ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଅଵନିଜ୍ଯାଙ୍‌ଘ୍ରିଯୁଗଲଂ ଆସୀତ୍ ଶ୍ଲୋକ୍ଯୋ ବଲିର୍ମହାନ୍ । ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଅତୁଲଂ ଲେଭେ ଗତିଂ ଚୈକାନ୍ତିନାଂ ତୁ ଯା

ଆପଣଙ୍କ ଦୁଇ ପାଦ ପରିଷ୍କାର କରି, ମହାବଳି ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ, ଅପୂର୍ବ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିର ଗତି ପାଇଲେ।

ଆପସ୍ତେଽଙ୍‌ଘ୍ର୍ଯଵନେଜନ୍ଯଃ ତ୍ରୀଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ଶୁଚଯୋଽପୁନନ୍ । ଶିରସାଧତ୍ତ ଯାଃ ଶର୍ଵଃ ସ୍ଵର୍ଯାତାଃ ସଗରାତ୍ମଜାଃ

ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପରିଷ୍କାରର ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କଲା; ଶିବ ତାହାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ, ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ।

ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ପୁଣ୍ଯଶ୍ରଵଣକୀର୍ତନ । ଯଦୂତ୍ତମୋତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକ ନାରାଯଣ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଆପଣଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ପୁଣ୍ୟମୟ, ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵନୁଵାଚ । ଆଯାସ୍ଯେ ଭଵତୋ ଗେହଂ ଅହମାର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ । ଯଦୁଚକ୍ରଦ୍ରୁହଂ ହତ୍ଵା ଵିତରିଷ୍ଯେ ସୁହୃତ୍ପ୍ରିଯମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ — ମୁଁ ଆଦରଣୀୟମାନେ ସହିତ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି। ଯଦୁବଂଶର ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରି, ମୋ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇବି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵମୁକ୍ତୋ ଭଗଵତା ସୋଽକ୍ରୂରୋ ଵିମନା ଇଵ । ପୁରୀଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ କଂସାଯ କର୍ମାଵେଦ୍ଯ ଗୃହଂ ଯଯୌ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ — ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅକୃର ମନେ ଅନେକ ଚିନ୍ତା ନେଇ ମଥୁରା ପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାମ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ବାତ କହି, ତାପରେ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।

ଅଥାପରାହ୍ନେ ଭଗଵାନ୍ କୃଷ୍ଣଃ ସଙ୍‌କର୍ଷଣାନ୍ଵିତଃ । ମଥୁରାଂ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ ଗୋପୈଃ ଦିଦୃକ୍ଷୁଃ ପରିଵାରିତଃ

ତାପରେ ବିକାଳବେଳେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ଗୋପମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସହର ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ଦଦର୍ଶ ତାଂ ସ୍ଫାଟିକତୁଙ୍ଗ ଗୋପୁର ଦ୍ଵାରାଂ ବୃହଦ୍ ହେମକପାଟତୋରଣାମ୍ । ତାମ୍ରାରକୋଷ୍ଠାଂ ପରିଖାଦୁରାସଦାଂ ଉଦ୍ଯାନ ରମ୍ଯୋପ ଵନୋପଶୋଭିତାମ୍

ସେଠାରେ ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଫଟିକ ଦ୍ୱାର, ବଡ଼ ସୁନା ତୋରଣ ଦ୍ୱାର, ତାମ୍ବା ଚଢ଼ା ଦେଉଳ ଦିଓଲ, ଗଭୀର ଖାଲି ଯାହା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ, ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ଶୋଭିତ ସହରକୁ ଦେଖିଲେ।

ସୌଵର୍ଣଶୃଙ୍‌ଗାଟକହର୍ମ୍ଯନିଷ୍କୁଟୈଃ ଶ୍ରେଣୀସଭାଭିଃ ଭଵନୈରୁପସ୍କୃତାମ୍ । ଵୈଦୂର୍ଯଵଜ୍ରାମଲନୀଲଵିଦ୍ରୁମୈଃ ମୁକ୍ତାହରିଦ୍‌ଭିର୍ଵଲଭୀଷୁ ଵେଦିଷୁ

ଏହି ସହର ସୁନାର ଶିଖର ଓ ବାଲକନୀ, ଶାରି ଶାରି ସଭା ଘର ଓ ମହଳ, ବେଡ଼ା ଓ ବେଦୀରେ ବୈଦୂର୍ୟ, ହୀରା, ନିଳମଣି, ପଗଡ଼ି, ମୁକ୍ତା ଓ ପନ୍ନା ରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।

ଜୁଷ୍ଟେଷୁ ଜାଲାମୁଖରନ୍ଧ୍ରକୁଟ୍ଟିମେଷୁ ଆଵିଷ୍ଟପାରାଵତବର୍ହିନାଦିତାମ୍ । ସଂସିକ୍ତରଥ୍ଯାପଣମାର୍ଗଚତ୍ଵରାଂ ପ୍ରକୀର୍ଣମାଲ୍ଯାଙ୍‌କୁରଲାଜତଣ୍ଡୁଲାମ୍

ଝାଲର ବାଟି, ଦ୍ୱାର ଓ ମଝଲା ରେ ପରିବେଶିତ ପରାବତ ଓ ମୟୂରର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା; ରାସ୍ତା, ବଜାର ଓ ଚଉକ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚାଉଳ ଛିଟାଯାଇ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।

ଆପୂର୍ଣକୁମ୍ଭୈର୍ଦଧିଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତୈଃ ପ୍ରସୂନଦୀପାଵଲିଭିଃ ସପଲ୍ଲଵୈଃ । ସଵୃନ୍ଦରମ୍ଭାକ୍ରମୁକୈଃ ସକେତୁଭିଃ ସ୍ଵଲଙ୍‌କୃତତ୍ ଦ୍ଵାରଗୃହାଂ ସପଟ୍ଟିକୈଃ

ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ ଦହି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପି, ମାଳା ଓ ଦୀପର ଶାରି, କଳା ପତ୍ର ଓ କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ, ଓ ପତ୍ଟା ଝାଲର ଦ୍ୱାର ଘର ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।

ତାଂ ସମ୍ପ୍ରଵିଷ୍ଟୌ ଵସୁଦେଵନନ୍ଦନୌ ଵୃତୌ ଵଯସ୍ଯୈର୍ନରଦେଵଵର୍ତ୍ମନା । ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମୀଯୁସ୍ତ୍ଵରିତାଃ ପୁରସ୍ତ୍ରିଯୋ ହର୍ମ୍ଯାଣି ଚୈଵାରୁରୁହୁର୍ନୃପୋତ୍ସୁକାଃ

ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ରାଜପଥ ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ; ସହରର ଜିଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ମହଳ ଚଢ଼ିଲେ।

କାଶ୍ଚିଗ୍ ଵିପର୍ଯଗ୍ଧୃତଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣା ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ଚୈକଂ ଯୁଗଲେଷ୍ଵଥାପରାଃ । କୃତୈକପତ୍ରଶ୍ରଵଣୈକନୂପୁରା ନାଙ୍‌କ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିତୀଯଂ ତ୍ଵପରାଶ୍ଚ ଲୋଚନମ୍

କିଛି ଜିଅ ହତାଶରେ ଭୁଲ୍ ଭୁଲ୍ ଭାବେ ପୋଶାକ ଓ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଲେ, କିଛି ଅଧା ରହିଗଲେ, କିଏ କେବଳ ଏକ କଣ୍ଠା ଅଥବା ଏକ ନୁପୁର ପିନ୍ଧିଲେ, ଆଉ କିଏ ଏକ ଆଖିକୁ କାଜଳ ଲଗାଇଲେ।

ଅଶ୍ନନ୍ତ୍ଯ ଏକାସ୍ତଦପାସ୍ଯ ସୋତ୍ସଵା ଅଭ୍ଯଜ୍ଯମାନା ଅକୃତୋପମଜ୍ଜନାଃ । ସ୍ଵପନ୍ତ୍ଯ ଉତ୍ଥାଯ ନିଶମ୍ଯ ନିଃସ୍ଵନଂ ପ୍ରପାଯଯନ୍ତ୍ଯୋଽର୍ଭମପୋହ୍ଯ ମାତରଃ

କିଏ ଖାଇବା ଛାଡ଼ି ଉତ୍ସବ ଭୁଲି ଅସ୍ନାନ କରି ଆସିଲେ; କିଏ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଘୁମୁଠୁ ଉଠିଲେ, ଆଉ ମାଆମାନେ ଅପରିପକ୍ୱ ଶିଶୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ।

ମନାଂସି ତାସାମରଵିନ୍ଦଲୋଚନଃ ପ୍ରଗଲ୍ଭଲୀଲାହସିତାଵଲୋକନୈଃ । ଜହାର ମତ୍ତଦ୍ଵିରଦେନ୍ଦ୍ରଵିକ୍ରମୋ ଦୃଶାଂ ଦଦଚ୍ଛ୍ରୀରମଣାତ୍ମନୋତ୍ସଵମ୍

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅରବିନ୍ଦ ନୟନ, ନିର୍ଭୟ ଖେଳାଳି ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମୃଦୁ ହାସରେ ସେମାନଙ୍କ ମନ ଚୁରିନେଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରୀ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭରିଦେଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁହୁଃ ଶ୍ରୁତମନୁଦ୍ରୁତଚେତସସ୍ତଂ । ତତ୍ପ୍ରେକ୍ଷଣୋତ୍ସ୍ମିତସୁଧୋକ୍ଷଣଲବ୍ଧମାନାଃ । ଆନନ୍ଦମୂର୍ତିମୁପଗୁହ୍ଯ ଦୃଶାତ୍ମଲବ୍ଧଂ । ହୃଷ୍ଯତ୍ତ୍ଵଚୋ ଜହୁରନନ୍ତମରିନ୍ଦମାଧିମ୍

ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖି, ଶୁଣି ମନ ଆକର୍ଷିତ ହେଲା; ତାଙ୍କ ହସିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗର୍ବ ଜାଗିଲା; ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହର୍ଷରେ ଚର୍ମ ଖଡ଼ିଯାଇ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ପ୍ରାସାଦଶିଖରାରୂଢାଃ ପ୍ରୀତ୍ଯୁତ୍ଫୁଲ୍ଲମୁଖାମ୍ବୁଜାଃ । ଅଭ୍ଯଵର୍ଷନ୍ ସୌମନସ୍ଯୈଃ ପ୍ରମଦା ବଲକେଶଵୌ

ମହଳର ଛାଦ ଚଢ଼ି, ମୁହଁ ଫୁଲି ଆନନ୍ଦରେ ମହିଳାମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଉପରେ ଉପରେ ଶୁଭେଚ୍ଛାର ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।

ଦଧ୍ଯକ୍ଷତୈଃ ସୋଦପାତ୍ରୈଃ ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧୈରଭ୍ଯୁପାଯନୈଃ । ତାଵାନର୍ଚୁଃ ପ୍ରମୁଦିତାଃ ତତ୍ର ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜାତଯଃ

ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଖୁସି ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦହି, ଅକ୍ଷତ, ଜଳ ଭରା ପାତ୍ର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଊଚୁଃ ପୌରା ଅହୋ ଗୋପ୍ଯଃ ତପଃ କିମଚରନ୍ ମହତ୍ । ଯା ହ୍ଯେତାଵନୁପଶ୍ଯନ୍ତି ନରଲୋକମହୋତ୍ସଵୌ

ସହରବାସୀମାନେ କହିଲେ: ହେ ଗୋପୀମାନେ କେଉଁଠି ଏମିତି ମହା ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯେ ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ମାନବ ଲୋକର ମହା ଉତ୍ସବକୁ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି?

ରଜକଂ କଞ୍ଚିଦାଯାନ୍ତଂ ରଙ୍‌ଗକାରଂ ଗଦାଗ୍ରଜଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଯାଚତ ଵାସାଂସି ଧୌତାନ୍ଯତ୍ଯୁତ୍ତମାନି ଚ

ଯିବା ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ, ଗଦାର ଭାଇ, ଏକ ଧୋବୀକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଧୋଇଥିବା ପୋଶାକ ଚାହିଲେ।

ଦେହ୍ଯାଵଯୋଃ ସମୁଚିତାନି ଅଙ୍‌ଗ ଵାସାଂସି ଚାର୍ହତୋଃ । ଭଵିଷ୍ଯତି ପରଂ ଶ୍ରେଯୋ ଦାତୁସ୍ତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଭଲ ମଣିଷ, ଆମ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ ପୋଶାକ ଦିଅ, ଆମେ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଦେଲେ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଲ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'

ସ ଯାଚିତୋ ଭଗଵତା ପରିପୂର୍ଣେନ ସର୍ଵତଃ । ସାକ୍ଷେପଂ ରୁଷିତଃ ପ୍ରାହ ଭୃତ୍ଯୋ ରାଜ୍ଞଃ ସୁଦୁର୍ମଦଃ

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରା ପ୍ରଭୁ ଯେପରି ଚାହିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଚାକର, ଅତି ଅହଂକାରରେ, ଅବମାନ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା।

ଈଦୃଶାନ୍ଯେଵ ଵାସାଂସୀ ନିତ୍ଯଂ ଗିରିଵନେଚରାଃ । ପରିଧତ୍ତ କିମୁଦ୍‌ଵୃତ୍ତା ରାଜଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯଭୀପ୍ସଥ

ସେ କହିଲା, 'ଏପରି ପୋଶାକ ତ ଦିନେ ଦିନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବାମାନେ ପିନ୍ଧନ୍ତି; ତୁମେ ଏତେ ଅଧିକ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ନେଇ କାହିଁକି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଚାହୁଛ?'

ଯାତାଶୁ ବାଲିଶା ମୈଵଂ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯଂ ଯଦି ଜିଜୀଵୀଷା । ବଧ୍ନନ୍ତି ଘ୍ନନ୍ତି ଲୁମ୍ପନ୍ତି ଦୃପ୍ତଂ ରାଜକୁଲାନି ଵୈ

ତୁମେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ପିଲାମାନେ; ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଅ, ଏପରି କିଛି ଚାହିଅ ନାହିଁ। ରାଜାଙ୍କ ଘରବଳି ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ବାନ୍ଧିଦିଅନ୍ତି, ମାରିଦିଅନ୍ତି ଓ ଲୁଟିନେଉନ୍ତି।

ଏଵଂ ଵିକତ୍ଥମାନସ୍ଯ କୁପିତୋ ଦେଵକୀସୁତଃ । ରଜକସ୍ଯ କରାଗ୍ରେଣ ଶିରଃ କାଯାଦପାତଯତ୍

ଏଭଳି ଗର୍ବ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ରଜକଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେହରୁ ଖସାଇଦେଲେ।

ତସ୍ଯାନୁଜୀଵିନଃ ସର୍ଵେ ଵାସଃକୋଶାନ୍ ଵିସୃଜ୍ଯ ଵୈ । ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵତୋ ମାର୍ଗଂ ଵାସାଂସି ଜଗୃହେଽଚ୍ଯୁତଃ

ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଚାକରମାନେ ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଛାଡି ଚାରିପଟେ ପଳାଇଗଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ଏହି ସବୁ ବସ୍ତ୍ର ନେଇଲେ।

ଵସିତ୍ଵାଽଽତ୍ମପ୍ରିଯେ ଵସ୍ତ୍ରେ କୃଷ୍ଣଃ ସଙ୍‌କର୍ଷଣସ୍ତଥା । ଶେଷାଣ୍ଯାଦତ୍ତ ଗୋପେଭ୍ଯୋ ଵିସୃଜ୍ଯ ଭୁଵି କାନିଚିତ୍

କୃଷ୍ଣ ଓ ସଂକର୍ଷଣ ନିଜମନପସନ୍ଦ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅବଶିଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ଗୋପମାନେକୁ ଦେଲେ, କିଛି ବସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ଛାଡିଦେଲେ।

ତତସ୍ତୁ ଵାଯକଃ ପ୍ରୀତଃ ତଯୋର୍ଵେଷମକଲ୍ପଯତ୍ । ଵିଚିତ୍ରଵର୍ଣୈଶ୍ଚୈଲେଯୈଃ ଆକଲ୍ପୈରନୁରୂପତଃ

ତାପରେ ଗୋଟିଏ ଦରଜି ଖୁସି ହୋଇ, ଦୁଇଝଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ଆକୃତିର ବସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିଦେଲେ।

ନାନାଲକ୍ଷଣଵେଷାଭ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣରାମୌ ଵିରେଜତୁଃ । ସ୍ଵଲଙ୍‌କୃତୌ ବାଲଗଜୌ ପର୍ଵଣୀଵ ସିତେତରୌ ତସ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରାଦାତ୍ ସାରୂପ୍ଯମାତ୍ମନଃ । ଶ୍ରିଯଂ ଚ ପରମାଂ ଲୋକେ ବଲୈଶ୍ଵର୍ଯସ୍ମୃତୀନ୍ଦ୍ରିଯମ୍

ନାନା ପ୍ରକାର ଆଭୂଷଣ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଦୁଇଝଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏକ ଧଳା ଏବଂ ଏକ କଳା ଛୁଆ ହାତୀ ପରି ପର୍ବ ଦିନରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ନିଜ ସଦୃଶ ରୂପ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରୀ, ଶକ୍ତି, ଶାସନ, ସ୍ମୃତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ସାମ୍ୟ ଦେଲେ।

ତତଃ ସୁଦାମ୍ନୋ ଭଵନଂ ମାଲାକାରସ୍ଯ ଜଗ୍ମତୁଃ । ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ସମୁତ୍ଥାଯ ନନାମ ଶିରସା ଭୁଵି

ତାପରେ ସେମାନେ ସୁଦାମା ମାଳାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେ ଦୁଇଝଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉଠି ମାଥା ଭୂମିରେ ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ।