ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ପୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ସ୍ଵାଗତଂ ତସ୍ମୈ ନିଵେଦ୍ଯ ଚ ଵରାସନମ୍ । ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ ପାଦୌ ମଧୁପର୍କାର୍ହଣମାହରତ୍

ତାଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ ପଚାରି, ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଆସନ ଦେଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପାଦ ଧୋଇ, ମଧୁପର୍କ ଆଣି ଅତିଥିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।

ନିଵେଦ୍ଯ ଗାଂ ଚାତିଥଯେ ସଂଵାହ୍ଯ ଶ୍ରାନ୍ତମାଦୃତଃ । ଅନ୍ନଂ ବହୁଗୁଣଂ ମେଧ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯୋପାହରଦ୍ ଵିଭୁଃ

ଅତିଥିଙ୍କୁ ଗାଈ ଦେଇ, ଦେହ ଦୁଃଖ ହଟାଇବାକୁ ସମ୍ମାନରେ ମସାଜ କରି, ଭଗବାନ ଭକ୍ତି ସହିତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।

ତସ୍ମୈ ଭୁକ୍ତଵତେ ପ୍ରୀତ୍ଯା ରାମଃ ପରମଧର୍ମଵିତ୍ । ମଖଵାସୈର୍ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯୈଃ ପରାଂ ପ୍ରୀତିଂ ଵ୍ଯଧାତ୍ ପୁନଃ

ଅତିଥି ଭୋଜନ କରିବା ପରେ, ଧର୍ମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନୀ ବଳରାମ, ବଡ଼ ସ୍ନେହରେ, ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟବହୃତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମାଳା ଦେଇ ପୁନି ସମ୍ମାନ କଲେ।

ପପ୍ରଚ୍ଛ ସତ୍କୃତଂ ନନ୍ଦଃ କଥଂ ସ୍ଥ ନିରନୁଗ୍ରହେ । କଂସେ ଜୀଵତି ଦାଶାର୍ହ ସୌନପାଲା ଇଵାଵଯଃ

ନନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ପଚାରିଲେ, "ଦୟା ନଥିବା ଏଠାରେ ତୁମେ କେମିତି ଅଛ, ଯେଉଁଠାରେ କଂସ ଏଯାଁତି ଜୀବିତ? ହେ ଦାଶାର୍ହ, ଆମେ ମାନେ କି ଦୁଷ୍ଟ ମାଲିକ ତଳେ ଥିବା ଗୋପାଳକ ଭଳି ନୁହେଁ କି?"

ଯୋଽଵଧୀତ୍ ସ୍ଵସ୍ଵସୁସ୍ତୋକାନ୍ କ୍ରୋଶନ୍ତ୍ଯା ଅସୁତୃପ୍ ଖଲଃ । କିଂ ନୁ ସ୍ଵିତ୍ତତ୍ପ୍ରଜାନାଂ ଵଃ କୁଶଲଂ ଵିମୃଶାମହେ

ସେ ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ନିଜ ଭଉଣୀମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମାରିଦେଲା, ଯେଉଁବେଳେ ମାଆମାନେ କନ୍ଦୁଥିଲେ। ଏପରି ଅସୁରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ଲୋକମାନେ କେମିତି ଭଲ ଅଛ, ଆମେ ତ ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ।

ଇତ୍ଥଂ ସୂନୃତଯା ଵାଚା ନନ୍ଦେନ ସୁସଭାଜିତଃ । ଅକ୍ରୂରଃ ପରିପୃଷ୍ଟେନ ଜହାଵଧ୍ଵପରିଶ୍ରମମ୍

ନନ୍ଦଙ୍କର ଏମିତି ସତ୍ୟ ଓ ଆଦର ଭରା କଥା ଶୁଣି, ଅକୃର ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରାର କ୍ଲାନ୍ତି ଭୁଲିଗଲେ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣବଲରାମଯୋର୍ମଥୁରାଯାଂ ପ୍ରତି ପ୍ରସ୍ଥାନଂ ଵିରହକାତର ଗୋପୀନାଂ କରୁଣୋଦ୍‌ଗାରଃ କାଲିଂଦ୍ଯାଂ ଅକ୍ରୂରକର୍ତୃକଂ ଭଗଵଦ୍‌ଧାମ ଦର୍ଶନଂ ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟଃ ପର୍ଯଙ୍‌କେ ରମକୃଷ୍ଣୋରୁମାନିତଃ । ଲେଭେ ମନୋରଥାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ପନ୍ପଥି ଯାନ୍ ସ ଚକାର ହ

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଅକୃର ସୁବିଧାଜନକ ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଲେ ଓ ପଥରେ ମନେ ରଖିଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା।

କିମଲଭ୍ଯଂ ଭଗଵତି ପ୍ରସନ୍ନେ ଶ୍ରୀନିକେତନେ । ତଥାପି ତତ୍ପରା ରାଜନ୍ ନ ହି ଵାଞ୍ଛନ୍ତି କିଞ୍ଚନ

ଭଗବାନ ଯେଉଁଠାରେ ଦୟାଳୁ, ଶ୍ରୀର ନିବାସ ସେଉଁଠାରେ, ସେଠାରେ କଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ? ତଥାପି, ରାଜନ୍, ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ସେମାନେ କିଛି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।

ସାଯଂତନାଶନଂ କୃତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଦେଵକୀସୁତଃ । ସୁହୃତ୍ସୁ ଵୃତ୍ତଂ କଂସସ୍ଯ ପପ୍ରଚ୍ଛାନ୍ଯଚ୍ଚିକୀର୍ଷିତମ୍

ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ ଭୋଜନ କରି, ଦେବକୀପୁତ୍ର ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ କଂସଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ଓ ନୂତନ ଇଚ୍ଛା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ତାତ ସୌମ୍ଯାଗତଃ କଚ୍ଚିତ୍ ସ୍ଵାଗତଂ ଭଦ୍ରମସ୍ତୁ ଵଃ । ଅପି ସ୍ଵଜ୍ଞାତିବନ୍ଧୂନାଂ ଅନମୀଵମନାମଯମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: "ପ୍ରିୟ, ଶାନ୍ତ ମନ ଥିବା ଅକୃର, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ। ତୁମେ ଭଲ ଅଛ କି? ତୁମ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ୱଜନମାନେ ସମସ୍ତେ ନିରୋଗ ଓ ନିରାପଦ ଅଛନ୍ତି କି?"

କିଂ ନୁ ନଃ କୁଶଲଂ ପୃଚ୍ଛେ ଏଧମାନେ କୁଲାମଯେ । କଂସେ ମାତୁଲନାମ୍ନ୍ଯଙ୍‌ଗ ସ୍ଵାନାଂ ନସ୍ତତ୍ପ୍ରଜାସୁ ଚ

"ଆମ ଗୋତିଏ ପରିବାର ଦୁଃଖରେ ଅଛି, ଏବଂ କଂସ, ଆମ ମାମା, ଆମ ଓ ଆମ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି, ଏପରି ସମୟରେ ଆମ ଭଲମନ୍ଦ ପଚାରିବି କିପରି?"

ଅହୋ ଅସ୍ମଦଭୂଦ୍ ଭୂରି ପିତ୍ରୋର୍ଵୃଜିନମାର୍ଯଯୋଃ । ଯଦ୍ଧେତୋଃ ପୁତ୍ରମରଣଂ ଯଦ୍ଧେତୋର୍ବନ୍ଧନଂ ତଯୋଃ

"ହାୟ, ଆମ ପାଇଁ ଆମ ମାତାପିତାଙ୍କ ଉପରେ କେତେ ଦୁଃଖ ଆସିଲା। ଆମ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମରିଗଲେ, ଆମ ପାଇଁ ସେମାନେ ବନ୍ଧି ରହିଲେ।"

ଦିଷ୍ଟ୍ଯାଦ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ସ୍ଵାନାଂ ମହ୍ଯଂ ଵଃ ସୌମ୍ଯ କାଙ୍‌କ୍ଷିତମ୍ । ସଞ୍ଜାତଂ ଵର୍ଣ୍ଯତାଂ ତାତ ତଵାଗମନକାରଣମ୍

"ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଆଜି ମୁଁ ମୋ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିପାରିଲି, ଯେପରି ମୁଁ ଆଶା କରୁଥିଲି। ଏହି ଆସିବାର କାରଣ କଣ, ପ୍ରିୟ, ମତେ କୁହ।"

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ପୃଷ୍ଟୋ ଭଗଵତା ସର୍ଵଂ ଵର୍ଣଯାମାସ ମାଧଵଃ । ଵୈରାନୁବନ୍ଧଂ ଯଦୁଷୁ ଵସୁଦେଵଵଧୋଦ୍ଯମମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଭଗବାନ ପଚାରିବା ପରେ, ମାଧବ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ—ଯଦୁମାନେ ଓ କଂସଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା, ଏବଂ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ କଂସଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା।

ଯତ୍ସନ୍ଦେଶୋ ଯଦର୍ଥଂ ଵା ଦୂତଃ ସମ୍ପ୍ରେଷିତଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ଯଦୁକ୍ତଂ ନାରଦେନାସ୍ଯ ସ୍ଵଜନ୍ମାନକଦୁନ୍ଦୁଭେଃ

ସେ କହିଲେ କି ଦୂତି ହିସାବରେ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, କଂସଙ୍କୁ କ'ଣ ସନ୍ଦେଶ ଦେବାକୁ ପଠାଯାଇଛି, ଏବଂ ନାରଦ କଂସଙ୍କୁ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ କ'ଣ କହିଥିଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵାକ୍ରୂରଵଚଃ କୃଷ୍ଣୋ ବଲଶ୍ଚ ପରଵୀରହା । ପ୍ରହସ୍ଯ ନନ୍ଦଂ ପିତରଂ ରାଜ୍ଞା ଦିଷ୍ଟଂ ଵିଜଜ୍ଞତୁଃ

ଅକୃରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ହସିଦେଲେ ଓ ନନ୍ଦ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଦେଲେ।

ଗୋପାନ୍ ସମାଦିଶତ୍ ସୋଽପି ଗୃହ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଗୋରସଃ । ଉପାଯନାନି ଗୃହ୍ଣୀଧ୍ଵଂ ଯୁଜ୍ଯନ୍ତାଂ ଶକଟାନି ଚ

ସେ ଗୋପମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: "ସମସ୍ତ ଦୁଧ ଓ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଜିନିଷ ଏକଠା କର। ଉପହାର ନେବାକୁ ତିଆରି କର, ଗାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକୁ ଯୋଡ଼।"

ଯାସ୍ଯାମଃ ଶ୍ଵୋ ମଧୁପୁରୀଂ ଦାସ୍ଯାମୋ ନୃପତେ ରସାନ୍ । ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମଃ ସୁମହତ୍ପର୍ଵ ଯାନ୍ତି ଜାନପଦାଃ କିଲ । ଏଵମାଘୋଷଯତ୍କ୍ଷତ୍ରା ନନ୍ଦଗୋପଃ ସ୍ଵଗୋକୁଲେ

"ଆମେ କାଲି ମଥୁରାକୁ ଯିବା, ରାଜାଙ୍କୁ ଆମ ଦୁଧ ଓ ଦୁଧ ଜିନିଷ ଦେବା, ଏବଂ ବଡ଼ ପର୍ବ ଦେଖିବା, କାରଣ ଗ୍ରାମରୁ ଲୋକମାନେ ଯାଉଛନ୍ତି।" ଏପରି ନନ୍ଦ ଗୋପ ତାଙ୍କ ଗାଁରେ ଘୋଷଣା କଲେ।

ଗୋପ୍ଯସ୍ତାସ୍ତଦ୍ ଉପଶ୍ରୁତ୍ଯ ବଭୂଵୁର୍ଵ୍ଯଥିତା ଭୃଶମ୍ । ରାମକୃଷ୍ଣୌ ପୁରୀଂ ନେତୁଂ ଅକ୍ରୂରଂ ଵ୍ରଜମାଗତମ୍

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗୋପୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କାରଣ ଅକୃର ଆସିଛନ୍ତି ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସହରକୁ ନେଇଯିବାକୁ।

କାଶ୍ଚିତ୍ ତତ୍କୃତହୃତ୍ତାପ ଶ୍ଵାସମ୍ଲାନମୁଖଶ୍ରିଯଃ । ସ୍ରଂସଦ୍‌ଦୁଦ୍ଦୁକୂଲଵଲଯ କେଶଗ୍ରଂଥ୍ଯଶ୍ଚ କାଶ୍ଚନ

କିଛି ଗୋପୀ ଏହି ବିରହରେ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ ମୁହଁ ଫିକା ହେଲା; କିଛି ଜଣଙ୍କର ଶାଡ଼ି, ବାଳା, ଚୁଲି ଖୁଲିଯାଇଲା।

ଅନ୍ଯାଶ୍ଚ ତଦନୁଧ୍ଯାନ ନିଵୃତ୍ତାଶେଷଵୃତ୍ତଯଃ । ନାଭ୍ଯଜାନନ୍ ଇମଂ ଲୋକଂ ଆତ୍ମଲୋକଂ ଗତା ଇଵ

ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଏମିତି ଲୀନ ହେଲେ, ସମସ୍ତ କାମକାଜ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏ ଜଗତକୁ ଭୁଲିଗଲେ, ମନେ ମନେ ନିଜ ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।

ସ୍ମରନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚାପରାଃ ଶୌରେଃ ଅନୁରାଗସ୍ମିତେରିତାଃ । ହୃଦିସ୍ପୃଶଶ୍ଚିତ୍ରପଦା ଗିରଃ ସଂମୁମୁହୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଣେ ଜଣେ ଶୌରିଙ୍କର ପ୍ରେମଭରା ହସ ଓ ମଧୁର କଥାକୁ ମନେ ପକାଇ, ଯେଉଁ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ଅସ୍ତିର ହେଇଯାଇଥିଲେ।

ଗତିଂ ସୁଲଲିତାଂ ଚେଷ୍ଟାଂ ସ୍ନିଗ୍ଧହାସାଵଲୋକନମ୍ । ଶୋକାପହାନି ନର୍ମାଣି ପ୍ରୋଦ୍ଦାମଚରିତାନି ଚ

ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଚାଲି, ଆକର୍ଷକ ଭାଙ୍ଗି, ସ୍ନିଗ୍ଧ ହସ ଓ ଦୃଷ୍ଟି, ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ମଜାକ, ଏବଂ ଖେଳଧଳା ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଉଥିଲେ।

ଚିନ୍ତଯନ୍ତ୍ଯୋ ମୁକୁନ୍ଦସ୍ଯ ଭୀତା ଵିରହକାତରାଃ । ସମେତାଃ ସଙ୍‌ଘଶଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ଅଶ୍ରୁମୁଖ୍ଯୋଽଚ୍ଯୁତାଶଯାଃ

ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଭାବି, ବିୟୋଗର ଭୟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏକଠା ହୋଇ, ଅଶ୍ରୁଭରା ମୁହଁରେ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧରି କଥା ହେଉଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଗୋପ୍ଯ ଊଚୁଃ - ( ମିଶ୍ର ) ଅହୋ ଵିଧାତସ୍ତଵ ନ କ୍ଵଚିଦ୍ ଦଯା ସଂଯୋଜ୍ଯ ମୈତ୍ର୍ଯା ପ୍ରଣଯେନ ଦେହିନଃ । ତାଂଶ୍ଚାକୃତାର୍ଥାନ୍ ଵିଯୁନଙ୍‌କ୍ଷ୍ଯପାର୍ଥକଂ ଵିକ୍ରୀଡିତଂ ତେଽର୍ଭକଚେଷ୍ଟିତଂ ଯଥା

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ: ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ କେତେ ନିଷ୍ଠୁର! ଦେହଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଓ ସ୍ନେହ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଏମିତି ଭାବେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଉଛ, ଯେପରି ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଖେଳନା ହଠାତ୍ ନେଇଯାଯିବ।

ଯସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଦର୍ଶ୍ଯାସିତକୁନ୍ତଲାଵୃତଂ ମୁକୁନ୍ଦଵକ୍ତ୍ରଂ ସୁକପୋଲମୁନ୍ନସମ୍ । ଶୋକାପନୋଦସ୍ମିତଲେଶସୁନ୍ଦରଂ କରୋଷି ପାରୋକ୍ଷ୍ଯମସାଧୁ ତେ କୃତମ୍

ତୁମେ ଆମକୁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର କଳା କେଶରେ ଘେରା ମୁହଁ, ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ନାକ ଓ ମଧୁର ଗାଲ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ହସର ଆଭା ଦେଖାଇଲ, ଏବେ ତାଙ୍କୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର କରିଦେଲ; ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ।

କ୍ରୂରସ୍ତ୍ଵମକ୍ରୂରସମାଖ୍ଯଯା ସ୍ମ ନଃ ଚକ୍ଷୁର୍ହି ଦତ୍ତଂ ହରସେ ବତାଜ୍ଞଵତ୍ । ଯେନୈକଦେଶେଽଖିଲସର୍ଗସୌଷ୍ଠଵଂ ତ୍ଵଦୀଯମଦ୍ରାକ୍ଷ୍ମ ଵଯଂ ମଧୁଦ୍ଵିଷଃ

ତୁମେ ନିଷ୍ଠୁର, ଏହି 'ଅକୃର' ନାମ ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାର୍ଥ। ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଏବେ ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଏହା ଛିନିନେଉଛ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ମଧୁଶତ୍ରୁଙ୍କର ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିପାରିଥିଲୁ।

ନ ନନ୍ଦସୂନୁଃ କ୍ଷଣଭଙ୍‌ଗସୌହୃଦଃ ସମୀକ୍ଷତେ ନଃ ସ୍ଵକୃତାତୁରା ବତ । ଵିହାଯ ଗେହାନ୍ ସ୍ଵଜନାନ୍ ତାନ୍ ପତୀନ୍ ତଦ୍ଦାସ୍ଯମଦ୍ଧୋପଗତା ନଵପ୍ରିଯଃ

ନନ୍ଦସୁନ୍ଦର ପ୍ରେମ ଏତେ ଅସ୍ଥାୟୀ, ସେ ଆମ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ଆମେ ନିଜ ଦୋଷରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛୁ। ଘର, ପରିବାର, ପତିମାନେ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କ ସେବାକୁ ଆସିଥିଲୁ, ଏବେ ସେ ନୂତନ ପ୍ରିୟାମାନେ ପାଇଁଛନ୍ତି।

ସୁଖଂ ପ୍ରଭାତା ରଜନୀଯମାଶିଷଃ ସତ୍ଯା ବଭୂଵୁଃ ପୁରଯୋଷିତାଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଯାଃ ସଂପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ମୁଖଂ ଵ୍ରଜସ୍ପତେଃ ପାସ୍ଯନ୍ତ୍ଯପାଙ୍‌ଗୋତ୍ କଲିତସ୍ମିତାସଵମ୍

ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସେ ସହରର ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ଏଇ ରାତି ସୁଖରେ କଟିଲା ଓ ତାଙ୍କର ଆଶା ପୂରଣ ହେଲା, କାରଣ ସେମାନେ ବ୍ରଜପତିଙ୍କର ମୁହଁକୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରବେଶ ସମୟରେ ତାର ଚାହାଣିର ମଧୁର ହସର ରସ ଆସ୍ୱାଦନ କରିପାରିବେ।