାମାନେ ସହ ରାସନୃତ୍ୟର ମଧୁର ନୂପୁର ଧ୍ୱନିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ କେବେ କେବେ ଆମକୁ ମଧୁର କଥା କହି ମନ ହରିଥିଲେ?

ଅପ୍ଯେଷ୍ଯତୀହ ଦାଶାର୍ହସ୍ତପ୍ତାଃ ସ୍ଵକୃତଯା ଶୁଚା। ସଞ୍ଜୀଵଯନ୍ନୁ ନୋ ଗାତ୍ରୈର୍ଯଥେନ୍ଦ୍ରୋ ଵନମମ୍ବୁଦୈଃ

ଦାଶାର୍ହବଂଶୀ ସେ ଭଗବାନ୍ କି ଏଠାକୁ ଫେରିବେ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଅମ୍ବୁଧାରାରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ଆମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେବେ କି?

କସ୍ମାତ୍କୃଷ୍ଣ ଇହାଯାତି ପ୍ରାପ୍ତରାଜ୍ଯୋ ହତାହିତଃ। ନରେନ୍ଦ୍ର କନ୍ଯା ଉଦ୍ଵାହ୍ଯ ପ୍ରୀତଃ ସର୍ଵସୁହୃଦ୍ଵୃତଃ

ହେ ରାଜା, କୃଷ୍ଣ ତ ଏବେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନାଶ କରିଛନ୍ତି, ରାଜକୁମାରୀମାନେଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟବନ୍ଧୁମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ଏପରି ସ୍ଥିତିରେ ସେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିବେ?

କିମସ୍ମାଭିର୍ଵନୌକୋଭିରନ୍ଯାଭିର୍ଵା ମହାତ୍ମନଃ। ଶ୍ରୀପତେରାପ୍ତକାମସ୍ଯ କ୍ରିଯେତାର୍ଥଃ କୃତାତ୍ମନଃ

ଏମିତି ମହାପୁରୁଷ, ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ, ନିଜ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା ଏବଂ ନିଜେ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମ ବନବାସୀମାନେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାର ଦରକାର କଣ?

ପରଂ ସୌଖ୍ଯଂ ହି ନୈରାଶ୍ଯଂ ସ୍ଵୈରିଣ୍ଯପ୍ଯାହ ପିଙ୍ଗଲା। ତଜ୍ଜାନତୀନାଂ ନଃ କୃଷ୍ଣେ ତଥାପ୍ଯାଶା ଦୁରତ୍ଯଯା

ନିରାଶା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ଏହି କଥା ପିଙ୍ଗଳା ନାମକ ବେଶ୍ୟା କହିଥିଲେ; ତଥାପି ଏହା ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ ଆମର ଆଶା ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।

କ ଉତ୍ସହେତ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମୁତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକସଂଵିଦମ୍। ଅନିଚ୍ଛତୋଽପି ଯସ୍ଯ ଶ୍ରୀରଙ୍ଗାନ୍ନ ଚ୍ଯଵତେ କ୍ଵଚିତ୍

ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଶ୍ରୀ ଅବିରତ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଛାଡ଼ିବାକୁ କିଏ ଚାହିଁବ? ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ସରିଚ୍ଛୈଲଵନୋଦ୍ଦେଶା ଗାଵୋ ଵେଣୁରଵା ଇମେ। ସଙ୍କର୍ଷଣସହାଯେନ କୃଷ୍ଣେନାଚରିତାଃ ପ୍ରଭୋ

ଏହି ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଅଟବି, ଗାଈମାନେ ଏବଂ ବାଂଶୀର ଧ୍ୱନି—ଏସବୁ ଉପରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସଂକର୍ଷଣ ସହ ଚାଲିଛନ୍ତି।

ପୁନଃ ପୁନଃ ସ୍ମାରଯନ୍ତି ନନ୍ଦଗୋପସୁତଂ ବତ। ଶ୍ରୀନିକେତୈସ୍ତତ୍ପଦକୈର୍ଵିସ୍ମର୍ତୁଂ ନୈଵ ଶକ୍ନୁମଃ

ପୁନି ପୁନି ଶ୍ରୀର ନିବାସସ୍ଥଳୀମାନେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି; ସେ ଚିହ୍ନିତ ପଦଚିହ୍ନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଭୁଲିପାରୁନାହିଁ।

ଗତ୍ଯା ଲଲିତଯୋଦାର ହାସଲୀଲାଵଲୋକନୈଃ। ମାଧ୍ଵ୍ଯା ଗିରା ହୃତଧିଯଃ କଥଂ ତଂ ଵିସ୍ମରାମ ହେ

ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଚାଲିବା, ଉଦାର ହାସ୍ୟ, ଖେଳମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ମଧୁର କଥାରେ ଆମ ମନ ହରାଯାଇଛି—ଆମେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିପାରିବୁ?

ହେ ନାଥ ହେ ରମାନାଥ ଵ୍ରଜନାଥାର୍ତିନାଶନ। ମଗ୍ନମୁଦ୍ଧର ଗୋଵିନ୍ଦ ଗୋକୁଲଂ ଵୃଜିନାର୍ଣଵାତ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ, ହେ ବ୍ରଜର ନାଥ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଏହି ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ଗୋକୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କର।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ତତସ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣସନ୍ଦେଶୈର୍ଵ୍ଯପେତଵିରହଜ୍ଵରାଃ। ଉଦ୍ଧଵଂ ପୂଜଯାଂଚକ୍ରୁର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵାତ୍ମାନମଧୋକ୍ଷଜମ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବର ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣି ସମ୍ମାନ କଲେ।

ଉଵାସ କତିଚିନ୍ମାସାନ୍ଗୋପୀନାଂ ଵିନୁଦନ୍ଶୁଚଃ। କୃଷ୍ଣଲୀଲାକଥାଂ ଗାଯନ୍ରମଯାମାସ ଗୋକୁଲମ୍

ସେ କିଛି ମାସ ରହି, ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା କଥା ଗାଇ ଗୋକୁଳକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ।

ଯାଵନ୍ତ୍ଯହାନି ନନ୍ଦସ୍ଯ ଵ୍ରଜେଽଵାତ୍ସୀତ୍ସ ଉଦ୍ଧଵଃ। ଵ୍ରଜୌକସାଂ କ୍ଷଣପ୍ରାଯାଣ୍ଯାସନ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵାର୍ତଯା

ଉଦ୍ଧବ ଯେତେଦିନ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜରେ ରହିଲେ, ସେତେଦିନ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବରରେ ଏମିତି ଲୀନ ହେଲେ ଯେ, ସମୟ ଦୃତ ଗତିରେ କଟିଗଲା।

ସରିଦ୍ଵନଗିରିଦ୍ରୋ ଣୀର୍ଵୀକ୍ଷନ୍କୁସୁମିତାନ୍ଦ୍ରୁ ମାନ୍। କୃଷ୍ଣଂ ସଂସ୍ମାରଯନ୍ରେମେ ହରିଦାସୋ ଵ୍ରଜୌକସାମ୍

ନଦୀ, ଅଟବି ଓ ଫୁଲିଥିବା ଗଛମାନେକୁ ଦେଖି, ଉଦ୍ଧବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵମାଦି ଗୋପୀନାଂ କୃଷ୍ଣାଵେଶାତ୍ମଵିକ୍ଲଵମ୍। ଉଦ୍ଧଵଃ ପରମପ୍ରୀତସ୍ତା ନମସ୍ଯନ୍ନିଦଂ ଜଗୌ

ଗୋପୀମାନେ ଏପରି କୃଷ୍ଣଭାବରେ ଲୀନ ଓ ମନ ହରାଇଥିବା ଦେଖି, ଉଦ୍ଧବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହି ଶ୍ଲୋକ କହିଲେ।

ଏତାଃ ପରଂ ତନୁଭୃତୋ ଭୁଵି ଗୋପଵଧ୍ଵୋ। ଗୋଵିନ୍ଦ ଏଵ ନିଖିଲାତ୍ମନି ରୂଢଭାଵାଃ । ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଯଦ୍ଭଵଭିଯୋ ମୁନଯୋ ଵଯଂ ଚ। କିଂ ବ୍ରହ୍ମଜନ୍ମଭିରନନ୍ତକଥାରସସ୍ଯ

ଏହି ଗୋପୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ଗୋବିନ୍ଦ ପ୍ରେମ ଏତେ ଗଭୀର। ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଭୟରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଓ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭକ୍ତିକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛୁ। ଅନନ୍ତଙ୍କ ଲୀଳାର ରସ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବା କଣ କାମର?

କ୍ଵେମାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵନଚରୀର୍ଵ୍ଯଭିଚାରଦୁଷ୍ଟାଃ। କୃଷ୍ଣେ କ୍ଵ ଚୈଷ ପରମାତ୍ମନି ରୂଢଭାଵଃ। ନନ୍ଵୀଶ୍ଵରୋଽନୁଭଜତୋଽଵିଦୁଷୋଽପି ସାକ୍ଷାଚ୍। ଛ୍ରେଯସ୍ତନୋତ୍ଯଗଦରାଜ ଇଵୋପଯୁକ୍ତଃ

ଏହି ଅଟବିରେ ରହୁଥିବା ଏମିତି ଅପବିତ୍ର ମହିଳାମାନେ, ଏବଂ ଏହି ଅପାର ପ୍ରେମ କୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମା ପାଇଁ—ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ତଥାପି, ଯେଉଁମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜାଣିନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଆନ୍ତି, ଯେପରି ରାଜା ନିଜକୁ ସେବା କରୁଥିବା ଅଜ୍ଞାନୀକୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରନ୍ତି।

ନାଯଂ ଶ୍ରିଯୋଽଙ୍ଗ ଉ ନିତାନ୍ତରତେଃ ପ୍ରସାଦଃ। ସ୍ଵର୍ଯୋଷିତାଂ ନଲିନଗନ୍ଧରୁଚାଂ କୁତୋଽନ୍ଯାଃ। ରାସୋତ୍ସଵେଽସ୍ଯ ଭୁଜଦଣ୍ଡଗୃହୀତକଣ୍ଠ। ଲବ୍ଧାଶିଷାଂ ଯ ଉଦଗାଦ୍ଵ୍ରଜଵଲ୍ଲଭୀନାମ୍

ହେ ସଖା, ଏହି ଗଭୀର ପ୍ରେମର କୃପା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ମହିଳାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପଦ୍ମସୁଗନ୍ଧି ଓ ଶୋଭାରେ ଅତିଶୟ, ସେମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାରେ ମିଳେନାହିଁ। ଏହା ରାସ ଉତ୍ସବରେ ଉଦିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରଜବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କ ଗଳାକୁ ବାହୁରେ ଧରି ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଇଥିଲେ।

ଆସାମହୋ ଚରଣରେଣୁଜୁଷାମହଂ ସ୍ଯାଂ। ଵୃନ୍ଦାଵନେ କିମପି ଗୁଲ୍ମଲତୌଷଧୀନାମ୍। ଯା ଦୁସ୍ତ୍ଯଜଂ ସ୍ଵଜନମାର୍ଯପଥଂ ଚ ହିତ୍ଵା। ଭେଜୁର୍ମୁକୁନ୍ଦପଦଵୀଂ ଶ୍ରୁତିଭିର୍ଵିମୃଗ୍ଯାମ୍

ଅହୋ, ମୁଁ ଏହି ବୃନ୍ଦାବନରେ ଏକ ଗଛ, ଜଙ୍ଗଳ ଝାଡ଼, ଲତା କିମ୍ବା ଔଷଧି ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେପରି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ପାଦଧୂଳି ପାଇପାରିବି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜନ, ନିଜ ପରିବାର ଓ ଆର୍ଯ୍ୟମାର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ପଦବୀକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ବେଦ ଖୋଜିଥାନ୍ତି।

ଯା ଵୈ ଶ୍ରିଯାର୍ଚିତମଜାଦିଭିରାପ୍ତକାମୈର୍। ଯୋଗେଶ୍ଵରୈରପି ଯଦାତ୍ମନି ରାସଗୋଷ୍ଠ୍ଯାମ୍। କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତଦ୍ଭଗଵତଃ ଚରଣାରଵିନ୍ଦଂ। ନ୍ଯସ୍ତଂ ସ୍ତନେଷୁ ଵିଜହୁଃ ପରିରଭ୍ଯ ତାପମ୍

ଯେଉଁ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଷ୍ଠନ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଯୋଗେଶ୍ବରମାନେ ପୂଜିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ରାସ ଲୀଳାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି।

ଵନ୍ଦେ ନନ୍ଦଵ୍ରଜସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପାଦରେଣୁମଭୀକ୍ଷ୍ଣଶଃ। ଯାସାଂ ହରିକଥୋଦ୍ଗୀତଂ ପୁନାତି ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍

ମୁଁ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନଙ୍କର ପାଦଧୂଳିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହରିକଥା ଗାନ ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଅଥ ଗୋପୀରନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଯଶୋଦାଂ ନନ୍ଦମେଵ ଚ। ଗୋପାନାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଦାଶାର୍ହୋ ଯାସ୍ଯନ୍ନାରୁରୁହେ ରଥମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉବାଚ — ତାପରେ, ଗୋପୀମାନେ, ଯଶୋଦା, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦାଶାର୍ହ ଯାଇବାକୁ ଚାହିଁ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।