ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ପ୍ରଵେପିତଃ ସ ରୁଧିରଂ ଉଦ୍‌ଵମନ୍ ମୁଖତୋଽର୍ଦିତଃ । ଵ୍ଯସୁଃ ପପାତୋର୍ଵ୍ଯୁପସ୍ଥେ ଵାତାହତ ଇଵାଙ୍‌ଘ୍ରିପଃ

ସେ କାପୁଥିଲେ, ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା, ବେଦନାରେ ତରସି, ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଝଡ଼ରେ ପଡ଼ିଥିବା ଗଛ ଭଳି।

ତତଃ କୂଟମନୁପ୍ରାପ୍ତଂ ରାମଃ ପ୍ରହରତାଂ ଵରଃ । ଅଵଧୀତ୍ ଲୀଲଯା ରାଜନ୍ ସାଵଜ୍ଞଂ ଵାମମୁଷ୍ଟିନା

ତାପରେ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧା ରାମ, ଆସିଥିବା କୂଟକୁ ଅବହେଳା ସହିତ ବାମ ମୁଷ୍ଟିରେ ଘାତ କରି, ସହଜରେ ମାରିଦେଲେ, ହେ ରାଜା।

ତର୍ହ୍ଯେଵ ହି ଶଲଃ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରପଦାହତଶୀର୍ଷକଃ । ଦ୍ଵିଧା ଵିଦୀର୍ଣସ୍ତୋଶଲକ ଉଭାଵପି ନିପେତତୁଃ

ସେଇ ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ଘାତରେ ଶଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା, ତୋଶଳକ ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇ, ଦୁଇଜଣେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।

ଚାଣୂରେ ମୁଷ୍ଟିକେ କୂଟେ ଶଲେ ତୋଶଲକେ ହତେ । ଶେଷାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ମଲ୍ଲାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରାଣପରୀପ୍ସଵଃ

ଚାଣୂର, ମୁଷ୍ଟିକ, କୂଟ, ଶଳ ଓ ତୋଶଳକ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ବାକି ଥିବା ସମସ୍ତ ମଲ୍ଲମାନେ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ପଳାଇଗଲେ।

ଗୋପାନ୍ ଵଯସ୍ଯାନ୍ ଆକୃଷ୍ଯ ତୈଃ ସଂସୃଜ୍ଯ ଵିଜହ୍ରତୁଃ । ଵାଦ୍ଯମାନେଷୁ ତୂର୍ଯେଷୁ ଵଲ୍ଗନ୍ତୌ ରୁତନୂପୁରୌ

ଗୋପମାନେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସଙ୍ଗେ ମିଶି ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ, ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ନୂପୁର ରଣ୍କାରରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।

ଜନାଃ ପ୍ରଜହୃଷୁଃ ସର୍ଵେ କର୍ମଣା ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ଋତେ କଂସଂ ଵିପ୍ରମୁଖ୍ଯାଃ ସାଧଵଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି

ସମସ୍ତ ଲୋକେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; କେବଳ କଂସ ବ୍ୟତୀତ, ମୁଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ 'ଭଲ କଲେ! ଭଲ କଲେ!' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

ହତେଷୁ ମଲ୍ଲଵର୍ଯେଷୁ ଵିଦ୍ରୁତେଷୁ ଚ ଭୋଜରାଟ୍ । ନ୍ଯଵାରଯତ୍ ସ୍ଵତୂର୍ଯାଣି ଵାକ୍ଯଂ ଚେଦମୁଵାଚ ହ

ମଲ୍ଲମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ ଓ ଭୋଜ ରାଜା କଂସ ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ସେ ନିଜ ବାଦ୍ୟକାରମାନେକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ ଓ ଏହି କଥା କହିଲେ—

ନିଃସାରଯତ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତୌ ଵସୁଦେଵାତ୍ମଜୌ ପୁରାତ୍ । ଧନଂ ହରତ ଗୋପାନାଂ ନନ୍ଦଂ ବଧ୍ନୀତ ଦୁର୍ମତିମ୍

ଏହି ଦୁଇଜଣ ଦୁଷ୍ଟ ବସୁଦେବପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସହରରୁ ବାହାର କର; ଗୋପମାନଙ୍କର ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି ହରଣ କର; ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ନନ୍ଦକୁ ବାନ୍ଧିଦେଉ, କାରଣ ସେ ଅପବିତ୍ର ମନ୍ତି।

ଵସୁଦେଵସ୍ତୁ ଦୁର୍ମେଧା ହନ୍ଯତାମାଶ୍ଵସତ୍ତମଃ । ଉଗ୍ରସେନଃ ପିତା ଚାପି ସାନୁଗଃ ପରପକ୍ଷଗଃ

ବସୁଦେବ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିକୁ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହତ୍ୟା କର; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ସହିତ; ଏବଂ ମୋର ବାପା ଉଗ୍ରସେନ, ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ସହଯୋଗୀ, ସେ ଓ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ।

ଏଵଂ ଵିକତ୍ଥମାନେ ଵୈ କଂସେ ପ୍ରକୁପିତୋଽଵ୍ଯଯଃ । ଲଘିମ୍ନୋତ୍ପତ୍ଯ ତରସା ମଞ୍ଚମୁତ୍ତୁଙ୍‌ଗମାରୁହତ୍

ଏଭଳି କଂସ ଅହଂକାର କରୁଥିବାବେଳେ, ଅବିନାଶୀ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ଉଛଳି ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।

ତଂ ଆଵିଶନ୍ତମାଲୋକ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁମାତ୍ମନ ଆସନାତ୍ । ମନସ୍ଵୀ ସହସୋତ୍ଥାଯ ଜଗୃହେ ସୋଽସିଚର୍ମଣୀ

ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ଭାବି ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କଂସ ଦୃଢ଼ ମନେ ତୁରନ୍ତ ଆସନରୁ ଉଠି, ତାଙ୍କର ଢାଳ ଓ ତଳୱାର ଧରିଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ତଂ ଖଡ୍ଗପାଣିଂ ଵିଚରନ୍ତମାଶୁ ଶ୍ଯେନଂ ଯଥା ଦକ୍ଷିଣସଵ୍ଯମମ୍ବରେ । ସମଗ୍ରହୀଦ୍ ଦୁର୍ଵିଷହୋଗ୍ରତେଜା ଯଥୋରଗଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯସୁତଃ ପ୍ରସହ୍ଯ

ତଳୱାର ଧରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଘୂରୁଥିବା କଂସ, ଆକାଶରେ ଡାହାଣ ବାମ ଦିଗରେ ଉଡୁଥିବା ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁର୍ଜୟ ତେଜସ୍ୱୀ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ସାପକୁ ଧରେ, ସେପରି ଜୋରକରି ଧରିଲେ।

ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କେଶେଷୁ ଚଲତ୍କିରୀତଂ ନିପାତ୍ଯ ରଙ୍‌ଗୋପରି ତୁଙ୍‌ଗମଞ୍ଚାତ୍ । ତସ୍ଯୋପରିଷ୍ଟାତ୍ ସ୍ଵତ୍ସ୍ଵଯମବ୍ଜନାଭଃ ପପାତ ଵିଶ୍ଵାଶ୍ରଯ ଆତ୍ମତନ୍ତ୍ରଃ

ତାଙ୍କର କେଶ ଧରି, ମୁଣ୍ଡ ହଲୁଚୁଆଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରୁ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ଏବଂ ପଦ୍ମନାଭ ଭଗବାନ, ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଉପରୁ ପଡ଼ିଲେ।

ତଂ ସମ୍ପରେତଂ ଵିଚକର୍ଷ ଭୂମୌ ହରିର୍ଯଥେଭଂ ଜଗତୋ ଵିପଶ୍ଯତଃ । ହା ହେତି ଶବ୍ଦଃ ସୁମହାନ୍ ତଦାଭୂଦ୍ ଉଦୀରିତଃ ସର୍ଵଜନୈର୍ନରେନ୍ଦ୍ର

ହରି ତାଙ୍କର ନିର୍ଜୀବ ଦେହକୁ ଭୂମିରେ ଟାଣିଲେ, ଯେପରି ଜଣେ ହାତୀକୁ ଟାଣେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖୁଥିଲେ; ତେବେ 'ହା ହା' ବୋଲି ଏକ ବଡ଼ ଦୁଃଖର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ରାଜନ।

ସ ନିତ୍ଯଦୋଦ୍ଵିଗ୍ନଧିଯା ତମୀଶ୍ଵରଂ ପିବନ୍ ଵଦନ୍ ଵା ଵିଚରନ୍ ସ୍ଵପନ୍ଶ୍ଵସନ୍ । ଦଦର୍ଶ ଚକ୍ରାଯୁଧମଗ୍ରତୋ ଯତଃ ତଦେଵ ରୂପଂ ଦୁରଵାପମାପ

ଯିଏ ସଦା ଭୟଭୀତ ମନରେ ଥିଲେ, ଖାଇବା, କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଚଳାଚଳ, ଶୋଇବା କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସ ନେବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଏହିପରି ଦୁର୍ଲଭ ରୂପକୁ ସେ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତସ୍ଯାନୁଜା ଭ୍ରାତରୋଽଷ୍ଟୌ କଂକନ୍ଯଗ୍ରୋଧକାଦଯଃ । ଅଭ୍ଯଧାଵନ୍ ଅତିକ୍ରୁଦ୍ଧା ଭ୍ରାତୁର୍ନିର୍ଵେଶକାରିଣଃ

ତାଙ୍କର ଅଷ୍ଟ ଭାଇ—କଙ୍କ, ନ୍ୟଗ୍ରୋଧକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଭାଇଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।

ତଥାତିରଭସାଂସ୍ତାଂସ୍ତୁ ସଂଯତ୍ତାତ୍ ରୋହିଣୀସୁତଃ । ଅହନ୍ ପରିଘମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ପଶୂନିଵ ମୃଗାଧିପଃ

ତାପରେ ରୋହିଣୀପୁତ୍ର ବଳରାମ, ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ, ସିଂହ ଯେପରି ପଶୁମାନେକୁ ମାରେ, ସେପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କଲେ।

ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ବ୍ରହ୍ମେଶାଦ୍ଯା ଵିଭୂତଯଃ । ପୁଷ୍ପୈଃ କିରନ୍ତସ୍ତଂ ପ୍ରୀତାଃ ଶଶଂସୁର୍ନନୃତୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ଆକାଶରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ବାଜିଲା; ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ, ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଓ ନାରୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ତେଷାଂ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ମହାରାଜ ସୁହୃନ୍ମରଣଦୁଃଖିତାଃ । ତତ୍ରାଭୀଯୁର୍ଵିନିଘ୍ନନ୍ତ୍ଯଃ ଶୀର୍ଷାଣ୍ଯଶ୍ରୁଵିଲୋଚନାଃ

ମହାରାଜ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ପ୍ରିୟଜନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଶିର ମାରୁଥିବା ଓ ଅଂଶୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁରେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।

ଶଯାନାନ୍ ନ୍ଵୀରଶଯ୍ଯାଯାଂ ପତୀନ୍ ଆଲିଙ୍‌ଗ୍ଯ ଶୋଚତୀଃ । ଵିଲେପୁଃ ସୁସ୍ଵରଂ ନାର୍ଯୋ ଵିସୃଜନ୍ତ୍ଯୋ ମୁହୁଃ ଶୁଚଃ

ବୀରମାନଙ୍କର ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଥିବା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେମାନେ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ପୁନିପୁନି ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ କରୁଥିଲେ।

ହା ନାଥ ପ୍ରିଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ କରୁଣାନାଥଵତ୍ସଲ । ତ୍ଵଯା ହତେନ ନିହତା ଵଯଂ ତେ ସଗୃହପ୍ରଜାଃ

'ହା ନାଥ, ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ଦୟାଳୁ ଓ ନାଥହୀନଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା! ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସହିତ, ଆମେ ଓ ଆମ ପରିବାର, ସନ୍ତାନ ସମେତ ନଷ୍ଟ ହେଲୁ।'

ତ୍ଵଯା ଵିରହିତା ପତ୍ଯା ପୁରୀଯଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭ । ନ ଶୋଭତେ ଵଯମିଵ ନିଵୃତ୍ତୋତ୍ସଵମଙ୍‌ଗଲା

'ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହି ସହର, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ପରି ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସବ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛୁ।'

ଅନାଗସାଂ ତ୍ଵଂ ଭୂତାନାଂ କୃତଵାନ୍ ଦ୍ରୋହମୁଲ୍ବଣମ୍ । ତେନେମାଂ ଭୋ ଦଶାଂ ନୀତୋ ଭୂତଧ୍ରୁକ୍ କୋ ଲଭେତ ଶମ୍

'ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ କରିଛ; ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ପ୍ରାଣୀହନ୍ତା, ଆମକୁ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଇ, କିଏ ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିବ?'

ସର୍ଵେଷାମିହ ଭୂତାନାଂ ଏଷ ହି ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯଃ । ଗୋପ୍ତା ଚ ତଦଵଧ୍ଯାଯୀ ନ କ୍ଵଚିତ୍ ସୁଖମେଧତେ

ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶର ମୂଳ ଏହି ଅଟୁଟ ନିୟମ। ଏହି ନିୟମ ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା। ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରାଯାଏ, ସେଠି କେହି କେବେ ସୁଖ ପାଇନାହାନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ରାଜଯୋଷିତ ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଲୋକଭାଵନଃ । ଯାମାହୁର୍ଲୌକିକୀଂ ସଂସ୍ଥାଂ ହତାନାଂ ସମକାରଯତ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁ ରାଜମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଲୋକର ପ୍ରଥାନୁସାରେ କ୍ରିୟା କରିଦେଲେ।

ମାତରଂ ପିତରଂ ଚୈଵ ମୋଚଯିତ୍ଵାଥ ବନ୍ଧନାତ୍ । କୃଷ୍ଣରାମୌ ଵଵନ୍ଦାତେ ଶିରସା ସ୍ପୃଶ୍ଯ ପାଦଯୋଃ

ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଦେଵକୀ ଵସୁଦେଵଶ୍ଚ ଵିଜ୍ଞାଯ ଜଗଦୀଶ୍ଵରୌ । କୃତସଂଵନ୍ଦନୌ ପୁତ୍ରୌ ସସ୍ଵଜାତେ ନ ଶଙ୍‌କିତୌ

ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଣାମ ଗ୍ରହଣ କରି, ଭୟ ଛାଡ଼ି ସ୍ନେହରେ ଗଳେ ଲଗାଇଲେ।

ଵସୁଦେଵଦେଵକୀ ସାନ୍ତ୍ଵନମ୍; ଉଗ୍ରସେନସ୍ଯ ରାଜ୍ଯାଭିଷେକଃ; ରାମକୃଷ୍ଣଯୋରୁପନଯନଂ ଵିଦ୍ଯାଧ୍ଯଯନଂ, ଗୁରୁର୍ମୃତପୁତ୍ରସ୍ଯାନଯନଂ ଚ - ଅଥ ପଞ୍ଚଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ। ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ପିତରାଵୁପଲବ୍ଧାର୍ଥୌ ଵିଦିତ୍ଵା ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ମା ଭୂଦିତି ନିଜାଂ ମାଯାଂ ତତାନ ଜନମୋହିନୀମ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଯିବାକୁ ବୁଝି, 'ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି ନିଜ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ।

ଉଵାଚ ପିତରାଵେତ୍ଯ ସାଗ୍ରଜଃ ସାତ୍ଵର୍ଷଭଃ। ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତଃ ପ୍ରୀଣନ୍ନମ୍ବ ତାତେତି ସାଦରମ୍

ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଜେଷ୍ଠଭାଇ ସହିତ ପ୍ରଭୁ ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, 'ମାଆ, ବାପା' ବୋଲି ସ୍ନେହରେ ସମ୍ବୋଧନ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।