ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ନ ମଯ୍ଯୁପୈଷ୍ଯତ୍ଯରିବୁଦ୍ଧିମଚ୍ଯୁତଃ କଂସସ୍ଯ ଦୂତଃ ପ୍ରହିତୋଽପି ଵିଶ୍ଵଦୃକ୍ । ଯୋଽନ୍ତର୍ବହିଶ୍ଚେତସ ଏତଦୀହିତଂ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ଈକ୍ଷତ୍ଯମଲେନ ଚକ୍ଷୁଷା

ଅଚ୍ୟୁତ, ଯିଏ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ମୋତେ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ମୁଁ କଂସଙ୍କ ଦୂତ ଭାବେ ଆସିଛି; କାରଣ, ଯିଏ ମନର ଭିତରେ ବା ବାହାରେ ଯାହା କରାଯାଉଛି, ସେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଜାଣନ୍ତି।

ଅପ୍ଯଙ୍‌ଘ୍ରିମୂଲେଽଵହିତଂ କୃତାଞ୍ଜଲିଂ ମାମୀକ୍ଷିତା ସସ୍ମିତମାର୍ଦ୍ରଯା ଦୃଶା । ସପଦ୍ଯପଧ୍ଵସ୍ତସମସ୍ତକିଲ୍ବିଷୋ ଵୋଢା ମୁଦଂ ଵୀତଵିଶଙ୍‌କ ଊର୍ଜିତାମ୍

ଶାୟଦ୍ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଚରଣ ତଳରେ ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ଅବନତ ହେଲେ, ସେ ମୋତେ ମୃଦୁ ହସି ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶିଯିବ, ମୁଁ ଭୟହୀନ ଏବଂ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ରହିବି।

ସୁହୃତ୍ତମଂ ଜ୍ଞାତିମନନ୍ଯଦୈଵତଂ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ବୃହଦ୍ଭ୍ଯାଂ ପରିରପ୍ସ୍ଯତେଽଥ ମାମ୍ । ଆତ୍ମା ହି ତୀର୍ଥୀକ୍ରିଯତେ ତଦୈଵ ମେ ବନ୍ଧଶ୍ଚ କର୍ମାତ୍ମକ ଉଚ୍ଛ୍ଵସିତ୍ଯତଃ

ତାପରେ, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବନ୍ଧୁ, ମୋ ନିଜ ଜନ, ମୋର ଏକମାତ୍ର ଦେବତା, ତାଙ୍କ ଚଉଡ଼ା ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବେ; ସେଠି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରିଦେବେ, ଏବଂ କର୍ମର ଦେଖାଯାଉଥିବା ବନ୍ଧନ ଦୂର ହୋଇଯିବ।

ଲବ୍ଧ୍ଵାଙ୍‌ଗସଙ୍‌ଗଂ ପ୍ରଣତଂ କୃତାଞ୍ଜଲିଂ ମାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯତେଽକ୍ରୂର ତତେତ୍ଯୁରୁଶ୍ରଵାଃ । ତଦା ଵଯଂ ଜନ୍ମଭୃତୋ ମହୀଯସା ନୈଵାଦୃତୋ ଯୋ ଧିଗମୁଷ୍ଯ ଜନ୍ମ ତତ୍

ମୁଁ ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଲେ, ଅକୃର ତାଙ୍କୁ ମୋ ସହ କଥାହେବେ; ତେବେ ଆମେ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଆଦର କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଏହି ଜନ୍ମ ନିନ୍ଦନୀୟ।

ନ ତସ୍ଯ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦଯିତଃ ସୁହୃତ୍ତମୋ ନ ଚାପ୍ରିଯୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଯ ଉପେକ୍ଷ୍ଯ ଏଵ ଵା । ତଥାପି ଭକ୍ତାନ୍ ଭଜତେ ଯଥା ତଥା ସୁରଦ୍ରୁମୋ ଯଦ୍ଵଦୁପାଶ୍ରିତୋଽର୍ଥଦଃ

ତାଙ୍କର କାହାରି ସହ ବିଶେଷ ପ୍ରେମ ନାହିଁ, କାହାରି ସହ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମିତ୍ରତା ନାହିଁ, କାହାକୁ ଅପ୍ରିୟ ବା ଦ୍ୱେଷ ବା ଅବହେଳା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ତଥାପି, ଯେପରି ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛ ନିକଟକୁ ଆସିଥିବାକୁ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି।

କିଂ ଚାଗ୍ରଜୋ ମାଵନତଂ ଯଦୂତ୍ତମଃ ସ୍ମଯନ୍ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଗୃହୀତମଞ୍ଜଲୌ । ଗୃହଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଯାପ୍ତସମସ୍ତସତ୍କୃତଂ ସମ୍ପ୍ରକ୍ଷ୍ଯତେ କଂସକୃତଂ ସ୍ଵବନ୍ଧୁଷୁ

ଏହା ସହିତ, ଯଦୁମାନ୍ୟମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ଅଗ୍ରଜ, ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଅତିଥିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଘରକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ସମ୍ମାନ ଆଗରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ କଂସ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଭୋଗୁଥିବା ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍କୃଷ୍ଣଂ ଶ୍ଵଫଲ୍କତନଯୋଽଧ୍ଵନି । ରଥେନ ଗୋକୁଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସୂର୍ଯଶ୍ଚାସ୍ତଗିରିଂ ନୃପ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କ ପୁଅ ରଥରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଅସ୍ତାଚଳକୁ ପହଞ୍ଚେ, ସେପରି ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ରାଜନ।

( ମିଶ୍ର ) ପଦାନି ତସ୍ଯାଖିଲଲୋକପାଲ କିରୀଟଜୁଷ୍ଟାମଲପାଦରେଣୋଃ । ଦଦର୍ଶ ଗୋଷ୍ଠେ କ୍ଷିତିକୌତୁକାନି ଵିଲକ୍ଷିତାନ୍ଯବ୍ଜଯଵାଙ୍‌କୁଶାଦ୍ଯୈଃ

ସେ ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ଗାଁରେ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ସେ ଭଗବାନଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ, ପଦ୍ମ, ଯବ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଭଳି ଚିହ୍ନରେ ପ୍ରତିଭାସିତ।

ତଦ୍ଦର୍ଶନାହ୍ଲାଦଵିଵୃଦ୍ଧସମ୍ଭ୍ରମଃ ପ୍ରେମ୍ଣୋର୍ଧ୍ଵରୋମାଶ୍ରୁକଲାକୁଲେକ୍ଷଣଃ । ରଥାଦଵସ୍କନ୍ଦ୍ଯ ସ ତେଷ୍ଵଚେଷ୍ଟତ ପ୍ରଭୋରମୂନ୍ଯଙ୍‌ଘ୍ରିରଜାଂସ୍ଯହୋ ଇତି

ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଗଲେ, ପ୍ରେମରେ ଚକ୍ଷୁ ଜଳ ଓ ଲୋମ ଖଡ଼ା ହେଲା, ରଥରୁ ଅବତରି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ପଦଧୂଳି ଦେଖି, 'ହା! ଏହି ତ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦଧୂଳି!' ବୋଲି ଚଳିଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଦେହଂଭୃତାମିଯାନର୍ଥୋ ହିତ୍ଵା ଦମ୍ଭଂ ଭିଯଂ ଶୁଚମ୍ । ସନ୍ଦେଶାଦ୍ଯୋ ହରେର୍ଲିଙ୍‌ଗ ଦର୍ଶନଶ୍ରଵଣାଦିଭିଃ

ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପକାର ହେଉଛି ଅହଂକାର, ଭୟ ଓ ଶୋକକୁ ଛାଡ଼ିବା, ଯାହା ପ୍ରଥମେ ହରିଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ହୁଏ।

ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣଂ ରାମଂ ଚ ଵ୍ରଜେ ଗୋଦୋହନଂ ଗତୌ । ପୀତନୀଲାମ୍ବରଧରୌ ଶରଦମ୍ବୁରହେକ୍ଷଣୌ

ସେ ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଗୋବାଡ଼ିରେ, ଗାଈ ଦୁହିବା ପରେ ଫେରୁଛନ୍ତି, ପିତାମ୍ବର ଓ ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଶରତ ପଦ୍ମ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।

କିଶୋରୌ ଶ୍ଯାମଲଶ୍ଵେତୌ ଶ୍ରୀନିକେତୌ ବୃହଦ୍ଭୁଜୌ । ସୁମୁଖୌ ସୁନ୍ଦରଵରୌ ବଲଦ୍ଵିରଦଵିକ୍ରମୌ

ସେମାନେ ଯୁବକ, ଜଣେ ଶ୍ୟାମ ଓ ଜଣେ ଧଳା, ଶ୍ରୀର ଆଶ୍ରୟ, ବିସ୍ତୃତ ବାହୁ, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେହ, ବଳ ଓ ଚାଳ ତରୁଣ ହାତୀ ପରି।

ଧ୍ଵଜଵଜ୍ରାଙ୍‌କୁଶାମ୍ଭୋଜୈଃ ଚିହ୍ନିତୈରଙ୍‌ଘ୍ରିଭିର୍ଵ୍ରଜମ୍ । ଶୋଭଯନ୍ତୌ ମହାତ୍ମାନୌ ସାନୁକ୍ରୋଶସ୍ମିତେକ୍ଷଣୌ

ଧ୍ୱଜ, ବଜ୍ର, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନିତ ପାଦ ଦ୍ୱାରା, ସେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଭୃଜକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ହସୁଥିଲା ଓ କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଉଦାରରୁଚିରକ୍ରୀଡୌ ସ୍ରଗ୍ଵିଣୌ ଵନମାଲିନୌ । ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧାନୁଲିପ୍ତାଙ୍‌ଗୌ ସ୍ନାତୌ ଵିରଜଵାସସୌ

ଉଦାର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଖେଳରେ, ମାଳା ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧି, ପବିତ୍ର ସୁଗନ୍ଧ ଲେପି, ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାଵାଦ୍ଯୌ ଜଗଦ୍ଧେତୂ ଜଗତ୍ପତୀ । ଅଵତୀର୍ଣୌ ଜଗତ୍ଯର୍ଥେ ସ୍ଵାଂଶେନ ବଲକେଶଵୌ

ଏହି ଦୁଇଜଣ, ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ଓ ନାଥ, ପୃଥିବୀର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ବଳରାମ ଓ କେଶବ ଭାବେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଦିଶୋ ଵିତିମିରା ରାଜନ୍ କୁର୍ଵାଣୌ ପ୍ରଭଯା ସ୍ଵଯା । ଯଥା ମାରକତଃ ଶୈଲୋ ରୌପ୍ଯଶ୍ଚ କନକାଚିତୌ

ହେ ରାଜନ, ସେମାନେ ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ମାରକତ ପାହାଡ଼ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଚାନ୍ଦି ପାହାଡ଼ ପରି।

ରଥାତ୍ ତୂର୍ଣଂ ଅଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ସୋଽକ୍ରୂରଃ ସ୍ନେହଵିହ୍ଵଲଃ । ପପାତ ଚରଣୋପାନ୍ତେ ଦଣ୍ଡଵତ୍ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ

ଅକୃରୁର, ସ୍ନେହରେ ଭିଜିଯାଇ, ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଲେ।

ଭଗଵଦ୍ଦର୍ଶନାହ୍ଲାଦ ବାଷ୍ପପର୍ଯାକୁଲେକ୍ଷଣଃ । ପୁଲକଚିତାଙ୍‌ଗ ଔତ୍କଣ୍ଠ୍ଯାତ୍ ସ୍ଵାଖ୍ଯାନେ ନାଶକନ୍ ନୃପ

ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନର ଆନନ୍ଦରେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ, ଏତେ ଉତ୍ସାହ ଥିଲା ଯେ, ନିଜ ନାମ କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ହେ ରାଜନ।

ଭଗଵାନ୍ ତମଭିପ୍ରେତ୍ଯ ରଥାଙ୍‌ଗାଙ୍‌କିତପାଣିନା । ପରିରେଭେଽଭ୍ଯୁପାକୃଷ୍ଯ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରଣତଵତ୍ସଲଃ

ଭଗବାନ, ରଥଚକ୍ର ଚିହ୍ନିତ ହାତରେ, ସେଠାକୁ ଆସି, ଭକ୍ତିରେ ନମିଥିବା ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ, କାରଣ ସେ ନମ୍ର ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲପାଆନ୍ତି।

ସଙ୍‌କର୍ଷଣଶ୍ଚ ପ୍ରଣତଂ ଉପଗୁହ୍ଯ ମହାମନାଃ । ଗୃହୀତ୍ଵା ପାଣିନା ପାଣୀ ଅନଯତ୍ ସାନୁଜୋ ଗୃହମ୍

ସଂକର୍ଷଣ, ମହାମନା, ନମିଥିବା ଅତିଥିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ଭାଇ ସହିତ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ।

ପୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ସ୍ଵାଗତଂ ତସ୍ମୈ ନିଵେଦ୍ଯ ଚ ଵରାସନମ୍ । ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ ପାଦୌ ମଧୁପର୍କାର୍ହଣମାହରତ୍

ତାଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ ପଚାରି, ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଆସନ ଦେଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପାଦ ଧୋଇ, ମଧୁପର୍କ ଆଣି ଅତିଥିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।

ନିଵେଦ୍ଯ ଗାଂ ଚାତିଥଯେ ସଂଵାହ୍ଯ ଶ୍ରାନ୍ତମାଦୃତଃ । ଅନ୍ନଂ ବହୁଗୁଣଂ ମେଧ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯୋପାହରଦ୍ ଵିଭୁଃ

ଅତିଥିଙ୍କୁ ଗାଈ ଦେଇ, ଦେହ ଦୁଃଖ ହଟାଇବାକୁ ସମ୍ମାନରେ ମସାଜ କରି, ଭଗବାନ ଭକ୍ତି ସହିତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।

ତସ୍ମୈ ଭୁକ୍ତଵତେ ପ୍ରୀତ୍ଯା ରାମଃ ପରମଧର୍ମଵିତ୍ । ମଖଵାସୈର୍ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯୈଃ ପରାଂ ପ୍ରୀତିଂ ଵ୍ଯଧାତ୍ ପୁନଃ

ଅତିଥି ଭୋଜନ କରିବା ପରେ, ଧର୍ମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନୀ ବଳରାମ, ବଡ଼ ସ୍ନେହରେ, ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟବହୃତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମାଳା ଦେଇ ପୁନି ସମ୍ମାନ କଲେ।

ପପ୍ରଚ୍ଛ ସତ୍କୃତଂ ନନ୍ଦଃ କଥଂ ସ୍ଥ ନିରନୁଗ୍ରହେ । କଂସେ ଜୀଵତି ଦାଶାର୍ହ ସୌନପାଲା ଇଵାଵଯଃ

ନନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ପଚାରିଲେ, "ଦୟା ନଥିବା ଏଠାରେ ତୁମେ କେମିତି ଅଛ, ଯେଉଁଠାରେ କଂସ ଏଯାଁତି ଜୀବିତ? ହେ ଦାଶାର୍ହ, ଆମେ ମାନେ କି ଦୁଷ୍ଟ ମାଲିକ ତଳେ ଥିବା ଗୋପାଳକ ଭଳି ନୁହେଁ କି?"

ଯୋଽଵଧୀତ୍ ସ୍ଵସ୍ଵସୁସ୍ତୋକାନ୍ କ୍ରୋଶନ୍ତ୍ଯା ଅସୁତୃପ୍ ଖଲଃ । କିଂ ନୁ ସ୍ଵିତ୍ତତ୍ପ୍ରଜାନାଂ ଵଃ କୁଶଲଂ ଵିମୃଶାମହେ

ସେ ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ନିଜ ଭଉଣୀମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମାରିଦେଲା, ଯେଉଁବେଳେ ମାଆମାନେ କନ୍ଦୁଥିଲେ। ଏପରି ଅସୁରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ଲୋକମାନେ କେମିତି ଭଲ ଅଛ, ଆମେ ତ ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ।

ଇତ୍ଥଂ ସୂନୃତଯା ଵାଚା ନନ୍ଦେନ ସୁସଭାଜିତଃ । ଅକ୍ରୂରଃ ପରିପୃଷ୍ଟେନ ଜହାଵଧ୍ଵପରିଶ୍ରମମ୍

ନନ୍ଦଙ୍କର ଏମିତି ସତ୍ୟ ଓ ଆଦର ଭରା କଥା ଶୁଣି, ଅକୃର ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରାର କ୍ଲାନ୍ତି ଭୁଲିଗଲେ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣବଲରାମଯୋର୍ମଥୁରାଯାଂ ପ୍ରତି ପ୍ରସ୍ଥାନଂ ଵିରହକାତର ଗୋପୀନାଂ କରୁଣୋଦ୍‌ଗାରଃ କାଲିଂଦ୍ଯାଂ ଅକ୍ରୂରକର୍ତୃକଂ ଭଗଵଦ୍‌ଧାମ ଦର୍ଶନଂ ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟଃ ପର୍ଯଙ୍‌କେ ରମକୃଷ୍ଣୋରୁମାନିତଃ । ଲେଭେ ମନୋରଥାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ପନ୍ପଥି ଯାନ୍ ସ ଚକାର ହ

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଅକୃର ସୁବିଧାଜନକ ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଲେ ଓ ପଥରେ ମନେ ରଖିଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା।

କିମଲଭ୍ଯଂ ଭଗଵତି ପ୍ରସନ୍ନେ ଶ୍ରୀନିକେତନେ । ତଥାପି ତତ୍ପରା ରାଜନ୍ ନ ହି ଵାଞ୍ଛନ୍ତି କିଞ୍ଚନ

ଭଗବାନ ଯେଉଁଠାରେ ଦୟାଳୁ, ଶ୍ରୀର ନିବାସ ସେଉଁଠାରେ, ସେଠାରେ କଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ? ତଥାପି, ରାଜନ୍, ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ସେମାନେ କିଛି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।

ସାଯଂତନାଶନଂ କୃତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଦେଵକୀସୁତଃ । ସୁହୃତ୍ସୁ ଵୃତ୍ତଂ କଂସସ୍ଯ ପପ୍ରଚ୍ଛାନ୍ଯଚ୍ଚିକୀର୍ଷିତମ୍

ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ ଭୋଜନ କରି, ଦେବକୀପୁତ୍ର ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ କଂସଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ଓ ନୂତନ ଇଚ୍ଛା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।