ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ମାର୍ଗେ ଗ୍ରାମଜନା ରାଜନ୍ ତତ୍ର ତତ୍ରୋପସଙ୍‌ଗତାଃ । ଵସୁଦେଵସୁତୌ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରୀତା ଦୃଷ୍ଟିଂ ନ ଚାଦଦୁଃ

ପଥରେ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏଠା-ସେଠା ଏକଠା ହେଲେ, ଓ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅମାନେ କୁ ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ହଟାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତାଵଦ୍ ଵ୍ରଜୌକସସ୍ତତ୍ର ନନ୍ଦଗୋପାଦଯୋଽଗ୍ରତଃ । ପୁରୋପଵନମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରତୀକ୍ଷନ୍ତୋଽଵତସ୍ଥିରେ

ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରଜର ନିବାସୀମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ଆଗରୁ ନେତୃତ୍ୱ କରି, ସହରର ବାଗିଚାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ତାନ୍ ସମେତ୍ଯାହ ଭଗଵାନ୍ ଅକ୍ରୂରଂ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ । ଗୃହୀତ୍ଵା ପାଣିନା ପାଣିଂ ପ୍ରଶ୍ରିତଂ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ

ସେମାନେ ସହିତ ମିଳି, ଜଗତ୍‌ନାଥ ଭଗବାନ୍ ଅକୃରଙ୍କୁ ହସି ହସି ଅଭିବାଦନ କଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସାରିତ ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରିଲେ।

ଭଵାନ୍ ପ୍ରଵିଶତାମଗ୍ରେ ସହଯାନଃ ପୁରୀଂ ଗୃହମ୍ । ଵଯଂ ତ୍ଵିହାଵମୁଚ୍ଯାଥ ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମହେ ପୁରୀମ୍

ତୁମେ ତୁମ ରଥ ସହିତ ପ୍ରଥମେ ସହର ଓ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଆମେ ଏଠାରେ ରହିବା, ପରେ ସହରକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।

ଶ୍ରୀଅକ୍ରୂର ଉଵାଚ - ନାହଂ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ରହିତଃ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯେ ମଥୁରାଂ ପ୍ରଭୋ । ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ନାର୍ହସି ମାଂ ନାଥ ଭକ୍ତଂ ତେ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ

ଶ୍ରୀଅକୃର କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣମାନେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ମୋତେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ନାଥ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଆପଣ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲପାଆନ୍ତି।'

ଆଗଚ୍ଛ ଯାମ ଗେହାନ୍ ନଃ ସନାଥାନ୍ କୁର୍ଵଧୋକ୍ଷଜ । ସହାଗ୍ରଜଃ ସଗୋପାଲୈଃ ସୁହୃଦ୍‌ଭିଶ୍ଚ ସୁହୃତ୍ତମ

ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଘରକୁ ଚଳିଯିବା, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ, ଗୋପମାନେ ଓ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆମ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।

ପୁନୀହି ପାଦରଜସା ଗୃହାନ୍ନୋ ଗୃହମେଧିନାମ୍ । ଯଚ୍ଛୌଚେନାନୁତୃପ୍ଯନ୍ତି ପିତରଃ ସାଗ୍ନଯଃ ସୁରାଃ

ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ଆମ ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଏହାର ପବିତ୍ରତାରେ ପିତୃମାନେ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ହୋଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅଵନିଜ୍ଯାଙ୍‌ଘ୍ରିଯୁଗଲଂ ଆସୀତ୍ ଶ୍ଲୋକ୍ଯୋ ବଲିର୍ମହାନ୍ । ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଅତୁଲଂ ଲେଭେ ଗତିଂ ଚୈକାନ୍ତିନାଂ ତୁ ଯା

ଆପଣଙ୍କ ଦୁଇ ପାଦ ପରିଷ୍କାର କରି, ମହାବଳି ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ, ଅପୂର୍ବ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିର ଗତି ପାଇଲେ।

ଆପସ୍ତେଽଙ୍‌ଘ୍ର୍ଯଵନେଜନ୍ଯଃ ତ୍ରୀଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ଶୁଚଯୋଽପୁନନ୍ । ଶିରସାଧତ୍ତ ଯାଃ ଶର୍ଵଃ ସ୍ଵର୍ଯାତାଃ ସଗରାତ୍ମଜାଃ

ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପରିଷ୍କାରର ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କଲା; ଶିବ ତାହାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ, ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ।

ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ପୁଣ୍ଯଶ୍ରଵଣକୀର୍ତନ । ଯଦୂତ୍ତମୋତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକ ନାରାଯଣ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଆପଣଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ପୁଣ୍ୟମୟ, ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵନୁଵାଚ । ଆଯାସ୍ଯେ ଭଵତୋ ଗେହଂ ଅହମାର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ । ଯଦୁଚକ୍ରଦ୍ରୁହଂ ହତ୍ଵା ଵିତରିଷ୍ଯେ ସୁହୃତ୍ପ୍ରିଯମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ — ମୁଁ ଆଦରଣୀୟମାନେ ସହିତ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି। ଯଦୁବଂଶର ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରି, ମୋ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇବି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵମୁକ୍ତୋ ଭଗଵତା ସୋଽକ୍ରୂରୋ ଵିମନା ଇଵ । ପୁରୀଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ କଂସାଯ କର୍ମାଵେଦ୍ଯ ଗୃହଂ ଯଯୌ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ — ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅକୃର ମନେ ଅନେକ ଚିନ୍ତା ନେଇ ମଥୁରା ପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାମ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ବାତ କହି, ତାପରେ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।

ଅଥାପରାହ୍ନେ ଭଗଵାନ୍ କୃଷ୍ଣଃ ସଙ୍‌କର୍ଷଣାନ୍ଵିତଃ । ମଥୁରାଂ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ ଗୋପୈଃ ଦିଦୃକ୍ଷୁଃ ପରିଵାରିତଃ

ତାପରେ ବିକାଳବେଳେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ଗୋପମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସହର ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ଦଦର୍ଶ ତାଂ ସ୍ଫାଟିକତୁଙ୍ଗ ଗୋପୁର ଦ୍ଵାରାଂ ବୃହଦ୍ ହେମକପାଟତୋରଣାମ୍ । ତାମ୍ରାରକୋଷ୍ଠାଂ ପରିଖାଦୁରାସଦାଂ ଉଦ୍ଯାନ ରମ୍ଯୋପ ଵନୋପଶୋଭିତାମ୍

ସେଠାରେ ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଫଟିକ ଦ୍ୱାର, ବଡ଼ ସୁନା ତୋରଣ ଦ୍ୱାର, ତାମ୍ବା ଚଢ଼ା ଦେଉଳ ଦିଓଲ, ଗଭୀର ଖାଲି ଯାହା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ, ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ଶୋଭିତ ସହରକୁ ଦେଖିଲେ।

ସୌଵର୍ଣଶୃଙ୍‌ଗାଟକହର୍ମ୍ଯନିଷ୍କୁଟୈଃ ଶ୍ରେଣୀସଭାଭିଃ ଭଵନୈରୁପସ୍କୃତାମ୍ । ଵୈଦୂର୍ଯଵଜ୍ରାମଲନୀଲଵିଦ୍ରୁମୈଃ ମୁକ୍ତାହରିଦ୍‌ଭିର୍ଵଲଭୀଷୁ ଵେଦିଷୁ

ଏହି ସହର ସୁନାର ଶିଖର ଓ ବାଲକନୀ, ଶାରି ଶାରି ସଭା ଘର ଓ ମହଳ, ବେଡ଼ା ଓ ବେଦୀରେ ବୈଦୂର୍ୟ, ହୀରା, ନିଳମଣି, ପଗଡ଼ି, ମୁକ୍ତା ଓ ପନ୍ନା ରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।

ଜୁଷ୍ଟେଷୁ ଜାଲାମୁଖରନ୍ଧ୍ରକୁଟ୍ଟିମେଷୁ ଆଵିଷ୍ଟପାରାଵତବର୍ହିନାଦିତାମ୍ । ସଂସିକ୍ତରଥ୍ଯାପଣମାର୍ଗଚତ୍ଵରାଂ ପ୍ରକୀର୍ଣମାଲ୍ଯାଙ୍‌କୁରଲାଜତଣ୍ଡୁଲାମ୍

ଝାଲର ବାଟି, ଦ୍ୱାର ଓ ମଝଲା ରେ ପରିବେଶିତ ପରାବତ ଓ ମୟୂରର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା; ରାସ୍ତା, ବଜାର ଓ ଚଉକ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚାଉଳ ଛିଟାଯାଇ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।

ଆପୂର୍ଣକୁମ୍ଭୈର୍ଦଧିଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତୈଃ ପ୍ରସୂନଦୀପାଵଲିଭିଃ ସପଲ୍ଲଵୈଃ । ସଵୃନ୍ଦରମ୍ଭାକ୍ରମୁକୈଃ ସକେତୁଭିଃ ସ୍ଵଲଙ୍‌କୃତତ୍ ଦ୍ଵାରଗୃହାଂ ସପଟ୍ଟିକୈଃ

ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ ଦହି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପି, ମାଳା ଓ ଦୀପର ଶାରି, କଳା ପତ୍ର ଓ କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ, ଓ ପତ୍ଟା ଝାଲର ଦ୍ୱାର ଘର ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।

ତାଂ ସମ୍ପ୍ରଵିଷ୍ଟୌ ଵସୁଦେଵନନ୍ଦନୌ ଵୃତୌ ଵଯସ୍ଯୈର୍ନରଦେଵଵର୍ତ୍ମନା । ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମୀଯୁସ୍ତ୍ଵରିତାଃ ପୁରସ୍ତ୍ରିଯୋ ହର୍ମ୍ଯାଣି ଚୈଵାରୁରୁହୁର୍ନୃପୋତ୍ସୁକାଃ

ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ରାଜପଥ ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ; ସହରର ଜିଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ମହଳ ଚଢ଼ିଲେ।

କାଶ୍ଚିଗ୍ ଵିପର୍ଯଗ୍ଧୃତଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣା ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ଚୈକଂ ଯୁଗଲେଷ୍ଵଥାପରାଃ । କୃତୈକପତ୍ରଶ୍ରଵଣୈକନୂପୁରା ନାଙ୍‌କ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିତୀଯଂ ତ୍ଵପରାଶ୍ଚ ଲୋଚନମ୍

କିଛି ଜିଅ ହତାଶରେ ଭୁଲ୍ ଭୁଲ୍ ଭାବେ ପୋଶାକ ଓ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଲେ, କିଛି ଅଧା ରହିଗଲେ, କିଏ କେବଳ ଏକ କଣ୍ଠା ଅଥବା ଏକ ନୁପୁର ପିନ୍ଧିଲେ, ଆଉ କିଏ ଏକ ଆଖିକୁ କାଜଳ ଲଗାଇଲେ।

ଅଶ୍ନନ୍ତ୍ଯ ଏକାସ୍ତଦପାସ୍ଯ ସୋତ୍ସଵା ଅଭ୍ଯଜ୍ଯମାନା ଅକୃତୋପମଜ୍ଜନାଃ । ସ୍ଵପନ୍ତ୍ଯ ଉତ୍ଥାଯ ନିଶମ୍ଯ ନିଃସ୍ଵନଂ ପ୍ରପାଯଯନ୍ତ୍ଯୋଽର୍ଭମପୋହ୍ଯ ମାତରଃ

କିଏ ଖାଇବା ଛାଡ଼ି ଉତ୍ସବ ଭୁଲି ଅସ୍ନାନ କରି ଆସିଲେ; କିଏ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଘୁମୁଠୁ ଉଠିଲେ, ଆଉ ମାଆମାନେ ଅପରିପକ୍ୱ ଶିଶୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ।

ମନାଂସି ତାସାମରଵିନ୍ଦଲୋଚନଃ ପ୍ରଗଲ୍ଭଲୀଲାହସିତାଵଲୋକନୈଃ । ଜହାର ମତ୍ତଦ୍ଵିରଦେନ୍ଦ୍ରଵିକ୍ରମୋ ଦୃଶାଂ ଦଦଚ୍ଛ୍ରୀରମଣାତ୍ମନୋତ୍ସଵମ୍

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅରବିନ୍ଦ ନୟନ, ନିର୍ଭୟ ଖେଳାଳି ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମୃଦୁ ହାସରେ ସେମାନଙ୍କ ମନ ଚୁରିନେଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରୀ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭରିଦେଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁହୁଃ ଶ୍ରୁତମନୁଦ୍ରୁତଚେତସସ୍ତଂ । ତତ୍ପ୍ରେକ୍ଷଣୋତ୍ସ୍ମିତସୁଧୋକ୍ଷଣଲବ୍ଧମାନାଃ । ଆନନ୍ଦମୂର୍ତିମୁପଗୁହ୍ଯ ଦୃଶାତ୍ମଲବ୍ଧଂ । ହୃଷ୍ଯତ୍ତ୍ଵଚୋ ଜହୁରନନ୍ତମରିନ୍ଦମାଧିମ୍

ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖି, ଶୁଣି ମନ ଆକର୍ଷିତ ହେଲା; ତାଙ୍କ ହସିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗର୍ବ ଜାଗିଲା; ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହର୍ଷରେ ଚର୍ମ ଖଡ଼ିଯାଇ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ପ୍ରାସାଦଶିଖରାରୂଢାଃ ପ୍ରୀତ୍ଯୁତ୍ଫୁଲ୍ଲମୁଖାମ୍ବୁଜାଃ । ଅଭ୍ଯଵର୍ଷନ୍ ସୌମନସ୍ଯୈଃ ପ୍ରମଦା ବଲକେଶଵୌ

ମହଳର ଛାଦ ଚଢ଼ି, ମୁହଁ ଫୁଲି ଆନନ୍ଦରେ ମହିଳାମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଉପରେ ଉପରେ ଶୁଭେଚ୍ଛାର ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।

ଦଧ୍ଯକ୍ଷତୈଃ ସୋଦପାତ୍ରୈଃ ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧୈରଭ୍ଯୁପାଯନୈଃ । ତାଵାନର୍ଚୁଃ ପ୍ରମୁଦିତାଃ ତତ୍ର ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜାତଯଃ

ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଖୁସି ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦହି, ଅକ୍ଷତ, ଜଳ ଭରା ପାତ୍ର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଊଚୁଃ ପୌରା ଅହୋ ଗୋପ୍ଯଃ ତପଃ କିମଚରନ୍ ମହତ୍ । ଯା ହ୍ଯେତାଵନୁପଶ୍ଯନ୍ତି ନରଲୋକମହୋତ୍ସଵୌ

ସହରବାସୀମାନେ କହିଲେ: ହେ ଗୋପୀମାନେ କେଉଁଠି ଏମିତି ମହା ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯେ ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ମାନବ ଲୋକର ମହା ଉତ୍ସବକୁ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି?

ରଜକଂ କଞ୍ଚିଦାଯାନ୍ତଂ ରଙ୍‌ଗକାରଂ ଗଦାଗ୍ରଜଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଯାଚତ ଵାସାଂସି ଧୌତାନ୍ଯତ୍ଯୁତ୍ତମାନି ଚ

ଯିବା ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ, ଗଦାର ଭାଇ, ଏକ ଧୋବୀକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଧୋଇଥିବା ପୋଶାକ ଚାହିଲେ।

ଦେହ୍ଯାଵଯୋଃ ସମୁଚିତାନି ଅଙ୍‌ଗ ଵାସାଂସି ଚାର୍ହତୋଃ । ଭଵିଷ୍ଯତି ପରଂ ଶ୍ରେଯୋ ଦାତୁସ୍ତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଭଲ ମଣିଷ, ଆମ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ ପୋଶାକ ଦିଅ, ଆମେ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଦେଲେ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଲ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'

ସ ଯାଚିତୋ ଭଗଵତା ପରିପୂର୍ଣେନ ସର୍ଵତଃ । ସାକ୍ଷେପଂ ରୁଷିତଃ ପ୍ରାହ ଭୃତ୍ଯୋ ରାଜ୍ଞଃ ସୁଦୁର୍ମଦଃ

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରା ପ୍ରଭୁ ଯେପରି ଚାହିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଚାକର, ଅତି ଅହଂକାରରେ, ଅବମାନ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା।

ଈଦୃଶାନ୍ଯେଵ ଵାସାଂସୀ ନିତ୍ଯଂ ଗିରିଵନେଚରାଃ । ପରିଧତ୍ତ କିମୁଦ୍‌ଵୃତ୍ତା ରାଜଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯଭୀପ୍ସଥ

ସେ କହିଲା, 'ଏପରି ପୋଶାକ ତ ଦିନେ ଦିନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବାମାନେ ପିନ୍ଧନ୍ତି; ତୁମେ ଏତେ ଅଧିକ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ନେଇ କାହିଁକି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଚାହୁଛ?'