ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ହା ନାଥ ପ୍ରିଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ କରୁଣାନାଥଵତ୍ସଲ । ତ୍ଵଯା ହତେନ ନିହତା ଵଯଂ ତେ ସଗୃହପ୍ରଜାଃ

'ହା ନାଥ, ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ଦୟାଳୁ ଓ ନାଥହୀନଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା! ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସହିତ, ଆମେ ଓ ଆମ ପରିବାର, ସନ୍ତାନ ସମେତ ନଷ୍ଟ ହେଲୁ।'

ତ୍ଵଯା ଵିରହିତା ପତ୍ଯା ପୁରୀଯଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭ । ନ ଶୋଭତେ ଵଯମିଵ ନିଵୃତ୍ତୋତ୍ସଵମଙ୍‌ଗଲା

'ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହି ସହର, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ପରି ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସବ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛୁ।'

ଅନାଗସାଂ ତ୍ଵଂ ଭୂତାନାଂ କୃତଵାନ୍ ଦ୍ରୋହମୁଲ୍ବଣମ୍ । ତେନେମାଂ ଭୋ ଦଶାଂ ନୀତୋ ଭୂତଧ୍ରୁକ୍ କୋ ଲଭେତ ଶମ୍

'ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ କରିଛ; ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ପ୍ରାଣୀହନ୍ତା, ଆମକୁ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଇ, କିଏ ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିବ?'

ସର୍ଵେଷାମିହ ଭୂତାନାଂ ଏଷ ହି ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯଃ । ଗୋପ୍ତା ଚ ତଦଵଧ୍ଯାଯୀ ନ କ୍ଵଚିତ୍ ସୁଖମେଧତେ

ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶର ମୂଳ ଏହି ଅଟୁଟ ନିୟମ। ଏହି ନିୟମ ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା। ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରାଯାଏ, ସେଠି କେହି କେବେ ସୁଖ ପାଇନାହାନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ରାଜଯୋଷିତ ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଲୋକଭାଵନଃ । ଯାମାହୁର୍ଲୌକିକୀଂ ସଂସ୍ଥାଂ ହତାନାଂ ସମକାରଯତ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁ ରାଜମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଲୋକର ପ୍ରଥାନୁସାରେ କ୍ରିୟା କରିଦେଲେ।

ମାତରଂ ପିତରଂ ଚୈଵ ମୋଚଯିତ୍ଵାଥ ବନ୍ଧନାତ୍ । କୃଷ୍ଣରାମୌ ଵଵନ୍ଦାତେ ଶିରସା ସ୍ପୃଶ୍ଯ ପାଦଯୋଃ

ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଦେଵକୀ ଵସୁଦେଵଶ୍ଚ ଵିଜ୍ଞାଯ ଜଗଦୀଶ୍ଵରୌ । କୃତସଂଵନ୍ଦନୌ ପୁତ୍ରୌ ସସ୍ଵଜାତେ ନ ଶଙ୍‌କିତୌ

ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଣାମ ଗ୍ରହଣ କରି, ଭୟ ଛାଡ଼ି ସ୍ନେହରେ ଗଳେ ଲଗାଇଲେ।

ଵସୁଦେଵଦେଵକୀ ସାନ୍ତ୍ଵନମ୍; ଉଗ୍ରସେନସ୍ଯ ରାଜ୍ଯାଭିଷେକଃ; ରାମକୃଷ୍ଣଯୋରୁପନଯନଂ ଵିଦ୍ଯାଧ୍ଯଯନଂ, ଗୁରୁର୍ମୃତପୁତ୍ରସ୍ଯାନଯନଂ ଚ - ଅଥ ପଞ୍ଚଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ। ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ପିତରାଵୁପଲବ୍ଧାର୍ଥୌ ଵିଦିତ୍ଵା ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ମା ଭୂଦିତି ନିଜାଂ ମାଯାଂ ତତାନ ଜନମୋହିନୀମ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଯିବାକୁ ବୁଝି, 'ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି ନିଜ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ।

ଉଵାଚ ପିତରାଵେତ୍ଯ ସାଗ୍ରଜଃ ସାତ୍ଵର୍ଷଭଃ। ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତଃ ପ୍ରୀଣନ୍ନମ୍ବ ତାତେତି ସାଦରମ୍

ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଜେଷ୍ଠଭାଇ ସହିତ ପ୍ରଭୁ ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, 'ମାଆ, ବାପା' ବୋଲି ସ୍ନେହରେ ସମ୍ବୋଧନ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।

ନାସ୍ମତ୍ତୋ ଯୁଵଯୋସ୍ତାତ ନିତ୍ଯୋତ୍କଣ୍ଠିତଯୋରପି। ବାଲ୍ଯପୌଗଣ୍ଡକୈଶୋରାଃ ପୁତ୍ରାଭ୍ଯାମଭଵନ୍କ୍ଵଚିତ୍

ହେ ବାପା, ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ପୁଅ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣ ଓ ମାଆ ସଦା ଆମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆସା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆମେ କେବେ ଛୁଆବେଳେ, ଶିଶୁବେଳେ, କିମ୍ବା ଯୁବାବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ରହିପାରିଲୁ ନାହିଁ।

ନ ଲବ୍ଧୋ ଦୈଵହତଯୋର୍ଵାସୋ ନୌ ଭଵଦନ୍ତିକେ। ଯାଂ ବାଲାଃ ପିତୃଗେହସ୍ଥା ଵିନ୍ଦନ୍ତେ ଲାଲିତା ମୁଦମ୍

ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିପାରିଲୁ ନାହିଁ। ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଥିବା ଛୁଆମାନେ ଯେ ସେଇ ସ୍ନେହ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଆମେ ସେ ଆନନ୍ଦ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲୁ ନାହିଁ।

ସର୍ଵାର୍ଥସମ୍ଭଵୋ ଦେହୋ ଜନିତଃ ପୋଷିତୋ ଯତଃ। ନ ତଯୋର୍ଯାତି ନିର୍ଵେଶଂ ପିତ୍ରୋର୍ମର୍ତ୍ଯଃ ଶତାଯୁଷା

ଏହି ଦେହ ଯାହାଠାରୁ ଜନ୍ମ ଓ ପୋଷଣ ମିଳେ, ସମସ୍ତ ସଫଳତାର ମୂଳ। ଏହି ଦେହ ଦେଇଥିବା ପିତାମାତାଙ୍କ ଋଣ ଏକ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବେ ଶୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଯସ୍ତଯୋରାତ୍ମଜଃ କଲ୍ପ ଆତ୍ମନା ଚ ଧନେନ ଚ। ଵୃତ୍ତିଂ ନ ଦଦ୍ଯାତ୍ତଂ ପ୍ରେତ୍ଯ ସ୍ଵମାଂସଂ ଖାଦଯନ୍ତି ହି

ଯେଉଁ ପୁଅ ଦେହରେ ଓ ଧନରେ ସମର୍ଥ ହୋଇ ମଧ୍ୟ, ମାଆ ବାପାଙ୍କ ଜୀବିକା ଚାଲାଇ ଦେଉ ନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଜ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ।

ମାତରଂ ପିତରଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଭାର୍ଯାଂ ସାଧ୍ଵୀଂ ସୁତଂ ଶିଶୁମ୍। ଗୁରୁଂ ଵିପ୍ରଂ ପ୍ରପନ୍ନଂ ଚ କଲ୍ପୋଽବିଭ୍ରଚ୍ଛ୍ଵସନ୍ମୃତଃ

ଯେଉଁଠି କେହି ସମର୍ଥ ହୋଇ ମଧ୍ୟ, ବୃଦ୍ଧ ମାଆ ବାପା, ସତୀ ଜଣା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଛୋଟ ପିଲା, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖେନାହାନ୍ତି, ସେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ଭଳି।

ତନ୍ନାଵକଲ୍ପଯୋଃ କଂସାନ୍ନିତ୍ଯମୁଦ୍ଵିଗ୍ନଚେତସୋଃ। ମୋଘମେତେ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତା ଦିଵସା ଵାମନର୍ଚତୋଃ

କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ଆମ ମନ ସଦା ଅଶାନ୍ତ ଥିଲା। ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ପୂଜା କରିବାର ଅବସର ମିଳିଲା ନାହିଁ, ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟର୍ଥ ଚାଲିଗଲା।

ତତ୍କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହଥସ୍ତାତ ମାତର୍ନୌ ପରତନ୍ତ୍ରଯୋଃ। ଅକୁର୍ଵତୋର୍ଵାଂ ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ କ୍ଲିଷ୍ଟଯୋର୍ଦୁର୍ହୃଦା ଭୃଶମ୍

ସେଇଥିରୁ, ହେ ବାପା ଓ ମାଆ, ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଅନ୍ୟର ଆଧୀନ ଓ ଦୁଃଖିତ ଥିଲୁ, ଆପଣଙ୍କ ସେବା କରିପାରିଲୁ ନାହିଁ। ଦୟାକରି ଆମକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଇତି ମାଯାମନୁଷ୍ଯସ୍ଯ ହରେର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନୋ ଗିରା। ମୋହିତାଵଙ୍କମାରୋପ୍ଯ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାପତୁର୍ମୁଦମ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏପରି ଭାବେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କର ମାୟାମୟ କଥାରେ, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ପୁଅକୁ କୋଳରେ ନେଇ, ଗଳେ ଲଗାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।

ସିଞ୍ଚନ୍ତାଵଶ୍ରୁଧାରାଭିଃ ସ୍ନେହପାଶେନ ଚାଵୃତୌ। ନ କିଞ୍ଚିଦୂଚତୂ ରାଜନ୍ବାଷ୍ପକଣ୍ଠୌ ଵିମୋହିତୌ

ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସ୍ନେହରେ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇ, ଭାବେ ବନ୍ଧି ରହି, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ରାଜନ୍, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଅଶ୍ରୁରେ ଆଟକି ଗଲା, ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।

ଏଵମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ପିତରୌ ଭଗଵାନ୍ଦେଵକୀସୁତଃ। ମାତାମହଂ ତୂଗ୍ରସେନଂ ଯଦୂନାମକରୋନ୍ନୃପମ୍

ଏପରିଭାବେ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ମାମା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଯଦୁବଂଶର ରାଜା କରିଦେଲେ।

ଆହ ଚାସ୍ମାନ୍ମହାରାଜ ପ୍ରଜାଶ୍ଚାଜ୍ଞପ୍ତୁମର୍ହସି। ଯଯାତିଶାପାଦ୍ଯଦୁଭିର୍ନାସିତଵ୍ଯଂ ନୃପାସନେ

ସେ କହିଲେ— 'ହେ ମହାରାଜ, ଆପଣ ଆମକୁ ଓ ପ୍ରଜାମାନେଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯୟାତିଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଯଦୁମାନେ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିପାରିବେ ନାହାନ୍ତି।'

ମଯି ଭୃତ୍ଯ ଉପାସୀନେ ଭଵତୋ ଵିବୁଧାଦଯଃ। ବଲିଂ ହରନ୍ତ୍ଯଵନତାଃ କିମୁତାନ୍ଯେ ନରାଧିପାଃ

ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସେବକ ଭାବେ ରହିଥିବାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତେଣୁ ଅନ୍ୟ ମାନବ ରାଜାମାନେ କଣ କରିପାରିବେ?

ସର୍ଵାନ୍ସ୍ଵାନ୍ଜ୍ଞାତିସମ୍ବନ୍ଧାନ୍ଦିଗ୍ଭ୍ଯଃ କଂସଭଯାକୁଲାନ୍। ଯଦୁଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକମଧୁ ଦାଶାର୍ହକୁକୁରାଦିକାନ୍

ସମସ୍ତ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନ, ଯେଉଁମାନେ କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ସବୁ ଦିଗରୁ ଅତି ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିଲେ—ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ, ମଧୁ, ଦାଶାର୍ହ, କୁକୁର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ—

ସଭାଜିତାନ୍ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵିଦେଶାଵାସକର୍ଶିତାନ୍। ନ୍ଯଵାସଯତ୍ସ୍ଵଗେହେଷୁ ଵିତ୍ତୈଃ ସନ୍ତର୍ପ୍ଯ ଵିଶ୍ଵକୃତ୍

ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ବିଦେଶରେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଅବସ୍ଥାନ କରି ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିବାମାନେ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ନିଜ ଘରେ ରଖିଲେ ଓ ଧନ-ସମ୍ପତି ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଳିଭାବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ।

କୃଷ୍ଣସଙ୍କର୍ଷଣଭୁଜୈର୍ଗୁପ୍ତା ଲବ୍ଧମନୋରଥାଃ। ଗୃହେଷୁ ରେମିରେ ସିଦ୍ଧାଃ କୃଷ୍ଣରାମଗତଜ୍ଵରାଃ

କୃଷ୍ଣ ଓ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ଘରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ; କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଗଲା।

ଵୀକ୍ଷନ୍ତୋଽହରହଃ ପ୍ରୀତା ମୁକୁନ୍ଦଵଦନାମ୍ବୁଜମ୍। ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରମୁଦିତଂ ଶ୍ରୀମତ୍ସଦଯସ୍ମିତଵୀକ୍ଷଣମ୍

ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଖୁସିରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପଦ୍ମମୁଖକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେଉଁମୁଖ ସଦା ଚମକୁଥିଲା, ଶୋଭାମୟ ଓ କରୁଣାମୟ ହସରେ ଭରିଥିଲା।

ତତ୍ର ପ୍ରଵଯସୋଽପ୍ଯାସନ୍ଯୁଵାନୋଽତିବଲୌଜସଃ। ପିବନ୍ତୋଽକ୍ଷୈର୍ମୁକୁନ୍ଦସ୍ଯ ମୁଖାମ୍ବୁଜସୁଧାଂ ମୁହୁଃ

ସେଠାରେ ବୟସ୍କ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁବକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ନୟନରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପଦ୍ମମୁଖର ଅମୃତ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଉଠୁଥିଲେ।

ଅଥ ନନ୍ଦଂ ସମସାଦ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ଦେଵକୀସୁତଃ। ସଙ୍କର୍ଷଣଶ୍ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯେଦମୂଚତୁଃ

ତାପରେ, ରାଜନ୍, ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅ ଭଗବାନ୍ ଓ ସଂକର୍ଷଣ, ନନ୍ଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—

ପିତର୍ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ସ୍ନିଗ୍ଧାଭ୍ଯାଂ ପୋଷିତୌ ଲାଲିତୌ ଭୃଶମ୍। ପିତ୍ରୋରଭ୍ଯଧିକା ପ୍ରୀତିରାତ୍ମଜେଷ୍ଵାତ୍ମନୋଽପି ହି

ପିତାଜୀ, ଆପଣ ଓ ମାଆମାନେ ଆମକୁ ବଡ଼ ସ୍ନେହ ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ ପାଳିଛନ୍ତି, ନିଜ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ପିତାମାତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ନିଜ ପାଇଁ ଥିବା ସ୍ନେହଠାରୁ ଅଧିକ ହୁଏ।

ସ ପିତା ସା ଚ ଜନନୀ ଯୌ ପୁଷ୍ଣୀତାଂ ସ୍ଵପୁତ୍ରଵତ୍। ଶିଶୂନ୍ବନ୍ଧୁଭିରୁତ୍ସୃଷ୍ଟାନକଲ୍ପୈଃ ପୋଷରକ୍ଷଣେ

ଯେଉଁ ପିତା ଓ ମାଆ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ଓ ଅସହାୟ ଶିଶୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଚୁଆ ପରି ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟ ପିତା ଓ ମାଆ।