ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

( ମିଶ୍ର ) ତଂ ଆପତନ୍ତଂ ସ ନିଗୃହ୍ଯ ଶୃଙ୍‌ଗଯୋଃ ପଦା ସମାକ୍ରମ୍ଯ ନିପାତ୍ଯ ଭୂତଲେ । ନିଷ୍ପୀଡଯାମାସ ଯଥାଽଽର୍ଦ୍ରମମ୍ବରଂ କୃତ୍ଵା ଵିଷାଣେନ ଜଘାନ ସୋଽପତତ୍

ତାକୁ ଧାଇଁଆସୁଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଧରି ଚାଲିଲେ, ପାଦ ଦେଇ ଭୂମିକୁ ପକାଇ ଫିଙ୍କିଦେଲେ, ପରେ ଭିଜା କପଡ଼ା ମୁଠି ମାରି ନିଚୋସାଯିବା ପରି ଚାପିଦେଲେ, ଶେଷରେ ଶିଙ୍ଗ ଦେଇ ମାରିଦେଲେ, ଅରିଷ୍ଟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।

ଅସୃଗ୍ ଵମନ୍ ମୂତ୍ରଶକୃତ୍ ସମୁତ୍ସୃଜନ୍ କ୍ଷିପଂଶ୍ଚ ପାଦାନନଵସ୍ଥିତେକ୍ଷଣଃ । ଜଗାମ କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ନିର୍‌ଋତେରଥ କ୍ଷଯଂ ପୁଷ୍ପୈଃ କିରନ୍ତୋ ହରିମୀଡିରେ ସୁରାଃ

ଅରିଷ୍ଟ ରକ୍ତ ବମିଲେ, ପିଶାବ ଓ ମଳ ଛାଡ଼ିଲେ, ପାଦ ହଲାଇଲେ, ଆଖି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା, ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି ନିରୃତିଙ୍କ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଫୁଲ ଛଡ଼ି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏଵଂ କୁକୁଦ୍ମିନଂ ହତ୍ଵା ସ୍ତୂଯମାନଃ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ । ଵିଵେଶ ଗୋଷ୍ଠଂ ସବଲୋ ଗୋପୀନାଂ ନଯନୋତ୍ସଵଃ

ଏଭଳି ଭାବେ କୁକୁଦ୍ମିନକୁ ମାରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ସହ ଗୋପାଳମାନେ ଥିବା ଗାଁକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଗୋପୀମାନେ ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ସବ ହେଲା।

ଅରିଷ୍ଟେ ନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ କୃଷ୍ଣେନାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣା । କଂସାଯାଥାହ ଭଗଵାନ୍ ନାରଦୋ ଦେଵଦର୍ଶନଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେତ୍ୟ ଅରିଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଦେଖିପାରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ କଂସଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଗଲେ।

ଯଶୋଦାଯାଃ ସୁତାଂ କନ୍ଯାଂ ଦେଵକ୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣମେଵ ଚ । ରାମଂ ଚ ରୋହିଣୀପୁତ୍ରଂ ଵସୁଦେଵେନ ବିଭ୍ଯତା

ସେ କଂସଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯଶୋଦାଙ୍କ ଝିଅ, ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ରୋହିଣୀଙ୍କ ପୁଅ ବଳରାମଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ବସୁଦେବ ରଖିଥିଲେ।'

ନ୍ଯସ୍ତୌ ସ୍ଵମିତ୍ରେ ନନ୍ଦେ ଵୈ ଯାଭ୍ଯାଂ ତେ ପୁରୁଷା ହତାଃ । ନିଶମ୍ଯ ତଦ୍ଭୋଜପତିଃ କୋପାତ୍ ପ୍ରଚଲିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ବସୁଦେବ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହୀ ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୋଜ ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।

ନିଶାତମସିମାଦତ୍ତ ଵସୁଦେଵଜିଘାଂସଯା ନିଵାରିତୋ ନାରଦେନ ତତ୍ସୁତୌ ମୃତ୍ଯୁମାତ୍ମନଃ

ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ନେଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚାଇଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଇ ପୁଅ ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେବେ।'

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଲୋହମଯୈଃ ପାଶୈଃ ବବନ୍ଧ ସହ ଭାର୍ଯଯା । ପ୍ରତିଯାତେ ତୁ ଦେଵର୍ଷୌ କଂସ ଆଭାଷ୍ଯ କେଶିନମ୍

ଏହି କଥା ଜାଣି, କଂସ ବସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଚାଲିଯିବା ପରେ, କଂସ କେଶିନକୁ ଡାକି କହିଲେ।

ପ୍ରେଷଯାମାସ ହନ୍ଯେତାଂ ଭଵତା ରାମକେଶଵୌ । ତତୋ ମୁଷ୍ଟିକଚାଣୂର ଶଲତୋଶଲକାଦିକାନ୍

ସେ ଦେଶାନ୍ତରକୁ ପଠାଇ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯାଇ ବଳରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ମାର, ତାପରେ ମୁଷ୍ଟିକ, ଚାଣୂର, ଶଳ, ତୋଶଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ପଠା।'

ଅମାତ୍ଯାନ୍ ହସ୍ତିପାଂଶ୍ଚୈଵ ସମାହୂଯାହ ଭୋଜରାଟ୍ । ଭୋ ଭୋ ନିଶମ୍ଯତାମେତଦ୍ ଵୀରଚାଣୂରମୁଷ୍ଟିକୌ

ଭୋଜ ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ହାତୀପାଳକମାନେକୁ ଡାକି କହିଲେ, 'ହେ ସମସ୍ତେ, ଏହା ଶୁଣ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପହଳବାନ ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ।'

ନନ୍ଦଵ୍ରଜେ କିଲାସାତେ ସୁତାଵାନକଦୁନ୍ଦୁଭେଃ । ରାମକୃଷ୍ଣୌ ତତୋ ମହ୍ଯଂ ମୃତ୍ଯୁଃ କିଲ ନିଦର୍ଶିତଃ

'ନନ୍ଦଙ୍କ ଗାଁରେ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ରହୁଛନ୍ତି। ତେଣୁ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ହେବ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।'

ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାମିହ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୌ ହନ୍ଯେତାଂ ମଲ୍ଲଲୀଲଯା । ମଞ୍ଚାଃ କ୍ରିଯନ୍ତାଂ ଵିଵିଧା ମଲ୍ଲରଙ୍‌ଗପରିଶ୍ରିତାଃ । ପୌରା ଜାନପଦାଃ ସର୍ଵେ ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ସ୍ଵୈରସଂଯୁଗମ୍

'ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏଠାରେ ପହଳବାନ ଖେଳରେ ତାଙ୍କୁ ମାର। ବିଭିନ୍ନ ମଞ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉ, ପହଳବାନ ମଞ୍ଚ ଘେରି ରହୁ, ଯାହାଁ ସମସ୍ତ ସହର ଓ ଗ୍ରାମ ଲୋକ ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିପାରିବେ।'

ମହାମାତ୍ର ତ୍ଵଯା ଭଦ୍ର ରଙ୍‌ଗଦ୍ଵାର୍ଯୁପନୀଯତାମ୍ । ଦ୍ଵିପଃ କୁଵଲଯାପୀଡୋ ଜହି ତେନ ମମାହିତୌ

'ହେ ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ, ତୁମେ ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରରେ ହାତୀ କୁବଳୟାପୀଡ଼କୁ ଆଣ। ସେଠାରେ ସେ ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରିଦେଉ।'

ଆରଭ୍ଯତାଂ ଧନୁର୍ଯାଗଃ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯଥାଵିଧି । ଵିଶସନ୍ତୁ ପଶୂନ୍ ମେଧ୍ଯାନ୍ ଭୂତରାଜାଯ ମୀଢୁଷେ

ଚତୁର୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଧନୁର୍ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କର, ଶୁଦ୍ଧ ପଶୁମାନେକୁ ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦୟାଳୁ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଳି ଦେବାକୁ ଆଣ।

ଇତ୍ଯାଜ୍ଞାପ୍ଯାର୍ଥତନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଆହୂଯ ଯଦୁପୁଙ୍‌ଗଵମ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵା ପାଣିନା ପାଣିଂ ତତୋଽକ୍ରୂରମୁଵାଚ ହ

ଏଭଳି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ତାପରେ ଅକୃରଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭୋ ଭୋ ଦାନପତେ ମହ୍ଯଂ କ୍ରିଯତାଂ ମୈତ୍ରମାଦୃତଃ । ନାନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ହିତତମୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭୋଜଵୃଷ୍ଣିଷୁ

ହେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ମୋ ପାଇଁ ଆଦର ସହିତ ମିତ୍ରତା କର; ଭୋଜ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେଠାରୁ ବଡ଼ ଭଲଚାହିଁବା କେହି ନାହାନ୍ତି।

ଅତସ୍ତ୍ଵାମାଶ୍ରିତଃ ସୌମ୍ଯ କାର୍ଯଗୌରଵସାଧନମ୍ । ଯଥେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଵାର୍ଥମଧ୍ଯଗମଦ୍ ଵିଭୁଃ

ସେଠିପାଇଁ, ମୃଦୁଭାବୀ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, କାରଣ ତୁମେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାମ ସାଧନ କରିପାରିବ; ଯେମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ନିଜ କାମ ସାଧିଲେ।

ଗଚ୍ଛ ନନ୍ଦଵ୍ରଜଂ ତତ୍ର ସୁତୌ ଆଵାନକଦୁନ୍ଦୁଭେଃ । ଆସାତେ ତୌ ଇହାନେନ ରଥେନାନଯ ମା ଚିରମ୍

ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ; ସେଠାରେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ରଥରେ ତାଙ୍କୁ ଦେରି ନକରି ଏଠାକୁ ଆଣ।

ନିସୃଷ୍ଟଃ କିଲ ମେ ମୃତ୍ଯୁଃ ଦେଵୈର୍ଵୈକୁଣ୍ଠସଂଶ୍ରଯୈଃ । ତାଵାନଯ ସମଂ ଗୋପୈଃ ନନ୍ଦାଦ୍ଯୈଃ ସାଭ୍ଯୁପାଯନୈଃ

ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସନ୍ତି, ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତେଣୁ ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେ ସହିତ ଉପହାର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।

ଘାତଯିଷ୍ଯ ଇହାନୀତୌ କାଲକଲ୍ପେନ ହସ୍ତିନା । ଯଦି ମୁକ୍ତୌ ତତୋ ମଲ୍ଲୈଃ ଘାତଯେ ଵୈଦ୍ଯୁତୋପମୈଃ

ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଲେ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ଯଦି ସେମାନେ ତାହାରୁ ବଞ୍ଚିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ମଲ୍ଲମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେବି।

ତଯୋର୍ନିହତଯୋସ୍ତପ୍ତାନ୍ ଵସୁଦେଵପୁରୋଗମାନ୍ । ତଦ୍ବନ୍ଧୂନ୍ ନିହନିଷ୍ଯାମି ଵୃଷ୍ଣିଭୋଜଦଶାର୍ହକାନ୍

ସେ ଦୁଇଜଣ ମରିଗଲେ, ବସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନେ ସହିତ ବୃଷ୍ଣି, ଭୋଜ, ଦଶାର୍ହ ଆଦି ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନଶ୍ୱାନ କରିଦେବି।

ଉଗ୍ରସେନଂ ଚ ପିତରଂ ସ୍ଥଵିରଂ ରାଜ୍ଯକାମୁକମ୍ । ତଦ୍ଭ୍ରାତରଂ ଦେଵକଂ ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵିଦ୍ଵିଷୋ ମମ

ମୋ ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଉଗ୍ରସେନ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦେବକକୁ ଓ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ, ସେମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମାରିଦେବି।

ତତଶ୍ଚୈଷା ମହୀ ମିତ୍ର ଭଵିତ୍ରୀ ନଷ୍ଟକଣ୍ଟକା । ଜରାସନ୍ଧୋ ମମ ଗୁରୁଃ ଦ୍ଵିଵିଦୋ ଦଯିତଃ ସଖା

ତାପରେ, ବନ୍ଧୁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ହିନ୍ନ ହେବ; ଜରାସନ୍ଧ ମୋ ଗୁରୁ, ଦ୍ୱିବିଦ ମୋ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର।

ଶମ୍ବରୋ ନରକୋ ବାଣୋ ମଯ୍ଯେଵ କୃତସୌହୃଦାଃ । ତୈରହଂ ସୁରପକ୍ଷୀଯାନ୍ ହତ୍ଵା ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ମହୀଂ ନୃପାନ୍

ଶମ୍ବର, ନରକ ଓ ବାଣ ମୋ ପ୍ରତି ମିତ୍ରତା ରଖନ୍ତି; ସେମାନେ ସହିତ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ମିଳିଥିବା ରାଜାମାନେକୁ ମାରି, ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରିବି।

ଏତଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵାଽନଯ କ୍ଷିପ୍ରଂ ରାମକୃଷ୍ଣାଵିହାର୍ଭକୌ । ଧନୁର୍ମଖନିରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଦୁପୁରଶ୍ରିଯମ୍

ଏହି କଥା ଜାଣି, ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ, ଯେଉଁମାନେ ଧନୁର୍ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଓ ଯଦୁପୁରୀର ଶୋଭା ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ।

ଶ୍ରୀଅକ୍ରୂର ଉଵାଚ - ରାଜନ୍ ମନୀଷିତଂ ସଧ୍ର୍ଯକ୍ ତଵ ସ୍ଵାଵଦ୍ଯମାର୍ଜନମ୍ । ସିଦ୍ଧ୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯୋଃ ସମଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଦୈଵଂ ହି ଫଲସାଧନମ୍

ଶ୍ରୀଅକୃର କହିଲେ: ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଯଥାଯଥ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂର କରିବା ଆପଣଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ; ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ଦୁହିଁଟି ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, କାରଣ ଫଳର କାରଣ ଭାଗ୍ୟ।

ମନୋରଥାନ୍ କରୋତ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ଜନୋ ଦୈଵହତାନପି । ଯୁଜ୍ଯତେ ହର୍ଷଶୋକାଭ୍ଯାଂ ତଥାପ୍ଯାଜ୍ଞାଂ କରୋମି ତେ

ଲୋକେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ଭାଗ୍ୟ ବାଧା ଦେଇଥାଏ; ସେମାନେ ଖୁସି ଓ ଦୁଃଖ ଦୁହିଁଟିରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ତଥାପି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵମାଦିଶ୍ଯ ଚାକ୍ରୂରଂ ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚ ଵିଷୃଜ୍ଯ ସଃ । ପ୍ରଵିଵେଶ ଗୃହଂ କଂସଃ ତଥାକ୍ରୂରଃ ସ୍ଵମାଲଯମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏଭଳି ଅକୃରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, କଂସ ତାଙ୍କର ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଅକୃର ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।

କେଶିଵଧଃ; ନାରଦକୃତଂ ଭଗଵତସ୍ତଵନଂ ନିଲାଯନ କ୍ରୀଡାଯାଂ ଵ୍ଯୋମାସୁରଵଧଶ୍ଚ ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) କେଶୀ ତୁ କଂସପ୍ରହିତଃ ଖୁରୈର୍ମହୀଂ ମହାହଯୋ ନିର୍ଜରଯନ୍ମନୋଜଵଃ । ସଟାଵଧୂତାଭ୍ରଵିମାନସଙ୍‌କୁଲଂ କୁର୍ଵନ୍ନଭୋ ହେଷିତଭୀଷିତାଖିଲଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ତାପରେ, କଂସଙ୍କ ନିକଟରୁ ପଠାଯାଇଥିବା କେଶୀ ନାମକ ବଡ଼ ଘୋଡ଼ା, ମନର ତୁଳ୍ୟ ଦ୍ରୁତ, ତାଙ୍କର ଖୁରରେ ମାଟିକୁ ଉଖଣିଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରେଶମାନେ ଆକାଶକୁ ହଲାଇ ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହିନ୍ହାଡ଼ିରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ।