ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

( ମିଶ୍ର ) ଵିଶୁଦ୍ଧଵିଜ୍ଞାନଘନଂ ସ୍ଵସଂସ୍ଥଯା ସମାପ୍ତସର୍ଵାର୍ଥମମୋଘଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ସ୍ଵତେଜସା ନିତ୍ଯନିଵୃତ୍ତମାଯା ଗୁଣପ୍ରଵାହଂ ଭଗଵନ୍ତମୀମହି

ଆମେ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ, ଯାହାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ନିଜ ତେଜରେ ସଦା ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ଗୁଣମାନଙ୍କର ଉତ୍ସ।

ତ୍ଵାମୀଶ୍ଵରଂ ସ୍ଵାଶ୍ରଯମାତ୍ମମାଯଯା ଵିନିର୍ମିତାଶେଷଵିଶେଷକଲ୍ପନମ୍ । କ୍ରୀଡାର୍ଥମଦ୍ଯାତ୍ତମନୁଷ୍ଯଵିଗ୍ରହଂ ନତୋଽସ୍ମି ଧୁର୍ଯଂ ଯଦୁଵୃଷ୍ଣିସାତ୍ଵତାମ୍

ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ହେ ଇଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନତା ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଖେଳାର ନିମିତ୍ତେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏଵଂ ଯଦୁପତିଂ କୃଷ୍ଣଂ ଭାଗଵତପ୍ରଵରୋ ମୁନିଃ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ଯଯୌ ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍ସଵଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଏଭଳି ଭାବେ ଯଦୁମାନଙ୍କର ନାୟକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି, ନମସ୍କାର କରି, ଅନୁମତି ମିଳିଲା ପରେ, ସେ ଦେଖିବାର ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।

ଭଗଵାନପି ଗୋଵିନ୍ଦୋ ହତ୍ଵା କେଶିନମାହଵେ । ପଶୂନପାଲଯତ୍ ପାଲୈଃ ପ୍ରୀତୈର୍ଵ୍ରଜସୁଖାଵହଃ

ପ୍ରଭୁ ଗୋବିନ୍ଦ, ଯୁଦ୍ଧରେ କେଶିନ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋପମାନେ ସହିତ ଗାଈମାନେକୁ ଚରାଇଲେ, ଏବଂ ବ୍ରଜକୁ ସୁଖ ଦେଲେ।

ଏକଦା ତେ ପଶୂନ୍ ପାଲାଃନ୍ ଚାରଯନ୍ତୋଽଦ୍ରିସାନୁଷୁ । ଚକ୍ରୁର୍ନିଲାଯନକ୍ରୀଡାଃ ଚୋରପାଲାପଦେଶତଃ

ଏକଦିନ, ଗୋପମାନେ ପଶୁମାନେକୁ ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଚରାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଚୋର ଓ ପାଳକ ଭାବରେ ଦଳ ବାଣ୍ଟି, ଲୁଚିବା ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ।

ତତ୍ରାସନ୍କତିଚିଚ୍ଚୋରାଃ ପାଲାଶ୍ଚ କତିଚିନ୍ନୃପ । ମେଷାଯିତାଶ୍ଚ ତତ୍ରୈକେ ଵିଜହ୍ରୁରକୁତୋଭଯାଃ

ସେଠାରେ କିଛି ଲୋକ ଚୋର ଭାବେ, କିଛି ଗୋପ ଭାବେ, ଏବଂ କିଛି ମେଷ ଭାବେ ଖେଳୁଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତା ବିନା ମିଶି ଖେଳୁଥିଲେ।

ମଯପୁତ୍ରୋ ମହାମାଯୋ ଵ୍ଯୋମୋ ଗୋପାଲଵେଷଧୃକ୍ । ମେଷାଯିତାନପୋଵାହ ପ୍ରାଯଶ୍ଚୋରାଯିତୋ ବହୂନ୍

ମାୟାଙ୍କ ପୁଅ ବଡ଼ ମାୟାବୀ ବ୍ୟୋମ, ଗୋପ ଭେଷ ଧାରଣ କରି, ମେଷ ନେତା ଭାବେ ଅନେକ ଚୋର ଭୂମିକା ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।

ଗିରିଦର୍ଯାଂ ଵିନିକ୍ଷିପ୍ଯ ନୀତଂ ନୀତଂ ମହାସୁରଃ । ଶିଲଯା ପିଦଧେ ଦ୍ଵାରଂ ଚତୁଃପଞ୍ଚାଵଶେଷିତାଃ

ସେ ବଡ଼ ଦାନବ, ସେମାନେକୁ ନେଇ ଗିରିଗୁହାରେ ଭର୍ତ୍ତି କରି, ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଛାଡ଼ି, ଗୁହା ଦ୍ୱାରକୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଆଟି ଦେଲେ।

ତସ୍ଯ ତତ୍କର୍ମ ଵିଜ୍ଞାଯ କୃଷ୍ଣଃ ଶରଣଦଃ ସତାମ୍ । ଗୋପାନ୍ ନଯନ୍ତଂ ଜଗ୍ରାହ ଵୃକଂ ହରିରିଵୌଜସା

ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝି, ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ଶରଣଦାତା କୃଷ୍ଣ, ଗୋପମାନେକୁ ନେଇଯିବା ସମୟରେ, ସିଂହ ଯେମିତି ଏକ ମେଷକୁ ଧରେ, ସେଭଳି ଶକ୍ତିରେ ଦାନବକୁ ଧରିଲେ।

ସ ନିଜଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରସଦୃଶଂ ବଲୀ । ଇଚ୍ଛନ୍ ଵିମୋକ୍ତୁମାତ୍ମାନଂ ନାଶକ୍ନୋଦ୍ ଗ୍ରହଣାତୁରଃ

ସେ ଦାନବ ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଗଲେ, ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧରାପଡ଼ି ମୁକ୍ତ ହେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ।

ତଂ ନିଗୃହ୍ଯାଚ୍ଯୁତୋ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ପାତଯିତ୍ଵା ମହୀତଲେ । ପଶ୍ଯତାଂ ଦିଵି ଦେଵାନାଂ ପଶୁମାରମମାରଯତ୍

ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ହାତରେ ଧରି, ଭୂମିରେ ପକାଇ ଫେଲିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ପଶୁମାରକୁ ମାରିଦେଲେ।

ଗୁହାପିଧାନଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଗୋପାନ୍ ନିଃସାର୍ଯ କୃଚ୍ଛ୍ରତଃ । ସ୍ତୂଯମାନଃ ସୁରୈର୍ଗୋପୈଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ସ୍ଵଗୋକୁଲମ୍

ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗି, ଦୁଃଖରେ ଥିବା ଗୋପମାନେକୁ ବାହାର କରି, ଦେବତା ଓ ଗୋପମାନେଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟରେ, ନିଜ ବ୍ରଜକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ ଵ୍ଯୋମାସୁରଵଧୋ ନାମ ସପ୍ତତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧରେ 'ବ୍ୟୋମାସୁର ବଧ' ନାମକ ସତତିସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

କଂସାଜ୍ଞଯା ରାମକୃଷ୍ଣୌ ମଥୁରାଂ ଆନେତୁଂ ଅକ୍ରୂରସ୍ଯ ନନ୍ଦଗୋକୁଲଂ ପ୍ରତି ଗମନଂ ତତ୍ର ରାମକୃଷ୍ଣଦ୍ଵାରା ତସ୍ଯ ସତ୍କାରଶ୍ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅକ୍ରୂରୋଽପି ଚ ତାଂ ରାତ୍ରିଂ ମଧୁପୁର୍ଯାଂ ମହାମତିଃ । ଉଷିତ୍ଵା ରଥମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରଯଯୌ ନନ୍ଦଗୋକୁଲମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଅକୃର, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ରାତି ମଥୁରାରେ କାଟି, ପ୍ରଭାତେ ରଥ ଚଢ଼ି, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।

ଗଚ୍ଛନ୍ ପଥି ମହାଭାଗୋ ଭଗଵତ୍ଯମ୍ବୁଜେକ୍ଷଣେ । ଭକ୍ତିଂ ପରାମୁପଗତ ଏଵମେତଦଚିନ୍ତଯତ୍

ପଥରେ ଯିବା ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅକୃରଙ୍କର ମନେ, କମଳନୟନ ପ୍ରଭୁ ପାଇଁ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କଲେ।

କିଂ ମଯାଽଽଚରିତଂ ଭଦ୍ରଂ କିଂ ତପ୍ତଂ ପରମଂ ତପଃ । କିଂ ଵାଥାପ୍ଯର୍ହତେ ଦତ୍ତଂ ଯଦ୍ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯ କେଶଵମ୍

ମୁଁ କଣ ଭଲ କାମ କରିଛି, କିମ୍ବା କଣ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରିଛି, କିମ୍ବା କଣ ଯୋଗ୍ୟ ଦାନ ଦେଇଛି, ଯାହାର ଫଳରେ ଆଜି ମୁଁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି?

ମମୈତଦ୍ ଦୁର୍ଲଭଂ ମନ୍ଯେ ଉତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକଦର୍ଶନମ୍ । ଵିଷଯାତ୍ମନୋ ଯଥା ବ୍ରହ୍ମ କୀର୍ତନଂ ଶୂଦ୍ରଜନ୍ମନଃ

ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ଉତ୍ତମ କୀର୍ତ୍ତିର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମର ଲୋକ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମକୀର୍ତ୍ତନ ଦୁର୍ଲଭ।

ମୈଵଂ ମମାଧମସ୍ଯାପି ସ୍ଯାଦେଵାଚ୍ଯୁତଦର୍ଶନମ୍ । ହ୍ରିଯମାଣଃ କଲନଦ୍ଯା କ୍ଵଚିତ୍ତରତି କଶ୍ଚନ

ମୋ ପରି ଅପରାଧୀ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅସମ୍ଭବ ହେଉ ନାହିଁ; କାରଣ, କେବେ କେବେ କାଳ ନଦୀରେ ବହିଯାଉଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଅଟକି ପାରିଯାନ୍ତି।

ମମାଦ୍ଯାମଙ୍‌ଗଲଂ ନଷ୍ଟଂ ଫଲଵାଂଶ୍ଚୈଵ ମେ ଭଵଃ । ଯନ୍ନମସ୍ଯେ ଭଗଵତୋ ଯୋଗିଧ୍ଯେଯାଂଘ୍ରିପଙ୍‌କଜମ୍

ଆଜି ମୋର ଅଶୁଭ ନଶିଗଲା ଏବଂ ମୋର ଜୀବନ ଫଳବତୀ ହେଲା; କାରଣ, ମୁଁ ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଂଘ୍ରିପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ସେହିପାଇଁ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

( ମିଶ୍ର ) କଂସୋ ବତାଦ୍ଯାକୃତ ମେଽତ୍ଯନୁଗ୍ରହଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେଽଙ୍‌ଘ୍ରିପଦ୍ମଂ ପ୍ରହିତୋଽମୁନା ହରେଃ । କୃତାଵତାରସ୍ଯ ଦୁରତ୍ଯଯଂ ତମଃ ପୂର୍ଵେଽତରନ୍ ଯନ୍ନଖମଣ୍ଡଲତ୍ଵିଷା

ନିଶ୍ଚୟ, ଆଜି କଂସ ମୋତେ ବଡ଼ ଦୟା କରିଛନ୍ତି; କାରଣ, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଅଂଘ୍ରିପଦ୍ମ ଦେଖିପାରିବି, ଯେଉଁ ଅବତାର ନେଇଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ନଖର ଆଲୋକରେ ପୁର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଅନ୍ଧକାର ଅଟକିପାରିନଥିଲେ, ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଅଦୂରୀକୃତ ହୋଇଥିଲା।

ଯଦର୍ଚିତଂ ବ୍ରହ୍ମଭଵାଦିଭିଃ ସୁରୈଃ ଶ୍ରିଯା ଚ ଦେଵ୍ଯା ମୁନିଭିଃ ସସାତ୍ଵତୈଃ । ଗୋଚାରଣାଯାନୁଚରୈଶ୍ଚରଦ୍‌ଵନେ ଯଦ୍ଗୋପିକାନାଂ କୁଚକୁଙ୍‌କୁମାଙ୍‌କିତମ୍

ଯେଉଁ ଅଂଘ୍ରିପଦ୍ମକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଶ୍ରୀଦେବୀ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ସାତ୍ୱତମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋପାଳମାନେ ସହ ଗୋଚରଣ କରିବା ସମୟରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଅଙ୍ଗର କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଥାଏ।

ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ନୂନଂ ସୁକପୋଲନାସିକଂ ସ୍ମିତାଵଲୋକାରୁଣକଞ୍ଜଲୋଚନମ୍ । ମୁଖଂ ମୁକୁନ୍ଦସ୍ଯ ଗୁଡାଲକାଵୃତଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ମେ ପ୍ରଚରନ୍ତି ଵୈ ମୃଗାଃ

ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିପାରିବି—ସୁନ୍ଦର ଗାଲ ଓ ନାକ, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ଲାଲ ଅଂକୁର ଦୃଷ୍ଟି, ଚୁରୁଳି ଚୁଲିରେ ଢାକା, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ମୃଗମାନେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରୁଛନ୍ତି।

ଅପ୍ଯଦ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋର୍ମନୁଜତ୍ଵମୀଯୁଷୋ ଭାରାଵତାରାଯ ଭୁଵୋ ନିଜେଚ୍ଛଯା । ଲାଵଣ୍ଯଧାମ୍ନୋ ଭଵିତୋପଲମ୍ଭନଂ ମହ୍ଯଂ ନ ନ ସ୍ଯାତ୍ ଫଲମଞ୍ଜସା ଦୃଶଃ

ଶାୟଦ୍ ଆଜି ମୋ ଚକ୍ଷୁ ଏହି ଫଳ ପାଇବ—ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଶୌଭାଗ୍ୟର ନିଧି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିପାରିବି।

ଯ ଈକ୍ଷିତାହଂରହିତୋଽପ୍ଯସତ୍ସତୋଃ ସ୍ଵତେଜସାପାସ୍ତତମୋଭିଦାଭ୍ରମଃ । ସ୍ଵମାଯଯାଽଽତ୍ମନ୍ ରଚିତୈସ୍ତଦୀକ୍ଷଯା ପ୍ରାଣାକ୍ଷଧୀଭିଃ ସଦନେଷ୍ଵଭୀଯତେ

ଯିଏକି ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି, ସେ ଅହଂକାର ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ନିଜ ତେଜରେ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି; ନିଜ ମାୟାରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଘରେ, ପ୍ରାଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାନ୍ତି।

ଯସ୍ଯାଖିଲାମୀଵହଭିଃ ସୁମଙ୍‌ଗଲୈଃ ଵାଚୋ ଵିମିଶ୍ରା ଗୁଣକର୍ମଜନ୍ମଭିଃ । ପ୍ରାଣନ୍ତି ଶୁମ୍ଭନ୍ତି ପୁନନ୍ତି ଵୈ ଜଗତ୍ ଯାସ୍ତଦ୍ଵିରକ୍ତାଃ ଶଵଶୋଭନା ମତାଃ

ଯାହାଙ୍କ କଥା ଶୁଭ ଗୁଣ, କର୍ମ ଓ ଜନ୍ମ ସହିତ ମିଶିଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ଅପଶୁଭ ଦୂର କରେ, ଜଗତକୁ ପ୍ରାଣ ଦେଉଛି, ପବିତ୍ର କରେ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାରେ ଅନାସକ୍ତ, ସେମାନେ ଶୁଭଦେହୀ ମୃତ ଦେହ ଭଳି ଗଣାଯାନ୍ତି।

ସ ଚାଵତୀର୍ଣଃ କିଲ ସତ୍ଵତାନ୍ଵଯେ ସ୍ଵସେତୁପାଲାମରଵର୍ଯଶର୍ମକୃତ୍ । ଯଶୋ ଵିତନ୍ଵନ୍ ଵ୍ରଜ ଆସ୍ତ ଈଶ୍ଵରୋ ଗାଯନ୍ତି ଦେଵା ଯଦଶେଷମଙ୍‌ଗଲମ୍

ସେ ନିଶ୍ଚୟ ସାତ୍ୱତ ବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ନିଜ ଲୋକର ରକ୍ଷକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣିଛନ୍ତି; ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯଶ ବ୍ରଜରେ ପ୍ରସାରିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଉଛନ୍ତି।

ତଂ ତ୍ଵଦ୍ଯ ନୂନଂ ମହତାଂ ଗତିଂ ଗୁରୁଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକାନ୍ତଂ ଦୃଶିମନ୍ମହୋତ୍ସଵମ୍ । ରୂପଂ ଦଧାନଂ ଶ୍ରିଯ ଈପ୍ସିତାସ୍ପଦଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ମମାସନ୍ନୁଷସଃ ସୁଦର୍ଶନାଃ

ଆଜି ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି—ମହାନ୍ତମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତି, ଗୁରୁ, ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ, ଚକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ, ଶ୍ରୀଦେବୀ ଯାହାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ସେ ରୂପ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିବ ଏହି ପ୍ରଭାତରେ।

ଅଥାଵରୂଢଃ ସପଦୀଶଯୋ ରଥାତ୍ ପ୍ରଧାନପୁଂସୋଶ୍ଚରଣଂ ସ୍ଵଲବ୍ଧଯେ । ଧିଯା ଧୃତଂ ଯୋଗିଭିରପ୍ଯହଂ ଧ୍ରୁଵଂ ନମସ୍ଯ ଆଭ୍ଯାଂ ଚ ସଖୀନ୍ ଵନୌକସଃ

ତାପରେ, ସେ ପ୍ରଭୁ ସହ ରଥରୁ ଅବତରିବାବେଳେ, ମୁଁ ଯେଉଁ ଚରଣକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ପଦ ମୋତେ ମିଳିବ; ମୁଁ ତାହାକୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବେ।

ଅପ୍ଯଙ୍‌ଘ୍ରିମୂଲେ ପତିତସ୍ଯ ମେ ଵିଭୁଃ ଶିରସ୍ଯଧାସ୍ଯନ୍ ନିଜହସ୍ତପଙ୍‌କଜମ୍ । ଦତ୍ତାଭଯଂ କାଲଭୁଜାଙ୍‌ଗରଂହସା ପ୍ରୋଦ୍ଵେଜିତାନାଂ ଶରଣୈଷିଣାଂ ଣୃନାମ୍

ଶାୟଦ୍ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଚରଣ ତଳରେ ପଡ଼ିଲେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ କମଳ ହସ୍ତ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିବେ; ସେ ଦୟା କରି, କାଳ ନାଗର ଭୟରେ ଭୀତ ଏବଂ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।