ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ପ୍ରାହ ନଃ ସାର୍ଥକଂ ଜନ୍ମ ପାଵିତଂ ଚ କୁଲଂ ପ୍ରଭୋ । ପିତୃଦେଵର୍ଷଯୋ ମହ୍ଯଂ ତୁଷ୍ଟା ହ୍ଯାଗମନେନ ଵାମ୍

ସେ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ଆପଣମାନେ ଆସିବାରୁ ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ମୋର କୁଳ ପବିତ୍ର ହେଲା। ମୋ ପିତୃଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣମାନେ ଆସିବାରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।'

ଭଵନ୍ତୌ କିଲ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ କାରଣଂ ପରମ୍ । ଅଵତୀର୍ଣାଵିହାଂଶେନ କ୍ଷେମାଯ ଚ ଭଵାଯ ଚ

ଆପଣମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ କାରଣ, ଏହି ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ଓ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଅଂଶରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।

ନ ହି ଵାଂ ଵିଷମା ଦୃଷ୍ଟିଃ ସୁହୃଦୋର୍ଜଗଦାତ୍ମନୋଃ । ସମଯୋଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଭଜନ୍ତଂ ଭଜତୋରପି

ହେ ବନ୍ଧୁ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ଆପଣମାନେ କେବେ ଅନ୍ୟାୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସମଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।

ତାଵଜ୍ଞାପଯତଂ ଭୃତ୍ଯଂ କିମହଂ କରଵାଣି ଵାମ୍ । ପୁଂସୋଽତ୍ଯନୁଗ୍ରହୋ ହ୍ଯେଷ ଭଵଦ୍‌ଭିଃ ଯନ୍ନିଯୁଜ୍ଯତେ

ଏବେ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ କଣ କରିବି? ଆପଣମାନେ ଯାହା କହିବେ, ତାହା କରିବା ମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ କୃପା।

ଇତ୍ଯଭିପ୍ରେତ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୁଦାମା ପ୍ରୀତମାନସଃ । ଶସ୍ତୈଃ ସୁଗନ୍ଧୈଃ କୁସୁମୈଂ ମାଲା ଵିରଚିତା ଦଦୌ

ଏଭଳି ଭାବି, ରାଜା, ସୁଦାମା ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଉତ୍ତମ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ତିଆରି ମାଳା ଦେଲେ।

ତାଭିଃ ସ୍ଵଲଙ୍‌କୃତୌ ପ୍ରୀତୌ କୃଷ୍ଣରାମୌ ସହାନୁଗୌ । ପ୍ରଣତାଯ ପ୍ରପନ୍ନାଯ ଦଦତୁର୍ଵରଦୌ ଵରାନ୍

ସେଇ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଖୁସି ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ସହ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ଯିଏ ଶରଣ ନେଇ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେଠିକୁ ଅଭିଷ୍ଟ ଦେଲେ।

ସୋଽପି ଵଵ୍ରେଽଚଲାଂ ଭକ୍ତିଂ ତସ୍ମିନ୍ ଏଵାଖିଲାତ୍ମନି । ତଦ୍ଭକ୍ତେଷୁ ଚ ସୌହାର୍ଦଂ ଭୂତେଷୁ ଚ ଦଯାଂ ପରାମ୍

ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ତର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଅଚଳ ଭକ୍ତି, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ମିତ୍ରତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୟା ଚାହିଲେ।

ଇତି ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରିଯଂ ଚାନ୍ଵଯଵର୍ଧିନୀମ୍ । ବଲମାଯୁର୍ଯଶଃ କାନ୍ତିଂ ନିର୍ଜଗାମ ସହାଗ୍ରଜଃ

ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷ୍ଟ ଓ ବଂଶବୃଦ୍ଧିକାରୀ ଶ୍ରୀ, ଶକ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ବିଦାୟ ହେଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ ପୁରପ୍ରଵେଶୋ ନାମ ଏକଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର 'ପୁରପ୍ରବେଶ' ନାମକ ଏକଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

କୁବ୍ଜାଯାମନୁଗ୍ରହଃ; ଧନୁଷୋ ଭଙ୍ଗଃ; ମଲ୍ଲଶାଲାସଜ୍ଜୀକରଣଂ ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) ଅଥ ଵ୍ରଜନ୍ରାଜପଥେନ ମାଧଵଃ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଗୃହୀତାଙ୍‌ଗଵିଲେପଭାଜନାମ୍ । ଵିଲୋକ୍ଯ କୁବ୍ଜାଂ ଯୁଵତୀଂ ଵରାନନାଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଯାନ୍ତୀଂ ପ୍ରହସନ୍ ରସପ୍ରଦଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ପରେ କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ କୃପା, ଧନୁର୍ଭଙ୍ଗ ଓ ମଲ୍ଲଶାଳା ପ୍ରସ୍ତୁତି ଘଟିଲା। ଏବେ, ମାଧବ ରାଜପଥରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ତିଁ ଏକ ଯୁବତୀ କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତେଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଭରା ପାତ୍ର ନେଇଯାଉଥିଲେ, ମୁହଁ ଶୋଭାମୟ। ହସି, ଆନନ୍ଦରେ, ସେ ଚାଲୁଥିବା କୁବ୍ଜାକୁ ପଚାରିଲେ।

କା ତ୍ଵଂ ଵରୋର୍ଵେତଦୁ ହାନୁଲେପନଂ କସ୍ଯାଙ୍‌ଗନେ ଵା କଥଯସ୍ଵ ସାଧୁ ନଃ । ଦେହ୍ଯାଵଯୋରଙ୍‌ଗଵିଲେପମୁତ୍ତମଂ ଶ୍ରେଯଃ ତତସ୍ତେ ନ ଚିରାଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି

ତୁମେ କିଏ, ସୁନ୍ଦରୀ? ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଲେପ କ'ଣ? କାହାର ଦାସୀ ତୁମେ? ଦୟାକରି ଆମକୁ ସଫା କହ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଲେପଟିକୁ ଆମ ଦେହରେ ଲଗାଇଦିଅ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଆସିବ।

ସୈରନ୍ଧ୍ରି ଉଵାଚ - ଦାସ୍ଯସ୍ମ୍ଯହଂ ସୁନ୍ଦର କଂସସମ୍ମତା ତ୍ରିଵକ୍ରନାମା ହ୍ଯନୁଲେପକର୍ମଣି । ମଦ୍ଭାଵିତଂ ଭୋଜପତେରତିପ୍ରିଯଂ ଵିନା ଯୁଵାଂ କୋଽନ୍ଯତମସ୍ତଦର୍ହତି

ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କହିଲେ: ମୁଁ କଂସଙ୍କ ପସନ୍ଦର ଏକ ଦାସୀ, ମୋ ନାମ ତ୍ରିବକ୍ରା। ମୋର କାମ ହେଉଛି ଅନୁଲେପ ତିଆରି କରିବା। ମୁଁ ଯାହା ତିଆରି କରେ, ସେଠାରେ ଭୋଜପତିଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଛାଡ଼ି, ଏହା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଏ ଯୋଗ୍ୟ?

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ରୂପପେଶଲମାଧୁର୍ଯ ହସିତାଲାପଵୀକ୍ଷିତୈଃ । ଧର୍ଷିତାତ୍ମା ଦଦୌ ସାନ୍ଦ୍ରଂ ଉଭଯୋରନୁଲେପନମ୍

ତାଙ୍କର ରୂପ, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ହସ, କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନ ହରାଇ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଘନ ଲେପ ଲଗାଇଦେଲେ।

ତତସ୍ତାଵଙ୍‌ଗରାଗେଣ ସ୍ଵଵର୍ଣେତରଶୋଭିନା । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତପରଭାଗେନ ଶୁଶୁଭାତେଽନୁରଞ୍ଜିତୌ

ତାପରେ, ଅନ୍ୟ ରଙ୍ଗର ଏହି ଲେପ ଲଗି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦେହ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଭାଗ୍ୟର ଅଂଶ ପାଇଥିଲେ।

ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ କୁବ୍ଜାଂ ତ୍ରିଵକ୍ରାଂ ରୁଚିରାନନାମ୍ । ଋଜ୍ଵୀଂ କର୍ତୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ଦର୍ଶଯନ୍ ଦର୍ଶନେ ଫଲମ୍

ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ତ୍ରିବକ୍ରା କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ ସିଧା କରିବାକୁ ମନେ ଧରିଲେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଫଳ ଦେଖାଇଲେ।

ପଦ୍ଭ୍ଯାମାକ୍ରମ୍ଯ ପ୍ରପଦେ ଦ୍ର୍ଯଙ୍‌ଗୁଲ୍ଯୁତ୍ତାନ ପାଣିନା । ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚିବୁକେଽଧ୍ଯାତ୍ମଂ ଉଦନୀନମଦଚ୍ଯୁତଃ

ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କର ପାଦ ଉପରେ ନିଜ ପାଦ ରଖି, ହାତର ଉପରକୁ ଥିବା ଆଂଠିରେ ତାଙ୍କ ଠୋଡ଼ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦେହକୁ ସିଧା କରିଦେଲେ।

ସା ତଦର୍ଜୁସମାନାଙ୍‌ଗୀ ବୃହଚ୍ଛ୍ରୋଣିପଯୋଧରା । ମୁକୁନ୍ଦସ୍ପର୍ଶନାତ୍ ସଦ୍ଯୋ ବଭୂଵ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମା

ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଦେହ ସିଧା ଓ ମନୋହର ହେଲା, ଚଉଡ଼ା କଟି ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନ ସହିତ, ସେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ନାରୀରେ ପରିଣତ ହେଲେ।

ତତୋ ରୂପଗୁଣୌଦାର୍ଯ ସଂପନ୍ନା ପ୍ରାହ କେଶଵମ୍ । ଉତ୍ତରୀଯାନ୍ ତମକୃଷ୍ଯ ସ୍ମଯନ୍ତୀ ଜାତହୃଚ୍ଛଯା

ସେ, ରୂପ, ଗୁଣ ଓ ଉଦାରତାରେ ଭରିପୁର୍ଣ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରି ଚାଦର ଟାଣି, ହସୁଥିବା ଏବଂ ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜାଗିଥିବା, କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଏହି ଵୀର ଗୃହଂ ଯାମୋ ନ ତ୍ଵାଂ ତ୍ଯକ୍ତୁମିହୋତ୍ସହେ । ତ୍ଵଯୋନ୍ମଥିତଚିତ୍ତାଯାଃ ପ୍ରସୀଦ ପୁରୁଷର୍ଷଭ

'ଆସ, ବୀର, ଆମ ଘରକୁ ଚଳ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବିନି। ତୁମ ପ୍ରେମରେ ମୋର ହୃଦୟ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇଯାଇଛି—ଦୟାକରି, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ କୃପା କର।'

ଏଵଂ ସ୍ତ୍ରିଯା ଯାଚ୍ଯମାନଃ କୃଷ୍ଣୋ ରାମସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ । ମୁଖଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯାନୁଗାନାଂ ଚ ପ୍ରହସନ୍ ତାମୁଵାଚ ହ

ଏଭଳି ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଅନୁରୋଧ ପାଇ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ହସି, ତାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଏଷ୍ଯାମି ତେ ଗୃହଂ ସୁଭ୍ରୁ ପୁଂସାମାଧିଵିକର୍ଶନମ୍ । ସାଧିତାର୍ଥୋଽଗୃହାଣାଂ ନଃ ପାନ୍ଥାନାଂ ତ୍ଵଂ ପରାଯଣମ୍

'ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିବା ତୁମ ଘରକୁ ମୁଁ ଆସିବି। ଆମ କାମ ସାରିଗଲେ, ଆମ ଯାତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ହେବ।'

ଵିସୃଜ୍ଯ ମାଧ୍ଵ୍ଯା ଵାଣ୍ଯା ତାଂ ଵ୍ରଜନ୍ ମାର୍ଗେ ଵଣିକ୍ପଥୈଃ । ନାନୋପାଯନତାମ୍ବୂଲ ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧୈଃ ସାଗ୍ରଜୋଽର୍ଚିତଃ

ମଧୁର କଥା କହି, କୃଷ୍ଣ ବଣିକ୍ ମାର୍ଗରେ ଯାଇ, ବଳରାମ ସହ ନାନା ଉପହାର, ପାନ, ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧ ନେଇ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ତଦ୍ଦର୍ଶନସ୍ମରକ୍ଷୋଭାଦ୍ ଆତ୍ମାନଂ ନାଵିଦନ୍ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଵିସ୍ରସ୍ତଵାସଃକବର ଵଲଯା ଲେଖ୍ଯମୂର୍ତଯଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ସ୍ମରଣର ଉତ୍କଳିତତାରେ, ନାରୀମାନେ ନିଜକୁ ଭୁଲିଗଲେ; ସେମାନଙ୍କର ପୋଶାକ, କେଶ ଓ ବାଲା ଖସିଯାଉଥିଲା, ମାନେ ଚିତ୍ରର ମୂର୍ତ୍ତି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ତତଃ ପୌରାନ୍ ପୃଚ୍ଛମାନୋ ଧନୁଷଃ ସ୍ଥାନମଚ୍ଯୁତଃ । ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଦଦୃଶେ ଧନୁରୈନ୍ଦ୍ରଂ ଇଵାଦ୍ଭୁତମ୍

ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ସହର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଧନୁଷ୍ୟ ରଖାଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନ ପଚାରି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ।

ପୁରୁଷୈର୍ବହୁଭିର୍ଗୁପ୍ତଂ ଅର୍ଚିତଂ ପରମର୍ଦ୍ଧିମତ୍ । ଵାର୍ଯମାଣୋ ନୃଭିଃ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରସହ୍ଯ ଧନୁରାଦଦେ

ଅନେକ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ପୂଜିତ ଓ ବଡ଼ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିବା ଏହି ଧନୁଷ୍ୟକୁ, ରକ୍ଷକମାନେ ବାଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣ ଜୋରକରି ଉଠାଇଲେ।

( ଵଂଶସ୍ଥା ) କରେଣ ଵାମେନ ସଲୀଲମୁଦ୍‌ଧୃତଂ ସଜ୍ଯଂ ଚ କୃତ୍ଵା ନିମିଷେଣ ପଶ୍ଯତାମ୍ । ନୃଣାଂ ଵିକୃଷ୍ଯ ପ୍ରବଭଞ୍ଜ ମଧ୍ଯତୋ ଯଥେକ୍ଷୁଦଣ୍ଡଂ ମଦକର୍ଯୁରୁକ୍ରମଃ

କୃଷ୍ଣ ନିଜ ବାମହସ୍ତରେ ଖେଳିକି ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଉଠାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାହାକୁ ତଣିଲେ; ପରେ ଏକ ହାତୀ ଯେପରି ଇଖୁ ଭାଙ୍ଗେ, ସେପରି ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଧନୁଷୋ ଭଜ୍ଯମାନସ୍ଯ ଶବ୍ଦଃ ଖଂ ରୋଦସୀ ଦିଶଃ । ପୂରଯାମାସ ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କଂସସ୍ତ୍ରାସମୁପାଗମତ୍

ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିବାର ଶବ୍ଦ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା; ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି କଂସ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲା।

ତଦ୍ ରକ୍ଷିଣଃ ସାନୁଚରଂ କୁପିତା ଆତତାଯିନଃ । ଗୃହୀତୁକାମା ଆଵଵ୍ରୁଃ ଗୃହ୍ଯତାଂ ଵଧ୍ଯତାମିତି

ତାପରେ ରକ୍ଷକମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଧାଇ ଆସି, 'ଧର, ମାର' ବୋଲି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧରିବା ଓ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ଅଥ ତାନ୍ ଦୁରଭିପ୍ରାଯାନ୍ ଵିଲୋକ୍ଯ ବଲକେଶଵୌ । କ୍ରୁଦ୍ଧୌ ଧନ୍ଵନ ଆଦାଯ ଶକଲେ ତାଂଶ୍ଚ ଜଘ୍ନତୁଃ

ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦେଖି ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ; ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗି ଥିବା ଟୁକୁଡ଼ା ନେଇ ସେମାନେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।