ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଦଧ୍ଯକ୍ଷତୈଃ ସୋଦପାତ୍ରୈଃ ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧୈରଭ୍ଯୁପାଯନୈଃ । ତାଵାନର୍ଚୁଃ ପ୍ରମୁଦିତାଃ ତତ୍ର ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜାତଯଃ

ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଖୁସି ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦହି, ଅକ୍ଷତ, ଜଳ ଭରା ପାତ୍ର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଊଚୁଃ ପୌରା ଅହୋ ଗୋପ୍ଯଃ ତପଃ କିମଚରନ୍ ମହତ୍ । ଯା ହ୍ଯେତାଵନୁପଶ୍ଯନ୍ତି ନରଲୋକମହୋତ୍ସଵୌ

ସହରବାସୀମାନେ କହିଲେ: ହେ ଗୋପୀମାନେ କେଉଁଠି ଏମିତି ମହା ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯେ ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ମାନବ ଲୋକର ମହା ଉତ୍ସବକୁ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି?

ରଜକଂ କଞ୍ଚିଦାଯାନ୍ତଂ ରଙ୍‌ଗକାରଂ ଗଦାଗ୍ରଜଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଯାଚତ ଵାସାଂସି ଧୌତାନ୍ଯତ୍ଯୁତ୍ତମାନି ଚ

ଯିବା ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ, ଗଦାର ଭାଇ, ଏକ ଧୋବୀକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଧୋଇଥିବା ପୋଶାକ ଚାହିଲେ।

ଦେହ୍ଯାଵଯୋଃ ସମୁଚିତାନି ଅଙ୍‌ଗ ଵାସାଂସି ଚାର୍ହତୋଃ । ଭଵିଷ୍ଯତି ପରଂ ଶ୍ରେଯୋ ଦାତୁସ୍ତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଭଲ ମଣିଷ, ଆମ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ ପୋଶାକ ଦିଅ, ଆମେ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଦେଲେ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଲ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'

ସ ଯାଚିତୋ ଭଗଵତା ପରିପୂର୍ଣେନ ସର୍ଵତଃ । ସାକ୍ଷେପଂ ରୁଷିତଃ ପ୍ରାହ ଭୃତ୍ଯୋ ରାଜ୍ଞଃ ସୁଦୁର୍ମଦଃ

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରା ପ୍ରଭୁ ଯେପରି ଚାହିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଚାକର, ଅତି ଅହଂକାରରେ, ଅବମାନ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା।

ଈଦୃଶାନ୍ଯେଵ ଵାସାଂସୀ ନିତ୍ଯଂ ଗିରିଵନେଚରାଃ । ପରିଧତ୍ତ କିମୁଦ୍‌ଵୃତ୍ତା ରାଜଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯଭୀପ୍ସଥ

ସେ କହିଲା, 'ଏପରି ପୋଶାକ ତ ଦିନେ ଦିନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବାମାନେ ପିନ୍ଧନ୍ତି; ତୁମେ ଏତେ ଅଧିକ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ନେଇ କାହିଁକି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଚାହୁଛ?'

ଯାତାଶୁ ବାଲିଶା ମୈଵଂ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯଂ ଯଦି ଜିଜୀଵୀଷା । ବଧ୍ନନ୍ତି ଘ୍ନନ୍ତି ଲୁମ୍ପନ୍ତି ଦୃପ୍ତଂ ରାଜକୁଲାନି ଵୈ

ତୁମେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ପିଲାମାନେ; ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଅ, ଏପରି କିଛି ଚାହିଅ ନାହିଁ। ରାଜାଙ୍କ ଘରବଳି ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ବାନ୍ଧିଦିଅନ୍ତି, ମାରିଦିଅନ୍ତି ଓ ଲୁଟିନେଉନ୍ତି।

ଏଵଂ ଵିକତ୍ଥମାନସ୍ଯ କୁପିତୋ ଦେଵକୀସୁତଃ । ରଜକସ୍ଯ କରାଗ୍ରେଣ ଶିରଃ କାଯାଦପାତଯତ୍

ଏଭଳି ଗର୍ବ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ରଜକଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେହରୁ ଖସାଇଦେଲେ।

ତସ୍ଯାନୁଜୀଵିନଃ ସର୍ଵେ ଵାସଃକୋଶାନ୍ ଵିସୃଜ୍ଯ ଵୈ । ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵତୋ ମାର୍ଗଂ ଵାସାଂସି ଜଗୃହେଽଚ୍ଯୁତଃ

ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଚାକରମାନେ ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଛାଡି ଚାରିପଟେ ପଳାଇଗଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ଏହି ସବୁ ବସ୍ତ୍ର ନେଇଲେ।

ଵସିତ୍ଵାଽଽତ୍ମପ୍ରିଯେ ଵସ୍ତ୍ରେ କୃଷ୍ଣଃ ସଙ୍‌କର୍ଷଣସ୍ତଥା । ଶେଷାଣ୍ଯାଦତ୍ତ ଗୋପେଭ୍ଯୋ ଵିସୃଜ୍ଯ ଭୁଵି କାନିଚିତ୍

କୃଷ୍ଣ ଓ ସଂକର୍ଷଣ ନିଜମନପସନ୍ଦ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅବଶିଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ଗୋପମାନେକୁ ଦେଲେ, କିଛି ବସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ଛାଡିଦେଲେ।

ତତସ୍ତୁ ଵାଯକଃ ପ୍ରୀତଃ ତଯୋର୍ଵେଷମକଲ୍ପଯତ୍ । ଵିଚିତ୍ରଵର୍ଣୈଶ୍ଚୈଲେଯୈଃ ଆକଲ୍ପୈରନୁରୂପତଃ

ତାପରେ ଗୋଟିଏ ଦରଜି ଖୁସି ହୋଇ, ଦୁଇଝଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ଆକୃତିର ବସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିଦେଲେ।

ନାନାଲକ୍ଷଣଵେଷାଭ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣରାମୌ ଵିରେଜତୁଃ । ସ୍ଵଲଙ୍‌କୃତୌ ବାଲଗଜୌ ପର୍ଵଣୀଵ ସିତେତରୌ ତସ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରାଦାତ୍ ସାରୂପ୍ଯମାତ୍ମନଃ । ଶ୍ରିଯଂ ଚ ପରମାଂ ଲୋକେ ବଲୈଶ୍ଵର୍ଯସ୍ମୃତୀନ୍ଦ୍ରିଯମ୍

ନାନା ପ୍ରକାର ଆଭୂଷଣ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଦୁଇଝଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏକ ଧଳା ଏବଂ ଏକ କଳା ଛୁଆ ହାତୀ ପରି ପର୍ବ ଦିନରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ନିଜ ସଦୃଶ ରୂପ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରୀ, ଶକ୍ତି, ଶାସନ, ସ୍ମୃତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ସାମ୍ୟ ଦେଲେ।

ତତଃ ସୁଦାମ୍ନୋ ଭଵନଂ ମାଲାକାରସ୍ଯ ଜଗ୍ମତୁଃ । ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ସମୁତ୍ଥାଯ ନନାମ ଶିରସା ଭୁଵି

ତାପରେ ସେମାନେ ସୁଦାମା ମାଳାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେ ଦୁଇଝଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉଠି ମାଥା ଭୂମିରେ ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ତଯୋରାସନମାନୀଯ ପାଦ୍ଯଂ ଚାର୍ଘ୍ଯାର୍ହଣାଦିଭିଃ । ପୂଜାଂ ସାନୁଗଯୋଶ୍ଚକ୍ରେ ସ୍ରକ୍‌ତାମ୍ବୂଲାନୁଲେପନୈଃ

ସେ ଦୁଇଝଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆସନ ଆଣି, ପାଦଧୋଇବା ପାଣି, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ମାନ ସହିତ, ତାଙ୍କ ସହ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାଳା, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।

ପ୍ରାହ ନଃ ସାର୍ଥକଂ ଜନ୍ମ ପାଵିତଂ ଚ କୁଲଂ ପ୍ରଭୋ । ପିତୃଦେଵର୍ଷଯୋ ମହ୍ଯଂ ତୁଷ୍ଟା ହ୍ଯାଗମନେନ ଵାମ୍

ସେ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ଆପଣମାନେ ଆସିବାରୁ ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ମୋର କୁଳ ପବିତ୍ର ହେଲା। ମୋ ପିତୃଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣମାନେ ଆସିବାରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।'

ଭଵନ୍ତୌ କିଲ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ କାରଣଂ ପରମ୍ । ଅଵତୀର୍ଣାଵିହାଂଶେନ କ୍ଷେମାଯ ଚ ଭଵାଯ ଚ

ଆପଣମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ କାରଣ, ଏହି ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ଓ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଅଂଶରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।

ନ ହି ଵାଂ ଵିଷମା ଦୃଷ୍ଟିଃ ସୁହୃଦୋର୍ଜଗଦାତ୍ମନୋଃ । ସମଯୋଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଭଜନ୍ତଂ ଭଜତୋରପି

ହେ ବନ୍ଧୁ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ଆପଣମାନେ କେବେ ଅନ୍ୟାୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସମଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।

ତାଵଜ୍ଞାପଯତଂ ଭୃତ୍ଯଂ କିମହଂ କରଵାଣି ଵାମ୍ । ପୁଂସୋଽତ୍ଯନୁଗ୍ରହୋ ହ୍ଯେଷ ଭଵଦ୍‌ଭିଃ ଯନ୍ନିଯୁଜ୍ଯତେ

ଏବେ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ କଣ କରିବି? ଆପଣମାନେ ଯାହା କହିବେ, ତାହା କରିବା ମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ କୃପା।

ଇତ୍ଯଭିପ୍ରେତ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୁଦାମା ପ୍ରୀତମାନସଃ । ଶସ୍ତୈଃ ସୁଗନ୍ଧୈଃ କୁସୁମୈଂ ମାଲା ଵିରଚିତା ଦଦୌ

ଏଭଳି ଭାବି, ରାଜା, ସୁଦାମା ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଉତ୍ତମ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ତିଆରି ମାଳା ଦେଲେ।

ତାଭିଃ ସ୍ଵଲଙ୍‌କୃତୌ ପ୍ରୀତୌ କୃଷ୍ଣରାମୌ ସହାନୁଗୌ । ପ୍ରଣତାଯ ପ୍ରପନ୍ନାଯ ଦଦତୁର୍ଵରଦୌ ଵରାନ୍

ସେଇ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଖୁସି ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ସହ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ଯିଏ ଶରଣ ନେଇ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେଠିକୁ ଅଭିଷ୍ଟ ଦେଲେ।

ସୋଽପି ଵଵ୍ରେଽଚଲାଂ ଭକ୍ତିଂ ତସ୍ମିନ୍ ଏଵାଖିଲାତ୍ମନି । ତଦ୍ଭକ୍ତେଷୁ ଚ ସୌହାର୍ଦଂ ଭୂତେଷୁ ଚ ଦଯାଂ ପରାମ୍

ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ତର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଅଚଳ ଭକ୍ତି, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ମିତ୍ରତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୟା ଚାହିଲେ।

ଇତି ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରିଯଂ ଚାନ୍ଵଯଵର୍ଧିନୀମ୍ । ବଲମାଯୁର୍ଯଶଃ କାନ୍ତିଂ ନିର୍ଜଗାମ ସହାଗ୍ରଜଃ

ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷ୍ଟ ଓ ବଂଶବୃଦ୍ଧିକାରୀ ଶ୍ରୀ, ଶକ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ବିଦାୟ ହେଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ ପୁରପ୍ରଵେଶୋ ନାମ ଏକଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର 'ପୁରପ୍ରବେଶ' ନାମକ ଏକଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

କୁବ୍ଜାଯାମନୁଗ୍ରହଃ; ଧନୁଷୋ ଭଙ୍ଗଃ; ମଲ୍ଲଶାଲାସଜ୍ଜୀକରଣଂ ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) ଅଥ ଵ୍ରଜନ୍ରାଜପଥେନ ମାଧଵଃ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଗୃହୀତାଙ୍‌ଗଵିଲେପଭାଜନାମ୍ । ଵିଲୋକ୍ଯ କୁବ୍ଜାଂ ଯୁଵତୀଂ ଵରାନନାଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଯାନ୍ତୀଂ ପ୍ରହସନ୍ ରସପ୍ରଦଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ପରେ କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ କୃପା, ଧନୁର୍ଭଙ୍ଗ ଓ ମଲ୍ଲଶାଳା ପ୍ରସ୍ତୁତି ଘଟିଲା। ଏବେ, ମାଧବ ରାଜପଥରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ତିଁ ଏକ ଯୁବତୀ କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତେଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଭରା ପାତ୍ର ନେଇଯାଉଥିଲେ, ମୁହଁ ଶୋଭାମୟ। ହସି, ଆନନ୍ଦରେ, ସେ ଚାଲୁଥିବା କୁବ୍ଜାକୁ ପଚାରିଲେ।

କା ତ୍ଵଂ ଵରୋର୍ଵେତଦୁ ହାନୁଲେପନଂ କସ୍ଯାଙ୍‌ଗନେ ଵା କଥଯସ୍ଵ ସାଧୁ ନଃ । ଦେହ୍ଯାଵଯୋରଙ୍‌ଗଵିଲେପମୁତ୍ତମଂ ଶ୍ରେଯଃ ତତସ୍ତେ ନ ଚିରାଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି

ତୁମେ କିଏ, ସୁନ୍ଦରୀ? ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଲେପ କ'ଣ? କାହାର ଦାସୀ ତୁମେ? ଦୟାକରି ଆମକୁ ସଫା କହ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଲେପଟିକୁ ଆମ ଦେହରେ ଲଗାଇଦିଅ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଆସିବ।

ସୈରନ୍ଧ୍ରି ଉଵାଚ - ଦାସ୍ଯସ୍ମ୍ଯହଂ ସୁନ୍ଦର କଂସସମ୍ମତା ତ୍ରିଵକ୍ରନାମା ହ୍ଯନୁଲେପକର୍ମଣି । ମଦ୍ଭାଵିତଂ ଭୋଜପତେରତିପ୍ରିଯଂ ଵିନା ଯୁଵାଂ କୋଽନ୍ଯତମସ୍ତଦର୍ହତି

ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କହିଲେ: ମୁଁ କଂସଙ୍କ ପସନ୍ଦର ଏକ ଦାସୀ, ମୋ ନାମ ତ୍ରିବକ୍ରା। ମୋର କାମ ହେଉଛି ଅନୁଲେପ ତିଆରି କରିବା। ମୁଁ ଯାହା ତିଆରି କରେ, ସେଠାରେ ଭୋଜପତିଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଛାଡ଼ି, ଏହା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଏ ଯୋଗ୍ୟ?

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ରୂପପେଶଲମାଧୁର୍ଯ ହସିତାଲାପଵୀକ୍ଷିତୈଃ । ଧର୍ଷିତାତ୍ମା ଦଦୌ ସାନ୍ଦ୍ରଂ ଉଭଯୋରନୁଲେପନମ୍

ତାଙ୍କର ରୂପ, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ହସ, କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନ ହରାଇ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଘନ ଲେପ ଲଗାଇଦେଲେ।

ତତସ୍ତାଵଙ୍‌ଗରାଗେଣ ସ୍ଵଵର୍ଣେତରଶୋଭିନା । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତପରଭାଗେନ ଶୁଶୁଭାତେଽନୁରଞ୍ଜିତୌ

ତାପରେ, ଅନ୍ୟ ରଙ୍ଗର ଏହି ଲେପ ଲଗି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦେହ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଭାଗ୍ୟର ଅଂଶ ପାଇଥିଲେ।

ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ କୁବ୍ଜାଂ ତ୍ରିଵକ୍ରାଂ ରୁଚିରାନନାମ୍ । ଋଜ୍ଵୀଂ କର୍ତୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ଦର୍ଶଯନ୍ ଦର୍ଶନେ ଫଲମ୍

ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ତ୍ରିବକ୍ରା କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ ସିଧା କରିବାକୁ ମନେ ଧରିଲେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଫଳ ଦେଖାଇଲେ।