ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତତ୍ ସଭାସଂସ୍ଥିତାନାଂ ଚ ଦେହଗେହାତ୍ମଵିସ୍ମୃତିଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତନ୍ମଯାଵସ୍ଥାଂ ନାରଦୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ସଭାରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ଦେହ, ଘର ଓ ଆତ୍ମାର ସ୍ମୃତି ହରାଇଗଲା; ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଏକାଗ୍ରତା ଦେଖି ନାରଦ ମହାର୍ଷି କହିଲେ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ଅଲୌକିକୋଽଯଂ ମହିମା ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ ସପ୍ତାହଜନ୍ଯୋଽଦ୍ଯ ଵିଲୋକିତୋ ମଯା । ମୂଢାଃ ଶଠା ଯେ ପଶୁପକ୍ଷିଣୋଽତ୍ର ସର୍ଵେଽପି ନିଷ୍ପାପତମା ଭଵନ୍ତି

ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହି ଅଲୌକିକ ମହିମା ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏହା ସପ୍ତାହ ଆଉଜିତ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏଠାରେ ଥିବା ମୂଢ଼, ଚତୁର, ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ପାପରହିତ ହେଉଛନ୍ତି।

(ଉପେଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଅତୋ ନୃଲୋକେ ନନୁ ନାସ୍ତି କିଂଚିତ୍ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଶୋଧାଯ କଲୌ ପଵିତ୍ରମ୍ । ଅଘୌଘଵିଧ୍ଵଂସକରଂ ତଥୈଵ କଥାସମାନଂ ଭୁଵି ନାସ୍ତି ଚାନ୍ଯତ୍

ଏହି ମଣିଷ ଲୋକରେ, ବିଶେଷକରି କଳିଯୁଗରେ, ମନକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଏଠିଏ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣିବା ପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ପାପ ନଶ୍ୱନ କରିପାରେ ନାହିଁ।

(ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) କେ କେ ଵିଶୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତି ଵଦନ୍ତୁ ମହ୍ଯଂ ସପ୍ତାହଯଜ୍ଞେନ କଥାମଯେନ । କୃପାଲୁଭିର୍ଲୋକହିତଂ ଵିଚାର୍ଯ ପ୍ରକାଶିତଃ କୋଽପି ନଵୀନମାର୍ଗଃ

ଏହି ସପ୍ତାହ ଯଜ୍ଞ ଯାହା କଥାର ଆଧାରରେ ହେଉଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା କେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ମୋତେ କହ; ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଭାବି, କୌଣସି ଦୟାଳୁ ନୂତନ ପଥ ଦେଖାଇଛନ୍ତି କି?

କୁମାରା ଊଚୁଃ - (ଵଂଶସ୍ଥ) ଯେ ମାନଵାଃ ପାପକୃତସ୍ତୁ ସର୍ଵଦା ସଦା ଦୁରାଚାରରତା ଵିମାର୍ଗଗାଃ । କ୍ରୋଧାଗ୍ନିଦଗ୍ଧାଃ କୁଟିଲାଶ୍ଚ କାମିନଃ ସପ୍ତାହଯଜ୍ଞେନ କଲୌ ପୁନନ୍ତି ତେ

କୁମାରମାନେ କହିଲେ — ଯେଉଁ ମଣିଷମାନେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାମରେ ଲାଗିରହନ୍ତି, ଠିକ୍ ପଥରୁ ଭ୍ରମିତ, କ୍ରୋଧ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଟେଢ଼ା ଓ କାମୀ — ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସପ୍ତାହ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି।

ସତ୍ଯନ ହୀନା ପିତୃମାତୃଦୂଷକାଃ ତୃଷ୍ଣାକୁଲାଚାଶ୍ରମଧର୍ମଵର୍ଜିତାଃ । ଯେ ଦାମ୍ଭିକା ମତ୍ସରିଣୋଽପି ହିଂସକାଃ ସପ୍ତାହଯଜ୍ଞେନ କଲୌ ପୁନନ୍ତି ତେ

ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟର ଅଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଢ଼ୋଙ୍ଗୀ, ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ ଓ ହିଂସକ — ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସପ୍ତାହ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି।

ପଞ୍ଚୋଗ୍ରପାପାତ୍ ଛଲଛଦ୍ମକାରିଣଃ କ୍ରୂରାଃ ପିଶାଚା ଇଵ ନିର୍ଦଯାଶ୍ଚ ଯେ । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵପୁଷ୍ଟା ଵ୍ଯଭିଚାରକାରିଣଃ ସପ୍ତାହଯଜ୍ଞେନ କଲୌ ପୁନନ୍ତି ତେ

ଯେଉଁମାନେ ପାଞ୍ଚ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରନ୍ତି, ଠକେଇ କାମ କରନ୍ତି, ନିର୍ଦୟ ଓ ଦୂର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ, ପିଶାଚ ସମାନ, ବ୍ରହ୍ମ ସମ୍ପତିରେ ପୁଷ୍ଟ ଓ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସଂଗରେ ଲିପ୍ତ — ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସପ୍ତାହ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି।

କାଯେନ ଵାଚା ମନସାପି ପାତକଂ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି ଶଠା ହଠେନ ଯେ । ପରସ୍ଵପୁଷ୍ଟା ମଲିନା ଦୁରାଶଯାଃ ସପ୍ତାହଯଜ୍ଞେନ କଲୌ ପୁନନ୍ତି ତେ

ଯେଉଁମାନେ ଦେହ, କଥା ଓ ମନରେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଠକେଇ ଓ ଜିଦ୍ଧୀ, ପରର ଧନରେ ପୁଷ୍ଟ, ଅପବିତ୍ର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନବଳିଆ — ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସପ୍ତାହ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଅତ୍ର ତେ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ପାପହାନିଃ ପ୍ରଜାଯତେ

ଏଠି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା କହିବି, ଯାହାକୁ ମାତ୍ର ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ୱନ ହୁଏ।

ତୁଂଗଭଦ୍ରାତଟେ ପୂର୍ଵଂ ଅଭୂତ୍ ପତ୍ତନମୁତ୍ତମମ୍ । ଯତ୍ର ଵର୍ଣାଃ ସ୍ଵଧର୍ମେଣ ସତ୍ଯସତ୍କର୍ମତତ୍ପରାଃ

ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ନଦୀ କୂଳରେ ପୂର୍ବେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗର ଥିଲା, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜନ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଓ ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ।

ଆତ୍ମଦେଵଃ ପୁରେ ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵଵେଦ ଵିଶାରଦଃ । ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତେଷୁ ନିଷ୍ଣାତୋ ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ଭାସ୍କରଃ

ସେହି ନଗରରେ ଆତ୍ମଦେବ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ବସୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିରେ ଦକ୍ଷ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ।

ଭିକ୍ଷୁକୋ ଵିତ୍ତଵାନ୍ ଲୋକେ ତତ୍ପ୍ରିଯା ଧୁନ୍ଧୁଲୀ ସ୍ମୃତା । ସ୍ଵଵାକ୍ଯସ୍ଥାପିକା ନିତ୍ଯଂ ସୁନ୍ଦରୀ ସୁକୁଲୋଦ୍‌ଭଵା

ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ଯେଉଁଥିଲେ ଜଗତରେ ଧନୀ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଧୁନ୍ଧୁଳୀ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ସଦା ନିଜ କଥାରେ ଅଟୁଟ, ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଉତ୍ତମ କୁଳରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ।

ଲୋକଵାର୍ତାରତା କ୍ରୂରା ପ୍ରାଯଶୋ ବହୁଜଲ୍ପିକା । ଶୂରା ଚ ଗୃହକୃତ୍ଯେଷୁ କୃପଣା କଲହପ୍ରିଯା

ସେ ଲୋକ ଗପରେ ଆସକ୍ତ, କଠୋର, ଅଧିକ କଥା କହୁଥିବା, ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, କଞ୍ଜୁଷ ଓ ବିବାଦ ପ୍ରିୟ।

ଏଵଂ ନିଵସତୋଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ଦଂପତ୍ଯୋ ରମମାଣଯୋଃ । ଅର୍ଥାଃ କାମାସ୍ତଯୋରାସନ୍ ନ ସୁଖାଯ ଗୃହାଦିକମ୍

ଏଭଳି ଭାବରେ ଦମ୍ପତି ଦୁହେଁ ପ୍ରେମରେ ଏକାଠି ବସୁଥିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଧନ ଓ ଇଚ୍ଛା ଘର ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସୁଖ ଆଣିପାରିଲା ନାହିଁ।

ପଶ୍ଚାତ୍ ଧର୍ମାଃ ସମାରବ୍ଧାଃ ତାଭ୍ଯାଂ ସଂତାନହେତଵେ । ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯଵାସାଂସି ଦୀନେଭ୍ଯୋ ଯଚ୍ଛତଃ ସଦା

ପରେ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଦୁହେଁ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସଦା ଗୋ, ଜମି, ସୁନା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦରିଦ୍ରମାନେକୁ ଦେଉଥିଲେ।

ଧନାର୍ଧଂ ଧର୍ମମାର୍ଗେଣ ତାଭ୍ଯାଂ ନୀତଂ ତଥାପି ଚ । ନ ପୁତ୍ରୋ ନାପି ଵା ପୁତ୍ରୀ ତତଶ୍ଚିନ୍ତାତୁରୋ ଭୃଶମ୍

ତାଙ୍କର ଅର୍ଦ୍ଧ ଧନ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟୟ ହେଲା, ତଥାପି ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅ ହେଲେ ନାହିଁ, ଏହିକାରଣରେ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।

ଏକଦା ସ ତୁ ଦ୍ଵିଜୋ ଦୁଃଖାଦ୍ ଗୃହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵନଂ ଗତଃ । ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ତୃଷିତୋ ଜାତଃ ତଡାଗଂ ସମୁପେଯିଵାନ୍

ଏକଦିନ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ଦୁଃଖରେ ଗୃହ ଛାଡି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ; ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ତିବ୍ର ତିଆରିରେ ଏକ ପୋଖରୀ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ।

ପୀତ୍ଵା ଜଲଂ ନିଷଣ୍ଣସ୍ତୁ ପ୍ରଜାଦୁଃଖେନ କର୍ଶିତଃ । ମୁହୂର୍ତାଦପି ତତ୍ରୈଵ ସଂନ୍ଯାସୀ କଶ୍ଚିତ୍ ଆଗତଃ

ପାଣି ପିଇବା ପରେ, ସେ ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଦୁଃଖରେ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବସିଲେ; କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏଠାରେ ଏକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଆସିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୀତଜଲଂ ତଂ ତୁ ଵିପ୍ରୋ ଯାତସ୍ତଦନ୍ତିକମ୍ । ନତ୍ଵା ଚ ପାଦଯୋସ୍ତସ୍ଯ ନିଃଶ୍ଵସନ୍ ସଂସ୍ଥିତଃ ପୁରଃ

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ପାଣି ପିଇଥିବା ଦେଖି, ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କ ପାଦରେ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ ଉଭେଇ ରହିଲେ।

ଯତିରୁଵାଚ - କଥଂ ରୋଦିଷି ଵିପ୍ର ତ୍ଵଂ କା ତେ ଚିନ୍ତା ବଲୀଯସୀ । ଵଦ ତ୍ଵଂ ସତ୍ଵରମ୍ ମହ୍ଯଂ ସ୍ଵସ୍ଯ ଦୁଃଖସ୍ଯ କାରଣମ୍

ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କହିଲେ - ବ୍ରାହ୍ମଣ, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? କଣ ଏହି ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା? ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ତୁମର ଦୁଃଖର କାରଣ କହ।

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ - କିଂ ବ୍ରଵୀମି ଋଷେ ଦୁଃଖଂ ପୂର୍ଵପାପେନ ସଂଚିତମ୍ । ମଦୀଯାଃ ପୂର୍ଵଜାସ୍ତୋଯଂ କଵୋଷ୍ଣଂ ଉପଭୁଞ୍ଜତେ

ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ - ମୁଁ କଣ କହିବି, ମୁନି, ପୂର୍ବ ଅପରାଧରେ ଜମିଥିବା ଦୁଃଖ? ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ଢିଲା ପାଣି ପିବୁଛନ୍ତି।

ମଦ୍ଦତ୍ତଂ ନୈଵ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦେଵା ଦ୍ଵିଜାତଯଃ । ପ୍ରଜାଦୁଃଖେନ ଶୂନ୍ଯୋଽହଂ ପ୍ରାଣାନ୍ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଇହାଗତଃ

ଦେବତାମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମୋର ଦାନକୁ ସନ୍ତୋଷରେ ଗ୍ରହଣ କରନାହାନ୍ତି; ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଦୁଃଖରେ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ପ୍ରାଣ ଛାଡିବାକୁ ଆସିଛି।

ଧିକ୍ ଜୀଵିତଂ ପ୍ରଜାହୀନଂ ଧିକ୍ ଗୃହଂ ଚ ପ୍ରଜାଂ ଵିନା । ଧିକ୍ ଧନଂ ଚାନପତ୍ଯସ୍ଯ ଧିକ୍କୁଲଂ ସଂତତିଂ ଵିନା

ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଜୀବନ ନିକୃଷ୍ଟ, ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଘର ନିକୃଷ୍ଟ; ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଧନ ନିକୃଷ୍ଟ, ସନ୍ତତି ନଥିବା ବଂଶ ନିକୃଷ୍ଟ।

ପାଲ୍ଯତେ ଯା ମଯା ଧେନୁଃ ସା ଵନ୍ଧ୍ଯା ସର୍ଵଥା ଭଵେତ୍ । ଯୋ ମଯା ରୋପିତୋ ଵୃକ୍ଷଃ ସୋଽପି ଵନ୍ଧ୍ଯତ୍ଵମାଶ୍ରଯେତ୍

ମୁଁ ଯେଉଁ ଗାଁ ରଖିଛି, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବଞ୍ଜା ହୋଇଯାଏ; ମୁଁ ଯେଉଁ ଗଛ ଲାଗିଛି, ସେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ଦେଇନାହିଁ।

ଯତ୍ଫଲଂ ମଦ୍‌ଗୃହାଯାତଂ ତଚ୍ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ଵିନଶ୍ଯତି । ନିର୍ଭାଗ୍ଯସ୍ଯାନପତ୍ଯସ୍ଯ କିମତୋ ଜୀଵିତେନ ମେ

ମୋ ଘରକୁ ଯେଉଁ ଫଳ ଆସେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଅନାପତ୍ୟ ଓ ନିର୍ଭାଗ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଜୀବନର କଣ ଉପଯୋଗ?

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈଃ ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଂ ଦୁଃଖପୀଡିତଃ । ତଦା ତସ୍ଯ ଯତେଶ୍ଚିତ୍ତେ କରୁଣାଭୂତ୍ ଗରୀଯସୀ

ଏଭଳି କହି, ସେ ଦୁଃଖରେ ବଡ଼ ଆବାଜରେ କାନ୍ଦିଲେ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦୁଃଖରେ ଭର୍ଷ୍ଟ ହୋଇ; ତାପରେ, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବଡ଼ କରୁଣା ଜାଗିଲା।

ତଦ୍‌ଭାଲାକ୍ଷରମାଲାଂ ଚ ଵାଚମାଯାସ ଯୋଗଵାନ୍ । ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଯତିଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ଵିପ୍ରଂ ଊଚେ ସଵିସ୍ତରମ୍

ତାପରେ, ତାଙ୍କ ଭାଲର ଅକ୍ଷରମାଳା ଓ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସବୁ କଥା ଜାଣି, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଲେ।

ଯତିରୁଵାଚ - ମୁଞ୍ଚ ଅଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରଜାରୂପଂ ବଲିଷ୍ଠା କର୍ମଣୋ ଗତିଃ । ଵିଵେକଂ ତୁ ସମାସାଦ୍ଯ ତ୍ଯଜ ସଂସାରଵାସନାମ୍

ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କହିଲେ - ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ଅଜ୍ଞାନ ଛାଡ; କର୍ମର ଫଳ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ବିବେକ ଆସିଲେ, ସଂସାର ଆଶା ଛାଡ।

ଶ୍ରୁଣୁ ଵିପ୍ର ମଯା ତେଽଦ୍ଯ ପ୍ରାରବ୍ଧଂ ତୁ ଵିଲୋକିତମ୍ । ସପ୍ତଜନ୍ମାଵଧି ତଵ ପୁତ୍ରୋ ନୈଵ ଚ ନୈଵ ଚ

ଶୁଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ଭାଗ୍ୟ ଦେଖିଛି: ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ କେବେ ଏକ ପୁଅ ମିଳିବ ନାହିଁ।