ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଈଶ୍ଵରାଣାଂ ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ତଥୈଵାଚରିତଂ କ୍ଵଚିତ୍ । ତେଷାଂ ଯତ୍ ସ୍ଵଵଚୋଯୁକ୍ତଂ ବୁଦ୍ଧିମାଂସ୍ତତ୍ ସମାଚରେତ୍

ଈଶ୍ୱରମାନଙ୍କର କଥା ସତ୍ୟ, କେବଳ କେବେ କେବେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ; ଯାହା ତାଙ୍କର କଥା ସହ ମିଳେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ମାନେ ସେଇ କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।

କୁଶଲାଚରିତେନୈଷାଂ ଇହ ସ୍ଵାର୍ଥୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଵିପର୍ଯଯେଣ ଵାନର୍ଥୋ ନିରହଙ୍‌କାରିଣାଂ ପ୍ରଭୋ

ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଚରଣରେ କୌଣସି ନିଜସ୍ୱ ଲାଭ ନାହିଁ; ଏବଂ ନିରହଂକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ବିପରୀତ ଘଟିଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି କ୍ଷତି ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।

କିମୁତାଖିଲସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ତିର୍ଯଙ୍‌ ମର୍ତ୍ଯଦିଵୌକସାମ୍ । ଈଶିତୁଶ୍ଚେଶିତଵ୍ଯାନାଂ କୁଶଲାକୁଶଲାନ୍ଵଯଃ

ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ — ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, ଦେବତା — ଯେଉଁମାନେ ଶାସିତ ଓ ଶାସକ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭର ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଯତ୍ପାଦପଙ୍‌କଜପରାଗନିଷେଵତୃପ୍ତା ଯୋଗପ୍ରଭାଵଵିଧୁତାଖିଲକର୍ମବନ୍ଧାଃ । ସ୍ଵୈରଂ ଚରନ୍ତି ମୁନଯୋଽପି ନ ନହ୍ଯମାନାଃ ତସ୍ଯେଚ୍ଛଯାଽଽତ୍ତଵପୁଷଃ କୁତ ଏଵ ବନ୍ଧଃ

ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳିକୁ ସେବନ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତି ସମସ୍ତ କର୍ମବନ୍ଧନକୁ ଦୂର କରିଦେଇଛି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ମୁନିମାନେ ପରି ଅନାୟାସରେ ଘୁରିବାକୁ ପାରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କେମିତି ବନ୍ଧନ ହେବ?

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଗୋପୀନାଂ ତତ୍ପତୀନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦେହିନାମ୍ । ଯୋଽନ୍ତଶ୍ଚରତି ସୋଽଧ୍ଯକ୍ଷଃ କ୍ରୀଡନେନେହ ଦେହଭାକ୍

ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭିତରେ, ଗୋପୀମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କ ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର ଏଠାରେ ଦେହରେ ଖେଳ କରୁଛନ୍ତି ଓ ସବୁକିଛି ଦେଖୁଛନ୍ତି।

ଅନୁଗ୍ରହାଯ ଭୂତାନାଂ ମାନୁଷଂ ଦେହମାସ୍ଥିତଃ । ଭଜତେ ତାଦୃଶୀଃ କ୍ରୀଡ ଯାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ପରୋ ଭଵେତ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ସେ ମାନବ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଏମିତି ଲୀଳା କରୁଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଶୁଣିଲେ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବାକୁ ଲାଗିଯାନ୍ତି।

ନାସୂଯନ୍ ଖଲୁ କୃଷ୍ଣାଯ ମୋହିତାସ୍ତସ୍ଯ ମାଯଯା । ମନ୍ଯମାନାଃ ସ୍ଵପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥାନ୍ ସ୍ଵାନ୍ ସ୍ଵାନ୍ ଦାରାନ୍ ଵ୍ରଜୌକସଃ

ବ୍ରଜର ନିବାସୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କେବେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିନଥିଲେ; ସେମାନେ ନିଜ ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗୀ ଭାବିଥିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମରାତ୍ର ଉପାଵୃତ୍ତେ ଵାସୁଦେଵାନୁମୋଦିତାଃ । ଅନିଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯୋ ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଃ ସ୍ଵଗୃହାନ୍ ଭଗଵତ୍ପ୍ରିଯାଃ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ରାତି ସେଶ ହେବା ପରେ, ଭଗବାନଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଗୋପୀମାନେ, ଯଦିଓ ମନେ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ଵସୁଦେବଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଵିକ୍ରୀଡିତଂ ଵ୍ରଜଵଧୂଭିରିଦଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାନ୍ଵିତୋଽନୁଶ୍ରୃଣୁଯାଦଥ ଵର୍ଣଯେଦ୍ଯଃ । ଭକ୍ତିଂ ପରାଂ ଭଗଵତି ପ୍ରତିଲଭ୍ଯ କାମଂ ହୃଦ୍ରୋଗମାଶ୍ଵପହିନୋତ୍ଯଚିରେଣ ଧୀରଃ

ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ବ୍ରଜବଧୂମାନଙ୍କର ଏହି ଲୀଳାକୁ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଜଣେ ଧୀର ଲୋକ ହୃଦୟର କାମରୋଗକୁ ଶୀଘ୍ର ଦୂର କରିପାରେ।

ଅଜଗରମୁଖାତ୍ ଅନନ୍ଦସ୍ଯ ମୋଚନମ୍,ଅଜଗରସ୍ଯ ପୂର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରପ୍ରାପ୍ତି; ଶଂଖଚୂଡ ଵଧଃ । ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏକଦା ଦେଵଯାତ୍ରାଯାଂ ଗୋପାଲା ଜାତକୌତୁକାଃ। ଅନୋଭିରନଡୁଦ୍ଯୁକ୍ତୈଃ ପ୍ରଯଯୁସ୍ତେଽମ୍ବିକାଵନମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକଥର ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ସବ ସମୟରେ, ଗୋପମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିପୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଗୋଡ଼ା ଯୋଗାଇଥିବା ଗଡ଼ିରେ ବସି ଅମ୍ବିକାବନକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ସରସ୍ଵତ୍ଯାଂ ଦେଵଂ ପଶୁପତିଂ ଵିଭୁମ୍। ଆନର୍ଚୁରର୍ହଣୈର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵୀଂ ଚ ଣୃପତେଽମ୍ବିକାମ୍

ସେଠାରେ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ପଶୁପତିଙ୍କୁ ଓ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଉପଚାର ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।

ଗାଵୋ ହିରଣ୍ଯଂ ଵାସାଂସି ମଧୁ ମଧ୍ଵନ୍ନମାଦୃତାଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୁଃ ସର୍ଵେ ଦେଵୋ ନଃ ପ୍ରୀଯତାମିତି

ସେମାନେ ସମ୍ମାନରେ ଗାଈ, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର, ମଧୁ ଓ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଦେଇ, 'ଭଗବାନ ଆମପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍' ବୋଲି କହିଲେ।

ଊଷୁଃ ସରସ୍ଵତୀତୀରେ ଜଲଂ ପ୍ରାଶ୍ଯ ଯତଵ୍ରତାଃ। ରଜନୀଂ ତାଂ ମହାଭାଗା ନନ୍ଦସୁନନ୍ଦକାଦଯଃ

ସରସ୍ୱତୀ ତଟରେ ପାଣି ପିଇ ଓ ବ୍ରତ ରଖି, ନନ୍ଦ, ସୁନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସେ ରାତିଟିଏ ସେଠି କାଟିଲେ।

କଶ୍ଚିନ୍ମହାନହିସ୍ତସ୍ମିନ୍ଵିପିନେଽତିବୁଭୁକ୍ଷିତଃ। ଯଦୃଚ୍ଛଯାଗତୋ ନନ୍ଦଂ ଶଯାନମୁରଗୋଽଗ୍ରସୀତ୍

ସେ ଅରଣ୍ୟରେ, ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ଅତି ଭୂଖାରେ ଏମିତି ଆସିଲା ଯେ, ଯଥାସ୍ଥିତିରେ ଶୁଇଥିବା ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଧରି ନେଲା।

ସ ଚୁକ୍ରୋଶାହିନା ଗ୍ରସ୍ତଃ କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ମହାନଯମ୍। ସର୍ପୋ ମାଂ ଗ୍ରସତେ ତାତ ପ୍ରପନ୍ନଂ ପରିମୋଚଯ

ସର୍ପରେ ଧରାଯାଇ, ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ: 'କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଏହା ବଡ଼ ଦୁଃଖ! ବାପା, ଏକ ସର୍ପ ମୋତେ ଗିଲୁଛି—ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋତେ ବଞ୍ଚାଅ।'

ତସ୍ଯ ଚାକ୍ରନ୍ଦିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୋପାଲାଃ ସହସୋତ୍ଥିତାଃ। ଗ୍ରସ୍ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଭ୍ରାନ୍ତାଃ ସର୍ପଂ ଵିଵ୍ଯଧୁରୁଲ୍ମୁକୈଃ

ତାଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ; ନନ୍ଦଙ୍କୁ ସର୍ପରେ ଧରିଥିବା ଦେଖି, ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଲାଠି ଦେଇ ସର୍ପକୁ ମାଡ଼ିଲେ।

ଅଲାତୈର୍ଦହ୍ଯମାନୋଽପି ନାମୁଞ୍ଚତ୍ତମୁରଙ୍ଗମଃ। ତମସ୍ପୃଶତ୍ପଦାଭ୍ଯେତ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ସାତ୍ଵତାଂ ପତିଃ

ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ପୋଡ଼ାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସର୍ପଟି ନନ୍ଦକୁ ଛାଡ଼ିଲା ନାହିଁ; ତାପରେ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଭଗବାନ ଆସି ତାଙ୍କର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସର୍ପକୁ ଛୁଇଁଲେ।

ସ ଵୈ ଭଗଵତଃ ଶ୍ରୀମତ୍ପାଦସ୍ପର୍ଶହତାଶୁଭଃ। ଭେଜେ ସର୍ପଵପୁର୍ହିତ୍ଵା ରୂପଂ ଵିଦ୍ଯାଧରାର୍ଚିତମ୍

ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶ୍ରୀଚରଣ ସ୍ପର୍ଶରେ ସର୍ପଟିର ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର ହେଲା; ସେ ସର୍ପ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଏକ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଦେହ ଧାରଣ କଲା।

ତମପୃଚ୍ଛଦ୍ଧୃଷୀକେଶଃ ପ୍ରଣତଂ ସମଵସ୍ଥିତମ୍। ଦୀପ୍ଯମାନେନ ଵପୁଷା ପୁରୁଷଂ ହେମମାଲିନମ୍

ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବା, ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁରୁଷ ଭାବେ ଦେଖି, ପଚାରିଲେ।

କୋ ଭଵାନ୍ପରଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ରୋଚତେଽଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନଃ। କଥଂ ଜୁଗୁପ୍ସିତାମେତାଂ ଗତିଂ ଵା ପ୍ରାପିତୋଽଵଶଃ

ତୁମେ କିଏ, ଏତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଛ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀରେ ଚମକୁଛ? କିପରି ଏମିତି ନିନ୍ଦନୀୟ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ?

ସର୍ପ ଉଵାଚ। ଅହଂ ଵିଦ୍ଯାଧରଃ କଶ୍ଚିତ୍ସୁଦର୍ଶନ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ। ଶ୍ରିଯା ସ୍ଵରୂପସମ୍ପତ୍ତ୍ଯା ଵିମାନେନାଚରନ୍ଦିଶଃ

ସର୍ପ କହିଲା: ମୁଁ ଏକ ବିଦ୍ୟାଧର, ନାମ ସୁଦର୍ଶନ, ମୋର ଶ୍ରୀ ଓ ରୂପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମୁଁ ମୋର ବିମାନରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ ଘୁରୁଥିଲି।

ଋଷୀନ୍ଵିରୂପାଙ୍ଗିରସଃ ପ୍ରାହସଂ ରୂପଦର୍ପିତଃ। ତୈରିମାଂ ପ୍ରାପିତୋ ଯୋନିଂ ପ୍ରଲବ୍ଧୈଃ ସ୍ଵେନ ପାପ୍ମନା

ବିରୂପ ଓ ଅଙ୍ଗିରସ ନାମକ ଋଷିମାନେ, ତାଙ୍କର ଦେହର ଗର୍ବରେ ହସିଲେ; ମୋର ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନଙ୍କର ଶାପରେ, ମୁଁ ଏହି ଜନ୍ମକୁ ପାଇଲି।

ଶାପୋ ମେଽନୁଗ୍ରହାଯୈଵ କୃତସ୍ତୈଃ କରୁଣାତ୍ମଭିଃ। ଯଦହଂ ଲୋକଗୁରୁଣା ପଦା ସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ହତାଶୁଭଃ

ସେମାନଙ୍କର ଶାପ ମୋ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଲା, କାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ ହେବା ସହିତ, ମୋର ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର ହୋଇଗଲା।

ତଂ ତ୍ଵାହଂ ଭଵଭୀତାନାଂ ପ୍ରପନ୍ନାନାଂ ଭଯାପହମ୍। ଆପୃଚ୍ଛେ ଶାପନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପାଦସ୍ପର୍ଶାଦମୀଵହନ୍

ଏବେ ମୁଁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଭୟଭୀତ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବିନତି କରୁଛି—ପାଦସ୍ପର୍ଶ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ମୋତେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।

ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି ମହାଯୋଗିନ୍ମହାପୁରୁଷ ସତ୍ପତେ। ଅନୁଜାନୀହି ମାଂ ଦେଵ ସର୍ଵଲୋକେଶ୍ଵରେଶ୍ଵର

ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ହେ ମହାଯୋଗୀ, ମହାପୁରୁଷ, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କର ନାଥ; ହେ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ନାଥ, ମୋତେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।

ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡାଦ୍ଵିମୁକ୍ତୋଽହଂ ସଦ୍ଯସ୍ତେଽଚ୍ଯୁତ ଦର୍ଶନାତ୍। ଯନ୍ନାମ ଗୃହ୍ଣନ୍ନଖିଲାନ୍ଶ୍ରୋତୄନାତ୍ମାନମେଵ ଚ। ସଦ୍ଯଃ ପୁନାତି କିଂ ଭୂଯସ୍ତସ୍ଯ ସ୍ପୃଷ୍ଟଃ ପଦା ହି ତେ

ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡରୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତ ହୋଇଗଲି; ଆପଣଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୋତା ଓ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି—ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ ହେଲେ କେତେ ଅଧିକ ପବିତ୍ରତା ମିଳିବ!

ଇତ୍ଯନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଦାଶାର୍ହଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯାଭିଵନ୍ଦ୍ଯ ଚ। ସୁଦର୍ଶନୋ ଦିଵଂ ଯାତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରାନ୍ନନ୍ଦଶ୍ଚ ମୋଚିତଃ

ଏଭଳି ଭାବେ ଦାଶାର୍ହବଂଶୀଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, ସୁଦର୍ଶନ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ ଓ ନନ୍ଦ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।

ନିଶାମ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତଦାତ୍ମଵୈଭଵଂ। ଵ୍ରଜୌକସୋ ଵିସ୍ମିତଚେତସସ୍ତତଃ। ସମାପ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ନିଯମଂ ପୁନର୍ଵ୍ରଜଂ। ନୃପାଯଯୁସ୍ତତ୍କଥଯନ୍ତ ଆଦୃତାଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ବ୍ରଜର ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ସେଠାରେ ନିୟମ ସମାପ୍ତ କରି, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଘଟଣା କଥା କହିବାକୁ କୁହୁଚୁହିଁ ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଗଲେ।

କଦାଚିଦଥ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ରାମଶ୍ଚାଦ୍ଭୁତଵିକ୍ରମଃ। ଵିଜହ୍ରତୁର୍ଵନେ ରାତ୍ର୍ଯାଂ ମଧ୍ଯଗୌ ଵ୍ରଜଯୋଷିତାମ୍

ଏକଦିନ ଗୋବିନ୍ଦ ଓ ରାମ, ଦୁହେଁ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ବନରେ ରାତିବେଳେ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ।