ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ପୁତ୍ରାନ୍ପତୀନ୍ଦେହାନ୍ସ୍ଵଜନାନ୍ଭଵନାନି ଚ। ହିତ୍ଵାଵୃଣୀତ ଯୂଯଂ ଯତ୍କୃଷ୍ଣାଖ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ପରମ୍

ଭାଗ୍ୟବଶେଷରେ, ତୁମେମାନେ ପୁଅ, ସ୍ୱାମୀ, ଦେହ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ଘର ଛାଡି, ସେ ପରମ ପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବାଛିଛ।

ସର୍ଵାତ୍ମଭାଵୋଽଧିକୃତୋ ଭଵତୀନାମଧୋକ୍ଷଜେ। ଵିରହେଣ ମହାଭାଗା ମହାନ୍ମେଽନୁଗ୍ରହଃ କୃତଃ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀମାନେ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ନେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତା ତୁମେମାନେ ବିରହ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରିଛ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେମାନେ ମୋତେ ବଡ଼ କୃପା କରିଛ।

ଶ୍ରୂଯତାଂ ପ୍ରିଯସନ୍ଦେଶୋ ଭଵତୀନାଂ ସୁଖାଵହଃ। ଯମାଦାଯାଗତୋ ଭଦ୍ରା ଅହଂ ଭର୍ତୂ ରହସ୍କରଃ

ତୁମେମାନେ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ଆସିଛି, ଯାହା ତୁମେମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଭଵତୀନାଂ ଵିଯୋଗୋ ମେ ନ ହି ସର୍ଵାତ୍ମନା କ୍ଵଚିତ୍। ଯଥା ଭୂତାନି ଭୂତେଷୁ ଖଂ ଵାଯ୍ଵଗ୍ନିର୍ଜଲଂ ମହୀ । ତଥାହଂ ଚ ମନଃପ୍ରାଣ ଭୂତେନ୍ଦ୍ରିଯଗୁଣାଶ୍ରଯଃ

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ମୋର ତୁମେମାନେ ସହ ବିରହ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ, କାରଣ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଅଛି, ଯେପରି ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ପାଣି ଓ ମାଟି ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ଅଛି, ସେପରି ମୁଁ ମନ, ପ୍ରାଣ, ପଞ୍ଚଭୂତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାଙ୍କର ଗୁଣର ଆଧାର।

ଆତ୍ମନ୍ଯେଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ସୃଜେ ହନ୍ମ୍ଯନୁପାଲଯେ। ଆତ୍ମମାଯାନୁଭାଵେନ ଭୂତେନ୍ଦ୍ରିଯଗୁଣାତ୍ମନା

ମୁଁ ନିଜେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନ କରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପଞ୍ଚଭୂତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାଙ୍କର ଗୁଣର ମୂଳ ଭାବେ।

ଆତ୍ମା ଜ୍ଞାନମଯଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତୋଽଗୁଣାନ୍ଵଯଃ। ସୁଷୁପ୍ତିସ୍ଵପ୍ନଜାଗ୍ରଦ୍ଭିର୍ମାଯାଵୃତ୍ତିଭିରୀଯତେ

ଆତ୍ମା ଜ୍ଞାନମୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓ ଗୁଣମୁକ୍ତ; ତଥାପି ମାୟାର କ୍ରିୟାରେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଚଳିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।

ଯେନେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାନ୍ଧ୍ଯାଯେତ ମୃଷା ସ୍ଵପ୍ନଵଦୁତ୍ଥିତଃ। ତନ୍ନିରୁନ୍ଧ୍ଯାଦିନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଵିନିଦ୍ରଃ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ବିଷୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରେ—ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ମିଥ୍ୟା ଉପଜିଥାଏ—ସେଇ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜକୁ ସଚେତନ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଏତଦନ୍ତଃ ସମାମ୍ନାଯୋ ଯୋଗଃ ସାଙ୍ଖ୍ଯଂ ମନୀଷିଣାମ୍। ତ୍ଯାଗସ୍ତପୋ ଦମଃ ସତ୍ଯଂ ସମୁଦ୍ରାନ୍ତା ଇଵାପଗାଃ

ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଉପଦେଶ, ଯୋଗ ଓ ବିବେକ ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କର ମୂଳ ଉପଦେଶ; ତ୍ୟାଗ, ତପ, ଦମ ଓ ସତ୍ୟ—ଏମାନେ ନଦୀ ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଯତ୍ତ୍ଵହଂ ଭଵତୀନାଂ ଵୈ ଦୂରେ ଵର୍ତେ ପ୍ରିଯୋ ଦୃଶାମ୍। ମନସଃ ସନ୍ନିକର୍ଷାର୍ଥଂ ମଦନୁଧ୍ଯାନକାମ୍ଯଯା

ମୁଁ ତୁମେମାନେର ପ୍ରିୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୂରେ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଯେ, ତୁମେମାନେର ମନ ଆଉ ଆଉ ମୋ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହେଉ।

ଯଥା ଦୂରଚରେ ପ୍ରେଷ୍ଠେ ମନ ଆଵିଶ୍ଯ ଵର୍ତତେ। ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ନ ତଥା ଚେତଃ ସନ୍ନିକୃଷ୍ଟେଽକ୍ଷିଗୋଚରେ

ଯେପରି ଦୂରେ ଥିବା ପ୍ରିୟଜନକୁ ମନ ଭାବିଥାଏ, ସେପରି ନିକଟରେ ଓ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଲେ ମହିଳାମାନେର ହୃଦୟ ଏତେ ଆକର୍ଷିତ ରହେ ନାହିଁ।

ମଯ୍ଯାଵେଶ୍ଯ ମନଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ ଵିମୁକ୍ତାଶେଷଵୃତ୍ତି ଯତ୍। ଅନୁସ୍ମରନ୍ତ୍ଯୋ ମାଂ ନିତ୍ଯମଚିରାନ୍ମାମୁପୈଷ୍ଯଥ

ତୁମେମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଲଗାଇ, ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର, ତେବେ ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।

ଯା ମଯା କ୍ରୀଡତା ରାତ୍ର୍ଯାଂ ଵନେଽସ୍ମିନ୍ଵ୍ରଜ ଆସ୍ଥିତାଃ। ଅଲବ୍ଧରାସାଃ କଲ୍ଯାଣ୍ଯୋ ମାପୁର୍ମଦ୍ଵୀର୍ଯଚିନ୍ତଯା

ଯେଉଁ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳିମାନେ ମୁଁ ଏହି ବ୍ରଜବନରେ ରାତିରେ ଖେଳୁଥିଲି, ତେବେ ରାସ ଲୀଳାରେ ଯୋଗ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋର ବୀରତା ଚିନ୍ତା କରି ମୋତେ ଅବଶ୍ୟ ପାଇଲେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ପ୍ରିଯତମାଦିଷ୍ଟମାକର୍ଣ୍ଯ ଵ୍ରଜଯୋଷିତଃ। ତା ଊଚୁରୁଦ୍ଧଵଂ ପ୍ରୀତାସ୍ତତ୍ସନ୍ଦେଶାଗତସ୍ମୃତୀଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ପ୍ରିୟଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସେଇ ସନ୍ଦେଶ ମନେ ପକାଇ କହିଲେ।

ଗୋପ୍ଯ ଊଚୁଃ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯାହିତୋ ହତଃ କଂସୋ ଯଦୂନାଂ ସାନୁଗୋଽଘକୃତ୍। ଦିଷ୍ଟ୍ଯାପ୍ତୈର୍ଲବ୍ଧସର୍ଵାର୍ଥୈଃ କୁଶଲ୍ଯାସ୍ତେଽଚ୍ଯୁତୋଽଧୁନା

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ: ଭାଗ୍ୟରେ, ଯଦୁମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ନାଶ ହୋଇଛି; ଭାଗ୍ୟରେ, ଅଚ୍ୟୁତ ଏବେ ନିଜ ପରିବାର ସହ ସମସ୍ତ କାମ ସାଧି ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି।

କଚ୍ଚିଦ୍ଗଦାଗ୍ରଜଃ ସୌମ୍ଯ କରୋତି ପୁରଯୋଷିତାମ୍। ପ୍ରୀତିଂ ନଃ ସ୍ନିଗ୍ଧସଵ୍ରୀଡ ହାସୋଦାରେକ୍ଷଣାର୍ଚିତଃ

ହେ ସୁମଧୁର, ଗଦାର ଭାଇ ଶହରର ମହିଳାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନେହ ଓ ଲଜ୍ଜା ଭରା ହାସି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି କି?

କଥଂ ରତିଵିଶେଷଜ୍ଞଃ ପ୍ରିଯଶ୍ଚ ପୁରଯୋଷିତାମ୍। ନାନୁବଧ୍ଯେତ ତଦ୍ଵାକ୍ଯୈର୍ଵିଭ୍ରମୈଶ୍ଚାନୁଭାଜିତଃ

ଯିଏ ପ୍ରେମର ଗୁପ୍ତ ଭାବ ଜାଣନ୍ତି ଓ ଶହରର ମହିଳାମାନେଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେ କିପରି ସେମାନେଙ୍କର କଥା ଓ ଖେଳାଳି ଭାବରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ?

ଅପି ସ୍ମରତି ନଃ ସାଧୋ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପ୍ରସ୍ତୁତେ କ୍ଵଚିତ୍। ଗୋଷ୍ଠିମଧ୍ଯେ ପୁରସ୍ତ୍ରୀଣାମ୍ଗ୍ରାମ୍ଯାଃ ସ୍ଵୈରକଥାନ୍ତରେ

ହେ ସାଧୁ, ଗୋବିନ୍ଦ କେବେ ଆମେ ଗ୍ରାମର ମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଶହରର ମହିଳାମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜସ୍ୱ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି?

ତାଃ କିଂ ନିଶାଃ ସ୍ମରତି ଯାସୁ ତଦା ପ୍ରିଯାଭିର୍। ଵୃନ୍ଦାଵନେ କୁମୁଦକୁନ୍ଦଶଶାଙ୍କରମ୍ଯେ। ରେମେ କ୍ଵଣଚ୍ଚରଣନୂପୁରରାସଗୋଷ୍ଠ୍ଯାମ୍। ଅସ୍ମାଭିରୀଡିତମନୋଜ୍ଞକଥଃ କଦାଚିତ୍

ତୁମେ କି ସେ ରାତିଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଉଛ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୃନ୍ଦାବନର କମଳ, କୁନ୍ଦ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଶୋଭା ମଧ୍ୟରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାମାନେ ସହ ରାସନୃତ୍ୟର ମଧୁର ନୂପୁର ଧ୍ୱନିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ କେବେ କେବେ ଆମକୁ ମଧୁର କଥା କହି ମନ ହରିଥିଲେ?

ଅପ୍ଯେଷ୍ଯତୀହ ଦାଶାର୍ହସ୍ତପ୍ତାଃ ସ୍ଵକୃତଯା ଶୁଚା। ସଞ୍ଜୀଵଯନ୍ନୁ ନୋ ଗାତ୍ରୈର୍ଯଥେନ୍ଦ୍ରୋ ଵନମମ୍ବୁଦୈଃ

ଦାଶାର୍ହବଂଶୀ ସେ ଭଗବାନ୍ କି ଏଠାକୁ ଫେରିବେ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଅମ୍ବୁଧାରାରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ଆମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେବେ କି?

କସ୍ମାତ୍କୃଷ୍ଣ ଇହାଯାତି ପ୍ରାପ୍ତରାଜ୍ଯୋ ହତାହିତଃ। ନରେନ୍ଦ୍ର କନ୍ଯା ଉଦ୍ଵାହ୍ଯ ପ୍ରୀତଃ ସର୍ଵସୁହୃଦ୍ଵୃତଃ

ହେ ରାଜା, କୃଷ୍ଣ ତ ଏବେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନାଶ କରିଛନ୍ତି, ରାଜକୁମାରୀମାନେଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟବନ୍ଧୁମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ଏପରି ସ୍ଥିତିରେ ସେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିବେ?

କିମସ୍ମାଭିର୍ଵନୌକୋଭିରନ୍ଯାଭିର୍ଵା ମହାତ୍ମନଃ। ଶ୍ରୀପତେରାପ୍ତକାମସ୍ଯ କ୍ରିଯେତାର୍ଥଃ କୃତାତ୍ମନଃ

ଏମିତି ମହାପୁରୁଷ, ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ, ନିଜ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା ଏବଂ ନିଜେ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମ ବନବାସୀମାନେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାର ଦରକାର କଣ?

ପରଂ ସୌଖ୍ଯଂ ହି ନୈରାଶ୍ଯଂ ସ୍ଵୈରିଣ୍ଯପ୍ଯାହ ପିଙ୍ଗଲା। ତଜ୍ଜାନତୀନାଂ ନଃ କୃଷ୍ଣେ ତଥାପ୍ଯାଶା ଦୁରତ୍ଯଯା

ନିରାଶା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ଏହି କଥା ପିଙ୍ଗଳା ନାମକ ବେଶ୍ୟା କହିଥିଲେ; ତଥାପି ଏହା ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ ଆମର ଆଶା ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।

କ ଉତ୍ସହେତ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମୁତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକସଂଵିଦମ୍। ଅନିଚ୍ଛତୋଽପି ଯସ୍ଯ ଶ୍ରୀରଙ୍ଗାନ୍ନ ଚ୍ଯଵତେ କ୍ଵଚିତ୍

ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଶ୍ରୀ ଅବିରତ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଛାଡ଼ିବାକୁ କିଏ ଚାହିଁବ? ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ସରିଚ୍ଛୈଲଵନୋଦ୍ଦେଶା ଗାଵୋ ଵେଣୁରଵା ଇମେ। ସଙ୍କର୍ଷଣସହାଯେନ କୃଷ୍ଣେନାଚରିତାଃ ପ୍ରଭୋ

ଏହି ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଅଟବି, ଗାଈମାନେ ଏବଂ ବାଂଶୀର ଧ୍ୱନି—ଏସବୁ ଉପରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସଂକର୍ଷଣ ସହ ଚାଲିଛନ୍ତି।

ପୁନଃ ପୁନଃ ସ୍ମାରଯନ୍ତି ନନ୍ଦଗୋପସୁତଂ ବତ। ଶ୍ରୀନିକେତୈସ୍ତତ୍ପଦକୈର୍ଵିସ୍ମର୍ତୁଂ ନୈଵ ଶକ୍ନୁମଃ

ପୁନି ପୁନି ଶ୍ରୀର ନିବାସସ୍ଥଳୀମାନେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି; ସେ ଚିହ୍ନିତ ପଦଚିହ୍ନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଭୁଲିପାରୁନାହିଁ।

ଗତ୍ଯା ଲଲିତଯୋଦାର ହାସଲୀଲାଵଲୋକନୈଃ। ମାଧ୍ଵ୍ଯା ଗିରା ହୃତଧିଯଃ କଥଂ ତଂ ଵିସ୍ମରାମ ହେ

ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଚାଲିବା, ଉଦାର ହାସ୍ୟ, ଖେଳମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ମଧୁର କଥାରେ ଆମ ମନ ହରାଯାଇଛି—ଆମେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିପାରିବୁ?

ହେ ନାଥ ହେ ରମାନାଥ ଵ୍ରଜନାଥାର୍ତିନାଶନ। ମଗ୍ନମୁଦ୍ଧର ଗୋଵିନ୍ଦ ଗୋକୁଲଂ ଵୃଜିନାର୍ଣଵାତ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ, ହେ ବ୍ରଜର ନାଥ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଏହି ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ଗୋକୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କର।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ତତସ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣସନ୍ଦେଶୈର୍ଵ୍ଯପେତଵିରହଜ୍ଵରାଃ। ଉଦ୍ଧଵଂ ପୂଜଯାଂଚକ୍ରୁର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵାତ୍ମାନମଧୋକ୍ଷଜମ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବର ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣି ସମ୍ମାନ କଲେ।

ଉଵାସ କତିଚିନ୍ମାସାନ୍ଗୋପୀନାଂ ଵିନୁଦନ୍ଶୁଚଃ। କୃଷ୍ଣଲୀଲାକଥାଂ ଗାଯନ୍ରମଯାମାସ ଗୋକୁଲମ୍

ସେ କିଛି ମାସ ରହି, ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା କଥା ଗାଇ ଗୋକୁଳକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ।