ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ନିଶାମୁଖଂ ମାନଯନ୍ତାଵୁଦିତୋଡୁପତାରକମ୍। ମଲ୍ଲିକାଗନ୍ଧମତ୍ତାଲି ଜୁଷ୍ଟଂ କୁମୁଦଵାଯୁନା

ରାତି ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଉଦୟ ହେଉଥିଲେ; ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ, କୁମୁଦ ହ୍ୱାରେ ମିଶି, ପରିବେଶକୁ ମଧୁର କରିଥିଲେ।

ଜଗତୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ମନଃଶ୍ରଵଣମଙ୍ଗଲମ୍। ତୌ କଲ୍ପଯନ୍ତୌ ଯୁଗପତ୍ସ୍ଵରମଣ୍ଡଲମୂର୍ଚ୍ଛିତମ୍

ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଏକାସାଥିରେ ଗୀତ ଗାଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମନ ଓ କାନକୁ ଶୁଭ କରୁଥିଲେ; ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱରରେ ଏକାସାଥିରେ ରାଗ ତାନ କରୁଥିଲେ।

ଗୋପ୍ଯସ୍ତଦ୍ଗୀତମାକର୍ଣ୍ଯ ମୂର୍ଚ୍ଛିତା ନାଵିଦନ୍ନୃପ। ସ୍ରଂସଦ୍ଦୁକୂଲମାତ୍ମାନଂ ସ୍ରସ୍ତକେଶସ୍ରଜଂ ତତଃ

ସେଇ ଗୀତ ଶୁଣି, ଗୋପୀମାନେ ମୂର୍ଛିତ ହେଇଗଲେ, ହେ ରାଜା, ନିଜକୁ ଭୁଲିଗଲେ; ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଖସିଗଲା, କେଶ ଓ ମାଳା ଖୁଲିଗଲା।

ଏଵଂ ଵିକ୍ରୀଡତୋଃ ସ୍ଵୈରଂ ଗାଯତୋଃ ସମ୍ପ୍ରମତ୍ତଵତ୍। ଶଙ୍ଖଚୂଡ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଧନଦାନୁଚରୋଽଭ୍ଯଗାତ୍

ଏଭଳି ଦୁହେଁ ମନମୋହନ ଭାବେ ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ ଓ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ସମୟରେ, କୁବେରଙ୍କ ଅନୁଚର ଶଂଖଚୂଡ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାକ୍ଷସ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା।

ତଯୋର୍ନିରୀକ୍ଷତୋ ରାଜଂସ୍ତନ୍ନାଥଂ ପ୍ରମଦାଜନମ୍। କ୍ରୋଶନ୍ତଂ କାଲଯାମାସ ଦିଶ୍ଯୁଦୀଚ୍ଯାମଶଙ୍କିତଃ

କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ସେ ରାକ୍ଷସ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା।

କ୍ରୋଶନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣ ରାମେତି ଵିଲୋକ୍ଯ ସ୍ଵପରିଗ୍ରହମ୍। ଯଥା ଗା ଦସ୍ଯୁନା ଗ୍ରସ୍ତା ଭ୍ରାତରାଵନ୍ଵଧାଵତାମ୍

ମହିଳାମାନେ 'କୃଷ୍ଣ! ବଳରାମ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଓ ନିଜ ସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ଧରାଯିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଦୁହେଁ ଗୋ ଚୋରି ନେଇଥିବା ଚୋର ପଛରେ ଭାଇମାନେ ଯେପରି ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ଦୌଡ଼ିଲେ।

ମା ଭୈଷ୍ଟେତ୍ଯଭଯାରାଵୌ ଶାଲହସ୍ତୌ ତରସ୍ଵିନୌ। ଆସେଦତୁସ୍ତଂ ତରସା ତ୍ଵରିତଂ ଗୁହ୍ଯକାଧମମ୍

'ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ!'—ଏଭଳି ଆଶ୍ବାସନ ଦେଇ, ଦୁହେଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ, ହାତରେ ଗଦା ନେଇ, ତୁରନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଯକ୍ଷ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।

ସ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତାଵନୁପ୍ରାପ୍ତୌ କାଲମୃତ୍ଯୂ ଇଵୋଦ୍ଵିଜନ୍। ଵିସୃଜ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀଜନଂ ମୂଢଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵଜ୍ଜୀଵିତେଚ୍ଛଯା

ସେ ଦୁହେଁ ମୃତ୍ୟୁ ଓ କାଳ ପରି ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ମୂଢ଼ ଯକ୍ଷ ମହିଳାମାନେ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରାଣବାଞ୍ଛାରେ ପଳାଇଗଲା।

ତମନ୍ଵଧାଵଦ୍ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ସ ଧାଵତି। ଜିହୀର୍ଷୁସ୍ତଚ୍ଛିରୋରତ୍ନଂ ତସ୍ଥୌ ରକ୍ଷନ୍ସ୍ତ୍ରିଯୋ ବଲଃ

ଯେଉଁଠି ସେ ଯକ୍ଷ ପଳାଉଥିଲା, ଗୋବିନ୍ଦ ସେଠାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ମଣି ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ; ବଳରାମ ମହିଳାମାନେ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ରହିଗଲେ।

ଅଵିଦୂର ଇଵାଭ୍ଯେତ୍ଯ ଶିରସ୍ତସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ। ଜହାର ମୁଷ୍ଟିନୈଵାଙ୍ଗ ସହଚୂଡମଣିଂ ଵିଭୁଃ

ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ନିକଟରୁ ପହଁଚି, ତାଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ମାରିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ମଣି ସହ ଅନ୍ୟ ମଣିଟି ମଧ୍ୟ ନେଇଲେ।

ଶଙ୍ଖଚୂଡଂ ନିହତ୍ଯୈଵଂ ମଣିମାଦାଯ ଭାସ୍ଵରମ୍। ଅଗ୍ରଜାଯାଦଦାତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ପଶ୍ଯନ୍ତୀନାଂ ଚ ଯୋଷିତାମ୍

ଏଭଳି ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣିଟି ନେଇ, ଭାଇଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଦେଲେ; ଏହା ସମସ୍ତ ଯୌବନା ଦେଖୁଥିଲେ।

ଯୁଗ୍ମଗୀତଂ; ଗୋଚାରଣାଯ ଵନଂ ଗତସ୍ଯ ଭଗଵତୋ ଗୋପୀଜନକୃତଂ ଗୁଣଗାନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଗୋପ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣେ ଵନଂ ଯାତେ ତମନୁଦ୍ରୁତଚେତସଃ । କୃଷ୍ଣଲୀଲାଃ ପ୍ରଗାଯନ୍ତ୍ଯୋ ନିନ୍ଯୁର୍ଦୁଃଖେନ ଵାସରାନ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଗୋପୀମାନେ, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଗାଈ ଚରାଇବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା ଗାଇ ଦୁଃଖରେ ଦିନ କଟାଉଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଗୋପ୍ଯ ଊଚୁଃ - ( ସ୍ଵାଗତା ) ଵାମବାହୁକୃତଵାମକପୋଲୋ ଵଲ୍ଗିତଭ୍ରୁରଧରାର୍ପିତଵେଣୁମ୍ । କୋମଲାଙ୍‌ଗୁଲିଭିରାଶ୍ରିତମାର୍ଗଂ ଗୋପ୍ଯ ଈରଯତି ଯତ୍ର ମୁକୁନ୍ଦଃ

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ: ଯେଉଁଠାରେ ମୁକୁନ୍ଦ, ବାମ ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରି, ବାମ ଗାଳକୁ ବାମ ବାହୁରେ ରଖି, ଭୂଉଁ ନାଚାଉଥିବା, ମୃଦୁ ଆଂଗୁଠିରେ ବାଂଶୀର ମାର୍ଗ ଚିହ୍ନଟ କରୁଥିବା, ସେଠାରେ ସେ ଆମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି।

ଵ୍ଯୋମଯାନଵନିତାଃ ସହ ସିଦ୍ଧୈଃ ଵିସ୍ମିତାସ୍ତଦୁପଧାର୍ଯ ସଲଜ୍ଜାଃ । କାମମାର୍ଗଣସମର୍ପିତଚିତ୍ତାଃ କଶ୍ମଲଂ ଯଯୁରପସ୍ମୃତନୀଵ୍ଯଃ

ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ି, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଁହ ନମାଇ, ପ୍ରେମର ବାଣରେ ମନ ଦେଇ, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ନିଜ ପୋଷାକ ଭୁଲିଗଲେ।

ହନ୍ତ ଚିତ୍ରମବଲାଃ ଶ୍ରୃଣୁତେଦଂ ହାରହାସ ଉରସି ସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁତ୍ । ନନ୍ଦସୂନୁରଯମାର୍ତଜନାନାଂ ନର୍ମଦୋ ଯର୍ହି କୂଜିତଵେଣୁଃ

ହେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣ: ଯେତେବେଳେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନ, ଦୁଃଖିତମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ବାଂଶୀ ବଜାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ହାର ଏବଂ ହସ ଏମିତି ଚମକେ ଯେପରି ଅଟୁଟ ବିଦ୍ୟୁତ।

ଵୃନ୍ଦଶୋ ଵ୍ରଜଵୃଷା ମୃଗଗାଵୋ ଵେଣୁଵାଦ୍ଯହୃତଚେତସ ଆରାତ୍ । ଦନ୍ତଦଷ୍ଟକଵଲା ଧୃତକର୍ଣା ନିଦ୍ରିତା ଲିଖିତଚିତ୍ରମିଵାସନ୍

ବ୍ରଜର ବଳଦ, ମୃଗ ଏବଂ ଗାଈମାନେ ଦଳେ ଦଳେ, ଦୂରରୁ ବାଂଶୀର ଶବ୍ଦରେ ମନ ହରାଇ, ମୁଁହରେ ଘାସ ଧରି, କାନ ଉପରେ ଦେଇ, ଚିତ୍ର ଅଙ୍କିତ ଭଳି ନିର୍ଜୀବ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।

ବର୍ହିଣସ୍ତବକଧାତୁପଲାଶୈଃ ବଦ୍ଧମଲ୍ଲପରିବର୍ହଵିଡମ୍ବଃ । କର୍ହିଚିତ୍ସବଲ ଆଲି ସ ଗୋପୈଃ ଗାଃ ସମାହ୍ଵଯତି ଯତ୍ର ମୁକୁନ୍ଦଃ

ମୟୂରପଙ୍ଖା, ରଙ୍ଗିନ ମାଟି ଏବଂ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ପହିଲା ମଲ୍ଲର ଭେଷ ଧରି, କେବେ କେବେ ମୁକୁନ୍ଦ ଗୋପମାନେ ସହିତ ଗାଈମାନେକୁ ଡାକୁଥିଲେ।

ତର୍ହି ଭଗ୍ନଗତଯଃ ସରିତୋ ଵୈ ତତ୍ପଦାମ୍ବୁଜରଜୋଽନିଲନୀତମ୍ । ସ୍ପୃହଯତୀର୍ଵଯମିଵାବହୁପୁଣ୍ଯାଃ ପ୍ରେମଵେପିତଭୁଜାଃ ସ୍ତିମିତାପଃ

ତାପରେ ନଦୀମାନେ, ତାଙ୍କର ଧାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳି ବୋଝାଇଥିବା ପବନରେ ଭାସି, ଆମ ପରି ତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ପ୍ରେମରେ କମ୍ପିତ ହାତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଜଳରେ, ସେମାନେ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟବାନ।

( ମିଶ୍ର ) ଅନୁଚରୈଃ ସମନୁଵର୍ଣିତଵୀର୍ଯ ଆଦିପୂରୁଷ ଇଵାଚଲଭୂତିଃ । ଵନଚରୋ ଗିରିତଟେଷୁ ଚରନ୍ତୀଃ ଵେଣୁନାହ୍ଵଯତି ଗାଃ ସ ଯଦା ହି

ସେ, ମୂଳ ପୁରୁଷ, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ପରି, ସହଚରମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିବାବେଳେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବା ସେ, ପାହାଡ଼ ଧାରରେ ବାଂଶୀ ବଜାଇ ଗାଈମାନେକୁ ଡାକୁଥିଲେ।

ଵନଲତାସ୍ତରଵ ଆତ୍ମନି ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵ୍ଯଞ୍ଜଯନ୍ତ୍ଯ ଇଵ ପୁଷ୍ପଫଲାଢ୍ଯାଃ । ପ୍ରଣତଭାରଵିଟପା ମଧୁଧାରାଃ ପ୍ରେମହୃଷ୍ଟତନଵଃ ସସୃଜୁଃ ସ୍ମ

ବନର ଲତା ଓ ଗଛମାନେ, ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଜ ମନରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ମଧୁ ଝରୁଥିବା ଶାଖା ନମାଇ, ପ୍ରେମରେ ହର୍ଷିତ ଦେହରେ ଫୁଲ ଝଡ଼ାଉଥିଲେ।

ଦର୍ଶନୀଯତିଲକୋ ଵନମାଲା ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧତୁଲସୀମଧୁମତ୍ତୈଃ । ଅଲିକୁଲୈରଲଘୁ ଗୀତାମଭୀଷ୍ଟଂ ଆଦ୍ରିଯନ୍ ଯର୍ହି ସନ୍ଧିତଵେଣୁଃ

ଦର୍ଶନୀୟ ତିଳକ, ବନମାଳା, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମଧୁରେ ଭିଜା ତୁଳସୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଯେତେବେଳେ ସେ ବାଂଶୀ ବଜାଉଥିଲେ, ମଧୁରେ ମତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଗୀତ ଗାଇ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ।

ସରସି ସାରସହଂସଵିହଙ୍‌ଗାଃ ଚାରୁଗୀତହୃତଚେତସ ଏତ୍ଯ । ହରିମୁପାସତ ତେ ଯତଚିତ୍ତା ହନ୍ତ ମୀଲିତଦୃଶୋ ଧୃତମୌନାଃ

ପୋଖରୀରେ ସାରସ, ହଂସ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ, ସୁନ୍ଦର ଗୀତରେ ମନ ହରାଇ, ହରିଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସି, ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆଖି ବନ୍ଦ କରି, ନିରବ ରହି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।

ସହବଲଃ ସ୍ରଗଵତଂସଵିଲାସଃ ସାନୁଷୁ କ୍ଷିତିଭୃତୋ ଵ୍ରଜଦେଵ୍ଯଃ । ହର୍ଷଯନ୍ ଯର୍ହି ଵେଣୁରଵେଣ ଜାତହର୍ଷ ଉପରମ୍ଭତି ଵିଶ୍ଵମ୍

ସହଚରମାନେ ସହିତ, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଧାରି, ପାହାଡ଼ ଧାରରେ ବ୍ରଜର ଗୋପୀମାନେକୁ ହସାଇ, ବାଂଶୀର ଶବ୍ଦରେ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା।

ମହଦତିକ୍ରମଣଶଙ୍‌କିତଚେତା ମନ୍ଦମନ୍ଦମନୁଗର୍ଜତି ମେଘଃ । ସୁହୃଦମଭ୍ଯଵର୍ଷତ୍ ସୁମନୋଭିଃ ଛାଯଯା ଚ ଵିଦଧତ୍ପ୍ରତପତ୍ରମ୍

ମେଘମାନେ, ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଭୟ କରି, ହଳୁହଳୁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ବନ୍ଧୁ ପରି ଫୁଲ ବର୍ଷାଇ ଏବଂ ଛାୟା ଦେଇ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଛତା ତିଆରି କରୁଥିଲେ।

ଵିଵିଧଗୋପଚରଣେଷୁ ଵିଦଗ୍ଧୋ ଵେଣୁଵାଦ୍ଯ ଉରୁଧା ନିଜଶିକ୍ଷାଃ । ତଵ ସୁତଃ ସତି ଯଦାଧରବିମ୍ବେ ଦତ୍ତଵେଣୁରନଯତ୍ ସ୍ଵରଜାତୀଃ

ବିଭିନ୍ନ ଗାଈ ଚରାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବାଂଶୀ ବଜାଇବାରେ ଦକ୍ଷ, ତୁମର ପୁଅ, ଯେତେବେଳେ ଅଠିରେ ବାଂଶୀ ରଖେ, ନିଜ ମନର ଧୁନି ଉପଜାଇଥିଲେ।

ସଵନଶସ୍ତଦୁପଧାର୍ଯ ସୁରେଶାଃ ଶକ୍ରଶର୍ଵପରମେଷ୍ଠିପୁରୋଗାଃ । କଵଯ ଆନତକନ୍ଧରଚିତ୍ତାଃ କଶ୍ମଲଂ ଯଯୁରନିଶ୍ଚିତତତ୍ତ୍ଵାଃ

ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ର, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ମନ ନମାଇ, ଋଷିମାନେ ସହିତ, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ନିଜପଦାବ୍ଜଦଲୈର୍ଧ୍ଵଜଵଜ୍ର ନୀରଜାଙ୍‌କୁଶଵିଚିତ୍ରଲଲାମୈଃ । ଵ୍ରଜଭୁଵଃ ଶମଯନ୍ ଖୁରତୋଦଂ ଵର୍ଷ୍ମଧୁର୍ଯଗତିରୀଡିତଵେଣୁଃ

ନିଜ ଖୁରରେ ଧ୍ୱଜ, ବଜ୍ର, ପଦ୍ମ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଚିହ୍ନ ଥିବା ବ୍ରଜର ଗାଈମାନେ, ବାଂଶୀର ମଧୁରତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଖୁରର ଚୋଟ ଦ୍ୱାରା ମାଟିର ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିଲେ।

ଵ୍ରଜତି ତେନ ଵଯଂ ସଵିଲାସ ଵୀକ୍ଷଣାର୍ପିତମନୋଭଵଵେଗାଃ । କୁଜଗତିଂ ଗମିତା ନ ଵିଦାମଃ କଶ୍ମଲେନ କଵରଂ ଵସନଂ ଵା

ସେ ଯେତେବେଳେ ଆମେଠାରେ ଦେଖା ଦେଇ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନୋହର ଚକ୍ଷୁ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଆମ ହୃଦୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏଥିବା ଅନୁରାଗର ଶକ୍ତିରେ, ଆମେ ଏପରି ଭାବରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛୁ — ଆମର କେଶ କିମ୍ବା ପୋଷାକ କେମିତି ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଛି, ଏହା ଆମେ ଜଣାନାହିଁ; ଆମେ ଭ୍ରମ ଓ ଅସ୍ତିରତାରେ ହେଇଯାଇଛୁ।

ମଣିଧରଃ କ୍ଵଚିଦାଗଣଯନ୍ ଗା ମାଲଯା ଦଯିତଗନ୍ଧତୁଲସ୍ଯାଃ । ପ୍ରଣଯିନୋଽନୁଚରସ୍ଯ କଦାଂସେ ପ୍ରକ୍ଷିପନ୍ ଭୁଜମଗାଯତ ଯତ୍ର

କେବେ କେବେ, ତୁଳସୀର ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଗାଏ ଗଣନା କରୁଥିବା, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଙ୍ଗୀଙ୍କ ଅଣ୍ଡାରେ ହାତ ରଖି, ଗୀତ ଗାଇ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି।