ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତାସ୍ତଥା ତପ୍ଯତୀର୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ଵପ୍ରସ୍ଥାଣେ ଯଦୂତ୍ତମଃ । ସାନ୍ତ୍ଵଯାମସ ସପ୍ରେମୈଃ ଆଯାସ୍ଯ ଇତି ଦୌତ୍ଯକୈଃ

ସେମାନେ ଏଭଳି ଦୁଃଖିତ ଓ ଅନୁତାପର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି, ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପ୍ରେମଭରା କଥା ଦ୍ୱାରା ସେମାନୋ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଦୂତମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ 'ମୁଁ ପୁଣି ଆସିବି' ବୋଲି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।

ଯାଵଦାଲକ୍ଷ୍ଯତେ କେତୁଃ ଯାଵଦ୍ରେଣୂ ରଥସ୍ଯ ଚ । ଅନୁପ୍ରସ୍ଥାପିତାତ୍ମାନୋ ଲେଖ୍ଯାନୀଵୋପଲକ୍ଷିତାଃ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଥର ପତାକା ଦୃଶ୍ୟମାନ ଥିଲା ଓ ରଥର ଧୂଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ, ନିଜ ମନ ତାଙ୍କୁ ଲାଗି ରହିଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେପରି ଚିତ୍ରରେ ଆକାଉଥିବା ପ୍ରତିମା ପରି।

ତା ନିରାଶା ନିଵଵୃତୁଃ ଗୋଵିନ୍ଦଵିନିଵର୍ତନେ । ଵିଶୋକା ଅହନୀ ନିନ୍ଯୁଃ ଗାଯନ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରିଯଚେଷ୍ଟିତମ୍

ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପୁନଃ ଫେରିବା ଆଶା ଯେତେବେଳେ ହରାଇଗଲା, ସେମାନେ ପଛକୁ ଫେରିଲେ; ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଲୀଳା ଗାଇ ଦିନ କାଟିଲେ।

ଭଗଵାନପି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ରାମାକ୍ରୂରଯୁତୋ ନୃପ । ରଥେନ ଵାଯୁଵେଗେନ କାଲିନ୍ଦୀଂ ଅଘନାଶିନୀମ୍

ହେ ରାଜା, ଭଗବାନ ରାମ ଓ ଅକୃରଙ୍କ ସହ ତୀବ୍ର ବାୟୁ ବେଗରେ ରଥ ଚଳାଇ ଅପବିତ୍ରତା ନାଶ କରୁଥିବା ଯମୁନା ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ତତ୍ରୋପସ୍ପୃଶ୍ଯ ପାନୀଯଂ ପୀତ୍ଵା ମୃଷ୍ଟଂ ମଣିପ୍ରଭମ୍ । ଵୃକ୍ଷଷଣ୍ଡମୁପଵ୍ରଜ୍ଯ ସରାମୋ ରଥମାଵିଶତ୍ ଅକ୍ରୂରସ୍ତାଵୁପାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ନିଵେଶ୍ଯ ଚ ରଥୋପରି । କାଲିନ୍ଦ୍ଯା ହ୍ରଦମାଗତ୍ଯ ସ୍ନାନଂ ଵିଧିଵଦାଚରତ୍

ସେଠାରେ ମୁଁହ ଧୋଇ ଏବଂ ମଣିପରି ଚମକୁଥିବା ପରି ଶୁଧ୍ଧ ପାଣି ପିଇ, ରାମଙ୍କ ସହ ଗଛ ଛାୟା ତଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୁନଃ ରଥରେ ବସିଲେ। ଅକୃର, ସେମାନୋ ସାଙ୍ଗରେ ନମସ୍କାର କରି ଏବଂ ରଥ ଉପରେ ବସି, ଯମୁନା ନଦୀର ଜଳାଶୟକୁ ଯାଇ ବିଧିମତେ ସ୍ନାନ କଲେ।

ନିମଜ୍ଜ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ ସଲିଲେ ଜପନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍ । ତାଵେଵ ଦଦୃଶେଽକ୍ରୂରୋ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ସମନ୍ଵିତୌ

ସେଠାରେ ଜଳରେ ଡୁବି, ଅକୃର ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସହିତ ଦେଖିଲେ।

ତୌ ରଥସ୍ଥୌ କଥମିହ ସୁତୌ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭେଃ । ତର୍ହି ସ୍ଵିତ୍ ସ୍ଯନ୍ଦନେ ନ ସ୍ତ ଇତ୍ଯୁନ୍ମଜ୍ଜ୍ଯ ଵ୍ଯଚଷ୍ଟ ସଃ

ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, 'ଦେବକୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ କିପରି ଏଠାରେ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ରଥରେ ରହିବା ଉଚିତ?' ଏହି ଭାବେ ଉପରକୁ ଆସି ସେମାନୋ ଖୋଜିଲେ।

ତତ୍ରାପି ଚ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଆସୀନୌ ପୁନରେଵ ସଃ । ନ୍ଯମଜ୍ଜଦ୍ ଦର୍ଶନଂ ଯନ୍ମେ ମୃଷା କିଂ ସଲିଲେ ତଯୋଃ

ସେଠାରେ ପୁନି ପୂର୍ବବତ୍ ସେମାନୋ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ; ସେ ପୁନି ଜଳରେ ଡୁବିଲେ, ଭାବିଲେ ଯେ ଜଳରେ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଥ୍ୟା କି ନାହିଁ।

ଭୂଯସ୍ତତ୍ରାପି ସୋଽଦ୍ରାକ୍ଷୀତ୍ ସ୍ତୂଯମାନମହୀଶ୍ଵରମ୍ । ସିଦ୍ଧଚାରଣଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ଅସୁରୈର୍ନତକନ୍ଧରୈଃ

ପୁନିଥରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅସୁରମାନେ ନମନ କରି ଓ ବାଦ୍ୟ ଚଳାଇ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି।

ସହସ୍ରଶିରସଂ ଦେଵଂ ସହସ୍ରଫଣମୌଲିନମ୍ । ନୀଲାମ୍ବରଂ ଵିସଶ୍ଵେତଂ ଶୃଙ୍‌ଗୈଃ ଶ୍ଵେତମିଵ ସ୍ଥିତମ୍

ସେ ଦେଖିଲେ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଓ ହଜାର ସର୍ପମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡିତ, ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେବତା, ଯେଉଁଠି ସ୍ନୋପର୍ବତ ପରି ଧଳା ଚମକୁଛନ୍ତି।

ତସ୍ଯୋତ୍ସଙ୍‌ଗେ ଘନଶ୍ଯାମଂ ପୀତକୌଶେଯଵାସସମ୍ । ପୁରୁଷଂ ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାନ୍ତଂ ପଦ୍ମପତ୍ରାରୁଣେକ୍ଷଣମ୍

ତାଙ୍କ ଆଙ୍କରେ ଘନ ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତ କୌଶେୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା, ଶାନ୍ତ ଓ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଲାଲ ଆଖି ଥିବା ପୁରୁଷ ବସିଥିଲେ।

ଚାରୁପ୍ରସନ୍ନଵଦନଂ ଚାରୁହାସନିରୀକ୍ଷଣମ୍ । ସୁଭ୍ରୂନ୍ନସଂ ଚରୁକର୍ଣଂ ସୁକପୋଲାରୁଣାଧରମ୍

ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଶାନ୍ତ, ହସିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ମନମୋହନ; ଭୃକୁଟି, ନାକ, କାନ, ଗଣ୍ଠି, ଗାଳ ଓ ଠୋଠ ସବୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଲାଲ ଥିଲା।

ପ୍ରଲମ୍ବପୀଵରଭୁଜଂ ତୁଙ୍‌ଗାଂସୋରଃସ୍ଥଲଶ୍ରିଯମ୍ । କମ୍ବୁକଣ୍ଠଂ ନିମ୍ନନାଭିଂ ଵଲିମତ୍ପଲ୍ଲଵୋଦରମ୍

ତାଙ୍କର ହାତ ଲମ୍ବା ଓ ମଜବୁତ, ଛାତି ଉଚ୍ଚ ଓ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ଗଳ ଶଂଖ ପରି, ନାଭି ଗଭୀର, ପେଟରେ କିଶୋର ପତ୍ର ପରି ଭାଙ୍ଗ ଥିଲା।

ବୃହତ୍କତିତତଶ୍ରୋଣି କରଭୋରୁଦ୍ଵଯାନ୍ଵିତମ୍ । ଚାରୁଜାନୁଯୁଗଂ ଚାରୁ ଜଙ୍‌ଘାଯୁଗଲସଂଯୁତମ୍

ତାଙ୍କର କଟି ଓ ନିତମ୍ବ ଚଉଡ଼ା, ହାତ ଓ ଘୁଁଟି ଠିକ୍ ଆକୃତିର, ଗୋଡ଼ ଦୁଇଟି ଅତି ଶୋଭାମୟ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ।

ତୁଙ୍‌ଗଗୁଲ୍ଫାରୁଣନଖ ଵ୍ରାତଦୀଧିତିଭିର୍ଵୃତମ୍ । ନଵାଙ୍‌ଗୁଲ୍ଯଙ୍‌ଗୁଷ୍ଠଦଲୈଃ ଵିଲସତ୍ ପାଦପଙ୍‌କଜମ୍

ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଗୁଢ଼ି ଉଚ୍ଚ, ନଖ ଲାଲ ଓ ଚମକୁଥିବା, ନବଟି ଆଂଠି ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ସହିତ ତାଙ୍କର ପାଦ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୋଭାମୟ ଲଗୁଥିଲା।

ସୁମହାର୍ହମଣିଵ୍ରାତ କିରୀଟକଟକାଙ୍‌ଗଦୈଃ । କଟିସୂତ୍ରବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ର ହାରନୂପୁରକୁଣ୍ଡଲୈଃ

ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ମୁକୁଟ, ବାହୁଡ଼ି, କଙ୍କଣ, ଉପବୀତ, କଟିସୂତ୍ର, ହାର, ନୂପୁର ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରାଯାଇଥିଲା।

ଭ୍ରାଜମାନଂ ପଦ୍ମକରଂ ଶଙ୍‌ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍ । ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂ ଭ୍ରାଜତ୍ କୌସ୍ତୁଭଂ ଵନମାଲିନମ୍

ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ହାତ ଚମକୁଥିଲା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିଲେ; ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚମକୁଥିବା କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ବନମାଳା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।

ସୁନନ୍ଦନନ୍ଦପ୍ରମୁଖୈଃ ପର୍ଷଦୈଃ ସନକାଦିଭିଃ । ସୁରେଶୈର୍ବ୍ରହ୍ମରୁଦ୍ରାଦ୍ଯୈଃ ନଵଭିଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମୈଃ

ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଏବଂ ନଉଜଣ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।

ପ୍ରହ୍ରାଦନାରଦଵସୁ ପ୍ରମୁଖୈର୍ଭାଗଵତୋତ୍ତମୈଃ । ସ୍ତୂଯମାନଂ ପୃଥଗ୍ଭାଵୈଃ ଵଚୋଭିରମଲାତ୍ମଭିଃ

ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ନାରଦ, ବସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନେ, ନିଜ ନିଜ ଭାବରେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଶ୍ରୀବଚନରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।

ଶ୍ରିଯା ପୁଷ୍ଟ୍ଯା ଗିରା କାନ୍ତ୍ଯା କୀର୍ତ୍ଯା ତୁଷ୍ଟ୍ଯେଲଯୋର୍ଜଯା । ଵିଦ୍ଯଯାଵିଦ୍ଯଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ମାଯଯା ଚ ନିଷେଵିତମ୍

ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ମଧୁର କଥା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଖ୍ୟାତି, ସନ୍ତୋଷ, ବିଲୟ, ବିଜୟ, ଜ୍ଞାନ, ଅଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ମାୟା—ଏହି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ।

ଵିଲୋକ୍ଯ ସୁଭୃଶଂ ପ୍ରୀତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁତଃ । ହୃଷ୍ଯତ୍ତନୂରୁହୋ ଭାଵ ପରିକ୍ଲିନ୍ନାତ୍ମଲୋଚନଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ, ହୃଦୟରେ ଭାବରେ ଭିଜିଯାଇ, ଚକ୍ଷୁରେ ଅଶ୍ରୁ ଆସିଗଲା।

ଗିରା ଗଦ୍ଗଦଯାସ୍ତୌଷୀତ୍ ସତ୍ତ୍ଵମାଲମ୍ବ୍ଯ ସାତ୍ଵତଃ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନାଵହିତଃ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟଃ ଶନୈଃ

କଣ୍ଠ ଭାବରେ ଭରିଯାଇଥିବା ଶବ୍ଦରେ, ନିଜ ଭଲ ଗୁଣରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଯୋଡି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ ଅକ୍ରୂରପ୍ରତିଯାନେ ଏକୋନ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧରେ 'ଅକ୍ରୂରଙ୍କ ଫେରା' ନାମକ ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଅକ୍ରୂରକୃତା ଭଗଵତ୍ ସ୍ତୁତି - ଶ୍ରୀଅକ୍ରୂର ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) ନତୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ତ୍ଵାଖିଲହେତୁହେତୁଂ ନାରାଯଣଂ ପୂରୁଷମାଦ୍ଯମଵ୍ଯଯମ୍ । ଯନ୍ନାଭିଜାତାଦରଵିନ୍ଦକୋଷାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଽଽଵିରାସୀଦ୍ ଯତ ଏଷ ଲୋକଃ

ଶ୍ରୀଅକ୍ରୂର କହିଲେ— ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ତୁମେ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ନାରାୟଣ, ଆଦିପୁରୁଷ ଓ ଅବିନାଶୀ। ଯାହାଙ୍କ ନାଭିର କମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯାହାଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।

ଭୂସ୍ତୋଯମଗ୍ନିଃ ପଵନଂ ଖମାଦିଃ ମହାନଜାଦିର୍ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି । ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥା ଵିବୁଧାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଯେ ହେତଵସ୍ତେ ଜଗତୋଽଙ୍‌ଗଭୂତାଃ

ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମହାତ୍ତତ୍ତ୍ୱ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦି, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବିଷୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ— ଏହି ସମସ୍ତ ତୁମର ଅଂଶ ଭାବରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।

ନୈତେ ସ୍ଵରୂପଂ ଵିଦୁରାତ୍ମନସ୍ତେ ହ୍ଯଜାଦଯୋଽନାତ୍ମତଯା ଗୃହୀତାଃ । ଅଜୋଽନୁବଦ୍ଧଃ ସ ଗୁଣୈରଜାଯା ଗୁଣାତ୍ ପରଂ ଵେଦ ନ ତେ ସ୍ଵରୂପମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ, ତୁମର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ନିଜକୁ ଅଲଗା ଭାବେ ଧରିଛନ୍ତି। ଅଜ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧା, ଗୁଣ ଉପରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତ୍ଵାଂ ଯୋଗିନୋ ଯଜନ୍ତ୍ଯଦ୍ଧା ମହାପୁରୁଷମୀଶ୍ଵରମ୍ । ସାଧ୍ଯାତ୍ମଂ ସାଧିଭୂତଂ ଚ ସାଧିଦୈଵଂ ଚ ସାଧଵଃ

ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ଓ ଈଶ୍ୱର ଭାବରେ, ଆତ୍ମାରେ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଥିବା ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି।

ତ୍ରଯ୍ଯା ଚ ଵିଦ୍ଯଯା କେଚିତ୍ ତ୍ଵାଂ ଵୈ ଵୈତାନିକା ଦ୍ଵିଜାଃ । ଯଜନ୍ତେ ଵିତତୈର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ନାନାରୂପାମରାଖ୍ଯଯା

କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ମାର୍ଗ ଅନୁସରି, ତିନି ବେଦ ଦ୍ୱାରା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଓ ନାମର ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।

ଏକେ ତ୍ଵାଖିଲକର୍ମାଣି ସନ୍ନ୍ଯସ୍ଯୋପଶମଂ ଗତାଃ । ଜ୍ଞାନିନୋ ଜ୍ଞାନଯଜ୍ଞେନ ଯଜନ୍ତି ଜ୍ଞାନଵିଗ୍ରହମ୍

ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଶାନ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବରେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।