ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵମାଦିଶ୍ଯ ଚାକ୍ରୂରଂ ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚ ଵିଷୃଜ୍ଯ ସଃ । ପ୍ରଵିଵେଶ ଗୃହଂ କଂସଃ ତଥାକ୍ରୂରଃ ସ୍ଵମାଲଯମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏଭଳି ଅକୃରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, କଂସ ତାଙ୍କର ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଅକୃର ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।

କେଶିଵଧଃ; ନାରଦକୃତଂ ଭଗଵତସ୍ତଵନଂ ନିଲାଯନ କ୍ରୀଡାଯାଂ ଵ୍ଯୋମାସୁରଵଧଶ୍ଚ ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) କେଶୀ ତୁ କଂସପ୍ରହିତଃ ଖୁରୈର୍ମହୀଂ ମହାହଯୋ ନିର୍ଜରଯନ୍ମନୋଜଵଃ । ସଟାଵଧୂତାଭ୍ରଵିମାନସଙ୍‌କୁଲଂ କୁର୍ଵନ୍ନଭୋ ହେଷିତଭୀଷିତାଖିଲଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ତାପରେ, କଂସଙ୍କ ନିକଟରୁ ପଠାଯାଇଥିବା କେଶୀ ନାମକ ବଡ଼ ଘୋଡ଼ା, ମନର ତୁଳ୍ୟ ଦ୍ରୁତ, ତାଙ୍କର ଖୁରରେ ମାଟିକୁ ଉଖଣିଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରେଶମାନେ ଆକାଶକୁ ହଲାଇ ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହିନ୍ହାଡ଼ିରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ।

ଵିଶାଲନେତ୍ରୋ ଵିକଟାସ୍ଯକୋଟରୋ ବୃହଦ୍‌ଗଲୋ ନୀଲମହାମ୍ବୁଦୋପମଃ । ଦୁରାଶଯଃ କଂସହିତଂ ଚିକୀର୍ଷୁଃ ଵ୍ରଜଂ ସ ନମ୍ଦସ୍ଯ ଜଗାମ କମ୍ପଯନ୍

ବଡ଼ ଆଖି, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, ମୋଟା ଗଳା, ବଡ଼ ନୀଳ ମେଘ ସମାନ ଦେହ, ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଏବଂ କଂସଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କାମ କରିବା ଇଚ୍ଛା ନେଇ, ସେ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଇ, ସେଠାକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା।

ତଂ ତ୍ରାସଯନ୍ତଂ ଭଗଵାନ୍ ସ୍ଵଗୋକୁଲଂ ତଦ୍ଧେଷିତୈର୍ଵାଲଵିଘୂର୍ଣିତାମ୍ବୁଦମ୍ । ଆତ୍ମାନମାଜୌ ମୃଗଯନ୍ତମଗ୍ରଣୀଃ ଉପାହ୍ଵଯତ୍ ସ ଵ୍ଯନଦନ୍ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଵତ୍

ସେ ତାଙ୍କର ହିନ୍ହାଡ଼ି ଓ ପୁଛରେ ମେଘକୁ ଘୁରାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା; ତେବେ, ଗୋପମାନେର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ଭଗବାନ, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ତାକୁ ଡାକିଲେ।

ସ ତଂ ନିଶାମ୍ଯାଭିମୁଖୋ ମଖେନ ଖଂ ପିବନ୍ନିଵାଭ୍ଯଦ୍ରଵଦତ୍ଯମର୍ଷଣଃ । ଜଘାନ ପଦ୍ଭ୍ଯାମରଵିନ୍ଦଲୋଚନଂ ଦୁରାସଦଶ୍ଚଣ୍ଡଜଵୋ ଦୁରତ୍ଯଯଃ

ସେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଆକାଶକୁ ଗିଳିଯିବା ପରି ଭୟଙ୍କର ରେଗେ ଆଗକୁ ଧାଇଲେ ଏବଂ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ତାର ଗତିରେ, ପଦଦ୍ୱାରା କମଳନୟନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।

ତଦ୍ ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ତମଧୋକ୍ଷଜୋ ରୁଷା ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ପରିଵିଧ୍ଯ ପାଦଯୋଃ । ସାଵଜ୍ଞମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଧନୁଃଶତାନ୍ତରେ ଯଥୋରଗଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯସୁତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

କିନ୍ତୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ଠକାଇ, ଦୁଇହାତରେ ଧରି, ପାଦ ଧରି ଘୁରାଇ, ଅବହେଳାରେ ଏକଶ ଧନୁଷ ଦୂରକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ଅଜଗରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ।

ସଃ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞଃ ପୁନରୁତ୍ଥିତୋ ରୁଷା ଵ୍ଯାଦାଯ କେଶୀ ତରସାଽଽପତଦ୍ଧରିମ୍ । ସୋଽପ୍ଯସ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରେ ଭୁଜମୁତ୍ତରଂ ସ୍ମଯନ୍ ପ୍ରଵେଶଯାମାସ ଯଥୋରଗଂ ବିଲେ

ସେ, ହୁସ୍ତ ଫେରି ପୁଣି ଉଠିଲେ ଏବଂ ରେଗେ ଖୋଲାମୁହଁରେ ହରିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ହରି ହସି, ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଦାନବର ମୁହଁଭିତରେ ଦେଲେ, ଯେପରି ଅଜଗର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ଦନ୍ତା ନିପେତୁର୍ଭଗଵଦ୍ଭୁଜସ୍ପୃଶଃ ତେ କେଶିନସ୍ତପ୍ତମଯସ୍ପୃଶୋ ଯଥା । ବାହୁଶ୍ଚ ତଦ୍ଦେହଗତୋ ମହାତ୍ମନୋ ଯଥାଽଽମଯଃ ସଂଵଵୃଧେ ଉପେକ୍ଷିତଃ

ପ୍ରଭୁଙ୍କର ହାତ ଦାନବର ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଇଁଲାବେଳେ, ତାହା ଗରମ ଲୋହା ପରି ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲା। ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ହାତ ଦାନବର ଦେହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅବହେଳିତ ଲୋହା ରେଖା ପରି ବଢ଼ିଗଲା।

ସମେଧମାନେନ ସ କୃଷ୍ଣବାହୁନା ନିରୁଦ୍ଧଵାଯୁଶ୍ଚରଣାଂଶ୍ଚ ଵିକ୍ଷିପନ୍ । ପ୍ରସ୍ଵିନ୍ନଗାତ୍ରଃ ପରିଵୃତ୍ତଲୋଚନଃ ପପାତ ଲେଣ୍ଡଂ ଵିସୃଜନ୍ କ୍ଷିତୌ ଵ୍ଯସୁଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କର ହାତ ଭିତରେ ବଢ଼ିଯିବାରୁ, ଶ୍ୱାସ ବନ୍ଦ ହୋଇ, ଅଂଗ ଫେଲାଇ, ଦେହ ଘମେ ଭିଜିଯାଇ, ଚକ୍ଷୁ ଘୁରିଯିବା ଦେଖି, କେଶୀ ରକ୍ତ ଝାଡ଼ି ଜମିନରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।

ତଦ୍ଦେହତଃ କର୍କଟିକାଫଲୋପମାଦ୍ ଵ୍ଯସୋରପାକୃଷ୍ଯ ଭୁଜଂ ମହାଭୁଜଃ । ଅଵିସ୍ମିତୋଽଯତ୍ନହତାରିରୁତ୍ସ୍ମଯୈଃ ପ୍ରସୂନଵର୍ଷୈର୍ଦିଵିଷଦ୍‌ଭିରୀଡିତଃ

କର୍କଟି ଫଳ ପରି ଦେହରୁ, ବଳଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ହାତ ଫେରିନେଲେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସହଜରେ ମାରିଦେଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଭିମାନ ବିନା, ଦେବତାମାନେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରି ସମ୍ମାନ କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଦେଵର୍ଷିରୁପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ଭାଗଵତପ୍ରଵରୋ ନୃପ । କୃଷ୍ଣମକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମାଣଂ ରହସ୍ଯେତଦଭାଷତ

ହେ ରାଜା, ତାପରେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୃଷି ଆସି, ଅପରିମଳିତ କର୍ମ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଲେ।

କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣାପ୍ରମେଯାତ୍ମନ୍ ଯୋଗେଶ ଜଗଦୀଶ୍ଵର । ଵାସୁଦେଵାଖିଲାଵାସ ସାତ୍ଵତାଂ ପ୍ରଵର ପ୍ରଭୋ

ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଅପରିମାପ୍ୟ ଆତ୍ମା, ଯୋଗର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଭୁ!

ତ୍ଵମାତ୍ମା ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଏକୋ ଜ୍ଯୋତିରିଵୈଧସାମ୍ । ଗୂଢୋ ଗୁହାଶଯଃ ସାକ୍ଷୀ ମହାପୁରୁଷ ଈଶ୍ଵରଃ

ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ଆଲୋକ, ହୃଦୟର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା, ସାକ୍ଷୀ, ମହାପୁରୁଷ ଓ ଈଶ୍ୱର।

ଆତ୍ମନାଽଽତ୍ମାଶ୍ରଯଃ ପୂର୍ଵଂ ମାଯଯା ସସୃଜେ ଗୁଣାନ୍ । ତୈରିଦଂ ସତ୍ଯସଙ୍‌କଲ୍ପଃ ସୃଜସ୍ଯତ୍ସ୍ଯଵସୀଶ୍ଵରଃ

ତୁମେ ନିଜେ ନିଜର ଆଶ୍ରୟ, ଆରମ୍ଭରେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଗୁଣମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେହି ଗୁଣମାନେ ଦ୍ୱାରା, ହେ ସତ୍ୟସଙ୍କଳ୍ପ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସଂସାରକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରୁଛନ୍ତି।

ସ ତ୍ଵଂ ଭୂଧରଭୂତାନାଂ ଦୈତ୍ଯପ୍ରମଥରକ୍ଷସାମ୍ । ଅଵତୀର୍ଣୋ ଵିନାଶାଯ ସାଧୁନାଂ ରକ୍ଷଣାଯ ଚ

ଏହିପରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ଦେବ, ଦାନବ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ନାଶ ପାଇଁ ଏବଂ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ତୁମେ ଅବତାର ନେଇଛ।

ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତେ ନିହତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଲୀଲଯାଯଂ ହଯାକୃତିଃ । ଯସ୍ଯ ହେଷିତସନ୍ତ୍ରସ୍ତାଃ ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯନିମିଷା ଦିଵମ୍

ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏହି ଘୋଡ଼ା ଆକାର ଦାନବକୁ ତୁମେ ଖେଳରେ ମାରିଦେଲ, ଯାହାର ହିନ୍ହାଡ଼ିରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।

ଚାଣୂରଂ ମୁଷ୍ଟିକଂ ଚୈଵ ମଲ୍ଲାନନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ହସ୍ତିନମ୍ । କଂସଂ ଚ ନିହତଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ପରଶ୍ଵୋଽହନି ତେ ଵିଭୋ

କାଳି ଓ ପରଦିନ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଚାଣୂର, ମୁଷ୍ଟିକ, ଅନ୍ୟ ମଲ୍ଲ, ହାତୀ ଓ କଂସଙ୍କୁ ତୁମେ ମାରିବାକୁ ଦେଖିବି।

ତସ୍ଯାନୁ ଶଙ୍‌ଖଯଵନ ମୁରାଣାଂ ନରକସ୍ଯ ଚ । ପାରିଜାତାପହରଣଂ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ପରାଜଯମ୍

ତାପରେ ଶଂଖ, ଯବନ, ମୁର, ନରକଙ୍କ ପରାଜୟ, ପାରିଜାତ ଚୋରି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରାଜୟ ହେବ।

ଉଦ୍ଵାହଂ ଵୀରକନ୍ଯାନାଂ ଵୀର୍ଯଶୁଲ୍କାଦିଲକ୍ଷଣମ୍ । ନୃଗସ୍ଯ ମୋକ୍ଷଣଂ ଶାପାଦ୍ ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ଜଗତ୍ପତେ

ବୀର କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହ ବୀର୍ୟଶୁଳ୍କ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ବିବାହ, ଏବଂ ଦ୍ୱାରକାରେ ରାଜା ନୃଗଙ୍କୁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା, ହେ ଜଗତ୍ପତି।

ସ୍ଯମନ୍ତକସ୍ଯ ଚ ମଣେଃ ଆଦାନଂ ସହ ଭାର୍ଯଯା । ମୃତପୁତ୍ରପ୍ରଦାନଂ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ସ୍ଵଧାମତଃ

ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣି ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଲାଭ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୃତ ପୁଅକୁ ତୁମ ନିଜ ଧାମରୁ ଫେରାଇ ଦେବା।

ପୌଣ୍ଡ୍ରକସ୍ଯ ଵଧଂ ପଶ୍ଚାତ୍ କାଶିପୁର୍ଯାଶ୍ଚ ଦୀପନମ୍ । ଦନ୍ତଵକ୍ରସ୍ଯ ନିଧନଂ ଚୈଦ୍ଯସ୍ଯ ଚ ମହାକ୍ରତୌ

ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ବଧ, କାଶୀ ନଗର ଦାହ, ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କ ନିଧନ ଓ ମହାଯଜ୍ଞରେ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ।

ଯାନି ଚାନ୍ଯାନି ଵୀର୍ଯାଣି ଦ୍ଵାରକାମାଵସନ୍ ଭଵାନ୍ । କର୍ତା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ତାନି ଗେଯାନି କଵିଭିର୍ଭୁଵି

ଏବଂ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବ, ସେସବୁ ମୁଁ ଦେଖିବି; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୃଥିବୀରେ କବିମାନେ ଗାଇଥାନ୍ତି।

ଅଥ ତେ କାଲରୂପସ୍ଯ କ୍ଷପଯିଷ୍ଣୋରମୁଷ୍ଯ ଵୈ । ଅକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ନିଧନଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯର୍ଜୁନସାରଥେଃ

ଏବେ ମୁଁ ଦେଖିବି, ସମୟର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ୱର କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସାରଥି କରି, ଏହି ସେନାମାନଙ୍କର ବିନାଶ ଘଟିବ।

( ମିଶ୍ର ) ଵିଶୁଦ୍ଧଵିଜ୍ଞାନଘନଂ ସ୍ଵସଂସ୍ଥଯା ସମାପ୍ତସର୍ଵାର୍ଥମମୋଘଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ସ୍ଵତେଜସା ନିତ୍ଯନିଵୃତ୍ତମାଯା ଗୁଣପ୍ରଵାହଂ ଭଗଵନ୍ତମୀମହି

ଆମେ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ, ଯାହାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ନିଜ ତେଜରେ ସଦା ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ଗୁଣମାନଙ୍କର ଉତ୍ସ।

ତ୍ଵାମୀଶ୍ଵରଂ ସ୍ଵାଶ୍ରଯମାତ୍ମମାଯଯା ଵିନିର୍ମିତାଶେଷଵିଶେଷକଲ୍ପନମ୍ । କ୍ରୀଡାର୍ଥମଦ୍ଯାତ୍ତମନୁଷ୍ଯଵିଗ୍ରହଂ ନତୋଽସ୍ମି ଧୁର୍ଯଂ ଯଦୁଵୃଷ୍ଣିସାତ୍ଵତାମ୍

ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ହେ ଇଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନତା ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଖେଳାର ନିମିତ୍ତେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏଵଂ ଯଦୁପତିଂ କୃଷ୍ଣଂ ଭାଗଵତପ୍ରଵରୋ ମୁନିଃ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ଯଯୌ ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍ସଵଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଏଭଳି ଭାବେ ଯଦୁମାନଙ୍କର ନାୟକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି, ନମସ୍କାର କରି, ଅନୁମତି ମିଳିଲା ପରେ, ସେ ଦେଖିବାର ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।

ଭଗଵାନପି ଗୋଵିନ୍ଦୋ ହତ୍ଵା କେଶିନମାହଵେ । ପଶୂନପାଲଯତ୍ ପାଲୈଃ ପ୍ରୀତୈର୍ଵ୍ରଜସୁଖାଵହଃ

ପ୍ରଭୁ ଗୋବିନ୍ଦ, ଯୁଦ୍ଧରେ କେଶିନ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋପମାନେ ସହିତ ଗାଈମାନେକୁ ଚରାଇଲେ, ଏବଂ ବ୍ରଜକୁ ସୁଖ ଦେଲେ।

ଏକଦା ତେ ପଶୂନ୍ ପାଲାଃନ୍ ଚାରଯନ୍ତୋଽଦ୍ରିସାନୁଷୁ । ଚକ୍ରୁର୍ନିଲାଯନକ୍ରୀଡାଃ ଚୋରପାଲାପଦେଶତଃ

ଏକଦିନ, ଗୋପମାନେ ପଶୁମାନେକୁ ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଚରାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଚୋର ଓ ପାଳକ ଭାବରେ ଦଳ ବାଣ୍ଟି, ଲୁଚିବା ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ।

ତତ୍ରାସନ୍କତିଚିଚ୍ଚୋରାଃ ପାଲାଶ୍ଚ କତିଚିନ୍ନୃପ । ମେଷାଯିତାଶ୍ଚ ତତ୍ରୈକେ ଵିଜହ୍ରୁରକୁତୋଭଯାଃ

ସେଠାରେ କିଛି ଲୋକ ଚୋର ଭାବେ, କିଛି ଗୋପ ଭାବେ, ଏବଂ କିଛି ମେଷ ଭାବେ ଖେଳୁଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତା ବିନା ମିଶି ଖେଳୁଥିଲେ।