ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ନନ୍ଦଵ୍ରଜେ କିଲାସାତେ ସୁତାଵାନକଦୁନ୍ଦୁଭେଃ । ରାମକୃଷ୍ଣୌ ତତୋ ମହ୍ଯଂ ମୃତ୍ଯୁଃ କିଲ ନିଦର୍ଶିତଃ

'ନନ୍ଦଙ୍କ ଗାଁରେ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ରହୁଛନ୍ତି। ତେଣୁ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ହେବ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।'

ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାମିହ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୌ ହନ୍ଯେତାଂ ମଲ୍ଲଲୀଲଯା । ମଞ୍ଚାଃ କ୍ରିଯନ୍ତାଂ ଵିଵିଧା ମଲ୍ଲରଙ୍‌ଗପରିଶ୍ରିତାଃ । ପୌରା ଜାନପଦାଃ ସର୍ଵେ ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ସ୍ଵୈରସଂଯୁଗମ୍

'ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏଠାରେ ପହଳବାନ ଖେଳରେ ତାଙ୍କୁ ମାର। ବିଭିନ୍ନ ମଞ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉ, ପହଳବାନ ମଞ୍ଚ ଘେରି ରହୁ, ଯାହାଁ ସମସ୍ତ ସହର ଓ ଗ୍ରାମ ଲୋକ ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିପାରିବେ।'

ମହାମାତ୍ର ତ୍ଵଯା ଭଦ୍ର ରଙ୍‌ଗଦ୍ଵାର୍ଯୁପନୀଯତାମ୍ । ଦ୍ଵିପଃ କୁଵଲଯାପୀଡୋ ଜହି ତେନ ମମାହିତୌ

'ହେ ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ, ତୁମେ ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରରେ ହାତୀ କୁବଳୟାପୀଡ଼କୁ ଆଣ। ସେଠାରେ ସେ ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରିଦେଉ।'

ଆରଭ୍ଯତାଂ ଧନୁର୍ଯାଗଃ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯଥାଵିଧି । ଵିଶସନ୍ତୁ ପଶୂନ୍ ମେଧ୍ଯାନ୍ ଭୂତରାଜାଯ ମୀଢୁଷେ

ଚତୁର୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଧନୁର୍ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କର, ଶୁଦ୍ଧ ପଶୁମାନେକୁ ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦୟାଳୁ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଳି ଦେବାକୁ ଆଣ।

ଇତ୍ଯାଜ୍ଞାପ୍ଯାର୍ଥତନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଆହୂଯ ଯଦୁପୁଙ୍‌ଗଵମ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵା ପାଣିନା ପାଣିଂ ତତୋଽକ୍ରୂରମୁଵାଚ ହ

ଏଭଳି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ତାପରେ ଅକୃରଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭୋ ଭୋ ଦାନପତେ ମହ୍ଯଂ କ୍ରିଯତାଂ ମୈତ୍ରମାଦୃତଃ । ନାନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ହିତତମୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭୋଜଵୃଷ୍ଣିଷୁ

ହେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ମୋ ପାଇଁ ଆଦର ସହିତ ମିତ୍ରତା କର; ଭୋଜ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେଠାରୁ ବଡ଼ ଭଲଚାହିଁବା କେହି ନାହାନ୍ତି।

ଅତସ୍ତ୍ଵାମାଶ୍ରିତଃ ସୌମ୍ଯ କାର୍ଯଗୌରଵସାଧନମ୍ । ଯଥେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଵାର୍ଥମଧ୍ଯଗମଦ୍ ଵିଭୁଃ

ସେଠିପାଇଁ, ମୃଦୁଭାବୀ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, କାରଣ ତୁମେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାମ ସାଧନ କରିପାରିବ; ଯେମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ନିଜ କାମ ସାଧିଲେ।

ଗଚ୍ଛ ନନ୍ଦଵ୍ରଜଂ ତତ୍ର ସୁତୌ ଆଵାନକଦୁନ୍ଦୁଭେଃ । ଆସାତେ ତୌ ଇହାନେନ ରଥେନାନଯ ମା ଚିରମ୍

ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ; ସେଠାରେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ରଥରେ ତାଙ୍କୁ ଦେରି ନକରି ଏଠାକୁ ଆଣ।

ନିସୃଷ୍ଟଃ କିଲ ମେ ମୃତ୍ଯୁଃ ଦେଵୈର୍ଵୈକୁଣ୍ଠସଂଶ୍ରଯୈଃ । ତାଵାନଯ ସମଂ ଗୋପୈଃ ନନ୍ଦାଦ୍ଯୈଃ ସାଭ୍ଯୁପାଯନୈଃ

ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସନ୍ତି, ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତେଣୁ ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେ ସହିତ ଉପହାର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।

ଘାତଯିଷ୍ଯ ଇହାନୀତୌ କାଲକଲ୍ପେନ ହସ୍ତିନା । ଯଦି ମୁକ୍ତୌ ତତୋ ମଲ୍ଲୈଃ ଘାତଯେ ଵୈଦ୍ଯୁତୋପମୈଃ

ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଲେ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ଯଦି ସେମାନେ ତାହାରୁ ବଞ୍ଚିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ମଲ୍ଲମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେବି।

ତଯୋର୍ନିହତଯୋସ୍ତପ୍ତାନ୍ ଵସୁଦେଵପୁରୋଗମାନ୍ । ତଦ୍ବନ୍ଧୂନ୍ ନିହନିଷ୍ଯାମି ଵୃଷ୍ଣିଭୋଜଦଶାର୍ହକାନ୍

ସେ ଦୁଇଜଣ ମରିଗଲେ, ବସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନେ ସହିତ ବୃଷ୍ଣି, ଭୋଜ, ଦଶାର୍ହ ଆଦି ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନଶ୍ୱାନ କରିଦେବି।

ଉଗ୍ରସେନଂ ଚ ପିତରଂ ସ୍ଥଵିରଂ ରାଜ୍ଯକାମୁକମ୍ । ତଦ୍ଭ୍ରାତରଂ ଦେଵକଂ ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵିଦ୍ଵିଷୋ ମମ

ମୋ ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଉଗ୍ରସେନ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦେବକକୁ ଓ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ, ସେମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମାରିଦେବି।

ତତଶ୍ଚୈଷା ମହୀ ମିତ୍ର ଭଵିତ୍ରୀ ନଷ୍ଟକଣ୍ଟକା । ଜରାସନ୍ଧୋ ମମ ଗୁରୁଃ ଦ୍ଵିଵିଦୋ ଦଯିତଃ ସଖା

ତାପରେ, ବନ୍ଧୁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ହିନ୍ନ ହେବ; ଜରାସନ୍ଧ ମୋ ଗୁରୁ, ଦ୍ୱିବିଦ ମୋ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର।

ଶମ୍ବରୋ ନରକୋ ବାଣୋ ମଯ୍ଯେଵ କୃତସୌହୃଦାଃ । ତୈରହଂ ସୁରପକ୍ଷୀଯାନ୍ ହତ୍ଵା ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ମହୀଂ ନୃପାନ୍

ଶମ୍ବର, ନରକ ଓ ବାଣ ମୋ ପ୍ରତି ମିତ୍ରତା ରଖନ୍ତି; ସେମାନେ ସହିତ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ମିଳିଥିବା ରାଜାମାନେକୁ ମାରି, ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରିବି।

ଏତଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵାଽନଯ କ୍ଷିପ୍ରଂ ରାମକୃଷ୍ଣାଵିହାର୍ଭକୌ । ଧନୁର୍ମଖନିରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଦୁପୁରଶ୍ରିଯମ୍

ଏହି କଥା ଜାଣି, ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ, ଯେଉଁମାନେ ଧନୁର୍ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଓ ଯଦୁପୁରୀର ଶୋଭା ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ।

ଶ୍ରୀଅକ୍ରୂର ଉଵାଚ - ରାଜନ୍ ମନୀଷିତଂ ସଧ୍ର୍ଯକ୍ ତଵ ସ୍ଵାଵଦ୍ଯମାର୍ଜନମ୍ । ସିଦ୍ଧ୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯୋଃ ସମଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଦୈଵଂ ହି ଫଲସାଧନମ୍

ଶ୍ରୀଅକୃର କହିଲେ: ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଯଥାଯଥ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂର କରିବା ଆପଣଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ; ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ଦୁହିଁଟି ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, କାରଣ ଫଳର କାରଣ ଭାଗ୍ୟ।

ମନୋରଥାନ୍ କରୋତ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ଜନୋ ଦୈଵହତାନପି । ଯୁଜ୍ଯତେ ହର୍ଷଶୋକାଭ୍ଯାଂ ତଥାପ୍ଯାଜ୍ଞାଂ କରୋମି ତେ

ଲୋକେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ଭାଗ୍ୟ ବାଧା ଦେଇଥାଏ; ସେମାନେ ଖୁସି ଓ ଦୁଃଖ ଦୁହିଁଟିରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ତଥାପି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵମାଦିଶ୍ଯ ଚାକ୍ରୂରଂ ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚ ଵିଷୃଜ୍ଯ ସଃ । ପ୍ରଵିଵେଶ ଗୃହଂ କଂସଃ ତଥାକ୍ରୂରଃ ସ୍ଵମାଲଯମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏଭଳି ଅକୃରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, କଂସ ତାଙ୍କର ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଅକୃର ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।

କେଶିଵଧଃ; ନାରଦକୃତଂ ଭଗଵତସ୍ତଵନଂ ନିଲାଯନ କ୍ରୀଡାଯାଂ ଵ୍ଯୋମାସୁରଵଧଶ୍ଚ ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) କେଶୀ ତୁ କଂସପ୍ରହିତଃ ଖୁରୈର୍ମହୀଂ ମହାହଯୋ ନିର୍ଜରଯନ୍ମନୋଜଵଃ । ସଟାଵଧୂତାଭ୍ରଵିମାନସଙ୍‌କୁଲଂ କୁର୍ଵନ୍ନଭୋ ହେଷିତଭୀଷିତାଖିଲଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ତାପରେ, କଂସଙ୍କ ନିକଟରୁ ପଠାଯାଇଥିବା କେଶୀ ନାମକ ବଡ଼ ଘୋଡ଼ା, ମନର ତୁଳ୍ୟ ଦ୍ରୁତ, ତାଙ୍କର ଖୁରରେ ମାଟିକୁ ଉଖଣିଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରେଶମାନେ ଆକାଶକୁ ହଲାଇ ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହିନ୍ହାଡ଼ିରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ।

ଵିଶାଲନେତ୍ରୋ ଵିକଟାସ୍ଯକୋଟରୋ ବୃହଦ୍‌ଗଲୋ ନୀଲମହାମ୍ବୁଦୋପମଃ । ଦୁରାଶଯଃ କଂସହିତଂ ଚିକୀର୍ଷୁଃ ଵ୍ରଜଂ ସ ନମ୍ଦସ୍ଯ ଜଗାମ କମ୍ପଯନ୍

ବଡ଼ ଆଖି, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, ମୋଟା ଗଳା, ବଡ଼ ନୀଳ ମେଘ ସମାନ ଦେହ, ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଏବଂ କଂସଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କାମ କରିବା ଇଚ୍ଛା ନେଇ, ସେ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଇ, ସେଠାକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା।

ତଂ ତ୍ରାସଯନ୍ତଂ ଭଗଵାନ୍ ସ୍ଵଗୋକୁଲଂ ତଦ୍ଧେଷିତୈର୍ଵାଲଵିଘୂର୍ଣିତାମ୍ବୁଦମ୍ । ଆତ୍ମାନମାଜୌ ମୃଗଯନ୍ତମଗ୍ରଣୀଃ ଉପାହ୍ଵଯତ୍ ସ ଵ୍ଯନଦନ୍ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଵତ୍

ସେ ତାଙ୍କର ହିନ୍ହାଡ଼ି ଓ ପୁଛରେ ମେଘକୁ ଘୁରାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା; ତେବେ, ଗୋପମାନେର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ଭଗବାନ, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ତାକୁ ଡାକିଲେ।

ସ ତଂ ନିଶାମ୍ଯାଭିମୁଖୋ ମଖେନ ଖଂ ପିବନ୍ନିଵାଭ୍ଯଦ୍ରଵଦତ୍ଯମର୍ଷଣଃ । ଜଘାନ ପଦ୍ଭ୍ଯାମରଵିନ୍ଦଲୋଚନଂ ଦୁରାସଦଶ୍ଚଣ୍ଡଜଵୋ ଦୁରତ୍ଯଯଃ

ସେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଆକାଶକୁ ଗିଳିଯିବା ପରି ଭୟଙ୍କର ରେଗେ ଆଗକୁ ଧାଇଲେ ଏବଂ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ତାର ଗତିରେ, ପଦଦ୍ୱାରା କମଳନୟନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।

ତଦ୍ ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ତମଧୋକ୍ଷଜୋ ରୁଷା ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ପରିଵିଧ୍ଯ ପାଦଯୋଃ । ସାଵଜ୍ଞମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଧନୁଃଶତାନ୍ତରେ ଯଥୋରଗଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯସୁତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

କିନ୍ତୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ଠକାଇ, ଦୁଇହାତରେ ଧରି, ପାଦ ଧରି ଘୁରାଇ, ଅବହେଳାରେ ଏକଶ ଧନୁଷ ଦୂରକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ଅଜଗରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ।

ସଃ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞଃ ପୁନରୁତ୍ଥିତୋ ରୁଷା ଵ୍ଯାଦାଯ କେଶୀ ତରସାଽଽପତଦ୍ଧରିମ୍ । ସୋଽପ୍ଯସ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରେ ଭୁଜମୁତ୍ତରଂ ସ୍ମଯନ୍ ପ୍ରଵେଶଯାମାସ ଯଥୋରଗଂ ବିଲେ

ସେ, ହୁସ୍ତ ଫେରି ପୁଣି ଉଠିଲେ ଏବଂ ରେଗେ ଖୋଲାମୁହଁରେ ହରିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ହରି ହସି, ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଦାନବର ମୁହଁଭିତରେ ଦେଲେ, ଯେପରି ଅଜଗର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ଦନ୍ତା ନିପେତୁର୍ଭଗଵଦ୍ଭୁଜସ୍ପୃଶଃ ତେ କେଶିନସ୍ତପ୍ତମଯସ୍ପୃଶୋ ଯଥା । ବାହୁଶ୍ଚ ତଦ୍ଦେହଗତୋ ମହାତ୍ମନୋ ଯଥାଽଽମଯଃ ସଂଵଵୃଧେ ଉପେକ୍ଷିତଃ

ପ୍ରଭୁଙ୍କର ହାତ ଦାନବର ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଇଁଲାବେଳେ, ତାହା ଗରମ ଲୋହା ପରି ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲା। ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ହାତ ଦାନବର ଦେହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅବହେଳିତ ଲୋହା ରେଖା ପରି ବଢ଼ିଗଲା।

ସମେଧମାନେନ ସ କୃଷ୍ଣବାହୁନା ନିରୁଦ୍ଧଵାଯୁଶ୍ଚରଣାଂଶ୍ଚ ଵିକ୍ଷିପନ୍ । ପ୍ରସ୍ଵିନ୍ନଗାତ୍ରଃ ପରିଵୃତ୍ତଲୋଚନଃ ପପାତ ଲେଣ୍ଡଂ ଵିସୃଜନ୍ କ୍ଷିତୌ ଵ୍ଯସୁଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କର ହାତ ଭିତରେ ବଢ଼ିଯିବାରୁ, ଶ୍ୱାସ ବନ୍ଦ ହୋଇ, ଅଂଗ ଫେଲାଇ, ଦେହ ଘମେ ଭିଜିଯାଇ, ଚକ୍ଷୁ ଘୁରିଯିବା ଦେଖି, କେଶୀ ରକ୍ତ ଝାଡ଼ି ଜମିନରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।

ତଦ୍ଦେହତଃ କର୍କଟିକାଫଲୋପମାଦ୍ ଵ୍ଯସୋରପାକୃଷ୍ଯ ଭୁଜଂ ମହାଭୁଜଃ । ଅଵିସ୍ମିତୋଽଯତ୍ନହତାରିରୁତ୍ସ୍ମଯୈଃ ପ୍ରସୂନଵର୍ଷୈର୍ଦିଵିଷଦ୍‌ଭିରୀଡିତଃ

କର୍କଟି ଫଳ ପରି ଦେହରୁ, ବଳଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ହାତ ଫେରିନେଲେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସହଜରେ ମାରିଦେଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଭିମାନ ବିନା, ଦେବତାମାନେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରି ସମ୍ମାନ କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଦେଵର୍ଷିରୁପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ଭାଗଵତପ୍ରଵରୋ ନୃପ । କୃଷ୍ଣମକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମାଣଂ ରହସ୍ଯେତଦଭାଷତ

ହେ ରାଜା, ତାପରେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୃଷି ଆସି, ଅପରିମଳିତ କର୍ମ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଲେ।

କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣାପ୍ରମେଯାତ୍ମନ୍ ଯୋଗେଶ ଜଗଦୀଶ୍ଵର । ଵାସୁଦେଵାଖିଲାଵାସ ସାତ୍ଵତାଂ ପ୍ରଵର ପ୍ରଭୋ

ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଅପରିମାପ୍ୟ ଆତ୍ମା, ଯୋଗର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଭୁ!